In deel 1 en 2 ontmoeten Nicole en Kurt elkaar voor het eerst. Ver van huis belanden ze samen in bed. Aan het genieten komt een abrupt einde doordat de partner van Nicole in aantocht is, of toch niet…..?

Ik had Kurt nauwelijks de tijd gegeven om zijn overhemd recht te trekken. Alles wat enkele minuten eerder nog vertraagd en vanzelfsprekend had gevoeld, werd ineens gejaagd: knopen, ademhaling, blikken die elkaar zochten en meteen weer loslieten. Hij stond bij de deur met zijn jas nog over één arm, groter en stiller dan daarnet, alsof hij zichzelf kleiner probeerde te maken om minder sporen achter te laten. ‘Ga,’ zei ik zacht. ‘Voordat ik je vraag om te blijven.’ Kurt keek naar mij alsof hij nog één zin wilde bewaren voor later. Toen knikte hij, opende de deur op een kier, luisterde even naar de gang en verdween.

De kamer bleef achter met een stilte die niet leeg was. In de spiegel zag ik mezelf staan. Ik had me inmiddels ook weer een soort van aangekleed: blouse scheef, haar losser dan verantwoord, wangen te warm, ogen te levend. Ik ademde diep in, deed het raam een stukje open en probeerde de geur van hem uit de kamer te laten verdwijnen. Dat lukte niet. Of misschien wilde ik niet dat het lukte. Ik streek de sprei glad, legde mijn map zichtbaar op tafel, alsof papier en orde mij konden redden, en liep toen naar de badkamer. Het koude water op mijn polsen voelde als een herinnering aan wie ik een uur eerder nog had willen zijn.

Toen er even later werd geklopt, was ik bijna opgelucht. Niet omdat ik klaar was voor Isabelle, maar omdat wachten ondraaglijker was dan haar aankomst. Ik opende de deur en daar stond ze, met die vanzelfsprekende aanwezigheid waardoor gangen, lobby’s en kamers altijd onmiddellijk van haar leken te worden. Isabelle was iets kleiner dan ik, maar ze droeg zichzelf met een rechte, lichte kracht die haar langer deed lijken. Haar donkerbruine haar viel in zachte golven tot net op haar schouders, glanzend en zorgvuldig achteloos, alsof ze er geen moeite voor had gedaan terwijl ik wist dat ze oog had voor elk detail. Ze had warme, hazelnoot kleurige ogen, een mond die snel kon lachen maar ook scherp kon worden, en een huid die door de buitenlucht een frisse blos had gekregen.

Ze droeg een lange camel-kleurige mantel, soepel vallend en open over een zwarte pantalon met wijde pijpen. Daarboven had ze een crèmekleurige kasjmier trui aan die eenvoudig leek, maar precies goed op haar schouders viel. Om haar hals zat een dunne zijden sjaal in donkerrood en nachtblauw, nonchalant gestrikt, en aan haar voeten glansden zwarte enkellaarsjes met een lage hak. In haar hand hield ze een leren weekendtas die ik herkende van onze reizen samen. Alles aan haar vertelde van smaak, beheersing en een soort zachte zelfverzekerdheid die mij ooit onmiddellijk had aangetrokken. Nu, terwijl ze mij aankeek, voelde ik vooral hoe weinig ik nog kon verbergen.

‘Je ziet eruit alsof Brussel iets met je heeft gedaan,’ zei Isabelle terwijl ze binnenstapte. Haar stem was licht, bijna speels, maar haar blik bleef net iets te lang op mijn gezicht rusten. Ik sloot de deur achter haar en wist dat ik kon liegen. Ik kon zeggen dat ik moe was, dat het overleg intensief was geweest, dat ik slecht geslapen had. Al die zinnen stonden klaar, netjes en bruikbaar. Maar toen Isabelle haar tas neerzette, haar mantel uittrok en mij opnieuw aankeek, verdween mijn moed om onschuldig te klinken. Niet omdat zij streng was. Juist omdat zij mij kende.

‘Ik moet je iets vertellen,’ zei ik. De woorden kwamen schor uit mijn keel. Isabelle bleef staan met haar mantel nog over haar arm. Ze zei niets, en dat zwijgen gaf mij geen uitweg. Ik vertelde haar over de draaideur, over de lift, over het diner. Eerst langzaam, alsof ik een onschuldig toeval reconstrueerde, daarna eerlijker, met minder bescherming rond de woorden. Ik vertelde over Kurt, over zijn blik aan de overkant van de gang, over de koffie, over de middag die niet had moeten gebeuren. Niet alles in detail; sommige dingen bleven van mij, van hem, van dat bed waarop de sprei nog te glad lag. Maar genoeg om Isabelle te laten begrijpen dat dit geen flirt was geweest die vanzelf verdween zodra je hem uitsprak.

Isabelle ging langzaam op de rand van het bed zitten. Ik bleef bij het raam staan, omdat afstand veiliger leek, maar ook laffer. Ze keek niet weg. Eerst zocht ik in haar gezicht naar schrik, pijn of verwijt, maar wat ik zag was iets anders. Haar ogen werden zachter. Er kwam zelfs een kleine glimlach, voorzichtig eerst, alsof ze zichzelf toestemming gaf om blij te zijn in een situatie die ingewikkeld hoorde te zijn. ‘Nicole,’ zei ze, en mijn naam klonk ineens niet als een vraag maar als een omhelzing. ‘Je straalt.’ Ik voelde mijn wangen warmer worden dan ze al waren. ‘Dat is niet wat je nu zou moeten zeggen.’ Isabelle schudde haar hoofd. ‘Misschien juist wel. Ik zie jou al zo lang sterk, verstandig, verantwoordelijk. Maar nu zie ik ook iets wakker in je. Iets wat ik bijna was vergeten te missen voor jou.’

Ik wist niet wat ik met die mildheid moest. Ik had me voorbereid op verdedigen, op uitleggen, misschien zelfs op verliezen. Niet op Isabelle die opstond, naar me toe kwam en haar handen om mijn gezicht legde. ‘Heb je spijt?’ vroeg ze zacht. Ik slikte. ‘Ja. Nee. Ik weet het niet.’ Ze glimlachte nu openlijk, niet uit lichtzinnigheid maar uit herkenning. ‘Van hem?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Niet van hem.’ ‘Dan ben ik blij voor je,’ zei ze. ‘Echt.’ De woorden maakten iets in mij los. ‘Hoe kun je dat zeggen?’ vroeg ik. Isabelle haalde haar schouders licht op. ‘Omdat ik van je hou. En omdat liefde niet kleiner wordt wanneer iemand opnieuw gaat leven. Het wordt alleen eerlijker.’

Ik begon te huilen voordat ik het zelf merkte. Isabelle trok me tegen zich aan, en heel even stonden we zo, midden in de kamer, mijn voorhoofd tegen haar schouder, haar sjaal zacht tegen mijn wang. ‘En hij?’ vroeg ze na een tijdje. ‘Wat is Kurt voor iemand?’ Ik lachte door mijn tranen heen. ‘Ik weet het niet eens precies. Rustig. Teder. Onhandig eerlijk misschien. En hij kijkt alsof hij luistert voordat ik iets zeg.’ Isabelle liet me los en keek me met glanzende ogen aan. ‘Dan wil ik hem ontmoeten.’ Ik verstijfde. ‘Omdat je wilt weten of hij gevaarlijk is?’ ‘Nee,’ zei ze meteen. ‘Omdat ik wil zien wie jou zo aan het licht heeft gebracht. En omdat ik hem wil bedanken, als dat niet te vreemd klinkt.’

Die avond stuurde ik Kurt een bericht dat ik alsnog drie keer herschreef, maar om een andere reden dan ik had verwacht. Niet uit paniek, eerder omdat ik de zachtheid van Isabelle recht wilde doen. Ik schreef dat zij er was, dat ik haar over hem had verteld, en dat zij hem graag wilde ontmoeten als hij dat ook wilde. Ik voegde er pas na lang aarzelen aan toe: Ze is niet boos. Ze is blij voor me. Voor ons misschien, al weet niemand nog wat dat betekent. Minutenlang gebeurde er niets. Isabelle zat aan de andere kant van de kamer met opgetrokken benen in een fauteuil en keek niet naar haar tijdschrift, maar naar mij. Toen lichtte mijn telefoon op. Kurts antwoord bestond uit één korte zin: Als zij jou zo liefheeft, wil ik haar graag ontmoeten. Ik liet het Isabelle lezen. Haar glimlach werd warm en bijna trots. ‘Morgenavond,’ zei ze. ‘Ergens goed. Geen vluchtige koffie. Een diner. Met genoeg tijd om elkaar echt te zien.’ Zo werd de volgende avond afgesproken alsof iets dat onmogelijk had geleken ineens een vorm kreeg: een diner met drie personen in een restaurant aan de rand van het centrum.

Toen ik later naast Isabelle in het donker lag, haar hand losjes in de mijne, voelde ik minder angst dan verwacht. Kurt zou tegenover ons zitten. Isabelle zou naar hem kijken met haar scherpe, warme ogen, niet om hem te wegen of te veroordelen, maar om te begrijpen wat er in mij was aangeraakt. Ik zou tussen hen in moeten bestaan zonder mij kleiner te maken dan mijn verlangen en zonder de liefde te verloochenen die al jaren naast mij lag. En ergens, onder de schaamte die nog niet helemaal verdwenen was, voelde ik iets nieuws: dankbaarheid. Voor Isabelle, die niet meteen grenzen trok waar zij ook ruimte kon maken. Voor Kurt, die iets in mij had wakker geroepen. En voor de vreemde, kwetsbare mogelijkheid dat eerlijkheid misschien niet alles kapot hoefde te maken.

Blijkbaar voelde Isabelle mijn gedachten aan. Ze draaide naar me toe en sloeg haar armen om me heen. Ze begon me liefdevol en teder te zoenen. Dit voelde als thuiskomen en ik fluisterde in haar oor dat ik van haar hield. Ik snoof de vertrouwde geur van mijn liefde diep in mij op. ‘Fijn dat je me opzoekt’ sprak ik zacht. Ze antwoordde: ‘Natuurlijk lieve Nicole, je weet toch dat ik je alles gun. Bovendien ben jij mijn geile vriendinnetje dat ik gemist heb. Heerlijk om je naakte lijf weer naast me te voelen.’ Isabelle gebood me op mijn buik te gaan liggen en ze legde haar handen op mijn billen en kneedde ze stevig. Haar handen spreidden mijn benen, waardoor ze een perfect uitzicht kreeg op mijn inmiddels weer natte kutje. Ze boog voorover en liet haar tong langzaam over de binnenkant van mijn dijen glijden, plagend, steeds dichterbij maar nog niet op de plek waar mijn verlangen inmiddels tot grote hoogte was gestegen. “‘Alsjeblieft…Isabelle’ kreunde ik. Ze glimlachte en drukte haar tong tegen mijn klit. Dezelfde klit die eerder vandaag zo heerlijk was gelikt door Kurt. Dit was duidelijk anders maar allebei voelde hemels. Ze likte langzaam, cirkelend, zuigend aan het gevoelige knopje terwijl haar handen mij streelden. Ik duwde mijn kontje verder naar achteren en begon sneller te ademen en zachtjes te kreunen.

Ik wilde Isabelle, bekijken, haar gezichtsuitdrukkingen zien, die mij zo vertrouwd waren. Hoe lekker ik ook gelikt werd, ik richtte me op trok Isabelle op mijn schoot en zoende haar diep. Onze tongen vierden feest en onze borsten drukten heerlijk tegen elkaar. Isabelle had heerlijke borstjes, een cup maat kleiner dan die van mij maar ik vond het altijd heerlijk opwindend om ze langzaam te likken. Mijn handen gleden door haar haren, via haar rug naar beneden. Via haar billen bereikte ik haar kutje en voelde de warmte op mij hand. Voorzichtig bracht ik twee vingers bij haar naar binnen en begon haar ritmisch te vingeren terwijl onze monden elkaar weer vonden in een gulzige tongzoen. Ondertussen had Isabelle hetzelfde gedaan met haar vingers. We vonden elkaar in een ritme en genot. ‘Iets dieper’ waren de eerste woorden die Isabelle weer sprak. Ik wist dat ik dan bij haar g-spot zou komen en dat had tot effect dat haar dijen al begonnen te trillen.

Isabelle nam de leiding weer over. Drukte me plat op het bed en ging op mijn gezicht zitten. Ze liet zich zakken tot haar natte heerlijke kutje precies op mijn mond rustte. Ik likte haar gretig, drong met mijn tong naar binnen en zoog aan haar lippen. Tegelijkertijd boog Isabelle zich voorover en nam mijn klit in haar mond. Zo likten we elkaar in een perfecte 69, kreunend in elkaars kutjes, handen die overal tegelijk leken te zijn, in elkaar, over borsten, knedend, strelend. De kamer werd gevuld met natte geluiden en diepe kreunen. Onze orgasmes kwamen bijna tegelijk. Isabelle kwam als eerste, met schokkende heupen en een lange, hese kreet. Haar sap liep over mijn kin. Ik volgde direct daarna, mijn lichaam schokkend terwijl ik haar dijen vastgreep.

Daarna bleven we liggen in een innige omhelzing. We hadden elkaar niet allen in woorden, maar ook lichamelijk weer gevonden. We gingen dicht tegen elkaar liggen en fluisterden lieve woordjes over en weer. Later werd de kamer stiller. De scherpe randen van de middag en avond waren langzaam opgelost in zachte woorden, kleine glimlachen en handen die elkaar niet meer hoefden te zoeken. Zonder haast, zonder angst en zonder nog iets te hoeven bewijzen, gleden we samen de slaap in.