Wandelen Met De Hond

Het is zo’n middag waarop de hitte bijna tastbaar is, een trilling boven het asfalt van de dijk. Ik voel de warme wind langs mijn gezicht strijken terwijl we zij aan zij lopen. De IJssel glinstert aan onze rechterkant, een zilveren lint dat traag door het landschap snijdt.

Ik kijk opzij naar Petra. Haar gezicht is ontspannen, al zie ik dat ze ook de warmte voelt; af en toe strijkt ze een verdwaalde lok haar uit haar voorhoofd. "Lekker hè, die wind hier bovenop?" zeg ik tegen haar. Ze knikt alleen maar en glimlacht, genietend van de rust die de rivier altijd met zich meebrengt.

Onder ons, aan de lange lijn, trippelt Lobbes. Onvermoeibaar, zoals altijd. Zijn tong hangt zowat op de grond, een vrolijk roze vaantje dat bij elke stap heen en weer zwiept. Hij moet en zal elke grasspriet en elke paal inspecteren alsof het de belangrijkste ontdekking van de eeuw is. Soms stopt hij abrupt om zijn neus diep in de begroeiing te steken, waardoor de lijn even strak komt te staan en we even in ons ritme worden onderbroken.

"Kijk hem gaan," lach ik, terwijl ik Lobbes een zacht fluitje geef. "Die hitte deert hem niks, zolang er maar wat te snuffelen valt."

We passeren een paar grazende koeien die ons loom nakijken vanuit de uiterwaarden. De geur van droog gras en rivierwater vult mijn neus. Het is een van die zeldzame momenten waarop alles even precies goed voelt. Geen haast, geen plannen, alleen de dijk die zich voor ons uitstrekt en de wetenschap dat we straks ergens in de schaduw een koud drankje gaan scoren.

"Zullen we zo beneden bij het kribje even kijken of Lobbes zijn pootjes wil afkoelen?" stel ik voor aan Petra.

"Toe maar, jongen," zeg ik, terwijl ik de musketonhaak van zijn halsband klik. Het geluid van de klik is voor Lobbes het startschot. Zodra hij voelt dat hij vrij is, stuift hij de grashelling af richting het zand van het kribje.

"Kijk hem gaan, hij lijkt wel een puppy!" lacht Petra naast me. We blijven even staan op de rand van de dijk om het schouwspel te bekijken.

Met een flinke aanloop en een enthousiaste plons springt hij het ondiepe water in. De druppels vliegen alle kanten op en glinsteren als diamanten in de middagzon. Hij hapt naar de rimpelingen in het water, zwaait met zijn staart als een dolle en kijkt dan triomfantelijk achterom naar ons, alsof hij wil zeggen: Zien jullie dit ook?!

Terwijl Lobbes zijn eigen waterballet opvoert, kondigt een diep, laag gebrom de komst van een groot binnenschip aan. Het komt langzaam stroomopwaarts aanvaren, de boeggolf duwt het water in trage, krachtige rimpels naar de kant.

Lobbes verstijft even. Hij staat tot aan zijn borst in de rivier en kijkt met grote ogen naar de enorme stalen wand die voorbijglijdt. Maar in plaats van bang te zijn, zie ik zijn staart weer gaan. Hij vindt het prachtig. De lichte deining die het schip veroorzaakt, tilt hem telkens een klein stukje op, en hij begint dapper tegen de golfjes in te peddelen.

"Pas op dat hij niet te ver gaat, John," zegt Petra met een spoor van bezorgdheid in haar stem, al moet ze ook glimlachen om zijn overmoed.

Ik fluit een keer kort. "Lobbes, hier!"

Hij luistert – verrassend genoeg – meteen en komt met veel geplons terug naar de kant, waar hij zich natuurlijk uitgebreid droogschudt precies op het moment dat wij bij hem zijn neergedaald.

"Bedankt, Lobbes," zeg ik, terwijl ik de waterdruppels van mijn shirt veeg. Petra zit onder de spetters, maar ze haalt alleen maar haar schouders op en aait de kletsnatte hond over zijn kop.

Het schip is inmiddels een stuk verder en de rust keert terug op de rivier.

"Lobbes! Hier!" roep ik nog, maar het is al te laat. Het enige wat ik nog zie is zijn staart die als een periscoop boven het hoge helmgras uitsteekt voordat hij volledig in de groene jungle van de uiterwaarden verdwijnt.

Ik kijk Petra aan. "Daar gaat-ie hoor. Die heeft iets geroken wat interessanter is dan wij."

Petra tuurt met haar hand boven haar ogen tegen de felle zon in. "Zou het een konijn zijn? Of een ree? Je weet hoe hij kan zijn als hij eenmaal die 'jacht-blik' in zijn ogen heeft."

We blijven even staan op de plek waar hij het riet en het hoge gras is ingerend. Het is hier doodstil, op het geritsel van de wind en het verre gezoem van een buitenboordmotor na. Maar dan horen we het: het enthousiaste, bijna smekende gepiep van een hond die iets heel bijzonders heeft gevonden, gevolgd door het geluid van wild gescharrel.

"Ik vertrouw het niet," zeg ik met een grijns, terwijl ik voorzichtig het pad verlaat en het hoge gras instap. De stengels kietelen langs mijn knieën en de warme geur van droog kruid stijgt op. "Lobbes! Waar zit je, boef?"

Na een paar meter zie ik de begroeiing wild heen en weer zwiepen. Ineens duikt zijn kop op, midden in een pol hoog gras. Zijn neus zit onder het zand en hij heeft een enorme, half vergane tak in zijn bek die hij met een triomfantelijke blik aan ons presenteert. Maar wacht... er beweegt daar nog iets anders in het gras vlakbij zijn achterpoten.

Petra komt achter me staan en pakt mijn arm vast. "John, kijk daar eens bij die oude boomstam... wat is dat?"

Ik voel de spanning in mijn borstkas stijgen terwijl we voetje voor voetje door het dichte gras schuifelen. Het geluid van de rivier op de achtergrond lijkt plotseling weg te vallen, overstemd door dat lage, vibrerende gegrom van Lobbes. Het is geen agressief gegrom, maar die diepe, waarschuwende toon die hij alleen laat horen als hij iets tegenkomt dat hij niet kan thuisbrengen.

"Blijf even achter me, Petra," fluister ik, terwijl ik mijn hand beschermend naar achteren steek.

De grassprieten, die bijna tot aan mijn heupen reiken, zwiepen met korte, krachtige rukken heen en weer. Het lijkt wel of er iets groots vlak voor de neus van Lobbes in het gras gedoken is. De tak die hij net nog zo trots vasthield, heeft hij laten vallen; zijn hele lichaam staat strak als een snaar, zijn staart stokstijf omhoog.

Ik doe nog twee stappen. De geur van natte aarde en platgetrapt gras is hier sterker. Dan zie ik het.

Ik bevries op slag, mijn hand nog steeds beschermend naar Petra uitgestoken. Het lage gegrom van Lobbes slaat om in een soort enthousiast gepiep en ik hoor nu ook wat Petra hoort: gesmoord gegiechel en een nogal paniekerig "Hé! Af! Ga weg!"

We zetten de laatste stap door de dichte muur van fluitenkruid en daar liggen ze. Geen wezel, geen hermelijn, maar twee mensen die overduidelijk dachten een heel privé plekje in de uiterwaarden te hebben gevonden. Het contrast kan niet groter: de man, ergens achterin de dertig met een beginnend buikje, en het meisje naast hem, nauwelijks de twintig gepasseerd, liggen daar in hun adamskostuum op een uitgespreide picknickdeken.

Of nou ja, liggen... ze proberen zich nu koortsachtig te bedekken met een t-shirt dat veel te klein is voor hun gezamenlijke schaamte. Lobbes, de onverbeterlijke opportunist, heeft de verwarring aangegrepen om het meisje eens flink over haar zij en buik te likken, kwispelend alsof hij zijn nieuwe beste vrienden heeft gevonden.

"Lobbes! Hier, nu!" roep ik, mijn stem ergens tussen autoritair en een lichte lachbui in. Mijn gezicht begint gloeiend heet te worden, en dat komt niet door de zon.

Petra naast me slaat een hand voor haar mond. Ik zie haar schouders schokken; ze probeert overduidelijk haar lachen in te houden. "Och hemel," fluistert ze, terwijl ze snel haar hoofd afwendt.

De man kijkt me met een mengeling van woede en pure doodsangst aan, terwijl hij probeert een spijkerbroek over zijn knieën te trekken zonder op te staan. "Kunt u die hond niet bij u houden?!" roept hij met een overslaande stem.

Ik grijp Lobbes bij zijn halsband – die nog enthousiast probeert terug te wurmen naar de 'nieuwe geurtjes' – en trek hem stevig tegen mijn been aan. "Sorry," zeg ik zo neutraal mogelijk, al voel ik me de grootste indringer van de Veluwe. "Hij rook iets... tja, iets

interessants."

Ik voel een koude rilling van macht over mijn rug gaan, ondanks de brandende zon. Terwijl ik mijn telefoon uit mijn broekzak diep en het scherm ontgrendel, zie ik het goud om zijn ringvinger glinsteren in het tegenlicht. Een klassieke trouwring. Ik kijk naar de jonge meid naast hem—ze kan zijn dochter wel zijn—en de rekensom is snel gemaakt. Dit is geen romantisch uitstapje van een getrouwd stel; dit is een vluggertje dat het daglicht niet kan verdragen.

Klik.

Het geluid van de digitale sluiter snijdt door de warme lucht als een zweepslag.

De man bevriest. Zijn gezicht trekt wit weg, nog bleker dan zijn onbedekte achterwerk. Hij laat de spijkerbroek die hij half over zijn enkels had getrokken vallen en kijkt me met wijd opengesperde ogen aan. De paniek is bijna tastbaar; ik zie de zweetdruppels op zijn voorhoofd glinsteren.

"Hé! Wat doe je nu?!" schreeuwt hij, zijn stem een octaaf hoger van pure angst. "Wis die foto! Onmiddellijk! Wat... wat ga je daarmee doen?"

Ik laat de telefoon langzaam zakken, maar ik vergrendel hem niet. Ik houd hem nonchalant in mijn hand, het scherm nog steeds opgelicht. Ik voel Petra's blik in mijn zij branden; ze zegt niets, maar ik voel haar verbazing over mijn directe actie.

"Rustig maar," zeg ik met een ijzige kalmte die me zelf bijna verbaast. Ik kijk even van hem naar de gouden ring en dan weer recht in zijn ogen. "Ik dacht dat het wel een aardig aandenken zou zijn aan deze... toevallige ontmoeting. Je weet maar nooit wanneer een bewijsstuk van 'natuurbeheer' van pas komt, toch?"

De jongedame heeft inmiddels een handdoek gevonden en houdt die krampachtig voor zich, terwijl ze wegkijkt van de camera. Ze trilt over haar hele lichaam.

De man krabbelt overeind, struikelend over zijn eigen broekspijpen. "Luister, meneer... John, toch? Laten we dit volwassen oplossen. Wat wil je? Geld? Ik zweer je, als die foto ergens terechtkomt, is mijn leven voorbij."

Ik aai Lobbes over zijn kop, die nog steeds kwispelt en de spanning in de lucht totaal niet lijkt te begrijpen. Ik geniet ergens wel van de positie waarin ik nu verkeer. De rollen zijn volledig omgedraaid: van toevallige wandelaar naar degene die zijn toekomst in handen heeft.

"Je leven voorbij?" herhaal ik langzaam, terwijl ik een stapje dichterbij doe. "Dat klinkt nogal dramatisch voor een middagje in de uiterwaarden. Maar vertel me eens... wat is het je waard dat deze foto veilig in mijn 'verborgen album' blijft staan?"

Ik voel een vlaag van verbazing door me heen gaan. Petra, die normaal gesproken de eerste is om ongemakkelijke situaties te sussen, doet nu het tegenovergestelde. Ze loopt met een ijzige, bijna klinische tred op de man af. De man deinst instinctief achteruit, maar door zijn half aangetrokken broek wankelt hij alleen maar wat, terwijl hij wanhopig probeert de situatie nog enigszins te redden.

Petra stopt op amper een halve meter afstand van hem. Ze slaat haar armen over elkaar en buigt haar hoofd een klein beetje opzij, terwijl haar blik onverstoorbaar naar beneden glijdt. Ze neemt de tijd. Het is doodstil op de dijk, op het hijgen van Lobbes na. De man staat daar, letterlijk en figuurlijk in zijn hemd, en krimpt onder haar blik zichtbaar ineen.

"Dus," zegt Petra eindelijk, haar stem verrassend koel en helder. "Hier zet je dus je hele huwelijk voor op het spel?"

De man opent zijn mond om iets te zeggen, maar er komt alleen een schor gepiep uit. Hij kijkt van Petra naar mij, en dan weer naar de camera van mijn telefoon. De jonge meid naast hem is inmiddels achter een dikke wilgenstam gekropen, haar ogen groot van schrik.

Petra trekt een wenkbrauw op en kijkt hem weer recht in zijn gezicht aan. "Ik heb eerlijk gezegd wel eens indrukwekkendere redenen gezien om een eed te breken," voegt ze er met een snerpend randje aan toe. "Nietwaar, John?"

Ik voel een grijns opkomen. Petra heeft de regie volledig overgenomen en ze geniet er duidelijk van om deze man, die zojuist nog dacht de koning van de uiterwaarden te zijn, tot op het bot te vernederen. Het machtsspelletje is nu pas echt begonnen.

De man trilt nu over zijn hele lichaam. "Alsjeblieft," smeekt hij, zijn stem nu nauwelijks meer dan een fluistering. "Mijn vrouw... ze mag dit nooit weten. Ik doe alles. Zeg het maar. Wat willen jullie van me?"

Ik zie Petra zijdelings naar mij kijken, een ondeugende maar harde fonkeling in haar ogen die ik nog niet vaak heb gezien. Ze wacht op mijn input.

Ik sta als aan de grond genageld terwijl ik zie hoe Petra de situatie volledig naar haar hand zet. Met een subtiel knikje geef ik haar aan, dat wat ze ook van plan is, ik haar goedkeuring geef. De verwarring op het gezicht van de man slaat om in totale verbijstering wanneer ze een stap dichterbij doet en haar hand resoluut om zijn lul sluit. Het contrast tussen haar koele blik van net en deze directe, intieme handeling is bizar.

Ze begint hem heel langzaam en ritmisch af te trekken, haar vingers glijden zachtjes over de huid die door de schrik eerst nog slap was, maar nu instinctief begint te reageren op haar aanraking. De man slaakt een schor geluidje uit, een mengeling van angst en opkomende geilheid die hij duidelijk niet kan onderdrukken.

"Als je mijn middag leuk maakt," fluistert ze hees, terwijl ze haar gezicht vlak bij het zijne brengt, "dan hoef je je geen zorgen te maken..."

Ik voel een golf van adrenaline door me heen gaan. Dit was niet het plan toen we vanmiddag de deur uitgingen met Lobbes, maar de spanning die er nu hangt is verstikkend en opwindend tegelijk. Ik houd mijn telefoon nog steeds in de aanslag, de camera gericht op dit onwerkelijke tafereel. De jonge meid achter de boom staart met open mond toe, vergeten door de man die nu alleen nog maar oog heeft voor Petra's hand en haar dwingende woorden.

De man slikt diep, zijn ademhaling wordt zwaarder. "Wat... wat wil je dat ik doe?" perst hij eruit, terwijl hij zijn heupen onbewust een klein beetje naar voren duwt, reagerend op Petra's bewegingen.

Ik kijk naar Petra en zie die bekende, ondeugende twinkeling in haar ogen, maar nu met een donker randje dat ik nog niet eerder zo expliciet heb gezien. Ze heeft de volledige controle en ze geniet er zichtbaar van om deze overspelige kerel precies te krijgen waar ze hem hebben wil.

Ik sta daar met de riem van Lobbes in mijn ene hand en mijn telefoon in de andere, bevroren door het beeld dat zich voor mijn ogen ontvouwt. De hitte van de middag lijkt ineens nog zinderender te worden. Petra gaat langzaam door haar knieën, haar bewegingen beheerst en bijna katachtig. De man trilt over zijn hele lichaam, zijn ademhaling gaat schokkerig terwijl hij neerkijkt op haar.

Zijn lul is inmiddels inderdaad flink gegroeid onder haar aanraking, een pulserend bewijs van zijn onmacht en zijn opwinding tegelijk. Petra buigt haar hoofd naar voren en snuift diep zijn geur op, een gebaar dat zo intiem en tegelijkertijd zo dominant is dat ik mijn eigen hart in mijn keel voel kloppen. Wanneer ze hem langs haar wang strijkt en dat glanzende, vochtige spoor achterlaat, zie ik de man zijn ogen sluiten en zijn hoofd achterover gooien.

"Als je niet te snel klaarkomt, dan wordt het leuk, denk ik," fluistert ze tegen zijn warme huid, haar stem laag en vol belofte.

Dan opent ze haar mond en omsluit hem tergend langzaam met haar lippen. De man slaakt een verstikte kreet, een mengeling van genot en de pure paniek dat hij hier, midden in de uiterwaarden, volledig is overgeleverd aan de grillen van mijn vrouw.

Ik stap een klein beetje opzij om een betere hoek te krijgen met de camera. De jonge meid bij de boom kijkt met grote ogen toe, bevangen door de bizarre wending van dit tafereel. Ze lijkt niet te weten of ze moet vluchten of moet blijven kijken naar hoe haar oudere minnaar nu door Petra wordt gedisciplineerd.

"Kijk naar me," beveel ik de man met een harde stem, terwijl ik de camera recht op zijn gezicht richt. "Ik wil dat je precies ziet wie je vrouw straks op deze beelden kan herkennen als je niet

heel erg je best doet voor Petra."

Hij opent zijn ogen, rood aangelopen en troebel van de lust, en staart recht in de lens terwijl Petra haar werk voortzet.

De spanning in de warme middaglucht is inmiddels om te snijden. Ik voel de trilling in het lichaam van de jonge meid als ik mijn arm stevig om haar heup sla en haar naar me toe trek. Ze stribbelt niet tegen; ze lijkt volledig gehypnotiseerd door wat er zich voor haar ogen afspeelt. Ze ruikt naar zonnebrand en zweet, een scherp contrast met de zware, aardse geur van de rivier en de opwinding die hier in het hoge gras hangt.

Petra kijkt even op, haar lippen glanzend en haar ogen donker van dominantie. Ze laat zijn lul langzaam uit haar mond glijden, maar houdt haar hand er stevig omheen geklemd. "Heb je het gehoord?" zegt ze dwingend, terwijl ze de man recht in zijn ogen kijkt. "Je komt pas klaar als ik daar toestemming voor geef. En als ik ook maar voel dat je spieren samentrekken zonder dat ik het wil, dan is het voorbij. Begrepen?"

De man knikt wild, zijn ademhaling is een luidruchtig gejaag. Hij is volledig gebroken; de angst voor de foto en het overweldigende genot van Petra’s mond hebben hem gereduceerd tot niets meer dan een gewillig speeltje.

Ik knijp even in de zij van de jonge meid en voel haar rillen. "Kijk goed," fluister ik in haar oor,

terwijl ik mijn telefoon op het tafereel gericht houd. "Zo ziet een man eruit die alles verliest voor een beetje plezier.

Lobbes zit inmiddels rustig naast me in het gras, alsof hij begrijpt dat dit een moment is waarop hij even niet de aandacht hoeft te trekken.

Ik houd haar stevig tegen me aan, mijn arm als een bankschroef om haar middel, terwijl we samen toekijken hoe Petra de man tot waanzin drijft. Nu ik haar van zo dichtbij bekijk, zie ik pas echt hoe mooi ze is. De zon werpt een gouden gloed over haar jonge huid en haar rondingen zijn werkelijk perfect; stevig en precies op de juiste plekken.

"Je bent een prachtige verschijning," fluister ik in haar oor, mijn stem laag en oprecht. "Veel te mooi om ergens in het geheim in het gras te liggen met een man die zijn eigen leven niet eens onder controle heeft."

Ik voel een rilling door haar lichaam gaan bij mijn woorden. Ze kijkt me even aan met een blik die het midden houdt tussen schaamte en een vreemd soort dankbaarheid. Ze leunt bijna onbewust tegen me aan, zoekend naar een houvast in deze bizarre situatie.

Terwijl de man voor ons bijna letterlijk op knappen staat—zijn gezicht is donkerrood en zijn ademhaling klinkt als die van een opgejaagd dier—laat ik mijn hand langzaam naar beneden glijden. Ik volg de lijn van haar heup naar de binnenkant van haar dij en schuif mijn vingers dan naar de plek waar de hitte het grootst is.

Zodra ik haar spleetje aanraak, merk ik dat ze door de spanning en het schouwspel voor haar ogen al volledig is opgewonden. Ze is kletsnat; mijn vingers glijden moeiteloos door haar warme, vochtige kutje. Ze slaakt een zachte zucht en haar knieën lijken even te knikken, terwijl ze haar hoofd tegen mijn schouder laat rusten.

We staan daar, een toekijkend paar, terwijl de man smeekt om verlossing die Petra hem voorlopig nog niet gunt.

De sfeer op de dijk is nu volledig omgeslagen in een broeierig machtsspel. Petra, met die onverstoorbare blik die ik zo goed van haar ken, reikt met haar vrije hand onder haar rok. In één vloeiende beweging stroopt ze haar slipje af en werpt het achteloos in het hoge gras. De man kijkt ernaar alsof het een doodvonnis is, maar zijn blik is tegelijkertijd vastgezogen aan haar naaktheid.

"Op je knieën," beveelt ze hem scherp. "En gebruik je tong. Ik wil dat je laat zien dat je béter bent in plezieren dan in liegen." De man aarzelt geen seconde en laat zich in de modderige oever zakken, zijn gezicht gulzig richting haar kruis bewegend.

Terwijl dat tafereel zich voor mijn voeten afspeelt, voel ik de jonge meid in mijn armen zwaarder worden, volledig overgegeven aan de situatie. Ik draai mijn gezicht naar haar toe. Onze blikken kruisen elkaar op slechts enkele centimeters afstand. Ik zie de verwijde pupillen in haar ogen en de lichte trilling van haar lippen.

Zonder een woord te zeggen, overbrugt zij de laatste afstand. Haar lippen drukken zich vurig op de mijne. Wat begint als een impulsieve aanraking, groeit in een hartslag uit tot een diepe, hongerige tongzoen. Ze proeft naar de warme zomermiddag en de opwinding van het verbodene. Haar tong zoekt de mijne met een passie die me verrast, terwijl ik haar steviger tegen me aan druk, mijn vingers nog steeds diep in haar kletsnatte intimiteit.

Daar staan we dan, op de dijk langs de glinsterende rivier: Petra die de overspelige man volledig domineert, terwijl ik zijn jonge minnares tegen me aan heb in een kus die alles om ons heen doet vervagen.

De wereld om ons heen lijkt nu volledig te zijn gereduceerd tot het ritme van de rivier en de zware ademhaling van ons vieren in het hoge gras. De jonge meid laat zich gracieus voor me op haar knieën zakken, haar ogen nog steeds glanzend van de hartstocht van onze zoen. Met behendige vingers opent ze de rits van mijn broek en laat de stof over mijn heupen vallen.

Zodra ik in de warme middaglucht bevrijd ben, omsluit ze me met haar mond en begint me met een hongerige overgave te pijpen die me naar adem doet happen.

Terwijl ik mijn hoofd achterover gooi en geniet van haar zachte lippen en de vakkundige bewegingen van haar tong, verschuift mijn blik in mijn ooghoek naar Petra.

Zij heeft de rollen inmiddels weer omgedraaid. Waar ze hem net nog domineerde op zijn knieën, heeft ze hem nu gedwongen om haar te nemen. Ze ligt achterover geleund tegen de oude, kromgetrokken wilg, haar rok omhoog gestroopt. De man, gedreven door een mengeling

van pure wanhoop en de opgekropte lust van de middag, is diep in haar binnengedrongen. Ik zie hoe Petra haar nagels in zijn rug zet en haar heupen krachtig tegen die van hem aanstoot, terwijl ze zich met een uitdagende blik op haar gezicht lekker laat neuken.

Het geluid van hun lichamen die tegen elkaar slaan mengt zich met het vochtige geslurp van de meid tussen mijn benen. Lobbes, die inmiddels wat verderop in de schaduw van een struik is gaan liggen, kijkt lui toe hoe de rust van de dijk volledig is geëscaleerd in dit onverwachte schouwspel.

Ik gebaar de meid dat ze moet gaan liggen in het zachte, platgetrapte gras. Ze gehoorzaamt meteen, haar ademhaling nog steeds gejaagd en haar ogen wijd open door de adrenaline.

Terwijl ik tussen haar benen kniel en doe alsof ik haar uitgebreid ga verwennen, glijdt mijn hand naar mijn broekzak.

Ik voel de harde brokjes tussen mijn vingers. Met een snelle, behendige beweging spreid ik haar schaamlippen en druk ik twee van die hondenbrokjes diep in haar kletsnatte kutje. Ze slaakt een klein zuchtje, waarschijnlijk denkend dat het mijn vingers zijn die haar dieper verkennen.

"Lobbes! Hier, jongen!" roep ik met een fluitje.

Lobbes komt meteen aanstormen, zijn staart zwiepend. Eerst snuffelt hij wat onwennig, zijn neus trillend terwijl hij de vertrouwde geur van zijn lievelingseten oppikt op een wel heel ongebruikelijke plek. Maar de verleiding is te groot. Hij begint haar daar driftig en met grote halen te likken, vastberaden om die lekkernijen te pakken te krijgen. De meid trekt haar rug hol en laat een schorre kreet ontsnappen; de ruwe tong van de hond op haar meest gevoelige plek jaagt een schok door haar lichaam.

Terwijl zij volledig in beslag wordt genomen door de hond, schuif ik naar haar hoofdeinde. Ik pak haar hoofd stevig vast, dwing haar gezicht achterover zodat haar keel zich opent en druk mijn lul in één keer diep in haar mond. Ze kokhalst even van de verrassing, maar sluit dan haar lippen stevig om me heen, terwijl ze onderaan wordt bewerkt door de natte snuit van Lobbes.

In mijn ooghoek zie ik Petra nog steeds ritmisch meebewegen met de man, haar ogen op mij gericht. Een duistere, triomfantelijke glimlach speelt om haar lippen als ze ziet hoe ik zijn minnares volledig heb gedegradeerd tot een speeltje voor ons en de hond.

Ik sta stevig boven haar, mijn handen aan weerszijden van haar hoofd in het gras gedrukt terwijl ik mijn ritme dwingend opvoer. Elke stoot is diep en onverbiddelijk; ik voel haar

strottehoofd tegenwerken, maar ik druk door, precies zoals ik wilde. Terwijl ik mijn lul diep in

haar keel begraaf, zie ik inderdaad de contouren van mijn eikel als een duidelijke welving onder de huid van haar slanke hals naar beneden glijden. Ze maakt gesmoorde, dierlijke geluiden terwijl haar ogen wegdraaien van pure sensatie.

Ondertussen is Lobbes beneden volledig in zijn eigen wereld. De geur van de brokjes, vermengd met haar eigen sterke opwinding, heeft hem wild gemaakt. Hij snuffelt niet alleen meer; hij duwt zijn snuit krachtig tegen haar aan en zijn ruwe, natte tong werkt zich met grote halen naar binnen, zoekend naar die beloning die net buiten bereik lijkt te liggen.

De combinatie van de verstikkende diepte in haar keel en de intense, onvoorspelbare bewerking door Lobbes tussen haar benen wordt haar teveel. Ik voel haar hele lichaam onder me verstrakken. Haar bekken begint ongecontroleerd te schokken en ze slaat haar benen wijd uiteen, waarbij ze met haar dijen de kop van Lobbes stevig tegen haar aanklemt.

Dan breekt ze volledig. Met een schorre, verstikte kreet die ergens diep uit haar keel komt, spuit ze kletsnat tegen de kop van de hond aan. De golven van haar orgasme zijn zo krachtig dat ze haar hele lijf doen trillen, terwijl Lobbes onverstoord blijft doorgaan met zijn tong, genietend van de chaos die hij daar beneden heeft aangericht.

Ik kijk opzij naar Petra, die de man nog steeds met krachtige stoten opvangt. Ze ziet de meid onder mij bezwijken en haar ogen glanzen van een donker genoegen.

Het tafereel op de dijk is inmiddels totaal gedegenereerd tot een koortsachtige waanzin onder de brandende zon. De meid onder mij is volledig gebroken; haar blik is glazig, een waas van uitputting en rauw genot terwijl ze me recht in de ogen kijkt. Zelfs met mijn pik diep in haar keel, die haar slikreflex tot het uiterste tergt, zie ik de overgave in haar ogen. Ze vecht niet meer, ze ondergaat het alleen nog maar.

Wanneer Lobbes met een hoorbaar gekraak het eerste brokje vermaalt, krijgt ze een fractie van een seconde rust, maar die is van korte duur. Zodra die natte, ruwe hondentong weer naar binnen glijdt op jacht naar het tweede brokje, trekt haar hele lichaam opnieuw krom. Haar ademhaling wordt weer dat zware, dierlijke gejaag en ik voel de spieren in haar keel ritmisch samentrekken rond mijn lul terwijl ze voor de tweede keer in een vloedgolf van vocht explodeert. Ze klemt haar nagels in mijn bovenbenen, haar hele lijf trilt van de ontlading.

Ik draai mijn hoofd opzij en zie dat het bij Petra ook tot een apotheose is gekomen. Ze zit op haar knieën voor de man, haar handen stevig op zijn heupen om hem op zijn plek te houden. De man heeft zijn ogen stijf dichtgeknepen, zijn hele gezicht vertrokken in een grimas van pure verlossing. Met krachtige, schokkende stoten spuit hij haar helemaal onder.

Petra deinst niet terug; ze vangt elke druppel op. Haar gezicht, haar lippen en haar borsten zitten onder de dikke, witte klodders van zijn ontlading. Ze ziet eruit als een triomfantelijke godin die zojuist haar prooi volledig heeft leeggezogen. Ze kijkt over zijn schouder heen recht naar mij, terwijl ze met haar tong langs haar bovenlip gaat om een spatje op te vangen. Die blik zegt alles: we hebben ze volledig in onze macht gehad.

De man stort uitgeput voorover in het gras, snikkend van de ontlading en de wetenschap van wat hij zojuist heeft gedaan onder het oog van mijn camera. Lobbes heeft inmiddels ook zijn tweede beloning binnen en begint voldaan de laatste restjes van de dijen van de meid af te likken.

Ik schuif naar beneden, weg van haar gezicht, en spreid haar benen die nog steeds trillen van de bewerking door Lobbes. Zonder aarzelen stoot ik in één krachtige beweging diep bij haar naar binnen. De hitte die van haar afkomt is verzengend; ze is zo week en nat dat ik elk contact met een overweldigende intensiteit voel.

Ik neuk haar hard en diep, mijn ritme opgejaagd door de adrenaline van de afgelopen minuten en het beeld van Petra die daar verderop besmeurd en voldaan zit. De meid onder me slaakt alleen nog maar zwakke, hese geluidjes; ze is volledig leeggespeeld, een willoos slachtoffer van mijn stoten. Ik voel de druk in mijn onderbuik razendsnel oplopen. Na nog geen minuut bereik ik het kookpunt.

Met een rauwe kreet spuit ik haar helemaal vol. De kracht van de ontlading is zo groot dat het zaad bij elke schok naar buiten golft. Het stroomt over haar dijen, over haar buik, en dikke slierten belanden zelfs op haar borsten en in haar verwarde haren. Ik blijf nog even zwaar bovenop haar liggen, genietend van de laatste pulsaties, terwijl de warme middagwind de geur van seks en de rivier om ons heen verspreidt.

Lobbes staat er kwispelend bij, voldaan door zijn brokjes, en kijkt toe hoe ik langzaam van de meid afrol. Ze blijft roerloos liggen, besmeurd met mijn zaad en de sporen van de hond, terwijl ze naar de strakblauwe lucht staart.

Ik kijk naar Petra, die inmiddels is opgestaan en haar rok weer naar beneden laat zakken over haar natte kruis. Ze strijkt een lok haar achter haar oor en kijkt neer op de man die nog steeds als een hoopje ellende in het gras ligt.

"Zo," zegt ze koel, terwijl ze haar lippen aflikt. "Dat was een wandeling die we niet snel zullen vergeten."

Ik trek mijn spijkerbroek op en sluit de rits met een resoluut geluid dat de stilte van de uiterwaarden definitief herstelt. Gilbert – want zo stelt hij zich met een trillende stem voor terwijl hij onhandig zijn overhemd dichtknoopt – lijkt zich vreemd genoeg sneller te herstellen dan ik had verwacht. Nu de eerste doodsangst voor de foto’s is weggeebt en de fysieke ontlading heeft plaatsgevonden, begint er een soort trotse glans in zijn ogen te verschijnen.

"Ik ben directeur van een groot callcenter hier in de regio," vertelt hij, terwijl hij met een zakdoek de laatste sporen van de middag van zijn gezicht veegt. "Driehonderd vrouwen, John. Dag en nacht zitten ze daar. En geloof me, ze staan in de rij om even aan die sleur te ontsnappen. Een middagje 'overwerken' met de baas... ze smeken erom."

Hij kijkt even naar de jonge meid, die inmiddels stilletjes haar jurkje heeft aangetrokken en met een glazige blik naar de rivier staart. "Het is een kick," gaat hij verder, zijn stem nu bijna samenzweerderig. "Die steriele kantoortuin verruilen voor de rauwe natuur. En eerlijk? Dat betrapt worden... dat is waar het mij om te doen is. De spanning dat er elk moment iemand over de dijk kan komen wandelen. Zoals jullie."

Petra, die haar rok weer perfect in de plooi heeft gestreken en haar haar in een nonchalante staart heeft gebonden, kijkt hem met een mengeling van afschuw en fascinatie aan. Ze lacht kort en droog. "Dus wij waren eigenlijk precies wat je besteld had, Gilbert? Een publiek voor je kleine machtsvertoon?"

Ik weeg mijn telefoon in mijn hand. De wetenschap dat hij een callcenter vol vrouwen bestuurt, geeft de foto’s op mijn toestel ineens een heel andere waarde. "Driehonderd vrouwen dus," zeg ik langzaam, terwijl ik een arm om Petra heen sla. "Dat is nogal een reputatie om hoog te houden, directeur."

"Luister," zegt hij, terwijl hij zijn trouwring weer recht draait. "Ik heb een voorstel. Als die foto's gewist worden... ik kan altijd wel wat 'extra personeel' gebruiken voor speciale projecten. Of misschien willen jullie wel een keer een rondleiding op de zaak na sluitingstijd? Er zijn kamers in dat pand waar de camera's nooit hangen."

Ik neem het kaartje van hem aan en laat mijn duim even over de gedrukte letters van zijn titel glijden. "Directeur," mompel ik met een veelzeggende blik naar Petra. Ik steek het kaartje diep in mijn broekzak, vlak naast de telefoon waar de beelden op staan die zijn hele wereld kunnen laten instorten.

"Luister goed, Gilbert," zeg ik, terwijl ik hem strak aankijk. "Zolang alles tussen ons goed verloopt, hoef je je over deze foto's geen zorgen te maken. Ze blijven veilig in mijn digitale kluis. Maar de balans moet wel in evenwicht blijven, begrijp je?"

Gilbert knikt haastig, de opluchting is van zijn gezicht af te lezen, ook al weet hij dat hij zojuist een pakt met de duivel heeft gesloten. "Natuurlijk, John. Ik meen het, kom langs. Ik zal zorgen dat jullie ontvangst... onvergetelijk is."

Hij wenkt de jonge meid, die inmiddels weer een beetje kleur op haar wangen heeft, en samen lopen ze gehaast terug richting de parkeerplaats bij het veerhuis, hun kleding nog vol kreukels en grasvlekken.

Petra komt naast me staan en kijkt ze na terwijl ze hun weg door het hoge gras banen. Ze legt haar hoofd op mijn schouder en slaat een arm om mijn middel. "Driehonderd vrouwen, John," fluistert ze met een ondeugende glimlach. "Ik denk dat onze wandelingen voortaan een stuk interessanter gaan worden."

Ik fluit naar Lobbes, die voldaan van zijn 'extraatjes' komt aanlopen en vrolijk tegen mijn been aan schuurt. De rust keert terug over de dijk, de zon begint langzaam te zakken en kleurt de IJssel goudrood. We wandelen op ons gemak verder, wetende dat we een heel nieuw scala van mogelijkheden hebben.

"Zullen we vanavond alvast een gaatje in de agenda zoeken voor dat bezoekje aan het callcenter?" vraag ik haar.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Aftrekken, Baas, Beffen, Betrapt, Borsten, Directeur, Dominantie, Halsband, Klaarkomen, Likken, Lust, Naakt, Neuken, Ondeugend, Orgasme, Parkeerplaats, Passie, Pijpen, Pik, Rokje, Sperma, Spuiten, Stiekem, Terras, Vluggertje, Vreemdgaan, Wandelen, Zomer, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!