Daan bleef nog even in de hal staan. Peter stond vlak voor haar, zijn blik rustend op haar gezicht alsof hij daar iets probeerde te lezen wat ze zelf nog niet kon uitleggen. Hij had gezegd dat Thomas contact met hem had gezocht. Dat hij wist van de afspraak. Dat hij ja had gezegd.

En dat het hem had opgewonden.

Dat laatste hing nog steeds tussen hen in.

“Vertel me,” zei hij opnieuw. Niet hard. Niet eisend. Maar ook niet vrijblijvend.

Daan knikte langzaam. Ze hing haar jas over de stoel en liep naar de woonkamer. Peter volgde haar. Ze ging op de rand van de bank zitten, haar handen in haar schoot. Hij bleef eerst staan. Zijn spanning was zichtbaar: de strakke lijn rond zijn mond, zijn handen die zich telkens sloten en weer openden.

“Het begon eigenlijk heel rustig,” zei ze.

Peter keek op.

“Hij wachtte beneden op me. In een pak. Precies zoals je hem je waarschijnlijk voorstelt: verzorgd, hoffelijk, bijna té beheerst.” Ze slikte. “Hij kuste me op mijn wang. Zijn hand lag heel even op mijn onderrug. Niet lang. Maar ik voelde het de hele weg naar de lift.”

Peter ging naast haar zitten, zonder haar aan te raken.

“Was je bang?”

“Een beetje.” Daan glimlachte flauwtjes. “Maar vooral bang voor mezelf. Voor hoeveel ik het wilde.”

Hij knikte langzaam.

“In de kamer schonk hij water in. Hij vroeg of ik nog steeds kon besluiten om gewoon weer te vertrekken.”

“En jij?”

“Ik vroeg hem wat hij wilde.”

Peter keek haar nu recht aan.

“Hij zei dat hij mij wilde.”

Een stilte.

Daan zag hoe dat bij Peter binnenkwam. Het was alsof hij zich schrap zette tegen een beeld dat hij zelf had uitgelokt. Zijn vrouw, in een hotelkamer, bekeken door een andere man. Gewild door iemand anders.

Zijn ademhaling werd dieper.

“En toen?” vroeg hij.

“Toen wachtte hij. Hij liet míj naar hem toe lopen.”

“Dat deed je?”

“Ja.”

Daan voelde haar wangen warm worden. Niet door schaamte alleen. Ook door de herinnering aan de stilte voor de eerste kus. De ongelooflijke helderheid van het moment waarop ze had beseft dat ze niet langer iets liet gebeuren, maar bewust een stap zette.

“Ik kuste hem,” zei ze. “Eerst heel voorzichtig. Maar daarna wist ik niet meer goed hoe ik nog moest doen alsof dit niet was waar we al weken naartoe bewogen.”

Peter legde zijn hand op haar knie.

“En hij?”

“Hij bleef zacht. Eerst.” Ze keek naar hun handen. “Hij maakte mijn blouse los, knoopje voor knoopje. Alsof hij alle tijd van de wereld had. Hij keek steeds naar me voordat hij verderging. Dat was misschien nog wel het ergste.”

“Het ergste?”

“Dat ik daardoor wist dat ik nee had kunnen zeggen.”

Peter kneep heel licht in haar knie.

“Maar dat wilde je niet.”

“Nee.”

Ze vertelde hem over Thomas’ aandacht, over de manier waarop hij haar had aangekeken toen ze voor hem stond. Niet als een rol, niet als moeder, niet als de vrouw die altijd alles organiseerde en overzag. Alleen als Daan. Als een vrouw die begeerd werd.

Peter luisterde zwijgend.

Daan zag zijn blik veranderen toen ze vertelde hoe dichtbij Thomas was gekomen. Hoe de hoffelijke man uit de lobby langzaam plaats had gemaakt voor iemand met minder geduld, meer honger. Niet omdat hij haar iets afnam, maar omdat zij hem had laten merken dat hij niet langer hoefde te wachten.

“Hij was anders dan jij,” zei ze eerlijk.

Peter keek haar aan. Hij had zichtbaar moeite met die zin.

“Beter?”

Daan schudde haar hoofd.

“Anders. Niet beter. Niet slechter.” Ze ademde langzaam uit. “Thomas voelde onbekend. Groter dan ik had verwacht. Ik wist niet wat ik met dat besef moest, behalve dat ik er nog opgewondener van werd.”

Peter sloot even zijn ogen.

“Je genoot.”

“Ja.”

Zijn ogen gingen weer open.

Daan zag tegelijk de schrik en de lust. Alsof een deel van hem pijn voelde bij haar antwoord, terwijl een ander deel er juist volledig door wakker werd. Zijn lichaam verraadde hem. Hij zat dichter bij haar dan eerst. Zijn hand op haar knie was warmer geworden, zwaarder.

“Zeg het nog eens,” fluisterde hij.

“Ik genoot ervan.”

Peter boog zijn hoofd. Zijn kaak spande zich. Daarna keek hij haar weer aan.

“Vertel verder.”

Daan sprak zachter nu. Over Thomas’ handen aan haar heupen. Over haar eigen verrassing toen ze zich niet terugtrok, maar juist naar hem toe bewoog. Over de manier waarop de middag steeds minder om denken draaide en steeds meer om voelen.

“Hij werd ruw,” zei ze. “Niet gemeen. Maar ook niet meer zo voorzichtig als eerst.”

Peter slikte.

“En jij wilde dat?”

“Ik wist niet dat ik dat wilde. Totdat het gebeurde.”

Ze zag hoe hij zijn adem inhield.

“Hij liet me voelen dat hij me al heel lang wilde,” vervolgde ze. “Dat was wat me het meest raakte. Niet alleen dat hij mij wilde aanraken. Maar dat hij niet deed alsof het hem niets kostte om zich in te houden.”

Peter schoof dichterbij. Zijn knie drukte nu tegen de hare.

“En daarna?”

Daan keek hem aan. Ze kon stoppen. Ze wist dat.

Maar Peters blik vertelde haar dat hij niet alleen opgewonden was. Hij was geraakt. Verdwaald misschien. En juist daarom wilde ze niet dat hij de beelden alleen in zijn hoofd moest afmaken.

“Daarna verloor ik mezelf een beetje,” zei ze. “Hij nam de leiding over. Hij hield me vast. Hij wist precies wanneer ik me overgaf en wanneer ik weer bang werd van hoe ver ik was gegaan.”

“Heb je aan mij gedacht?”

“Ja.”

Dat leek hem te verrassen.

“Wanneer?”

“Vlak voor ik helemaal ophield met nadenken.” Ze glimlachte klein. “Ik dacht aan jou thuis. Aan wat je misschien wist. En aan hoe onmogelijk het was dat jij hier niet alleen van zou schrikken, maar er ook opgewonden van zou raken.”

Peter keek naar haar mond.

“En dat deed iets met je?”

“Ja.”

Hij trok haar nu langzaam op zijn schoot. Niet gehaast. Zijn handen bleven om haar middel, alsof hij nog steeds bang was haar te breken met alles wat hij voelde.

Daan legde haar armen om zijn nek.

“Je bent hard,” fluisterde ze.

Peter liet een korte, bijna nerveuze lach horen.

“Dat is jouw schuld.”

“Mijn verhaal?”

“Jij. Alles eraan.”

Hij kuste haar. Eerst voorzichtig, alsof hij haar woorden nog proefde. Maar toen werd de kus dieper. Zijn handen gleden over haar rug, haar taille, langs de sluiting van haar blouse. Daan voelde hoe zijn honger de overhand begon te nemen op zijn aarzeling.

Ze brak de kus even.

“Wil je nog meer horen?”

Peter keek haar aan. Zijn ogen stonden donker.

“Ja.”

“Dan moet je me naar boven brengen.”

Peter stond op zonder een woord te zeggen. Hij pakte haar hand en trok haar mee de trap op. Bij de slaapkamerdeur duwde hij haar zachtjes naar binnen en deed de deur achter hen dicht.

Daan leidde hem naar het bed. Ze duwde hem achterover en ging tussen zijn benen zitten. Haar handen waren vastberaden toen ze zijn riem losmaakte en zijn broek naar beneden trok. Zijn pik sprong vrij — dik, geaderd en al kloppend van opwinding. Ze pakte hem vast en begon hem langzaam te strelen.

Peter ademde scherp in.

Daan boog zich voorover en likte over zijn eikel. Peter kreunde zacht. Ze nam hem in haar mond en begon hem ritmisch te pijpen, langzaam en diep. Na een paar keer liet ze hem weer los en keek hem aan.

“Hij was groter dan jij,” zei ze zacht. “Niet veel langer, maar wel dikker aan de basis.”

Peter sloot zijn ogen even. Zijn hand gleed in haar haar.

Daan nam hem weer in haar mond, zoog zacht en liet hem toen los.

“Thomas was helemaal gladgeschoren. Zijn ballen hingen strak. Jij bent… voller. Zwaarder.”

Ze ging weer naar beneden en pijpte hem langzaam, haar tong langs de onderkant van zijn schacht. Peter hijgde.

“Hij liet me eerst zelf doen,” vervolgde ze. “Hij keek alleen maar toe. Maar toen hij mijn haar pakte en me dieper nam… toen veranderde hij.”

Peter greep haar haar steviger vast.

“En daarna?” vroeg hij schor.

Daan kroop omhoog, ging schrijlings over hem zitten en wreef met haar natte lipjes over zijn pik, zonder hem nog binnen te laten.

“Hij zette me op handen en knieën,” fluisterde ze. “En duwde zonder waarschuwing naar binnen. Diep. Ik hapte naar adem. Hij was groter dan ik gewend was. Hij neukte me meteen hard. Niet lief. Niet langzaam.”

Peter gromde. Hij greep haar heupen en probeerde haar naar beneden te trekken, maar Daan bleef boven hem zitten.

“En daarna draaide hij me om,” ging ze verder. “Hij smeerde mijn eigen geil over mijn kontje en begon me daar ook te neuken. Om en om. Eerst mijn kutje, dan mijn kontje. Diep. Hard.”

Peter’s ademhaling was nu zwaar. Hij duwde haar plotseling op haar rug, spreidde haar benen en stootte in één keer bij haar naar binnen. Daan gilde het uit. Hij begon meteen hard te neuken, zijn gezicht vlak boven het hare.

Daan keek hem aan en voegde er zacht aan toe:

“Maar daarvoor… deed hij nog iets anders.”

Peter hield even op met bewegen.

“Wat?” vroeg hij hees.

Daan slikte. Haar stem was lager toen ze verderging.

“Er stond een koeler met een fles champagne in de kamer. Toen ik naakt op bed lag, ontkurkte hij die fles. Hij liet me eerst drinken, recht uit de fles. Bruisend en koud. Daarna liet hij wat over mijn borsten lopen… en in mijn navel. Hij likte het eraf en slurpte het kuiltje van mijn navel helemaal leeg.”

Peter’s adem stokte.

Daan ging verder, haar stem bijna fluisterend:

“Toen liet hij de fles tussen mijn dijen zakken. Ik voelde hoe koud de flessenhals was. Hij duwde hem langzaam naar binnen. Hij hield de zware fles met twee handen vast… en begon toen te schudden.”

Peter kreunde diep.

“Het voelde… als een orkaan,” fluisterde Daan. “Niet als een pik die klaarkomt. Niet als een douchekop. Het bruiste en spoot van binnen. Zo snel als hij hem erin had geduwd, trok hij hem er ook weer uit. De champagne stroomde meteen weer naar buiten… en toen voelde ik zijn mond.”

Ze keek Peter recht in de ogen.

“Hij dronk me leeg. Hij likte en slurpte al dat bruisende, tintelende champagne uit mijn kutje. Het voelde bizar. En ontzettend geil.”

Peter’s gezicht vertrok. Hij greep haar polsen stevig vast, duwde ze boven haar hoofd en begon haar extreem hard en diep te neuken. Zijn stoten waren ruw en wanhopig, alsof haar verhaal hem volledig over de rand had geduwd.

“Fuck, Daan…” gromde hij.

Daan kreunde luid onder hem.

“En nu?” hijgde Peter. “Voel je me nu ook?”

“Ja,” kreunde ze. “Jij bent dikker. Je rekt me anders. Het voelt voller.”

Peter neukte haar nog harder, tot hij met een rauwe, bijna dierlijke grom diep in haar klaarkwam. Daan kwam tegelijk, haar lichaam schokkend onder het zijne.

Hij bleef zwaar op haar liggen, zijn gezicht verborgen in haar hals, zijn lichaam nog naschokkend.

Na een tijdje tilde hij zijn hoofd op en keek haar aan. Zijn ogen waren donker en glanzend.

“Dat… was pervers,” zei hij schor.

Daan knikte langzaam.

“Ja,” fluisterde ze. “Dat was het.”

Peter kuste haar langzaam en diep, toen rolde hij van haar af en trok haar stevig tegen zich aan. Hij hield haar vast alsof hij haar niet meer wilde loslaten.

Even zeiden ze niets.

Peter kuste haar haar.

“Je bent nog steeds van mij,” fluisterde hij.

Daan legde haar hand op zijn borst.

“Ja,” zei ze. “En dat ben ik ook gebleven.”