De Louche Havenkroeg

De zware eikenhouten deur zwaaide met een pijnlijk gekraak open, waardoor een vlaag koude zeelucht de verstikkende geur van oude tabak en goedkope jenever doorbrak. Evert stapte naar binnen, zijn strakke, antracietgrijze zakenman pak oogde hier bijna beledigend netjes. Hij hield zijn aktetas stevig tegen zich aan, alsof het een schild was tegen de priemende ogen van de havenarbeiders die over hun glazen heen naar hem staarden.

Vlak achter hem stapte Elena de drempel over. De sfeer in de kroeg veranderde op slag. De weinige gesprekken die er nog waren, vielen stil. Ze droeg een zijden jurk die precies genoeg van haar zongebruinde huid onthulde om de mannen aan de bar te laten vergeten hoe ze hun eigen naam moesten spellen. Haar hoge hakken tikten uitdagend op de houten planken—een geluid dat in deze setting klonk als een oorlogsverklaring.

Evert liep met een ongemakkelijke, stijve pas naar de bar. Hij probeerde de tatoeages en de littekens van de stamgasten te negeren, maar zijn ogen schoten zenuwachtig heen en weer. De barman, een man wiens gezicht meer weg had van een verfrommelde landkaart, veegde een glas af met een doek die waarschijnlijk nog nooit een wasmachine had gezien.

Evert slikte een keer en legde zijn hand op de plakkerige bar. "Goedenavond," zei hij, zijn stem een fractie te hoog. "Ik... wij willen graag iets bestellen."

Evert schraapte zijn keel, terwijl hij wanhopig probeerde oogcontact met de barman te vermijden. "Een whisky voor mij," zei hij, terwijl hij zijn stropdas een millimeter losser trok. "En een glas witte wijn voor mijn vrouw. Graag een droge... als dat kan."

De barman stopte met poetsen en keek Evert aan alsof hij zojuist had gevraagd om een eenhoorn die op een regenboog danst. Zonder een woord te zeggen, pakte hij een fles naamloze vloeistof die eruitzag als motorolie en knalde twee vette glazen op de bar. Wijn? In deze tent was de 'wijn' waarschijnlijk azijn met een scheutje spiritus.

Terwijl Evert daar ongemakkelijk stond te wachten, was Elena in haar element. Ze leunde met één elleboog op de bar, haar rug hol getrokken, waardoor de zijde van haar jurk strak kwam te staan. Ze negeerde haar man volkomen. In plaats daarvan liet ze haar blik langzaam door de ruimte glijden.

Haar ogen bleven even rusten op een boom van een vent met een baard vol zoutkristallen en handen zo groot als kolenschoppen. Ze glimlachte niet echt, maar trok één mondhoek net genoeg omhoog om hem te laten weten dat ze precies zag hoe hij naar haar keek. Ze daagde ze uit, stuk voor stuk, alsof ze wilde zien wie van deze ruwe kerels het lef zou hebben om de eerste stap te zetten.

De barman schoof de glazen naar voren. "Tien euro," gromde hij.

Evert begon zenuwachtig in zijn lederen portemonnee te rommelen, terwijl Elena een lok haar achter haar oor streek en diep in de ogen keek van een man die drie tafeltjes verderop zat. De spanning in de kroeg was inmiddels zo dik dat je het met een bot broodmes kon doorsnijden.

De sfeer veranderde van gespannen naar ronduit geladen. Een boom van een vent, met een nek zo breed als een stier en de doordringende geur van diesel en zware shag om zich heen, duwde zichzelf van de bar af. Hij stapte recht in Elena’s persoonlijke ruimte, zo dichtbij dat hij de geur van haar dure parfum kon inademen.

"Zo'n mooie vogel in een kooi als deze..." bromde hij met een stem die klonk als grind dat over elkaar schuurt. Hij negeerde Evert volkomen en legde een zware, eeltige hand op de bar, vlak naast de hare. "Wat moet een vrouw als jij met zo’n... kantoorklerk?"

Elena deinsde niet terug. Sterker nog, ze leunde nog wat verder naar hem toe. "Misschien

verveel ik me wel heel erg," spon ze, terwijl ze met haar vingertoppen langzaam over de rand van haar wijnglas streek. Ze keek hem recht in zijn ogen, haar pupillen groot en uitdagend. "En ik heb gehoord dat de mannen in de haven weten hoe ze verveling moeten verdrijven."

Evert voelde het bloed naar zijn wangen stijgen. De vernedering brandde in zijn keel. "Hé, luister eens goed," begon hij, terwijl hij probeerde zijn borst vooruit te zetten en een hand op de schouder van de zeeman legde. "Dat is mijn vrouw. We willen hier gewoon rustig wat drinken, dus als je nu even—"

De zeeman draaide zich niet eens helemaal om. Met een beweging die even achteloos als krachtig was, greep hij Everts pols en draaide die met een korte ruk omhoog. Evert slaakte een kort, schril kreetje van pijn en werd gedwongen op zijn tenen te staan.

"Houd je snavel, pakkenman," beet de zeeman hem toe, terwijl hij Evert met één vinger tegen zijn borstkas terugduwde, waardoor hij bijna over een barkruk struikelde. "De grote mensen zijn aan het praten. Ga jij maar in je portemonnee kijken of je nog genoeg hebt voor een taxi naar huis, voordat je hier echt brokken maakt."

Evert stond te trillen op zijn benen, zijn gezicht rood van schaamte, terwijl de hele kroeg begon te lachen. Maar het ergste was Elena. Ze lachte niet. Ze keek alleen maar met een mengeling van minachting naar haar man, om daarna haar volle aandacht weer op de zeeman te richten. "Waar waren we?" vroeg ze zacht, terwijl ze een lok haar uit haar gezicht streek.

Evert zakte in elkaar op de kruk naast haar, zijn schouders gebogen en zijn blik strak op zijn

glas whisky gericht. Hij was gebroken. Het was inderdaad Elena's idee geweest; ze had hem de hele week gepusht, bijna gesmeekt om hem uit zijn "comfortzone" te halen. Nu begreep hij pas wat ze daarmee bedoelde. Zij wilde niet zomaar een drankje, zij wilde bloed ruiken. Of in ieder geval de rauwe geur van zweet en dominantie.

De zeeman, die zichzelf voorstelde als 'Bas', liet er geen gras over groeien. Hij schoof zijn zware bovenbeen tegen dat van Elena aan, waardoor haar zijden jurk ver omhoog kroop. "Dus je verveelt je, hè?" zei hij, terwijl hij zijn stem verlaagde zodat alleen zij en de trillende Evert het konden horen. "Je hebt zeker zo'n mannetje dat je alleen maar voorzichtig aanraakt met witte handschoentjes aan."

Elena liet een zachte, keelachtige lach horen. "Voorzichtig is een understatement, Bas," fluisterde ze, terwijl ze haar hand brutaal op zijn gespierde onderarm legde. "Hij is bang dat ik breek. Terwijl ik juist iemand nodig heb die... nou ja, die niet bang is om zijn handen vuil te maken. Die weet hoe hij een vrouw moet aanpakken tot ze geen adem meer over heeft."

Evert staarde naar een barst in het barblad. De woorden van zijn vrouw sneden dieper dan de grip van de zeeman. Bas grijnsde smerig en boog zich naar haar toe, zijn mond vlak bij haar oor. "Ik zou je in die achterkamer op die houten tafel leggen," zei hij hardop, ongegeneerd voor de aanwezigheid van haar echtgenoot. "En ik zou je laten schreeuwen tot de hele haven het hoort. Geen zijden lakens, alleen maar ruw hout en mijn handen die je laten voelen dat je

leeft."

Elena's ademhaling versnelde zichtbaar. Ze keek Evert even aan—niet voor hulp, maar om te genieten van zijn vernedering. "Hoor je dat, schat?" vroeg ze vals. "Bas heeft ten minste plannen met me. Misschien moet je even naar de wc gaan? Dan kunnen wij even... de details bespreken."

Bas lachte luid en gaf Evert een kleinerende tik tegen zijn achterhoofd. "Ja, ga maar even je handjes wassen, kantoorklerk. De mevrouw heeft behoefte aan een échte kerel."

Evert bleef zitten. Hij kon niet anders. Het was alsof zijn ledematen van lood waren en zijn

wilskracht volledig was opgelost in de goedkope whisky. Hij was de toeschouwer geworden van zijn eigen ondergang, precies zoals Elena het gepland had. Hij zag hoe de grote, eeltige hand van Bas nu onbeschaamd over Elena’s dij gleed, de zijde van haar jurk rimpelend onder zijn brute kracht.

"Kijk hem eens zitten," grijnsde Bas, terwijl hij zijn andere hand in Elena’s nek legde en haar dwingend naar zich toe trok. "Hij kijkt alsof hij een ongeluk ziet gebeuren, maar hij kan zijn ogen er niet vanaf houden. Vind je dat lekker, jochie? Kijken hoe een echte vent je vrouw laat trillen?"

Elena liet haar hoofd achterover vallen, haar hals blootgesteld aan de rook en het gedimde licht. Ze slaakte een zucht die in de stille kroeg klonk als een startschot. "Hij vindt het heerlijk, Bas," fluisterde ze, haar stem heser dan Evert ooit had gehoord. "Hij heeft altijd al een zwak gehad voor... superieure kracht. Vertel hem eens wat je met me gaat doen terwijl hij daar zit. Laat hem elk detail horen."

Bas boog zich over haar heen, zijn gezicht slechts millimeters van het hare, terwijl hij zijn blik strak op de lijkbleke Evert hield. "Ik ga haar hier op de bar zetten," zei hij langzaam en grafisch. "Ik trek dat dure jurkje van d'r lijf alsof het waardeloos papier is. En terwijl jij daar met je lauwe whisky zit, ga ik haar laten voelen wat het is om bezeten te worden door iemand die

niet vraagt om toestemming, maar het gewoon neemt. Ze gaat mijn naam schreeuwen tot ze geen stem meer over heeft, en jij... jij mag alleen maar toekijken en beseffen dat je nooit genoeg voor haar zult zijn."

Elena sloot haar ogen en begon zachtjes te kreunen, puur door de woorden van de zeeman.

Ze legde haar hand op de rits van Bas’ versleten broek en keek Evert uitdagend aan. "Ga niet weg, schatje," zei ze met een wrede glimlach. "Het begint nu pas leuk te worden."

De andere mannen in de kroeg begonnen te joelen en tegen de tafels te slaan. De sfeer was nu ronduit roofzuchtig.

Bas greep Elena bij haar bovenarm en trok haar met een krachtige ruk van de barkruk omhoog. Ze protesteerde niet; ze wankelde even op haar hoge hakken en lachte een rauwe, opgewonden lach terwijl ze tegen zijn massieve borstkas botste.

"Kom mee," gromde Bas, terwijl hij met zijn kin naar een groezelige, houten deur achterin de zaak knikte, waar een bordje 'Privé' half van de scharnieren hing. "Die tafel daar is stevig genoeg voor wat ik met je van plan ben."

Hij keek over zijn schouder naar Evert, die daar als een hoopje ellende op zijn kruk zat, zijn knokkels wit om zijn glas geklemd. "En jij, kantoorslaaf... jij blijft precies daar zitten waar je zit. Als ik terugkom en je bent weg, dan kom ik je zoeken. Je blijft zitten en je luistert. Elk geluid dat ze maakt, elke klap op dat hout... dat is voor jou."

Elena keek nog één keer om. De blik in haar ogen was niet langer die van de liefdevolle echtgenote, maar van een vrouw die volledig was overgenomen door de adrenaline van het moment. "Bestel nog maar een drankje, Evert," zei ze wreed. "Je zult het nodig hebben. De muren zijn hier flinterdun."

Bas duwde de deur open en trapte hem achter hen dicht. Het slot klikte met een metaalachtig geluid vast.

Het werd even doodstil in de kroeg. De barman keek Evert met een mengeling van walging en medelijden aan, terwijl hij langzaam een vies glas begon te poetsen. En toen begon het. Het geluid van zware laarzen op een krakende vloer, het schuiven van een zware tafel, en dan... de eerste kreet van Elena. Het was geen kreet van angst, maar een scherpe, ongefilterde ontlading van genot en overgave.

Evert staarde naar de spiegel achter de bar. Hij zag zijn eigen betraande ogen en hoorde hoe Bas met een diepe, ritmische stem tegen haar begon te praten, onderbroken door het ritmische geknal van vlees op vlees en het trillen van de dunne wand. De stamgasten begonnen zachtjes te lachen en naar de deur te wijzen, terwijl ze Evert nauwlettend in de gaten hielden om te zien wanneer hij eindelijk zou breken.

De barman leunde zwaar op het vette barblad en schoof de fles whisky naar Evert toe, zonder dat hij erom gevraagd had. Hij spuugde een straal tabaksap in een emmer achter de bar en keek Evert recht in zijn ogen. Zijn blik was koud en vol minachting.

"Je moet niet zo naar die deur staren, knul," zei de barman met een stem die klonk als schuurpapier. "Daar knapt je zelfbeeld niet van op. Drink liever je glas leeg. Je hebt het betaald, dus je kunt het maar beter naar binnen gieten voordat je dadelijk weer naar je Vinex- wijkje rijdt."

Op dat moment klonk er een doffe klap tegen de dunne wand, gevolgd door een lange, hoge uithaal van Elena die door merg en been ging. De mannen aan de stamtafel begonnen luid te fluiten en te stampen met hun laarzen.

De barman grijnsde en onthulde een paar vergeelde tanden. "Bas is een goeie kerel, maar hij is niet bepaald subtiel. Als hij eenmaal bezig is, vergeet hij de wereld om zich heen. Je vrouw lijkt dat wel te waarderen, vind je niet? Ze klinkt in ieder geval een stuk gelukkiger dan toen ze hier binnenkwam aan jouw arm."

Hij boog zich iets verder over de bar, zodat alleen Evert hem kon horen. "Weet je wat het ergste is voor een vent als jij? Niet dat hij haar nu tegen die tafel aandrukt. Het ergste is dat zij dit wilde. Zij heeft jou hierheen gesleurd om dit te laten gebeuren. Ze wilde dat je zou kijken. Ze wilde dat je zou weten dat je niet genoeg bent."

Hij pakte een ranzige vaatdoek en begon de plek recht voor Evert schoon te wrijven, alsof hij een vlek wilde verwijderen. "Kijk naar jezelf. Een duur pak, een dikke auto voor de deur, en je zit hier naar je eigen ondergang te luisteren terwijl het zweet op je voorhoofd staat. Wat ga je straks doen als ze die kamer uitkomt? Haar jasje aangeven? De deur voor haar openhouden?"

Terwijl de barman Evert nog dieper het moeras van zijn eigen falen in duwde, voelde hij een zware schaduw over zich heen vallen. Een andere klant, een man met een vettige pet en een gezicht dat getekend was door jaren van zwaar werk en nog zwaarder drinken, kwam naast hem staan. Hij leunde niet tegen de bar, maar ging pal naast Evert staan, zodat hun schouders elkaar bijna raakten.

"Moet je dat horen," zei de man, terwijl hij een ranzige lach liet ontsnappen. Hij knikte met zijn hoofd richting de achterkamer, waar het geluid van de krakende tafel nu ritmisch en meedogenloos was. "Ze smeekt hem, hoor je dat? 'Alsjeblieft, Bas,' zegt ze. Dat heeft ze tegen jou waarschijnlijk nog nooit gezegd, hè, pennenlikker?"

De man pakte Everts glas whisky op, rook eraan met een vertrokken gezicht, en zette het weer terug alsof het vergif was. "Zit je hier nou echt te luisteren hoe je eigen vrouw wordt gesloopt door een kerel die haar naam waarschijnlijk morgen alweer vergeten is? Je bent geen man, je bent een decorstuk. Een rekwisiet in haar kleine toneelstukje."

Op dat moment sneed een schrille, hese stem door de dunne wand. Het was Elena. "Nog een keer... Bas, alsjeblieft, stop niet!" Het smeken was rauw en wanhopig, een geluid van totale overgave dat Evert nog nooit uit haar mond had gehoord in hun steriele slaapkamer met de satijnen lakens.

De man naast hem lachte nu voluit en gaf Evert een harde, neerbuigende klap op zijn schouder, waardoor de zakenman bijna van zijn kruk gleed. "Hoor je dat? Ze smeekt om meer. Ze heeft een vent gevonden die haar niet behandelt als een porseleinen pop, maar als... nou ja, je hoort het zelf wel. Jij bent de man die de rekeningen betaalt, maar hij is de man die haar laat voelen dat ze een vrouw is."

Hij boog zich zo dicht naar Evert toe dat de geur van rotte vis en goedkope tabak overweldigend werd. "Wat denk je, zou ze het erg vinden als we dadelijk allemaal even gaan kijken? Of denk je dat ze het juist lekker vindt als haar kleine, zielige echtgenoot de deur voor de volgende openhoudt?"

Evert staarde naar zijn eigen reflectie in de whisky, zijn gezicht een masker van pure doodsangst en pervers genot. Hij was nu niets meer dan een toeschouwer bij de vernietiging van zijn eigen huwelijk.

Evert balde zijn vuisten. Het was de eerste keer in jaren dat hij een vlaag van echte, blinde woede voelde—een oerinstinct dat eindelijk door die laag van zijde en beschaving heen brak.

Hij wilde de barman over de bar trekken, hij wilde die vette hand van zijn schouder slaan, hij wilde de deur van die achterkamer in trappen.

"Genoeg!" schreeuwde hij, zijn stem overslaand van de emotie. Hij probeerde op te staan, zijn stoel viel met een harde klap achterover op de grond.

Maar hij kwam niet ver.

Nog voordat hij volledig rechtop stond, werd hij door twee paar kolenschoppen van handen weer omlaag gedrukt. De man met de vettige pet greep hem bij zijn revers, terwijl een andere kerel achter hem zijn armen in een pijnlijke greep op zijn rug draaide. Evert werd letterlijk weer op de barkruk gepind, hulpeloos als een insect onder een vergrootglas.

"Ho even, kantoorklerk," gromde de man met de pet, terwijl hij zijn gezicht vlak voor dat van Evert bracht. "Niemand gaat hier weg voordat de show voorbij is. Jij wilde hier zijn, toch? Jij wilde deze wereld zien? Nou, dan zul je er naar kijken ook."

De man achter hem trok zijn armen nog iets verder omhoog, waardoor Evert een scherpe pijnscheut voelde en gedwongen werd voorover te buigen, met zijn gezicht tegen het plakkerige barblad.

"Kijk hem eens spartelen," lachte de barman, die nu een ranzige handdoek pakte en hem over Everts achterhoofd wreef alsof hij een hond aaide. "Dacht je echt dat je hier de held kon uithangen? Je bent niets meer dan een toeschouwer, Evert. En toeschouwers moeten op hun plek blijven."

Ondertussen werd het smeken van Elena in de kamer ernaast bijna ondraaglijk luid. Het geluid van de tafel die tegen de wand ramde, werd ritmischer, harder. Ze schreeuwde nu om Bas, haar stem een mix van genot en een bijna dierlijke onderwerping.

"Hoor je dat?" beet de man met de pet hem toe, terwijl hij Evert bij zijn haren greep en zijn hoofd richting de achterkamer dwong. "Dat is je vrouw die de tijd van haar leven heeft. Ze vraagt niet om jou, Evert. Ze vraagt om meer van hem. Terwijl jij hier als een klein jongetje

wordt vastgehouden door mannen die wel weten wat ze met hun handen moeten doen."

Hij pakte het glas whisky dat nog op de bar stond en goot het langzaam over Everts strakke pak heen. "Zo, nu ruik je ten minste een beetje als een echte man. Alleen jammer dat je het niet bent."

De spanning in de kroeg bereikte een breekpunt. Het ritmische gedreun tegen de wand werd sneller, wilder, tot de dunne houten planken bijna leken te bezwijken. De mannen die Evert in bedwang hielden, vielen stil, hun grip op hem versteend terwijl ze met open mond naar de deur staarden.

Toen kwam het. Een rauwe, ongecontroleerde schreeuw van Elena die door merg en been ging—een geluid van totale, explosieve ontlading dat door de hele kroeg galmde. Het werd gevolgd door een zware klap van de tafel tegen de muur en daarna... een doodse stilte, alleen onderbroken door het zware, hijgende ademhalen van Bas en het zachte, zegevierende gejammer van Elena.

De man die Evert bij zijn haren vasthield, liet hem met een ruk los, waardoor Everts hoofd bijna tegen de bar kletterde. "Zo," grijnsde hij, terwijl hij zijn handen afveegde aan zijn broek. "Dat was de finale, kantoorklerk. Ik denk dat je vrouw nu wel klaar is met haar 'verveling'."

De deur van de achterkamer vloog open. Bas stapte naar buiten, zijn gezicht rood en glimmend van het zweet, zijn overhemd half opengeknoopt. Hij zag eruit als een roofdier dat net zijn prooi had verslonden. Hij keek naar Evert, die daar volledig gebroken zat, besmeurd met whisky en met verward haar, en liet een minachtende lach horen.

Vlak achter hem verscheen Elena. Haar zijden jurk zat verkreukeld en scheef, haar haar zat wild door de war en haar lippenstift was volledig weggeveegd. Ze zag er niet uit als een slachtoffer; ze zag eruit als een vrouw die eindelijk had gekregen waar ze al die tijd naar had gehunkerd. Ze liep met trillende benen naar de bar, negeerde Evert volkomen en pakte het glas water dat de barman haar grijnzend toeschoof.

Ze nam een slok, draaide zich langzaam om naar haar man en keek hem aan met een blik die kouder was dan de Noordzee. "We kunnen gaan, Evert," zei ze met een hese, bijna emotieloze stem. "Ik heb gezien wat ik wilde zien. En jij hebt gehoord wat je moest horen."

Ze liep naar de deur zonder op hem te wachten. Bas gaf Evert nog een laatste, harde klap op zijn schouder. "Bedankt voor het lenen, pakkenman. Ze is een snelle leerling."

Evert bleef nog één seconde zitten, de geur van zweet, whisky en vernedering om hem heen, terwijl de hele kroeg hem lachend uitgeleide deed. Hij was niet langer de man die hij was toen hij binnenstapte; hij was nu een man die wist dat hij nooit meer de enige zou zijn in het leven van zijn vrouw.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Auto, Bottom, Dominantie, Eerste Keer, Hakken, Hotwife, Jurk, Kort, Laarzen, Leerling, Pervers, Pijn, Slaapkamer, Tattoo, Taxi, Tent, Uitdagen, Vernederen, Vreemdgaan, Werk, Zakenman, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!