De volgende avond stonden ze voor de deur van het kantoor van de bisschop. Niet in de kerk dit keer, maar in zijn eigen woning, op zijn verzoek. Elise, Thomas, de president, zuster Hendriks en Rebecca. Allemaal gekleed toen ze aankwamen. Binnen, nadat de deur op slot was gedaan en de gordijnen dicht, deden ze hun kleren uit. Een voor een. Blouses, rokken, overhemden, broeken, ondergoed – alles viel op de grond tot vijf naakte lichamen in de studeerkamer van de bisschop stonden.

De bisschop zat achter zijn bureau. Hij was een man van eind veertig, slank, met een verzorgde baard en ogen die te lang bleven hangen op Thomas’ ontwakende lul en de brede borst van de president. Hij slikte zichtbaar.

“Wat… is dit?” Zijn stem was schor.

Elise stapte naar voren, naakt, de Schriften in haar handen. “Dit is de open tempel, bisschop. Wij komen alles voorleggen. De theologie. De regels. Het verzoek om uitgezonden te worden. En wij doen het zoals wij het geleerd hebben: zonder kleren. Zoals in Eden.”

Ze legde de Bijbel, het Boek van Mormon en de Kama Sutra op zijn bureau. Daarna ging ze op haar knieën zitten, vlak voor hem, en spreidde haar dijen zodat hij alles kon zien. Rebecca ging naast haar knielen. Zuster Hendriks bleef staan, handen op haar eigen borsten. Thomas en de president gingen links en rechts van de bisschop staan, hun halfharde lullen op ooghoogte.

De bisschop keek van de ene naar de andere. “Dit is waanzin. Dit is zonde. Jullie staan naakt in mijn huis. Jullie vragen mij om… wat precies?”

Thomas boog zich voorover, legde een hand op de schouder van de bisschop en liet zijn lul dichterbij komen. “Wij vragen u om te luisteren. En te voelen. Genesis 2:25: ‘En zij waren beiden naakt, de mens en zijn vrouw, en zij schaamden zich niet.’ Wij schamen ons niet. 1 Korintiërs 6:19-20: het lichaam is een tempel van de Heilige Geest. Duur gekocht. Wij verheerlijken God in dit lichaam door het open te stellen. 2 Nephi 2:25: de mensen bestaan opdat zij vreugde zouden hebben. Deze vreugde – tongen, lullen, kuten, konten – is deel van die vreugde wanneer wij er Zijn naam bij uitspreken.”

De bisschop trok zijn stoel iets achteruit, maar zijn ogen bleven op Thomas’ lul rusten. Er lag iets in die blik dat niet alleen afwijzing was. Iets hongerigs. Iets dat hij jarenlang had weggestopt achter preken over kuisheid.

Elise kroop dichterbij, legde haar handen op zijn knieën en duwde ze voorzichtig uit elkaar. “U twijfelt. Dat zien wij. Maar wij hebben elke rem onderzocht. De wet van kuisheid. De beperking tot man-vrouw. De schaamte. Alles. Christus heeft de wet vervuld, Mattheüs 5:17. Hij raakte de onreinen aan. Hij liet zich zalven door een vrouw met haar haar en tranen. Johannes 12. Wij doen hetzelfde – met meer lichamen, meer openingen, meer waarheid.”

Ze maakte zijn broek open. De bisschop verzette zich niet. Zijn lul was al hard, dikker dan verwacht, en boog licht naar links. Elise nam hem niet meteen in haar mond. Ze keek eerst omhoog. “U bent niet alleen hetero, bisschop. Dat voelen wij. Dat ziet Thomas. Dat ziet de president. En dat is geen zonde. Dat is hoe Hij u maakte.”

Thomas ging op zijn knieën naast Elise. Samen likten ze de lul van de bisschop: twee tongen die van de eikel naar de basis gleden, speeksel dat druppelde, monden die om beurten de hele lengte namen. De president ging achter de bisschop staan, maakte diens overhemd los en kuste zijn nek terwijl hij fluisterde: “Moroni 10:32 – komt tot Christus en wordt vervolmaakt in Hem. Verloochent alle goddeloosheid. Wat als de goddeloosheid de leugen was die u uzelf vertelde? Wat als perfectie betekent dat u eindelijk mag voelen wat u altijd al voelde?”

De bisschop kreunde. Zijn handen gingen in het haar van Elise en Thomas. “Ik… ik heb jarenlang gebeden om dit weg te nemen. De aantrekking tot mannen. De gedachten. Ik dacht dat het beproeving was.”

Zuster Hendriks knielde nu ook, kuste de bisschop op de mond terwijl haar man zijn handen over de naakte borstkas van de bisschop liet glijden. Rebecca ging achter Thomas zitten en nam hem in haar mond terwijl hij de bisschop bleef pijpen.

Elise keek op, lippen glanzend. “Dan is dit het antwoord op die gebeden. Niet wegnemen. Vervullen. Wij willen uitgezonden worden – Thomas, ik, Rebecca – als een experimentele eenheid. Om deze open tempel te prediken. Naakt waar het kan. Met Schrift, met aanraking, met elke combinatie van lichamen. En u mag meedoen. Hier. Nu. En later als leider die het begrijpt.”

De bisschop trok Thomas omhoog en kuste hem hard, tong diep, terwijl Elise zijn lul bleef zuigen. De president ging achter de bisschop staan, speekte zijn vingers in en duwde er twee in de strakke kont van de man. De bisschop stootte vooruit in Elise’s keel van de schok en het genot.

“Meer verzen,” hijgde de bisschop. “Geef mij meer. Overtuig mij verder.”

Thomas, terwijl de president dieper in de bisschop vingerde: “1 Samuël 18:1 – de ziel van Jonathan was verbonden aan de ziel van David. Zij hielden van elkaar als hun eigen ziel. 2 Samuël 1:26 – David klaagt: ‘Uw liefde was mij wonderlijker dan de liefde van vrouwen.’ Dat is Schrift. Dat is man tot man. En Christus zelf had de discipel dien Hij liefhad – Johannes – die tegen Zijn borst lag.”

De president trok zijn vingers terug, speette over zijn eigen lul en duwde langzaam de eikel tegen de opening van de bisschop. “Mag ik?”

De bisschop knikte hees, ogen dicht. “Doe het. En blijf spreken.”

De president gleed centimeter voor centimeter naar binnen. De bisschop kermde, half pijn, half pure overgave. Elise en Rebecca likten ondertussen samen zijn ballen en de plek waar de lul van de president in hem verdween. Thomas stond voor hem en liet de bisschop zijn lul diep in de keel nemen.

Tussen de stoten door bleven ze verzen toevoegen. Zuster Hendriks las hardop uit Alma 32 over het zaad van geloof terwijl zij Rebecca vingerde. Elise citeerde Hosea 2:19 over het eeuwige verloving terwijl zij de ballen van de bisschop in haar mond nam. Thomas, met zijn lul tussen de lippen van de bisschop: “Romeinen 1 wordt altijd misbruikt tegen ons. Maar lees verder. Romeinen 2:1 – ‘Daarom zijt gij niet te verontschuldigen, o mens, wie gij ook zijt die oordeelt.’ Wij oordelen niet. Wij openen.”

De bisschop kwam hard, diep in de keel van Thomas, terwijl de president diep in zijn kont stootte. Hij trilde, tranen in de ogen, en bleef toch staan.

Toen hij weer adem kon halen, zei hij, nog met de lul van de president half in hem: “Ik twijfel nog. Hard. Maar ik voel ook… iets dat ik nooit heb durven voelen. Als wij dit doen – als ik dit toesta – dan wil ik regels toevoegen. Strengere. Zodat het niet ontspoort.”

Iedereen ging dichterbij zitten, nog steeds naakt, lichamen tegen elkaar, handen die bleven strelen. De bisschop, met come op zijn kin en de nattigheid van de president tussen zijn billen, begon te dicteren terwijl Elise zijn lul weer hard zoog en Rebecca zijn tepels knaarde.

“Regel zeven: elke nieuwe deelnemer moet eerst drie Schriftplaatsen hardop lezen over het lichaam als tempel of over liefde, voordat enige aanraking plaatsvindt.

Regel acht: er wordt altijd gebeden vóór en na elke seksuele handeling – kort, maar oprecht.

Regel negen: geen handelingen met minderjarigen of met mensen die niet volledig helder van geest zijn. Alleen volwassen, toestemmende zielen.

Regel tien: alles wat hier gebeurt, wordt maandelijks gerapporteerd aan mij. Eerlijk. Inclusief wie met wie, welke verzen, welke vruchten.

Regel elf: de uitzending van Elise, Thomas en Rebecca gebeurt onder mijn directe supervisie. Zij blijven in contact. Zij prediken de open tempel, maar zij brengen ook mensen terug naar de gemeente – niet alleen naar het bed.

Regel twaalf: ikzelf… ik mag deelnemen. Als bisschop. Als man die eindelijk stopt met liegen. Maar alleen binnen deze kring en alleen met degenen die hier nu zijn, totdat wij verder zijn.”

Elise liet zijn lul los, kuste de eikel en keek hem aan. “Aangenomen. Wij voegen ze toe aan de onze. Alles wordt besproken. Alles blijft open.”

De president trok zich langzaam terug uit de bisschop, draaide hem om en kuste hem diep. Thomas ging achter de bisschop staan en nam de plek van de president over – dieper, harder – terwijl de vrouwen toekeken en meehielpen met tongen en vingers.

Ze bleven uren. De bisschop werd door Thomas en de president om beurten genomen. Elise en Rebecca zaten op zijn gezicht en lieten hem proeven wat zij te bieden hadden. Zuster Hendriks hield zijn hand vast terwijl hij kwam, keer op keer, met verzen op zijn lippen die hij vroeger alleen had gebruikt om zichzelf te veroordelen.

Tegen middernacht lagen ze uitgeput op de vloer van zijn studeerkamer. Naakt. Verstrengeld. De Schriften open naast hen.

De bisschop, met het hoofd van Thomas op zijn borst en Elise’s hand tussen zijn dijen, fluisterde: “Morgen schrijven we de definitieve versie. Met al mijn regels erbij. En dan… dan zien we of de Heer dit pad zegent of ons tot de orde roept.”

Elise kuste zijn mond, proevend van iedereen die daar geweest was. “Hij is al hier. In elk lichaam. In elke opening. In elk vers dat wij hardop durven lezen terwijl wij elkaar nemen.”

Buiten was de stad stil. Binnen was de tempel wijd open – en de bisschop was erin begonnen te geloven, centimeter voor centimeter, stoot voor stoot, vers voor vers.