We hadden die ochtend al lang op het balkon gezeten, koffie gedronken, naar de boten gekeken. Nu wilden we gewoon ronddwalen, zonder haast, zonder plan. Zijn vingers lagen losjes tussen de mijne, warm en vertrouwd. Af en toe bleef hij staan om iets aan te wijzen – een oud reliëf boven een deur, een kat die in de schaduw lag, een balkon vol rode geraniums. Ik keek naar hem terwijl hij keek, en voelde opnieuw die stille blijdschap die me al sinds die ochtend in de vensterbank niet meer losliet.
“Ik wil even nieuwe slippers,” zei ik zacht, terwijl we een hoek omsloegen. “Gewoon iets eenvoudigs. De mijne beginnen te slijten van al dat lopen over de stenen.”
Hij knikte, zijn blik even over mijn gezicht glijdend. “Goed idee. Ik wil zelf nog even kijken of ik ergens een lichter overhemd vind. Iets dat niet zo warm is.”
We bleven even staan voor een rijtje winkeltjes. Links een kledingzaak met open deuren, waar lichte linnen overhemden en jurken in de wind wapperden. Rechts, een paar deuren verder, een kleine schoenenwinkel. De etalage was eenvoudig: een paar sandalen, slippers, lichte schoenen voor de zomer, netjes uitgestald op houten planken.
“Ga jij maar die kant op,” zei ik, en wees naar de kledingzaak. “Ik kijk even of ze hier iets hebben dat past. We komen elkaar wel weer tegen.”
Hij glimlachte die stille glimlach die alleen voor mij was, liet mijn hand even los en liep de kledingwinkel in. Ik keek hem na tot hij tussen de rekken verdween, toen draaide ik me om en stapte de schoenenwinkel binnen.
Het was er koel en rustig. De lucht rook naar leer en iets zoets, misschien de zeep waarmee ze de vloeren schoonmaakten. Een oudere vrouw achter de toonbank keek op en gaf me een vriendelijke knik. Ik liep langzaam langs de schappen, mijn vingers af en toe over de riempjes van sandalen glijdend. Ik zocht iets eenvoudigs: platte slippers, liefst in een warme neutrale kleur, iets dat makkelijk aan en uit ging en comfortabel was voor de steegjes.
Ik paste er een paar. De eerste waren te smal, de tweede te stijf. De derde… die voelden meteen goed. Zachte zolen, een dunne band over de voet, precies wat ik zocht. Ik liep er een stukje mee door de winkel, voelde hoe de stof van mijn jurkje zacht tegen mijn blote dijen bewoog, en glimlachte bij mezelf. Het was zo’n simpel ding, een paar slippers, en toch voelde het alsof het bij deze dagen hoorde – bij het langzame tempo, bij het water, bij hem.
Ik was net bezig de slippers weer in de doos te leggen toen de bel boven de deur zacht rinkelde.
Ik keek op.
Erik kwam binnen.
Ik stond nog half gebogen over de doos met de eenvoudige slippers toen ik zijn voetstappen hoorde. Niet de snelle, haastige stappen van een toerist, maar die rustige, bekende tred die ik al zo lang herkende. Erik kwam mijn kant op, door de smalle gang tussen de schappen. Zijn blik gleed eerst even over de etalage, toen naar mij, en er lag iets in zijn ogen dat warmer was dan de middagzon buiten.
“Mam, loop eens mee,” zei hij zacht, bijna fluisterend, zodat de oudere vrouw achter de toonbank het niet hoefde te horen.
Ik legde de doos terug en volgde hem. Hij leidde me naar een hoek van de winkel, een beetje uit het zicht van de toonbank, waar de lichtinval zachter was. Daar stonden ze: rijen en rijen naaldhakken. Zwart, rood, nude, met open tenen, met gesloten neuzen, met dunne bandjes en met stevige enkelsluitingen. De hakken glinsterden in het gedempte licht, elegant en een beetje gevaarlijk tegelijk.
Erik’s blik gleed langzaam over de schappen. Hij zei niets, maar ik zag hoe zijn ogen bleven hangen bij bepaalde paren, hoe hij even stil bleef staan bij een paar met een bijzonder fijne lijn. Ik voelde de warmte in mijn borst weer opkomen, diezelfde zachte, vertrouwde warmte van die ochtend in de vensterbank, alleen nu met een andere ondertoon.
“Zoek er maar een paar uit die je mooi vindt,” fluisterde ik. “Dan zal ik ze passen.”
Hij keek me even aan, die heldere ogen die altijd te veel zeiden, en knikte. Zijn hand gleed langs de schappen, bleef hangen bij een paar, liet het los, ging verder. Toen bleef hij staan. Hij pakte een paar zwarte pumps. Open teen, een smal enkelbandje dat netjes om de enkel zou sluiten, en een naaldhak van zeker twaalf centimeter. Strak, elegant, met een lichte glans op de neus. Hij hield ze omhoog, keek ernaar alsof hij al voor zich zag hoe ze om mijn voeten zouden zitten, en reikte ze me aan.
Ik ging op het kleine bankje zitten dat tegen de muur stond. Langzaam, terwijl hij toekeek, schoof ik eerst de ene, toen de andere schoen aan. Het enkelbandje klikte zacht dicht. Ik stond op. De hakken veranderden meteen hoe ik stond – mijn houding, de lijn van mijn benen, de manier waarop mijn jurkje over mijn heupen viel. Ik draaide me naar hem toe, langzaam, zodat hij me van alle kanten kon zien.
Hij stond stil, zijn ademhaling iets dieper. Ik liep een paar stappen dichterbij, tot ik vlak voor hem stond. Even keek ik over zijn schouder, naar de toonbank. De oudere vrouw was met een andere klant bezig, haar rug naar ons toe. We stonden net in die kleine dode hoek waar de schappen ons deels afschermden.
Ik liet mijn hand zakken, zacht, alsof het per ongeluk was. Mijn vingers vonden de stof van zijn broek, gleden tussen zijn benen, en voelden meteen wat ik al half had verwacht. Hij was hard. Warm en stevig onder mijn handpalm, duidelijk voelbaar ondanks de stof. Ik drukte heel licht, net genoeg om te voelen hoe hij reageerde, hoe zijn adem even stokte.
Toen keek ik op, naar zijn gezicht, en lachte zacht, bijna onhoorbaar.
“Deze dus.”
We liepen terug door de steegjes van Burano, de zwarte naaldhakken al in een tasje aan mijn arm. De middag was langzaam overgegaan in een zachtere, gouden gloed. Het water in de kanaaltjes lag stil, alleen hier en daar rimpelde het even als een bootje voorbijgleed. Erik liep naast me, zijn hand af en toe tegen de mijne, zijn schouder soms licht tegen de mijne. We praatten weinig. Het was niet nodig. De lucht rook naar zout en warme steen, en ergens in de verte hing nog de geur van versgebakken brood.
Het appartement lag er stil bij toen we aankwamen. Het balkon stond open, de witte gordijnen bewogen zacht in de wind. Ik zette de tas met de schoenen neer en keek even naar hem. “Ik ga even douchen,” zei ik. Hij knikte, en terwijl ik de badkamer inliep hoorde ik hem in de keuken water zetten voor koffie.
Het warme water spoelde de middag van mijn huid. Ik bleef langer staan dan nodig was, liet het over mijn schouders lopen, over mijn borsten, over mijn buik. Mijn gedachten dwaalden terug naar de schoenenwinkel, naar de manier waarop hij naar de hakken had gekeken, naar de stilte tussen ons in die hoek van de winkel. Toen ik me afdroogde voelde mijn lichaam nog steeds die zachte, warme onrust die de hele dag al onder de oppervlakte had gelegen.
Ik koos een lichte zomerjurk, bijna doorzichtig van de fijne stof, met een diepe V-hals en een rok die net over mijn knieën viel. Geen slip. Alleen de jurk en de nieuwe zwarte naaldhakken met het open teentje en het smalle enkelbandje. Toen ik ze vastgespt en overeind kwam, voelde ik meteen hoe de hakken mijn houding veranderden. Mijn benen leken langer, mijn heupen kregen een andere lijn, en de jurk gleed anders over mijn lichaam. Ik keek even in de spiegel. Mijn haar was nog vochtig van de douche, mijn wangen een beetje warm.
In de kamer stond ik bij het raam toen ik zijn voetstappen hoorde. Erik kwam binnen, gekleed in een korte linnen broek en een licht overhemd waarvan de bovenste knoopjes openstonden. Zijn haar was nog een beetje nat, zijn huid licht bruin van de zon van de afgelopen dagen. Hij bleef staan toen hij me zag.
“Wat ben je mooi, jongen,” zei ik zacht.
Hij keek me aan, van mijn gezicht naar de jurk, naar de hakken, en weer terug.
“Jij ook, mam.”
Zijn stem was laag. En toen zag ik het. In de stof van zijn korte broek tekende zich duidelijk een zwelling af. Hard, onmiskenbaar. Hij probeerde het niet te verbergen. Hij stond gewoon daar, in het zachte licht van de late middag, en keek naar me alsof hij al half wist wat er ging gebeuren.
Ik liep op hem af. Langzaam. De hakken tikten zacht op de houten vloer. Toen ik vlak voor hem stond, legde ik mijn hand tegen zijn borst, voelde zijn hartslag onder mijn vingers.
“Zo kunnen wij niet weg,” fluisterde ik.
Hij slikte. Zijn ogen werden donkerder.
Ik draaide me om, liep naar de eettafel die midden in de kamer stond, en boog me voorover. Mijn handen steunden op het hout. Met één beweging tilde ik de rok van mijn jurkje omhoog, tot die over mijn heupen lag en mijn blote billen en dijen volledig zichtbaar waren. De koele lucht van de kamer streek over mijn huid. Ik keek even over mijn schouder, naar hem.
Erik kwam achter me staan. Ik hoorde het ritselen van stof, het zachte geluid van zijn ademhaling. Toen voelde ik hem. Warm, hard, precies waar ik hem wilde. Hij gleed naar binnen, langzaam, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in me was. Een diepe, gebroken zucht ontsnapte me.
“Jaaa… neuk mamma…”
Hij begon te bewegen. Niet wild, niet gehaast in het begin. Diepe, trage stoten die me steeds verder over de tafel duwden. Zijn handen lagen op mijn heupen, knepen in het zachte vlees, hielden me vast terwijl hij dieper ging. De tafel kraakte zacht. Mijn borsten zwaaiden onder me, zwaar en vol, en de stof van de jurk schoof steeds verder omhoog. Ik voelde elke centimeter van hem, de warmte, de hardheid, de manier waarop hij me vulde.
Hij neukte me met een soort stille urgentie, alsof de hele middag, de hele week, had toegewerkt naar dit moment. Zijn ademhaling werd zwaarder. Zijn vingers groeven dieper in mijn huid. Ik duwde me naar achteren, nam hem dieper, fluisterde zijn naam tussen de zuchten door. De kamer vulde zich met het geluid van huid op huid, met onze adem, met het zachte klotsen van het water buiten tegen de stenen.
Hij hield het niet lang vol. Ik voelde hoe hij dikker werd in me, hoe zijn bewegingen korter en dieper werden. Toen, met een lage, bijna pijnlijke zucht, kwam hij. Warm, krachtig, golf na golf. Ik voelde zijn sperma diep in me spuiten, tegen mijn baarmoeder, warm en overvloedig. Hij bleef even stil liggen, diep in me, zijn voorhoofd tegen mijn rug, zijn handen nog steeds om mijn heupen.
Langzaam gleed hij uit me. Ik bleef nog even voorovergebogen staan, voelde het warme nat tussen mijn dijen lopen, en glimlachte zacht.
Toen richtte ik me op, liet de jurk weer naar beneden glijden, en draaide me naar hem toe. Zijn gezicht was nog rood, zijn ogen donker en zacht tegelijk. Ik streek met mijn duim over zijn wang.
“Zo,” fluisterde ik. “Nú kunnen we rustig gaan eten.”
Hij lachte, een stille, bijna verlegen lach, en knikte. We deden de deur achter ons dicht, liepen de steegjes weer in, de zwarte naaldhakken tikkend op de stenen, zijn hand weer in de mijne, alsof er niets was gebeurd – en alsof er alles was gebeurd
Het restaurant lag aan een smal kanaaltje, een paar steegjes van ons appartement. De tafeltjes stonden half buiten, half onder een afdak van klimop en lichte lampjes die al zacht begonnen te gloeien in de vallende avond. We kregen een plek dicht bij het water. De lucht was warm en zoet van de lagune, vermengd met de geur van verse kruiden en gebakken knoflook uit de keuken.
Erik zat tegenover me. Zijn overhemd stond nog steeds half open, zijn haar een beetje in de war van de wind. Ik had de zwarte naaldhakken aan, de rok van mijn jurkje viel los over mijn knieën. Onder de tafel, buiten het zicht van de andere gasten, liet ik mijn voet rusten tegen zijn been. Eerst alleen licht, bijna terloops. De spitse neus van de hak streek over zijn kuit, omhoog naar zijn knie, weer terug.
Hij keek op van de wijnkaart. Zijn ogen werden iets donkerder.
Ik glimlachte, alsof er niets was, en bestelde witte wijn. Koude, frisse wijn die in de glazen glinsterde. We praatten over de dag, over de schoenenwinkel, over hoe mooi de huisjes eruitzagen in het avondlicht. Maar onder de tafel bleef mijn hak hem plagen. Langzaam, gestaag. Ik drukte de spitse neus tegen de binnenkant van zijn dij, liet hem daar even rusten, schoof dan hoger, tot ik de warme stof van zijn korte broek voelde. Hij slikte. Zijn hand lag op tafel, de vingers licht gespannen.
Elke keer dat de ober langskwam, hield ik even op. Elke keer dat hij weer weg was, begon ik opnieuw. Mijn hak gleed over zijn dijbeen, drukte zacht tegen de zwelling die ik al voelde groeien. Ik zag hoe hij zich verplaatste op zijn stoel, hoe zijn ademhaling iets dieper werd. Hij probeerde normaal te praten over de pasta die we bestelden, over de kantwerksters die we die middag hadden gezien, maar zijn stem was lager dan anders.
Ik dronk langzaam van mijn wijn, keek hem aan over de rand van het glas, en liet de hak nog eens stevig tegen hem aandrukken. Zijn ogen half dicht. Even. Alsof hij zichzelf moest dwingen om stil te blijven zitten.
De avond viel verder. De lampjes boven ons werden helderder. Het water naast ons lag zwart en glad. We aten, dronken, lachten zacht om niets. Maar onder de tafel bleef die stille, aanhoudende plagerij doorgaan. Mijn hak tegen zijn been, tegen zijn dij, soms precies daar waar hij het hardst was. Hij hield mijn blik vast, en in die blik lag alles wat er later zou gebeuren.
Toen we eindelijk opstonden, voelde ik hoe strak de stof van zijn broek stond. We betaalden, liepen de steegjes in, hand in hand. De hakken tikten op de stenen. De lucht was zwaar van zout en bloemen. Geen van beiden zei veel. We hoefden het niet.
In het appartement deed ik alleen het zachte nachtlampje aan. Het balkon bleef open. Buiten klonk het water nog steeds tegen de stenen. Ik bleef midden in de kamer staan, in mijn jurkje en de zwarte naaldhakken. Niets anders.
Erik kwam op me af. Hij kuste me eerst, lang en diep, zijn handen in mijn haar, toen over mijn rug, over mijn heupen. Langzaam trok hij de jurk omhoog, over mijn hoofd, en liet hem op de grond vallen. Ik stond naakt voor hem, alleen de hakken nog aan. De spitse neuzen, het smalle enkelbandje, de twaalf centimeter die mijn houding veranderden.
Hij keek naar me alsof hij me voor het eerst zag. Zijn handen gleden over mijn borsten, over mijn buik, over de ronde lijn van mijn heupen. Toen tilde hij me bijna op en droeg me naar bed.
Die nacht leek geen einde te hebben.
Hij begon traag. Kuste elke centimeter van mijn huid terwijl ik op mijn rug lag, de hakken in de lakens gedrukt. Zijn mond over mijn borsten, over mijn buik, lager, tot hij tussen mijn dijen lag en me met zijn tong openmaakte. Ik boog mijn rug, mijn handen in zijn haar, de hakken omhoog in de lucht. Hij nam de tijd. Lange, diepe streken, dan weer zachte kussen, dan weer zijn tong die precies daar bleef waar ik het hardst voelde. Ik kwam al snel, trillend, zijn naam fluisterend, maar hij stopte niet.
Toen hij in me gleed, was het langzaam, bijna eerbiedig. Hij bleef diep in me liggen, keek me aan, streek mijn haar uit mijn gezicht.
“Mam…” fluisterde hij alleen.
Toen begon hij te bewegen. Diepe, rollende stoten die me steeds verder de kussens in duwden. Mijn benen lagen om zijn heupen, de naaldhakken drukten in zijn billen. Elke keer dat hij diep kwam, voelde ik de hakken hem aansporen, alsof ze hem vroegen om nog dieper, nog harder.
Hij neukte me urenlang.
Eerst op mijn rug, met mijn benen hoog, de hakken glimmend in het lamplicht. Toen op mijn zij, zijn lichaam tegen mijn rug, zijn hand onder me om mijn borst vast te houden terwijl hij me van achteren nam. Daarna liet hij me op handen en knieën gaan. Ik boog me voorover, de hakken stevig in de matras, mijn billen omhoog. Hij greep mijn heupen en stootte diep, ritmisch, terwijl ik zijn naam bleef fluisteren, half kreunend, half lachend van pure overgave.
Soms stopte hij even, bleef diep in me liggen, kuste mijn schouder, mijn nek, fluisterde hoe mooi ik was, hoe goed ik voelde. Dan begon hij opnieuw. Trager, of juist harder. Mijn lichaam was een landschap dat hij eindeloos verkende. De lakens werden nat van ons zweet, van mijn natheid, van de warmte die tussen ons bleef hangen. Buiten werd de nacht dieper. De eerste lichte blauwe gloed begon al aan de horizon, maar hij was nog niet klaar.
Tegen de ochtend, toen de kamer al halfgrijs was van het aankomende licht, legde hij me op mijn buik. Mijn armen boven mijn hoofd, de zwarte naaldhakken nog steeds om mijn voeten, de enkelbandjes strak. Hij kuste mijn rug, mijn bilnaad, liet zijn tong daar even rusten. Toen voelde ik zijn vingers, nat van mijn eigen vocht, die me voorzichtig openden. Eerst één, dan twee. Langzaam, geduldig, tot ik me ontspande en naar hem toe duwde.
Toen hij in mijn kont gleed, was het met een diepe, lange zucht van ons allebei. Hij ging traag, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in me was. Ik voelde me zo vol, zo open, zo van hem. Hij bleef even stil, zijn voorhoofd tegen mijn schouderblad, zijn handen om mijn heupen.
Toen begon hij te bewegen. Diepe, trage stoten die me steeds verder de matras in drukten. De hakken groeven in de lakens. Ik kreunde in het kussen, fluisterde zijn naam, vroeg hem om dieper, om harder. Hij gaf me wat ik vroeg. Uren leken zich samen te ballen in die laatste momenten. Zijn ademhaling werd gebroken. Zijn vingers knepen hard in mijn huid.
Met een lage, bijna hulpeloze zucht kwam hij. Warm, krachtig, diep in mijn kont. Ik voelde elke golf, elk spuitje zaad dat hij in me achterliet, tot hij helemaal leeg was en zacht op me bleef liggen, nog steeds in me, zijn hartslag tegen mijn rug.
Buiten begon de merel al te zingen. Het water kloste zacht tegen de stenen. Ik voelde zijn adem in mijn nek, zijn hand die nog steeds mijn heup vasthield, en de warme, volle gewaarwording van zijn laatste zaad diep in me.
We zeiden niets. Er was niets meer dat gezegd hoefde te worden.
Anita.
Descentgir (32)
Ginlina (55)
Yunala (28)
Pincia (26)