Ik lag die ochtend nog lang in bed, met Erik’s arm om mijn middel en zijn adem warm in mijn nek. Buiten zong de merel al, en het water van de lagune kloste zacht tegen de stenen, precies zoals het de hele week had gedaan. De zwarte naaldhakken stonden nog steeds netjes naast het bed, alsof ze deel waren geworden van dit kleine, geheime universum dat alleen van ons was.
De dagen die volgden vlogen voorbij alsof de tijd zelf milder was geworden.

Elke ochtend bracht Erik koffie naar bed. Niet de snelle, toeristische espresso, maar de langzame, zorgvuldig gezette koffie die hij voor mij maakte, met precies de hoeveelheid melk die ik lekker vond. Hij zat op de rand van het bed, in zijn linnen overhemd met open knoopjes, en keek hoe ik dronk. Soms streelde hij mijn haar achter mijn oor, soms legde hij alleen zijn hand op mijn dij en liet die daar rusten, warm en vertrouwd.
We wandelden urenlang door Burano. Niet meer als toeristen die alles moesten zien, maar als twee mensen die de eilanden al een beetje van binnenuit kenden. Hij kocht voor mij een lichte zijden sjaal in een van de kleine winkeltjes, dieprood met goudgele draden, en legde die zelf om mijn schouders. “Voor als de avond valt,” zei hij zacht. Later die middag kocht hij een paar eenvoudige oorbellen van glas, gemaakt door een oude vrouw die al generaties op het eiland woonde. Hij deed ze zelf in mijn oren, zijn vingers voorzichtig, en kuste daarna de plek net onder mijn oorlel.

’s Middags zaten we vaak op ons balkon. Hij las, of deed alsof hij las, terwijl ik met mijn voeten in zijn schoot lag. Af en toe masseerde hij ze, langzaam, met olie die naar citroen en iets zoets rook. Zijn duimen drukten precies de juiste plekken, en ik zuchtte zacht, de ogen halfdicht, terwijl de zon over de gekleurde huisjes gleed. Soms, als de straat stil was, liet hij zijn hand hoger glijden, onder de rok van mijn jurkje, en streelde de binnenkant van mijn dij tot ik naar hem toe draaide en hem kuste.
’s Avonds aten we altijd buiten. Hij koos de tafeltjes dicht bij het water, bestelde wijn die hij voor mij liet proeven, en liet me de beste stukken van zijn bord proeven alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Onder de tafel bleef zijn knie tegen de mijne rusten. Soms, als de ober weg was, legde hij zijn hand op mijn dij en kneep zacht, alleen maar om te voelen dat ik er was.

Hij verwende me tot in de kleinste details. Op de derde dag na die nacht met de naaldhakken kocht hij een nieuwe zomerjurk voor me, lichter nog dan de vorige, met een diepe hals en een rok die bij elke bries een beetje omhoog waaide. Hij liet me hem passen in de winkel, stond achter me voor de spiegel en zei alleen: “Die is van jou.” Die avond droeg ik hem, zonder iets eronder, en we aten weer bij het water terwijl de hakken zacht tilden op de stenen.
’s Nachts was er geen haast meer. Hij nam de tijd. Soms urenlang alleen maar kussen en strelen, zijn mond over elke centimeter van mijn huid, tot ik trillend zijn naam fluisterde. Soms nam hij me hard en diep, met mijn benen hoog of op handen en knieën, de naaldhakken nog steeds om mijn voeten, alsof ze inmiddels bij ons hoorden. Maar altijd, altijd bleef er die zachte ondertoon van zorg. Hij veegde het zweet van mijn voorhoofd, kuste mijn schouder als hij klaarkwam, en bleef daarna lang in me liggen, zijn hand op mijn buik, alsof hij voelde wat hij daar achterliet.

De laatste dag brak aan alsof de week zelf een zucht van spijt liet.
Ik werd wakker met het gevoel dat er iets stils was veranderd. Erik lag al wakker, op zijn elleboog geleund, en keek naar me. Buiten was het nog grijs van de vroege ochtend. Hij streelde mijn wang met de achterkant van zijn vingers.

“Morgen gaan we terug,” zei hij zacht.

Ik knikte. Er was niets meer aan toe te voegen.
Die dag verwende hij me tot het laatste moment. We ontbeten op het balkon met vers fruit en warme brioches die hij vroeg in de ochtend had gehaald. Daarna namen we de vaporetto naar Murano, niet om de glasblazers te zien, maar om gewoon hand in hand te lopen langs de kanalen, zonder bestemming. Hij kocht voor mij een klein glazen hartje, helderblauw, en stopte het in de binnenzak van mijn jurk, dicht bij mijn huid.

’s Middags zwommen we in de lagune, ver van de drukte, alleen ons tweeën. Het water was koel en zout. Hij hield me vast terwijl ik mijn benen om zijn middel sloeg, en we kusten lang, drijvend, met de zon op onze schouders. Later, terug in het appartement, waste hij mijn haar in de douche, langzaam, met zachte handen, en droogde het daarna zelf met een handdoek, alsof hij elk druppeltje wilde bewaren.
Die avond aten we voor de laatste keer bij ons favoriete tafeltje aan het kanaal. De lampjes gloeiden al, de lucht rook naar zout en jasmin. Hij had een fles van die witte wijn besteld die ik zo lekker vond. Onder de tafel rustte mijn voet tegen zijn been, precies zoals die eerste avond, maar nu zonder plagerij. Alleen aanwezigheid.
We praatten weinig. Soms lachte hij om iets kleins, en ik voelde hoe die lach nog steeds precies dezelfde plek in mijn borst raakte. Toen we terugliepen door de steegjes, hand in hand, tilden de zwarte naaldhakken zacht op de stenen. Het appartement lag stil en vertrouwd. De koffers stonden al half gepakt in de hoek.

Ik douchede nog een keer, langzaam, en trok daarna alleen de lichte jurk aan en de hakken. Geen slip. Alleen dat. Toen ik de kamer inkwam, stond hij al bij het raam, in zijn linnen overhemd, en keek naar me alsof hij dit beeld wilde meenemen.
Hij kwam naar me toe, legde zijn handen op mijn heupen en kuste me. Niet gehaast, niet hongerig. Alleen diep en lang, alsof hij de hele week in die ene kus legde.
Die nacht was anders. Zachter. Hij legde me op het bed, schoof de jurk omhoog, en nam me met een soort stille eerbied. Elke stoot was langzaam, elke aanraking bewust. Hij keek me de hele tijd aan. Toen hij diep in me kwam, fluisterde hij alleen mijn naam – niet “mam”, niet iets anders, alleen mijn naam – en bleef daarna lang stil liggen, zijn voorhoofd tegen het mijne, zijn hartslag tegen mijn borst.

Buiten begon de merel alweer te zingen toen we eindelijk inslaap vielen, in elkaar verstrengeld, de ramen open, de geur van de lagune die de kamer vulde.
Morgen zouden we teruggaan.
Maar vanavond was er nog dit.
Alleen dit.

Ik lag die laatste avond nog in de zachte schemering van onze kamer, de ramen wijd open naar de lagune. De lucht rook naar zout en warme steen, en ergens in de verte klonk het zachte klotsen van water tegen de kaden. Erik was even de kamer uit geweest. Ik had gehoord hoe hij de voordeur dichttrok, hoe zijn stappen wegstierven in de steeg, en toen, na een korte tijd, weer terugkwamen.

Hij kwam binnen met iets in een eenvoudig papieren zakje. Geen tas van een toeristenwinkel, geen opvallende verpakking. Alleen dat kleine, discrete pakje dat hij voorzichtig op het bed legde, precies tussen ons in. Zijn blik was rustig, bijna zacht, maar er lag iets diepers in zijn ogen – diezelfde warme, vertrouwde intensiteit die ik de hele week al had gezien, alleen nu met een stille belofte.
“Ik heb iets voor je gekocht,” zei hij zacht. “Stiekem. Vanmiddag, toen jij even op het balkon zat.”

Hij opende het zakje. Er lag een grote, zwarte dildo in. Dik, stevig, met een realistische vorm en een lichte glans die het licht van het nachtlampje ving. Hij was zwaarder dan hij eruitzag, en toen Erik hem in mijn hand legde voelde ik meteen de warmte van het materiaal, de stevigheid, de manier waarop hij precies de juiste lengte en dikte had.
Ik keek ernaar, toen naar hem. Mijn hart klopte wat sneller, niet van schrik, maar van die stille, diepe opwinding die al de hele week onder de oppervlakte had gelegen. Hij ging zitten in de stoel naast het bed, leunde achterover, en keek me aan alsof hij niets liever wilde dan precies dit: mij zien, langzaam, terwijl hij toekeek.

“Doe het voor me,” fluisterde hij. “Langzaam. Ik wil je zien.”

Ik schoof de lichte jurk van mijn schouders. De stof gleed naar beneden, over mijn borsten, over mijn heupen, tot ik naakt voor hem zat, alleen de zwarte naaldhakken nog om mijn voeten. Het smalle enkelbandje zat strak, de spitse neuzen glommen zacht in het lamplicht. Ik leunde achterover tegen de kussens, spreidde mijn benen, en liet de dildo eerst over mijn huid glijden – over mijn borsten, over mijn buik, lager, tot de dikke kop tussen mijn dijen rustte.
Erik’s ademhaling werd dieper. Hij zei niets, maar zijn ogen volgden elke beweging.
Ik maakte mezelf nat met mijn vingers, langzaam, terwijl hij toekeek. Toen drukte ik de zwarte kop tegen mijn opening. Hij was dikker dan ik had verwacht, stevig, en ik moest even ademen, mijn ogen halfdicht, terwijl ik hem centimeter voor centimeter naar binnen liet glijden. De volheid was onmiddellijk, diep, en ik zuchtte zacht toen hij helemaal in me zat.

Ik begon te bewegen. Eerst traag, de dildo bijna helemaal eruit, dan weer diep naar binnen, in een ritme dat precies paste bij de zachte avondlucht en het klotsen van het water buiten. Mijn andere hand lag op mijn borst, kneep zacht in mijn tepel, terwijl ik keek naar Erik. Hij zat nog steeds in de stoel, zijn hand rustend op zijn dij, de stof van zijn broek al strak gespannen. Zijn blik was donker, vol, en elke keer dat ik de dildo dieper duwde, zag ik hoe zijn adem even stokte.
De warmte bouwde zich op, laag in mijn buik. Ik bewoog sneller, de natte geluiden vulden de kamer, vermengd met mijn zachte zuchten. De hakken drukten in de lakens. Mijn rug boog. Ik fluisterde zijn naam, niet luid, alleen maar genoeg zodat hij het hoorde.

“Kijk naar me,” zei ik ademloos. “Kijk hoe ik voor jou kom.”

Hij knikte, zijn ogen halfdicht van spanning. Ik duwde de dildo dieper, harder, in precies de juiste hoek, en voelde hoe de orgasmegolf al begon te groeien. Mijn benen trilden. De volle, zwarte vorm vulde me compleet, en ik kwam – lang, diep, met een gebroken zucht die in de stille kamer bleef hangen. Mijn lichaam wrong zich om de dildo, nat en warm, terwijl de golven door me heen trokken.
Ik lag nog te trillen toen Erik opstond. Hij kwam naar het bed, knielde tussen mijn gespreide benen, en nam de dildo voorzichtig uit mijn hand. Zijn vingers waren warm. Hij kuste de binnenkant van mijn dij, zacht, bijna eerbiedig, en fluisterde:
“Je bent zo mooi zo.”

Toen draaide hij me om. Langzaam, zorgvuldig, tot ik op handen en knieën lag, de hakken stevig in de matras, mijn billen omhoog. Hij streek met zijn hand over mijn rug, over de lijn van mijn heupen, en liet de nog natte, warme dildo tussen mijn billen rusten.
“Adem in,” zei hij zacht.

Ik deed het. Hij drukte de dikke kop tegen mijn strakkere opening. Het ging traag, centimeter voor centimeter, terwijl hij met zijn andere hand over mijn clitoris streelde, me open en ontspannen hield. De volheid was intens, dieper dan eerder, en toen hij helemaal in mijn kont zat, bleef hij even stil, zijn hand op mijn heup, alsof hij me de tijd gaf om te wennen.
“Nog steeds goed?” fluisterde hij.
Ik knikte, ademloos. “Ja… doe het.”
Hij begon te bewegen. Eerst langzaam, diepe, rollende stoten die me steeds verder de kussens in duwden. De dildo vulde mijn kont compleet, en toen voelde ik hem – zijn eigen hardheid – tegen mijn natte, nog trillende opening. Hij gleed naar binnen, langzaam, tot ik helemaal dubbel gevuld was. De druk was overweldigend, warm, compleet. Ik kreunde in het kussen, mijn vingers klemden zich vast in de lakens.

Toen begon hij echt te neuken.
Niet meer zacht. Niet meer voorzichtig. Hij nam me hard, genadeloos, in een ritme dat diep en dwingend was. Elke stoot duwde de dildo dieper in mijn kont terwijl hij zelf hard in me stootte, en de dubbele vulling maakte elke beweging intenser. Mijn borsten zwaaiden onder me. De hakken groeven in de matras. Ik hoorde het natte geluid van huid op huid, het zachte klotsen van het water buiten, en zijn zware ademhaling boven me.

“Mam…” kreunde hij, bijna gebroken. “Je voelt zo goed… zo vol…”

Ik duwde me naar achteren, nam hem dieper, en voelde hoe de orgasmegolf alweer opbouwde – sneller, harder, onvermijdelijk. De druk van de dildo in mijn kont, de hardheid van hem in mijn kut, het ritme dat geen genade kende… het werd te veel.
Ik kwam spuitend.
Een hete, krachtige golf die uit me spoot, over zijn dijen, over de lakens, terwijl mijn hele lichaam trilde en zich samentrok om beide vormen heen. Ik schreeuwde zijn naam, half in het kussen, half in de open avondlucht, en bleef komen, golf na golf, terwijl hij me hard bleef nemen, diep, genadeloos, tot ik bijna niet meer kon.

Hij hield het niet lang meer vol na mijn orgasme. Met een lage, bijna pijnlijke zucht kwam hij diep in me, warm en overvloedig, terwijl de dildo nog steeds stevig in mijn kont zat. Hij bleef even stil liggen, diep in me, zijn voorhoofd tegen mijn schouderblad, zijn handen om mijn heupen geklemd.
Langzaam, heel langzaam, gleed hij uit me. Toen trok hij de dildo voorzichtig terug. Ik bleef nog even op handen en knieën liggen, trillend, nat, gevuld met de warmte van alles wat er net was gebeurd. Hij legde zich naast me, trok me tegen zich aan, en kuste mijn slapen, mijn wang, de hoek van mijn mond.

“Ik heb je,” fluisterde hij alleen.
Buiten bleef het water zacht tegen de stenen klotsen. De merel was al lang stil. En in die stille, warme kamer, met de ramen open naar de lagune, lag ik in zijn armen, dubbel gevuld geweest, spuitend klaargekomen, en toch omringd door precies diezelfde zachte, romantische geborgenheid die de hele week al tussen ons had gehangen.
Morgen zouden we teruggaan.
Maar vanavond was er nog dit.

Die nacht was er geen haast meer, en toch brandde er iets nieuws tussen ons.
Ik lag nog na te trillen van wat er eerder was gebeurd, de lakens koel tegen mijn natte huid, toen ik me oprichtte en over Erik heen schoof. Hij lag op zijn rug, de ogen halfopen, de mond licht geopend, en keek me aan alsof hij precies wist wat er ging komen. Ik spreidde mijn dijen over zijn heupen, voelde de harde warmte van hem tegen mijn nog gevoelige opening, en liet me langzaam zakken.
Hij gleed naar binnen alsof hij er hoorde. Diep, stevig, tot ik helemaal om hem heen zat. Mijn handen rustten op zijn borst, mijn haren vielen voorover, en ik begon te bewegen. Eerst langzaam, in een rollend ritme dat de hele lengte van hem voelde, dan dieper, harder, terwijl ik mijn heupen draaide en hem precies daar raakte waar ik het nodig had. De zwarte naaldhakken stonden nog steeds om mijn voeten; de spitse neuzen drukten in de matras naast zijn benen elke keer dat ik omhoog kwam.

Erik’s handen lagen op mijn heupen, knepen in het zachte vlees, begeleidde mijn bewegingen zonder ze over te nemen. Hij keek naar me, naar de manier waarop mijn borsten bewogen, naar de plek waar we verbonden waren, en fluisterde mijn naam alsof het een gebed was. Ik reed hem harder, sneller, voelde hoe hij onder me dikker werd, hoe zijn ademhaling zwaarder werd, en kwam al snel – een diepe, trillende golf die me deed samentrekken om hem heen terwijl ik zijn naam kreunde.
Nog voordat de trillingen helemaal waren weggeëbd, tilde hij me op. Zijn armen waren sterk, vertrouwd. Hij droeg me naar het open balkon, de nachtlucht koel en zout tegen mijn blote huid. De lagune lag zwart en stil onder ons, de gekleurde huisjes van Burano donkere silhouetten in het maanlicht. Hij zette me neer met mijn rug tegen de balustrade, tilde een van mijn benen op, en schoof opnieuw in me.

Hij neukte me daar, buiten, met de wind in mijn haren en het zachte geluid van water onder ons. Elke stoot was diep, dwingend, en ik moest me vasthouden aan de rand terwijl hij me nam. De hakken tilden zacht op de stenen van het balkon. Mijn borsten zwaaiden, mijn ademhaling vermengde zich met de nachtlucht, en ergens in de verte klonk een verre boot. Hij kuste mijn nek, beet zacht in mijn schouder, en fluisterde hoe goed ik voelde, hoe mooi ik was zo, half in het donker, half van hem.
Toen draaide hij me om. Mijn handen grepen de balustrade, mijn billen naar hem toe. Hij streek met zijn duim over mijn strakkere opening, maakte me nat met mijn eigen vocht, en drukte langzaam naar binnen. De eerste centimeters waren intens, vol, en ik ademde diep terwijl hij centimeter voor centimeter dieper ging tot hij helemaal in mijn kont zat. Zijn handen omvatten mijn heupen, zijn voorhoofd rustte even tegen mijn rug, en toen begon hij te bewegen.

Anaal, hard, met de nachtlucht die over onze huid streek. Elke stoot duwde me verder tegen de balustrade, de steen koel onder mijn handpalmen. Hij neukte me diep, ritmisch, zonder genade maar met diezelfde stille zorg die er altijd was – een hand die af en toe naar voren gleed om over mijn clitoris te wrijven, een kus op mijn schouderblad, een gefluisterd “adem… zo… precies zo”. Ik kwam opnieuw, harder dit keer, met een gebroken kreet die in de open lucht verdween, terwijl hij diep in me bleef stoten tot hij zelf klaarkwam, warm en overvloedig, diep in mijn kont.
We bleven even zo staan, verbonden, ademend, met de lagune onder ons en de sterren boven ons. Toen droeg hij me terug naar binnen, legde me op het bed, en bleef de rest van de nacht bij me.

Tegen de ochtend, toen de eerste grijze gloed al door de open ramen sloop, lag ik weer op mijn rug. Erik schoof tussen mijn benen, tilde ze hoog, legde mijn enkels op zijn schouders. De naaldhakken glommen in het zwakke ochtendlicht. Hij keek me aan, lang, en gleed opnieuw in me – dit keer in mijn kut, diep, tot zijn heupen tegen de achterkant van mijn dijen drukten. Mijn benen lagen hoog, de spitse neuzen van de hakken wezen naar het plafond, en hij begon te bewegen in lange, rollende stoten die me steeds verder de kussens in duwden.

Hij neukte me zo tot de kamer al half licht was, tot de merel buiten begon te zingen, tot ik opnieuw kwam met mijn nagels in zijn schouders en zijn naam op mijn lippen. Hij volgde me, diep, met een lage zucht, en bleef daarna liggen met mijn benen nog steeds om zijn schouders, zijn voorhoofd tegen het mijne.
Even was er alleen onze ademhaling en het zachte geluid van het water buiten.
Toen glimlachte hij, die stille, bijna verlegen glimlach die alleen voor mij was, en zei zacht:

“Dit waren twee heerlijke neukweken.”

Ik streek met mijn duim over zijn wang, voelde de warmte van zijn huid, en antwoordde even zacht, met een glimlach die net zo diep ging:
“Thuis hebben we ook nog.”
Hij lachte, een lage, warme lach die in zijn borst trilde, en kuste me. Buiten begon Burano wakker te worden. De koffers stonden half gepakt in de hoek. Maar in dat bed, met zijn gewicht nog op me, mijn benen nog op zijn schouders en de smaak van zout en hem op mijn lippen, was er voor even nog geen thuis.
Alleen dit.
Alleen wij.
En de belofte die al tussen ons hing, zo stil en zo zeker als het water dat tegen de stenen kloste.

Anita.