''Fijn dat jullie konden blijven.'' Iets wat ik niet eerder gezegd had, maar uiteraard al wel vaak getoond had. Ik zeg het bewust, terwijl ik hen even aankijk en merk dat die woorden anders voelen nu ik ze daadwerkelijk uitspreek. Ik hoefde maar te knikken en ze bleven. Donderdagmiddag na mijn laatste lesuur met Mo, Luc en Jayden, wanneer de school om ons heen langzaam stiller werd en het gewone ritme van de dag al achter ons lag. Om de nieuwe cijfers te bespreken en dus ook de beloningen. Ik dacht dat het goed zou zijn om het een en ander te plannen zodat het overzichtelijk blijft en ik zelf ook precies weet waar ik aan toe ben. Al speel ik ook met een ander idee, dat steeds opnieuw in mijn hoofd opduikt terwijl ik de drie voor me zie.

Zouden ze voor elk vak elke week een voldoende krijgen, zou dat 24 cijfers betekenen. Dus 24 keer belonen... Dat ging natuurlijk niet en alleen al bij die gedachte voelde ik hoe snel het onoverzichtelijk kon worden als ik daar geen duidelijke lijn in aanbracht. Gelukkig hadden ze er maar een paar deze week. Opgeteld weliswaar elf, maar toch. Dat viel nog te overzien en ik kon het aantal bijna moeiteloos in mijn hoofd langsgaan terwijl ik nadacht over hoe ik dat wilde aanpakken. Daar had ik m'n ideeën over. Daarom had ik ook even gewacht met deze week, omdat ik eerst wilde voelen wat voor mij logisch zou zijn en hoe ik het overzicht kon bewaren. Maar het idee is om volgende week te beginnen zonder openstaande rekening. Dat geeft rust en voorkomt dat alles zich verder opstapelt voordat ik zelf nog weet wat er precies openstaat.

Ze weten hun cijfers. Ze kennen de beloningen. ''Ik wil vanaf nu gewoon op binnenkomst belonen,'' zeg ik ze rustig, terwijl ik merk dat ik mijn woorden bewust kalm houd. Ik zit op de rand van m'n bureau, zij achter in de klas op hun vaste plek. Hun blikken vallen zo nu en dan op m'n hals en ik voel dat zonder dat ik daar verder iets voor hoef te doen. Ik droeg een donker overhemd met de bovenste twee knoopjes los. En dat pas sinds net, uiteraard. Luc knikt. Mo verfrommelt zijn lippen als hij naar m'n decolleté kijkt, en Jayden kijkt op dat moment weg. En dat was toch een beetje gek, juist omdat ik zijn blik niet direct naar de mijne zie terugkomen.

''En eigenlijk wilde ik zien hoeveel we er in één moment kunnen doen, als jullie me begrijpen...'' Met dat ik het uitspreek, groeit bij mij de spanning enorm en voel ik dat meteen in mijn buik. Ik wilde het vandaag. Alle elf, als het kan. Die jongens waren jong en ongeremd. Die moesten toch wel weer hard worden voordat de ander klaar was. Die gedachte overheerste nu bij mij en liet zich ook niet zomaar wegdrukken. En ik voel de spanning in het lokaal ook dikker worden als ze het beseffen. Ik breng het bijna zakelijk. Zo moet het ook blijven. Maar wellicht is dat wel fout van me.

Jayden kijkt me dan aan alsof hij wat wil zeggen, maar het niet doet. Hij zoekt m'n blik. En ik kijk terug. Lang genoeg zodat Luc en Mo ook naar hem kijken en ik merk dat hun aandacht even naar hem verschuift. ''Zeg het maar,'' spreek ik rustig. Net als eerder deze week, voel ik dat er meer speelt. Bij hem. Ik weet niet precies wat. Wil hij stoppen? Want dat kan ook, natuurlijk. Dit was blijkbaar het moment dat te bespreken. Niet samen alleen. Juist met die twee erbij.

''Ik...'' twijfelt hij eerst. ''Uhm, over vorige week. Sorry,'' zegt hij dan. Verrassend. En ik knipper ook even een extra keer. Ik weet ook even niet hoe te reageren en blijf hem daarom alleen maar aankijken. Iedereen weet waar hij het over heeft. Maar ik ben er niet boos over, of gekwetst. Zelfs met het vertrouwen zit het goed.

Ik zeg hem niet dat ik het wel lekker vond. Dat voelt opeens ongepast. Want zijn excuus is oprecht en ik hoor aan de manier waarop hij het zegt dat hij er niet zomaar iets van maakt. De reden dat hij ziek was. Hij schaamt zich voor z'n gedrag. En plots zit daar niet iemand met een harde pik, maar gewoon een jongen met gevoelens. Dat besef ik me gelukkig op tijd.

Ik neem even diep adem en blijf hem aankijken. ''Dankje,'' zeg ik dan alleen. En daarmee is het gewoon afgesloten. Hij ziet het in m'n blik. Het was oké. Al bleef de reden voor die misstap nog onbekend en blijft die gedachte ergens op de achtergrond aanwezig.

Ik zit nog op m'n bureau. Hun nog op de stoeltjes. Geen gordijnen naar beneden. Zelfs geen angst dat er nu iemand binnenloopt. Wat we nu 'doen' is legitiem. Niet wat we bespreken. Maar we spreken zacht. Ik vooral, terwijl ik merk dat ik mijn stem vanzelf wat lager houd.

''Goed. Ik wil het vanaf volgende week anders aanpakken. De middag heeft mijn voorkeur. Cijfers van die dag gelijk belonen. Hoe en waar zien we dan.'' som ik op, maar met een warmte in mijn stem. Het blijft even stil. Het klinkt concreter dan onze vorige afspraak. Maar was dat zo? Ik laat die stilte even bestaan voordat ik verderga en merk hoe mijn aandacht vanzelf bij ieder van hen blijft hangen.

Ik zie Jayden slikken. Mo knikt. Luc zit stil en kijkt me recht aan. Stilte die zindert. Met in ons achterhoofd dus die elf nog openstaande beloningen.

''En daar wil ik eigenlijk vandaag mee beginnen, dus.'' stel ik nu voor. ''En wat jullie morgen halen, komt dan morgen gelijk. Deal?'' Het voelt of ik weer wat regie terugpak. Het voelt weer alsof dit gewoon normaal was. En ergens was het dan ook geworden. Voor ons wel. Voor mij in ieder geval. Terwijl ik hen aankijk, wacht ik rustig af hoe ze op mijn voorstel reageren.

Toch blijft Jayden wat afwezig. Hij kijkt vaker weg. Ik zie hem denken. Is dit niet wat hij wil? Het roept twijfels op. Het maakt me nieuwsgierig naar wat er achter die afwezige blik omgaat, juist nu alles verder zo vanzelfsprekend lijkt. En waar ik aan een zeker verhaal begon, voel ik nu ook enige twijfel. Hij verbijt zich echt. Nogal in contrast met Mo ernaast, die zo te zien zonder dat hij het doorheeft, al in z'n pik knijpt. Die twee reacties naast elkaar maken het verschil tussen hen ineens opvallend zichtbaar.

Jayden irriteert me dan juist vooral. Omdat ik het niet begrijp en zijn aarzeling steeds meer opvalt naarmate de stilte langer duurt. ''Jullie willen wel dat dit doorgaat, toch?'' stel ik dan wat scherper. Alle drie schrikken ze op en knikken ze snel. Alleen Jayden iets minder snel. ''Ja, maar?'' vraag ik hem en ik laat mijn blik bewust op hem rusten. ''Want als we willen dat dit zo doorgaat, moeten we elkaar begrijpen,'' stel ik nog stelliger, terwijl ik merk dat de woorden harder binnenkomen dan ik misschien had bedoeld.

Maar het is dan weer vooral stilte. Spanning en stilte. Ik hoor niets behalve het zachte verschuiven van iemand op zijn stoel en merk hoe iedereen afwacht wie als eerste iets gaat zeggen.

Ik zeg niks nieuws. Natuurlijk weten ze dat. Als ze ten minste willen dat het doorgaat. Jayden zegt niks. Maar ik zie hem aarzelen. Zijn blik komt even omhoog en verdwijnt daarna weer, alsof hij ergens mee worstelt waar hij nog geen woorden voor heeft.

''Denken jullie soms dat ik dit tegen mijn zin doe?'' vraag ik ze dan. Mijn vraag is echter alleen gericht aan Jayden. En dan kijkt hij op. Het is niet zozeer schaamte, maar schuld. Hij voelt zich echt schuldig. Dat zie ik nu pas goed aan de manier waarop hij me aankijkt en daarna even zijn blik laat zakken.

Dan lach ik. Half oprecht. Meer om hem gerust te stellen. Alle drie kijken ze me gespannen aan en ik voel dat mijn lach de spanning maar gedeeltelijk wegneemt. ''Ik zal eerlijk zijn. Dan weten jullie dat jullie ook eerlijk mogen zijn,'' zeg ik ze rustig. Ze knikken. ''Natuurlijk was ik het schooljaar niet begonnen met dit in gedachten,'' begin ik. Eerlijk. ''En natuurlijk weet ik dat wat we doen helemaal niet kan en mag en weet ik veel...'' probeer ik het luchtig te houden, al voelt het benoemen ervan ineens zwaarder dan ik had verwacht. ''Ik vond het ook eng. In het begin vooral. Maar ik voelde ook al gelijk iets anders. Alsof ik iets miste tot dat moment.'' Ik slik even en mijn blik wijkt een moment van ze af. Het zo benoemen is toch niet niks, er zo openlijk voor uitkomen. Ik zucht diep. Ik besef het heel goed.

''Maar geloof me. Voor mij is dit geen straf. Nooit geweest,'' zeg ik dan en kijk de drie weer aan. Ik merk dat het me goeddoet om het eindelijk zo rechtstreeks te zeggen. Mo en Luc knikken alsof ze het nog steeds begrijpen. Maar ze begrijpen niet waar Jayden mee worstelt. Dat hoeft ook niet. Als ik het maar begrijp.

''Is dat duidelijk?'' Hij kijkt me recht aan. Wacht even. En knikt dan. ''Het voelt gewoon verkeerd,'' zegt hij dan. ''Fout. Alles,'' zegt hij dan alsnog. Ik neem bewust de tijd. Laat zijn woorden even landen en zie hoe de rest erop reageert. Luc lacht in zichzelf, Mo lijkt het nu ook wel te realiseren. Niemand zegt meteen iets terug en juist daardoor blijven zijn woorden nog even tussen ons in hangen.

''Dat is het ook,'' zeg ik. ''Dat kan niemand ontkennen zelfs.'' Weer even die stilte. Hun blikken op mij. De spanning is tastbaar en ik voel hoe mijn eigen ademhaling iets verandert terwijl ik hen een voor een aankijk. ''Daarom wil ik het ook,'' zeg ik dan, iets zachter, bijna zwoel. ''Juist omdat het fout is. Omdat het niet mag. En... Omdat jullie mij willen.'' Ik laat weer de ruimte voor stilte en zie dat geen van hen mijn blik meteen ontwijkt. ''Jullie hebben geen idee wat dat met mij doet... Dat ik me helaas aan jullie resultaten moet houden, terwijl ik misschien wel zoveel meer wil.'' fluister ik nu ook echt zwoel en kijk daarbij bewust Jayden aan bij het einde van die zin. Ik zie zijn gezicht veranderen wanneer mijn woorden bij hem aankomen. Hij slikt hoorbaar.

Toch is mijn bekentenis niet genoeg. Ik blijf zitten. Zij ook. Dit duurt langer dan ik zou willen en ik merk dat mijn ongeduld langzaam begint mee te wegen in de stilte die tussen ons blijft hangen. We hadden al bezig kunnen zijn. Niet hier.

''Eerst dacht ik dat ook echt. Dat u het gewoon wilde. En...'' begint Jayden dan. ''Ik weet niet,'' maakt hij z'n zin niet af. Ik zucht diep. Niet uit ergernis. Helemaal niet. Ergens bedoelt hij het lief, denk ik. Maar dat past niet meer bij de hele situatie en juist dat verschil tussen zijn woorden en alles wat er al gebeurd is, maakt het voor mij moeilijk om er direct iets van te vinden.

''Waarom dacht je dat?'' vraag ik hem alleen. Ik bijt even nerveus op m'n onderlip en wacht af terwijl ik zijn reactie probeer te lezen. Dachten ze al dat ik een sletje was? Of wilden ze dat? Hij haalt alleen z'n schouders op. Het doet er niet meer toe. Ik had al lang laten zien dat ik het gewoon wilde.

''Ik dacht ook wel eens. Misschien moeten we dit niet doen,'' zegt Mo dan, nog verrassender. Ik kijk meteen zijn kant op, omdat ik die woorden niet direct van hem had verwacht. Maar hij heeft z'n woorden zorgvuldig gekozen. Hij dácht dat. Hij heeft het ook meer tegen Jayden dan tegen mij. ''En als u zou zeggen niet meer te willen, zou ik dat oké vinden,'' bromt hij zacht. Ze zijn zo beleefd met hun ge-u. Mo weet dat ik dat niet zou zeggen, dat ik niet meer zou willen, en ik hoor aan zijn rustige toon dat hij daar zelf blijkbaar ook niet echt aan twijfelt.

''En zo niet. En dat geldt ook voor jullie. Dan stopt het toch?'' zeg ik dan opeens heel luchtig, alsof het antwoord daarop eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn. En te snel. Want even ben ik die andere afspraak vergeten. Als één van hen nu zou stoppen, zou Van Weelden dat pikken?

Zo begin je de week nog pijpend en trekken en zaadslikkend met twee van deze jongens, en zo heb je opeens een serieus, open gesprek met ze. Dat rijmt ergens niet helemaal en juist die tegenstelling blijft even in mijn hoofd hangen terwijl ik naar hen kijk. Maar misschien net goed. Dat probeer ik mezelf wijs te maken. Misschien is het juist nodig dat er nu ook ruimte is voor dit soort woorden, hoe vreemd dat ook voelt na alles wat er eerder tussen ons is gebeurd.

''Ik wist gewoon even niet meer waar de grens lag,'' voegt Jayden nog toe. Ik lach. ''Dat was als enige juist duidelijk. Stond zelfs zwart op wit op papier,'' reageer ik er luchtig op. Ik merk dat mijn lach de spanning iets breekt, ook al voel ik die nog steeds onder alles aanwezig. ''Maar goed dat je het zegt. Daarom praten we nu. Je hoeft ook echt niet bang te zijn om iets te zeggen. Ik blijf jullie docent op de eerste plek,'' zeg ik zelfs, en dat klinkt zo onoprecht... Ik schaam me nu bijna en voel dat ook meteen wanneer die woorden mijn mond verlaten. Jayden glimlacht er dan ook om. ''Je weet wat ik bedoel...'' zeg ik maar snel. We kunnen er allemaal even om lachen. Hoe bizar dat ook lijkt. Het is maar een kort moment, maar de spanning lijkt daardoor heel even minder zwaar te worden.

Ondertussen voel ik hun blikken. Over mijn benen en borsten. Op mijn lippen. En ik herinner me vooral de momenten waarop spijt en schaamte toch echt geen rol speelden. Bij mij, maar ook bij hen, natuurlijk. Hier in het lokaal. Pijpend en trekkend. Slikkend. Dat was hun zaad. Hun ongeduld. Hun genot. En dus ook het mijne... Die herinneringen voelen nog altijd dichtbij genoeg om mijn lichaam erop te laten reageren terwijl ik hier gewoon met hen zit te praten. Hoe kom ik daar weer bij terug?

En hoe dan verder? Ik had al een idee voor dit gesprek. Alle openstaande cijfers. Deze middag nog. Toch wilde ik niks forceren.

''Weten jullie de nooduitgang te vinden van de sporthal?'' vraag ik ze dan. Mo en Jayden kijken elkaar verward aan. ''Bij de snelweg?'' vraagt Luc. ''Aan die kant, ja.'' Luc weet het. ''Wie niet meer wil, hoeft niet te komen.'' zeg ik dan rustig. ''En anders zie ik jullie zo daar.'' Mijn stem is rustig. Maar de spanning stijgt meteen weer voelbaar. Ik heb mijn keuze gemaakt. Ik stop niet.

-