Die dag begon anders. Ik zou willen zeggen zoals elke vrijdag. Maar dat was niet zo. Ik had die nacht heel slecht geslapen. Ik had een keuze moeten maken, en die ook gemaakt. En daar heb ik nog lang over liggen piekeren. Nog voordat ik thuis was gekomen, had ik een bericht ontvangen. Waar ik me moest melden. En dat ik me ervoor moest kleden. Het was een anonieme afzender. Maar ik wist wie het was. Kon niet missen.
Die middag ga ik vroeger naar huis. Er waren geen voldoendes vandaag binnengekomen. Volgende week zou ik opnieuw kunnen beginnen. Maar dat lijkt nu nog zo ver weg. Rayenne vond het juist niet opvallend dat ik nu langer bleef. Al merkte ze wel iets aan me. ''Toe aan weekend.'' zei ik nog, terwijl ik daar zo tegen op keek.
Thuis veranderde dat iets toen ik voor de spiegel stond. Ik moest me kleden. Ik hoefde nu niet voor de klas te staan, netjes te zijn per se. Ik kon iets aandoen. Iets waarvan de harten en de pikken harder van zouden gaan kloppen. Zodat het minder lang zou duren, dacht ik nog. Maar terwijl ik mezelf bekijk na een outfit gekozen te hebben, voel ik het al. Nattigheid tussen m'n benen, een versnelde hartslag die klopt in m'n borst, en mijn gedachten die al afdwalen. Jezus, ik ga dit echt doen...
Half zeven stap ik weer op de fiets. In m'n handtas schone kleren. Ik leek wel gek. Maar fietste naar school. Daar brandde bijna overal nog wel licht, maar was niemand te zien. Ik moest me melden bij het hok in de fietskelder. Die plek vond ik altijd al eng, en de conciërges hadden daar een soort hokje/kantoortje waar ze de boel een beetje bewaakten en leerlingen hielpen die pech hadden. Hun uitvalsbasis, zal ik maar zeggen.
Maar daar brandde nu juist geen licht. Alleen in de stalling zelf. En ik was bang dat dit het decor zou worden. Onder de grond, in de kou. Totdat ik het briefje op de deur zag. Melden in lokaal... Mijn lokaal!
Dan loop ik door de lege gangen. Er is niemand. En binnen valt me op hoeveel licht er ook niet brandt. Maar de hallen die ik moet bewandelen zijn wel belicht. Het voelt bewust. Ik heb m'n jas onder m'n arm. M'n witte topje zit strak en drukt mijn borsten iets hoger en vooral duidelijker. M'n make-up is subtiel, m'n haar netjes. Nog wel, ben ik bang. M'n buik bloot. Dat kon anders echt niet zo. Maar nu wel. En m'n jeans strak. Ik voelde me best goed over hoe ik eruitzag en dat was toch belangrijk. Want dat gaf vertrouwen. En dat had ik wel nodig. Elke stap voelde loodzwaar. Ik wist nog altijd niet wie daar op mij zat te wachten. Met hoeveel ze waren. Met hoe het ging verlopen. Maar ik had gekozen. En wie A zegt, moet ook B zeggen.
Als ik boven aankom en mijn lokaal nader, zijn alle lokalen donker, behalve het mijne. Aan de gangkant zijn de rolgordijnen naar beneden gerold. Ik hoor geroezemoes. Niet opgewonden, per se, eerder rustig. Best wat stemmen. Even verstar ik als de deur opengaat. Ik kan nog terug. Maar ik blijf staan. Daar stapt hij naar buiten. En ik weet, dit is niet mijn lokaal meer.
''Anna.'' zegt hij iets harder en enthousiaster dan ik verwacht. Binnen wordt het stil. Ik loop langs de gesloten ramen naar de deur toe en kijk hem aan. Ik zucht diep. ''Precies op tijd.'' zegt hij en legt een hand tussen mijn schouders. ''Je ziet er mooi uit. Ze wachten op je.'' zegt hij, en mijn buik knijpt samen van spanning. Door die hand kom ik niet meer weg, en word ik zo mijn lokaal in begeleid. Of wat mijn lokaal dus was.
Ik durf amper de klas in te kijken. Ze zitten daar. Volwassen mannen. Op de stoeltjes en aan de tafeltjes van de leerlingen... Mijn blik valt meteen op het bord. Daar staat het keurig onder elkaar. De elf cijfers. Zoals binnengekomen. De volgorde staat zwart op wit. En daarachter hun namen. Elf namen... Want daar zitten elf mannen. Het werd niet verdeeld onder een groepje. Van Weelden had elf mannen opgetrommeld. Eén voor elke beloning. Ik kijk strak voor me als hij me verder duwt, zodat we voor de klas staan. Ik hou m'n handen voor m'n lichaam en kijk daar maar naar. Ik durf de klas niet in te kijken. Ik voel ze kijken. Ik zie hun verwondering. En ze luisteren aandachtig als Van Weelden het woord neemt.
In m'n ooghoek zie ik Jorrel zitten. Die conciërge. Ik kijk hem niet aan. Maar als ik even later wel opkijk, schrik ik pas echt. Niet alleen zaten daar maar liefst vijf conciërges, die ik elke dag zou zien op school, maar daar zit Mark! Hij geeft scheikunde hier op school. Met hem heb ik wel eens een praatje. Een volwassen, verstandige man. En nu zit hij hier? En dan in de hoek, een nog oudere man. Van Van Weeldens leeftijd. Ik moet twee keer kijken. Hij was het. Die man uit de sportschool... En het ongeloof wordt steeds groter. Waar ben ik beland? Was dit een soort cult? Ik besef nu meer dan ooit dat ik echt niks weet. Maar dat boeit hun niet. Ik zie ze kijken naar mij. Naar wat zo voor hen is. Naar mijn topje, met de opening onder de borst... Daar glijdt straks iemand tussen. Maar wie? Want op twee na ken ik er eigenlijk bijna niemand van naam...
''Nou, dit is Anna.'' had hij dan al gezegd. ''Jullie lieftallige docente voor vanavond die haar methode zal demonsteren. Naam voor naam. Cijfer voor cijfer.'' noemt hij het gewoon. Ik voel me even licht worden. Voor hem was elf keer te veel. Maar voor mij niet? ''Jullie blijven rustig zitten. Zij is de baas. Zij zal jullie een voor een belonen voor het behaalde cijfer.'' legt hij het kort uit. ''Dus enjoy.'' zegt hij alsof hij het buffet geopend heeft. Maar voor wie precies? Niet voor hem. Hij knikt nog naar me, en laat me dan alleen...
En dan sta ik daar. Elf paar ogen op mij gericht. Sommige kijken me aan. Anderen kijken naar een deel van mij. En ik. Ik zeg niks. Ik kijk terug. Ik zie ze. De ogen. De mannen. Hoe ze daar gewoon zitten. Ze weten wat ik kom doen. Ik kijk nog even achterom naar het bord. De eerste naam ken ik al niet. Ik weet niet wie dat is. Maar ik zeg helemaal niks. Ik kijk ze weer aan. Slik. Een paar gaan anders zitten, armen over elkaar, wachtend. Ik was de baas, had hij gezegd. Maar zo voelt het natuurlijk niet...
Ik kijk even naar Mark. Hij is altijd zo aardig. Kan hij me helpen. Nee, zo kijkt hij niet naar me terug. Ik zie hem verzinnen. Ik kijk nog een keer op het bord. Zie zijn naam. Het cijfer wat ervoor staat. De beloning... En dan maandag gewoon weer praten in de lerarenkamer? Ik had hem in de eerste pauze nog even gesproken. Vandaag!
Zes van de elf ga ik op school tegenkomen. En de andere vijf zijn eigenlijk compleet vreemden. Die man uit de sportschool. Toen wist ik z'n naam al niet. Was dat toeval? Ik vond hem al een beetje op Van Weelden lijken. En zo zitten er nog twee. Mannen van tegen de vijftig, fit en energiek om te zien. En dan die 5 conciërges Jorrel als oudste. Een zwarte man. En twee jongere zwarte mannen van in de dertig denk ik. Die andere twee waren oostblokkers. Ik ken ze van gezicht. Niet van naam. En dan zitten er nog twee mannen. Compleet vreemden. Nooit gezien. Ze kijken naar me alsof ze alles van me weten. Ze zien er verzorgd uit. Allemaal, trouwens. Maar hoe langer ik naar ze kijk, en zij maar naar mij blijven kijken, hoe meer ik me besef dat het niet om hun gezichten gaat. Maar om hun pikken. Ik moet aan het werk...
Dan hoor ik plots mijn stem. Want ik kan wel wachten tot ik een ons weeg, maar wat moet, dat moet. “Lammers?” vraag ik onzeker. Mijn stem piept. Dat is de spanning.
“Hier,” hoor ik een beleefde stem uit de linkerhoek komen. Er zat ongeveer evenveel ruimte tussen iedereen, maar het was duidelijk dat er groepjes waren. Links zaten die ‘oudere’, witte mannen. Het was zijn achternaam die ik noemde. Want zo stond het op het bord. Er stonden er drie bij achternaam. Zoals Van Weelden ook bekendstond als Van Weelden, bedacht ik me meteen. Het was niet de sportschoolman. Maar die zat er dus vlakbij. Helemaal rechts zaten de vijf conciërges. En voor me Mark, met daarachter die andere twee mannen. Die waren ook donker, maar eerder Afrikaans, waar ik dacht dat die drie donkere conciërges eerder Antilliaans waren. Niet dat dat nu uitmaakt. Maar even voor het beeld...
Ik wacht nog heel even. Ik durf eigenlijk niet. Terwijl mijn lichaam zindert. Een 7,7. God, waar ben ik aan begonnen. Ik doe een stapje dichterbij. Twijfel dan weer. Ze kijken naar me. Allemaal. Ze wachten. En verwachten. Mijn mond valt iets open en ik zoek naar zuurstof. Want dit kan ik niet. Dit ben ik niet. Ook dat zien ze. Maar niemand zegt wat. Ze wachten gewoon. Dat vind ik doodeng.
“Fuck...” scheld ik fluisterend in mezelf en ik sluit mijn ogen. “Kom op,” praat ik mezelf moed in. Hoe eerder ik het doe, hoe eerder het klaar is.
Dus open ik mijn ogen weer.
Ze zitten er nog steeds. Ze kijken nog steeds.
Ik stap dichterbij, gespannen en verloren.
Dan sta ik voor hem. Bij hem geen schrik, angst of onzekerheid. Bij mij des te meer. Nu een groot aantal paar ogen in m'n rug. Hij schuift z'n stoeltje iets naar achteren. Dat kleine stoeltje. En spreidt z'n benen. Maar hij zegt niks. Hij draagt een lichtblauwe spijkerbroek en richting zijn rechterbeen liggen de contouren van een erectie, zeer duidelijk aanwezig. En dat zegt alles.
Ik besluit niet meer om me heen te kijken. Ik zit nu voor hem. Mijn borst gaat op en neet. Zijn lul ertussen... Dat was de beloning. Ik had zijn broek geopend. Zijn stijve erbij gepakt. Lang en dik. Een wat lossere voorhuid. Ik kwam omhoog. Tilde de onderkant van mijn topje iets op en sloot het over zijn paarse eikel. Hij zucht zachtjes als ik mijn rondingen eromheen druk en naar beneden beweeg. De aanzienlijke 'keyhole' in mijn topje had een functie, natuurlijk. Zo ook de strakke stof van het topje zelf wat mijn borsten bijeenhield. Ik had bewust gekozen. Ik was me bewust dat ik dit twee keer moest doen. En langzaam beweeg ik nu op en neer. Zijn dikke schacht tussen mijn warme, ronde borsten. Zijn paarse eikel steekt hoog uit, en als ik zak voor mijn gezicht. Mijn opent zich en zuchtend begin ik eraan. Mijn handen hou ik nog thuis. Al liggen ze niet veel later op zijn dijen en hou ik me vast. Hij kreunt zachtjes. Lammers, zoals ik hem zou gaan noemen. Die andere twee heren er dichts op, kijken aandachtig terwijl ik mijn borsten gebruik om deze echt wel grote pik te bevredigen. Een compleet vreemde man, zittend in mijn lokaal terwijl er tien toekijken, hoe ik mijn borsten begin te gebruiken, en blijf gebruiken... En elke keer dat ik naar beneden zak, voelt het iets minder raar. Dan verschijnt die eikel voor m'n neus en wil ik ernaar happen. Dat doe ik maar niet. Mijn huid wrijft tegen de zijn, warm en vochtig van wat transpiratie, en wat glijdt wat soepeler als er beetje voorvocht uit begint te sijpelen. Dan beweeg ik me hoger, zodat mijn borsten het uitsmeren. Dan glijdt hij makkelijker. Lekkerder. Dan vind ik mijn ritme. Mijn ogen op hem. Op die vreemde man met de grote, witte pik. Ik hijg meer. Ik zucht af en toe. Ik laat zelfs een kreuntje uit. En beweeg gestaag op en neer. Ik voel hem dichterbij komen. Zie het in zijn gezicht. ''God...'' kreunt ook deze man. Het maakt niet uit of het een puber of een vijftigplusser is. Vroeg of laat kreunen ze vloekend om wat ik met ze doe... En dat blijft leuk. Ook hier op de vloer van wat ooit mijn lokaal was, met die vreemde, harde, grote pik tussen mijn zachte borsten... Die niet veel later spuit... Ik beweeg een paar keer kort omhoog, mijn borsten drukken tegen de schacht net onder zijn eikel, stuwend, als zijn eikel klodders sperma de lucht inschiet en ook zelf weer weet op te vangen, samen met mijn topje en decolleté. Maar één schot kwam tegen mijn kin, en laat ik gewoon bungelen als ik zijn lul weer tussen m'n borsten vandaan laat glijden, en trillend opsta. Daar helpt hij me mee.
''Rashid?'' zeg ik dan, als ik naar het bord kijk. Nerveus, slikkend. Want ik zie ze naar me kijken. Hun ogen iets glaziger nu. Mijn topje is nat. Een dikke klodder zaad kruipt tussen m'n borsten. Aan de andere kant gaat een hand de lucht is. Hij is conciërge. Ik passeer de rest en herhaal een aantal zetten. Ik ga tussen zijn benen zitten, maak z'n broek los, en haal zijn stijve eruit. Hij zegt en doet niks. Hij reageert wel op mijn aanrakingen. En dan kijk ik naar een harde, zwarte lul die fier overeind staat in mijn hand. De 6,7 van Jayden. Hij had bijna dezelfde kleur. Iets donkerder. Maar aftrekken dus. Ik kijk vooral naar die lul. Mijn hand die over de eikel glijdt. Die de voorhuid meeneemt. En even later twee handen. Ik durf pas te kijken als deze Rashid het begeeft. Hij leunt achterover, kreunend, ogen dicht. En ik zie het. Ik hou z'n lul stevig beet bij de basis en mijn hand wrijft snel over zijn eikel. Ik hoop ergens dat ze het niet doorhebben, maar ik richt hem mijn kant op als hij klaarkomt... Het zaad vliegt door de lucht in een boogje, en landt snel op mijn handen. Ik open mijn mond alsof het daar moet landen, maar vergeet m'n gezicht dichterbij te brengen. Ik verlies mezelf nog niet. Maar het scheelt niet heel veel...
Dan sta ik niet eens op. Ik kijk om terwijl Rashid zijn stijve nog even op z'n buik laat liggen.
''Idris?'' zeg ik, sneller dan zojuist. Minuten verstrijken of het niks zijn. Ik zie hun blikken. Ik stel niet teleur. En dat voelt goed. Weer gaat er een hand de lucht in. Eén van de 'Afrikanen' denk ik, maar zal ik zeker niet zeggen. Hij zit dichtbij. Ik kruip naar hem toe. Hij kijkt me iets geniepiger aan dan de rest. Misschien omdat hij meer krijgt. De 8,3 betekent pijpen. Met zaad op m'n handen en tussen m'n borsten open ik zijn broek, haal ik er echt een massieve lul uit. Dit is mee zoals Mo, denk ik meteen. Hij is zwaar en lang en met enige moeite buig ik hem iets naar me toe. Voorzichtig begin ik aan de eikel en moet nu echt aan het werk... Ik hou hem de hele tijd met één hand vast, en beweeg mijn lippen langzaam over zijn eikel. Niet te uitgebreid. De rest wachtte immers. En al snel beweeg ik meer vanuit m'n nek. M'n lippen over z'n eikel heen en verder. Zover ik kan. Twee keer neem ik hem diep zodat ik moet kokhalzen. Een met spuug bedekte eikel toon ik vervolgens aan wie het wil zien, kom even op adem en sluit dan m'n ogen en sluit me af. Mijn lippen blijven gaan. Ik zuig en lik als hij in m'n mond zit, en mijn hand beweegt mee terwijl ik zachtjes ermee knijp... ''Fucking hell...'' gromt hij al snel, maar het duurt zeker nog een minuut of twee waarin ik stevig heen en weer ga en zijn eikel mij eigen maak... Een hand stevig op mijn schouder stopt mij, als ik zijn zaad m'n mond in vol vloeien. Het zaad van een vreemde man... En het smaakt goddelijk...
Daarna heb ik even een paar tellen nodig om op adem te komen. Ik voel de druk. Ik kijk op de klok. Dan op het bord. Moet dit niet sneller? Ik vraag het me af. Verwachten ze dat? Ze kijken maar gewoon naar me. Mark dichtbij nu. Ik durf hem amper aan te kijken. Ik heb laten zien wat ik kan, met borsten, handen en mond... Maar ze moesten eens weten wat ik nog meer kon... Of wisten ze dat juist al?
Mark is dan aan de beurt. Ik hoef alleen het tafeltje onder te kruipen en doe dat dan ook... De 7,1 op het bord zet mijn handen weer aan het werk. Ik hoefde zijn naam niet te noemen toen ik het zag. Hij draait z'n stoeltje, kijkt me ingetogen aan met een kleine grijns op z'n gezicht. Ik schud lachend m'n hoofd, omdat ik niet kan gelover dat ik dit doe, en dat hij hier zit. Maar daarna open ik ook zijn broek. Ook Mark is groot geschapen. Ik zie een patroon. Misschien was dit wel een soort clubje. Het kende elkaar. En als je lid wilde worden, moest je in ieder geval een groot... lid hebben. Ik kijk Mark strak aan. Omdat ik wil dat hij weet dat ik het ben. Dat we vanochtend nog om iets gelachen hebben samen. En hij kijkt terug. Genietend. Kreunend. Een paar minuutjes. Hij drukt zelf z'n lul naar me toe, als hij klaarkomt en met open mond hijg ik zijn zaad tegemoeg wat in lange stralen mijn gezicht weet te vinden... En hier verschuift iets. Ik voel het. Niet alleen op m'n gezicht. In de lucht. In de spanning. En als ik om me heen kijk zie ik ze hongeriger. En Terwijl ik Marks zaad van mijn lip lik, voel ik het ook. Die honger. En dan de tijdsdruk. Laat ik dat maar gebruiken als excuus.
Dan kijk ik langs Mark naar het bord. Het kost me even moeite om mijn blik daar te krijgen, alsof ik mezelf eerst weer bij elkaar moet rapen. ''Van Dongen?'' kijk ik al naar de oudere, witte mannen. En dan knikt hij. De man uit de sportschool. Alleen dat besef zorgt al voor een vreemde kriebel in mijn buik. Een ondeugend glimlachje vormt zich onder het zaad van Mark, terwijl ik hem aankijk en meteen weer weet waar ik hem eerder heb gezien.
''En Marek?'' vraag ik en kijk rond. Dat is één van de Oost-Europeanen. ''Jij moet het toch zelf doen,'' zeg ik hem, vrij luchtig voor de situatie. Ik hoor zelf hoe vreemd ontspannen het bijna klinkt na alles wat hier al gebeurd is. Hij lacht alsof hij het al weet. Dan kruip ik het pad in tussen de tafels en gebaar ze dichterbij te komen, zonder mezelf nog de tijd te geven om opnieuw te gaan twijfelen.
Ik zit daar, op m'n knieën. En Van Dongen staat eerst voor me. Hij maakt zelf z'n broek los. ''Eindelijk,'' zegt hij zachtjes. Ik lach. Zijn erectie veert uit zijn broek en klapt zo op m'n voorhoofd. Ik hijg meteen hoorbaar, kom verder omhoog en begin hem af te zuigen alsof hij er ook echt recht op heeft... Het is de 8,8 van Jayden voor geschiedenis. En Marek komt de 6,0 incasseren van Mo voor hetzelfde vak...
En dan zit ik daar op m'n knieën. En zuig ik weer gretig de pik af. Vanuit mijn nek beweeg ik snel heen en weer terwijl ik de man aankijk die me al bijna had in de sportschool, waar ik achteraf nog vaak aan gedacht had. Het is vreemd om hem hier nu zo dichtbij te hebben, midden tussen de tafeltjes van mijn eigen lokaal. Hij gromt me tegemoet, waardoor ik vermoed dat hij ook vaak aan mij gedacht had. Dat kon ik ook van deze Marek zeggen.
Hij is lang. En zijn lul is ook echt lang. Hij komt naast ons staan en begint te trekken. Hard en snel... Ik merk hem naast me op zonder echt mijn aandacht van Van Dongen af te halen. ''Spuit haar maar goed onder, knul,'' lacht Van Dongen naar hem. Ik kreun zachtjes terwijl ik doorga, zuigend op zijn eikel, mijn lippen glijdend over zijn harde paal. Mijn ogen smekend om wat hij net uitsprak.
Marek is duidelijk jonger. Meer van mijn leeftijd. En hij komt krachtig klaar. Hij doet zelfs een stapje terug, en als hij spuit, is dat iets wat ik nog niet eerder meegemaakt heb. Met elke vuist die naar achteren pompt, laat hij een lange straal zaad los, wat hoorbaar op mijn wang ketst en waarvan ik ook echt even schrik. Mijn ogen knipperen dicht door de plotselinge klap van het warme vocht tegen mijn huid.
De stralen daarna volgen snel en verliezen steeds wat kracht, waardoor hij tot slot dicht op me staat, zodat niks gemist wordt... ''Jezus, knul,'' zegt Van Dongen dan... Ik voel het hete zaad van Marek als een soort sliert naar beneden glijden van mijn slaap tot mijn kin, en dan druipend op mijn borst en schouder... Wat een zaad...
Ik ben erdoor afgeleid. Ik voel het over mijn huid glijden en ben heel even kwijt waar ik precies mee bezig was. En Van Dongen merkt dit. Hij legt een hand op m'n hoofd en pakt me wat steviger beet. Ik laat het toe. Ik ben de baas niet. Nooit geweest. Dat besef schiet opnieuw door me heen terwijl ik mijn ogen even sluit.
En hij drukt z'n eikel veel dieper naar binnen, wat ik met weinig moeite weet te ondergaan. Af en toe vliegt er een keelgeluidje uit, maar ik adem rustig door m'n neus en laat hem mijn mond gebruiken, totdat hij niet veel later zijn eikel een laatste keer diep in m'n mond stoot en al spuitend uit me trekt terwijl Marek alweer op zijn stoeltje zit...
En dan ben ik wel echt even de weg kwijt. Ik blijf nog op mijn knieën zitten, mijn handen op mijn dijen, terwijl ik probeer mijn ademhaling weer rustig te krijgen. Dan moet ik even op adem komen.
Dan zijn Mussa en Jorrel aan de beurt... Mussa is de andere echt zwarte man. Jorrel, die conciërge die al had zitten kijken hoe ik kon pijpen. En nu weer. Ik weet inmiddels precies hoe vreemd het is dat ik hem hier opnieuw voor me zie staan, alsof die eerdere keer hem niet op afstand heeft gehouden maar juist hierheen heeft geleid.
Ook nu nodig ik ze alle twee uit. En ze komen allebei aangelopen, pikken al bungelend uit hun broek. Iedereen had dat op dit moment. Of ze al aan de beurt waren geweest of niet. Overal waar ik keek zag ik een harde pik in een hand. En ik besef hoe dichtbij ik ben om echt alles los te laten. Dat gevoel zit al de hele tijd onder mijn huid en wordt steeds moeilijker om nog weg te drukken. Mussa kreeg m'n mond. Jorrel m'n borsten. Twee donkere, harde pikken. Helemaal voor mij... En ze zien het. Ze voelen het.
Ik zit op m'n knieën, m'n rug recht zodat Jorrel erbij kan. Hij staat voor me, weet z'n pik onder m'n shirtje te krijgen en hij stoot langzaam z'n eikel door het gat erboven weer naar buiten. Hij moet wat door z'n knieën. Het gaat. Het voelt goed. Hij doet het, niet ik. Ik hoef alleen maar zo te blijven zitten en merk dat juist dat me steeds minder moeite kost. En mijn gezicht is opzij gedraaid. Naar die andere erectie die ik in m'n mond neem.
Zo zuig ik hard op de ene donkere eikel en schuift de andere door mijn met zaad bedekte borsten... Het is een vreemde houding, maar ik raak er steeds meer aan gewend. Mijn ademhaling wordt zwaarder terwijl ik tussen hen in zit. En dat gaat goed, totdat Jorrel bijna omvalt.
Hij trekt zich dan helemaal terug. ''Ook niet meer de jongste,'' lacht hij, en de rest lacht mee. Stil zijn ze niet meer. Ze zitten of staan om me heen. Niet bezig met mij, maar wel met de situatie. Hun stemmen vullen het lokaal nu veel meer dan eerst en daardoor voelt de ruimte nog kleiner. ''Waarom ga je niet even liggen,'' stelt Lammers voor, hij die ik nog zelf met mijn borsten had laten komen. Hun aanwezigheid drukt zwaarder op me. Ik kijk even nerveus om me heen en doe dan precies dat.
Wat eng is. Ik plaats mezelf nog lager. Want ik ga liggen. Op m'n rug. Ik voel de vloer onder me en kijk even omhoog voordat ik weer besef hoeveel mannen er om me heen zijn. Ik snap de bedoeling. En Jorrel komt op m'n buik te zitten. Zijn pik weer onder de stof, zijn eikel die voor m'n neus glijdt. En ik wend weer m'n gezicht van hem af.
Naast me zit die Mussa op z'n knieën. Zijn pik hangt al naar me toe, en als ik m'n mond open beweegt hij en niet ik... En dat voelt steeds beter... Ik hoef steeds minder na te denken over wat ik doe. Mijn lichaam reageert eerder dan mijn hoofd en ik merk hoe makkelijk ik me weer in het moment laat trekken.
Zo lig ik daar te midden van die elf mannen, en zuig ik op een pik die m'n mond ingeduwd wordt en neemt de andere zo vrolijke en vriendelijke conciërge mijn borsten... Om me heen blijven de anderen aanwezig, niet langer alleen als stille toeschouwers maar als een kring waar ik middenin lig. En terwijl ik daar lig, besef ik hoe ver ik inmiddels ben gekomen zonder dat ik nog precies weet wanneer ik ben opgehouden met terug willen.
''Jullie kunnen ook al, toch?'' hoor ik dan diezelfde Lammers weer. Die pakt duidelijk een rol en ik merk meteen hoe zijn stem zich boven de rest begint te plaatsen. En weg is mijn regie. Ik kan niet reageren. Ik kan alleen liggen en zuigen, terwijl alles om me heen steeds dichterbij lijkt te komen. Me laten gebruiken. Door vreemde mannen. Met grote erecties. En er vooral van genieten...
Wachten? Waarom zouden ze nog wachten? Er moesten er nog drie. En Lammers had gelijk. Het duurde al lang genoeg. Of wilde hij gewoon zien wat ik kon ondergaan? Die gedachte blijft even hangen terwijl ik nauwelijks nog ruimte heb om ergens anders aan te denken.
Ik voel hoe de lichamen naderen. Hoe ze ook op hun knieën gaan zitten en de ruimte om me heen steeds voller maken. Maar ik zie niet alles. Mijn hoofd ligt naar links achteren. Daar komt die dikke, zwarte pik vandaan die zo heerlijk op mijn tong ligt en waar ik zo heerlijk op mag zuigen. Ik voel mijn rechterhand. Hoe ze die op weg helpen, mijn vingers voorzichtig in de juiste beweging sturen. Totdat ik het voel. Een erectie. Aan de andere kant. Dit moet de erectie zijn die ik nog moet aftrekken. Want als ik mijn ogen open, zie ik die andere twee wel. Namen? Het zal wel. Ik weet het niet. Ik kan het bord niet zien. Maar ze trekken aan hun erecties. Ze trekken zich af op mij. Zoals het hoort. Dat was wat nog resteerde.
En dus lig ik daar op de koude vloer van mijn eigen biologielokaal met een lichaam zo heet dat het gevaarlijk werd. De kou van de vloer voel ik nauwelijks meer tegen alles wat er verder door me heen raast. Jorrel blijft mijn borsten nemen. Elke keer dat hij naar voren duwt, kreun ik zacht en zwoel op de pik van Mussa... Ik kerm het gewoon uit van genot, van plezier. En mijn hand trekt. Ik zie nog steeds niet wie. Maar ik vind grip. Mijn vingers sluiten zich steviger om hem heen. Dus trek ik gewoon. Want waarom ook niet?
De twee pikken die gewoon op mij gericht staan om te spuiten zijn van een conciërge en de laatste, oudere, witte man. Namen schieten me nog steeds niet te binnen. Denken is nu niet mijn sterkste punt. Dan blijft de laatste Oostblokker over. Ook zo'n massieve lul. Ik krijg mijn vingers er amper omheen en moet mijn hand steeds opnieuw verplaatsen om hem goed vast te kunnen houden.
En dan de rest nog. Ze staan nu om me heen. Er zitten er vijf op hun knieën direct naast me. Maar daaromheen zie ik de andere zes. Soms. Als ik even mijn ogen open. Broeken open of op de enkels. Handen die pompen. Blikken die me begeren. Ik zie flarden van hen en dan sluit ik mijn ogen alweer terwijl ik maar blijf zuigen... op slechts die ene, harde pik... De rest blijft om me heen aanwezig. Dichtbij genoeg om hun bewegingen te voelen zonder dat ik steeds hoef te kijken.
Op dit moment konden ze alles met me doen. Echt waar. Dat ik nog kleren aanhad, was een klein wonder te noemen. Ik zou het misschien niet zelf durven te initiëren, maar als ze meer wilden, was nu het moment. En stiekem hoopte ik dat ook echt. Dat ze zich weer hard stonden te trekken om nog een keer te mogen. Alleen al die gedachte laat een nieuwe golf van opwinding door mijn lichaam trekken. Ik kreeg al wel snel door dat dat niet zo was. Het is die conciërge die als eerste spuit. Hij kruipt snel dichterbij. ''Hé, kijk uit!'' roept Jorrel hem nog na, die bijna van me afvalt door het gedrang. Maar het is te laat. Of op tijd. Ik kijk hem aan. Die knul. Want heel veel ouder dan ik was hij ook niet. Zijn harde, donkere pik. Zijn vuist die pompt. De moeite die hij moet doen om in de buurt te komen.
En als ik denk dat hij komt, voel ik het zaad plots over mijn tong stromen. Mussa legt een hand op mijn hoofd, drukt me vast en duwt zijn eikel dieper mijn mond in. Hij komt nog voordat die ander komt. Ik voel mijn keel zich aanspannen terwijl ik probeer door te blijven ademen. Hij komt echt één seconde later en gebruikt mijn hele gezicht om zijn zaad over me te verspreiden terwijl ik kreunend op de andere spuitende eikel blijf zuigen, mijn ogen nu gesloten van het vele zaad.
Want het stopt niet. Het is een kettingreactie. Jorrel is de volgende. Mussa nog in mijn mond. Gewoon lekker aan het nazuigen terwijl ik zijn zaad slik. De lul tussen mijn borsten schiet een paar keer hard naar voren en het zaad landt in mijn haren en daarna pas daaronder... De warme stralen voelen overal tegelijk neer te komen. En ik maar zuigen en zuigen. Want ik wil die pikken blijven voelen...
Jorrel trekt zich terug. De druk op en tussen mijn borsten verdwijnt en de koele lucht laat het warme, dikke zaad op mijn gezicht snel afkoelen. Mussa trekt zich terug. Hij moet wel. ''Stop maar, meisje...'' zegt hij of ik anders nooit gestopt was. En met een lach, ja een lach, laat ik hem gaan. Mijn lippen voelen loom en mijn ademhaling gaat zwaar terwijl ik eindelijk even nergens meer op hoef te reageren.
Dan kan ik me omdraaien, mijn nek stijf. Mijn kaken kunnen eindelijk ontspannen. En daar zit die ander. Die ik aftrek. Die ik nu ook echt kan aftrekken. Even kijk ik naar het bord. Snel maar. Dit was Dimitri. Wat een pik. En die zich nog op me zat af te trekken, was Hoekstra. Tussendoor heb ik Leandro al gehad. Het zal wel. De namen betekenen op dit moment nauwelijks nog iets meer dan een poging om bij te houden wie er nog over is.
Hoekstra legt een hand op mijn hoofd en richt zijn pik op mijn mond. Hij komt hard klaar en de stralen missen allemaal mijn openstaande, hijgende mond en raken vooral mijn neus en lippen... Kermend kreunt hij en slaat hij zijn eikel nog op mijn natte wang, wat een echte natte pets geeft. De rest staat of zit om me heen. En wie trekt, doet dat gericht op mij. Fappende geluiden vullen het lokaal. Maar niemand komt klaar.
Behalve Dimitri. Daar moet ik opeens nog mijn best voor doen en ga er iets beter voor zitten. Zodat ik goed grip heb. Zodat ik beide handen kan gebruiken op een lul die niet alleen heel dik is, maar ook heel lang. Mijn vingers moeten zich steeds aanpassen aan de omvang ervan terwijl ik probeer een ritme te vinden dat voor hem werkt.
Ik heb het misschien al honderd keer gezegd, maar deze pikken zijn echt van een andere categorie. En of ze dan zwart zijn of niet, maakt me dan niet uit. Wat een diktes vooral... En de hoeveelheid zaad is ook echt duizelingwekkend... Alles aan dit is dat...
De mannen moedigen Dimitri aan. Het duurt te lang. Ik heb de kracht eigenlijk niet meer. Maar ik trek. Mijn handen wrijven en glijden. Ik kijk hem aan. Ik hijg. Ik spuug op zijn lul. Ik hoor de reacties om me heen. Ze vinden vast van alles van me. Maar ze zijn vooral onder de indruk. En dat doet me zo goed... Het geeft me ergens zelfs nieuwe energie, hoe moe mijn armen inmiddels ook beginnen te voelen.
Dimitri spuit uiteindelijk. Mijn lippen op zijn eikel. Ik kon het niet laten. Ik zuig hard, trek snel en kijk hem vurig aan langs het zaad dat aan alle kanten van mijn gezicht afdruipt. Dan moet hij wel komen. Met of zonder groepsdruk. De druk van zijn zak wordt gelicht en ook zijn zaad schiet hard in lange stralen mijn mond in, en ik probeer zoveel mogelijk weg te slikken...
Ze spotten met hem. Hij krijgt applaus. En ik dan, denk ik. Ik krijg enkel bewondering... Als ik ze hierna één voor één aankijk, zie ik iets wat ik vroeger nooit meemaakte met mijn vriendjes. Hun blikken blijven op mij rusten en voor een moment voel ik me, ondanks alles wat er net gebeurd is, opvallend zeker van mezelf.
En dan zit ik daar. Eén voor één zag ik ze verdwijnen. De nog harde erecties. Ze gingen de broeken weer in. En toen ze dat deden, keken ze me aan. Allemaal. Ook Mark. ''Voor een andere keer, mop,'' zegt Idris. Ik wist al niet meer wie hij was, wat ik gedaan had, maar wel dat ik vast van zijn grote, zwarte pik genoten had. Het enige wat op dat moment nog bleef hangen, was dat gevoel dat ze allemaal weer gewoon opstonden en zich aankleedden alsof er niets bijzonders was gebeurd.
En dan zit ik daar. Nu alleen. Nog op de grond. Plasjes zaad om me heen... ''Mijn god...'' fluister ik in de kilte van het lokaal. Mijn ademhaling klinkt ineens veel harder nu er niemand meer om me heen staat. En niet mijn god, wat heb ik gedaan... Maar eerder een mijn god, waarom doet niet iedereen dit? Ik ben nat en plak. De smaak is heerlijk. Ik proef denk ik zelfs verschillen als ik de ene of de andere mondhoek lik. Echt een fijnproever. Wat een klasse... Ik moet bijna lachen om mezelf terwijl ik daar nog steeds op de vloer zit en langzaam begin te beseffen hoe rustig het lokaal ineens is geworden.
Ik neem even de tijd om me op te frissen. En het lokaal ook. Ik heb schone kleding bij me. Ik ruim op. Ik zet een raam open en laat de koelere lucht langzaam naar binnen komen. Mijn make-up doet er niet meer toe. Mijn haar is nog wat nat. Ik had, voordat ik mijn gezicht schoongemaakt had, wel even goed in de spiegel gekeken. Niet op de figuurlijke manier. Nee, gewoon zien wat er zat. Hoe het in mijn haar zat, hoe het aan mijn kin hing en hoe het tussen mijn borsten lag. Ja, ik was weer trots op mezelf, in plaats van dat ik me moest afvragen of ik wel de goede keuzes gemaakt had. Op dat moment twijfel ik daar niet eens aan... Ik kijk gewoon naar mijn eigen spiegelbeeld en zie vooral het resultaat van alles wat er net gebeurd is.
En als ik mijn lokaal verlaat, nog één keer omkijk naar de stoeltjes en tafeltjes en de plek waar ik gewoon op de vloer had gelegen, besef ik me dat ik hier maandag weer sta les te geven. Maar het zal nooit meer gewoon mijn lokaal zijn. Dat was het misschien ook al niet sinds alles begon met de jongens, maar nu was dit samen met mij weggegeven aan elf mannen... Ik blijf nog heel even in de deuropening staan terwijl mijn blik vanzelf teruggaat naar die plek op de grond, voordat ik me uiteindelijk omdraai.
Ik kijk recht in de ogen van Van Weelden. Er was nog steeds iemand op school. Hij dus ook. ''Anna,'' zegt hij 'luchtig'. Ik vertrouw het meteen al niet meer. Zijn stem klinkt rustig, bijna achteloos, en juist daardoor voel ik meteen dat er iets niet klopt.
''Puik werk,'' zegt hij dan. Ik blijf stil. Ik weet niet waar ik moet kijken. Had hij het weer gezien dan? Waar was hij gebleven? En waarom is hij hier nog? Ik wilde naar huis. Ik wist toch wat mij te wachten stond. En hij toch ook. Maar ik durf niet te zuchten. Ik vind het spannend, bijna eng. Hij lijkt trots. Maar bij hem is het nooit wat het lijkt. Dat weet ik nu wel. Zelfs nu ik daar tegenover hem sta, weet ik niet of ik me opgelucht moet voelen of me juist moet voorbereiden op wat er nog komt.
''Ze waren alleen maar lovend over je,'' zegt hij dan ook nog. We staan nog steeds op de gang. Hij laat me niet gaan. Het verbaast me ergens dat ze het erover gehad hebben. ''Ja, geslaagd?'' lach ik er maar om en hoor hoe stom dat klinkt. Mijn lach klinkt dun en vermoeid in de stille gang.
''Deels,'' zegt hij dan. En daar is het. Ik trap er weer in. Natuurlijk niet. ''Op zich was het simpel. Eén voor één,'' zegt hij alleen. Ik voel de moed meteen zinken. Is het dan nooit goed? Ik deed alles wat hij vroeg. Ik deed elf vreemde mannen. Voor hem. Maar dat was niet zo. Dat had hij gezien. Ik kon me niet inhouden. Ik wilde meer dan één tegelijk. Want ik deed het voor mezelf. Daar in het moment wel. En juist dat besef maakt dat ik niets meer terug kan zeggen.
''Pak je spullen en volg me. Je fiets hebben ze al binnengezet. Ik breng je maandag wel.'' De logistiek is al geregeld. ''Wacht, wat?'' Ik snap het niet. Mijn vermoeide hoofd probeert zijn woorden te volgen, maar ik krijg nog steeds niet bij elkaar wat hij nu precies van plan is.
''Je luisterde niet. Waarom zou ik me wel aan de afspraak houden?'' vraagt hij me, weer streng. Ik val stil. Ik ben te moe, te op... Wat nu weer? Ik kijk hem alleen maar aan terwijl de stilte tussen ons steeds ongemakkelijker wordt.
Cottetje (55)
EnjoyMe (27)
LFelicia (28)
Saki (53)