Dit is een verhaal in meerdere delen, oftewel belevenissen, waarin Ilse een hoofdrol speelt. Zoals gewoonlijk zijn deze verhalen weer een mengeling van fictie (fantasieën) en werkelijkheid. Hoeveel delen het gaat worden weet ik nog niet. Er zijn er al wel een flink aantal gereed maar ik laat me graag door de lezers inspireren. Dus heb je een geil idee laat het me weten en misschien lees je het hier wel terug.

De kroeg onder het appartement van Ilse had geen naam die iemand nog gebruikte. Boven de deur hing wel een verweerd bord, maar de vaste gasten noemden het gewoon beneden. “Ik ben beneden,” zei Ilse als iemand vroeg waar ze was, en iedereen uit de buurt wist genoeg.

Die vrijdagavond stond ze aan de bar met een glas witte wijn in haar hand. Brede lach met mooie witte tanden. Haar lange blonde krullen vielen los over de kraag van een leren jasje; daaronder droeg ze een donkergroene blouse, net iets te open om toevallig te zijn. Een strakke spijkerbroek met laarzen maakte de outfit van deze lange dame af. Ilse was een struise dame uit de grote stad, recht voor zijn raap, met een blik die iemand al op afstand op zijn plaats kon zetten. Kortom ze was aanwezig.

Kurt kwam binnen omdat het regende. Dat zei hij ten minste later. Hij was lang, kaal en rustig in zijn bewegingen. Zijn donkere jas hing nog nat op zijn schouders, zijn overhemd was eenvoudig blauw, zijn schoenen gepoetst zonder overdreven netjes te zijn. Hij bestelde een donker biertje en bleef met zijn jas over zijn arm bij de bar hangen. “Verdwaald?” vroeg Ilse aan hem. Kurt keek haar aan. “Nog niet zeker. Kroeg, of opvang voor sterke meningen?” Ilse lachte. “Jij mag blijven.” Wat begon als een toevallig gesprek, werd vanzelf iets waar geen van beiden nog uit wilde stappen. Ilse plaagde hem met zijn bedachtzame antwoorden, Kurt rustig en soms zo droog dat ze even stilviel. Ze vertelde over de stad, over buren die te hard liepen, over haar werk, over hoe ze mensen sneller doorhad dan goed voor haar was. Kurt luisterde, stelde precies de juiste vragen en zei niet te veel. Dat werkte op haar zenuwen. En juist daarom bleef ze dichterbij staan. “Je bent gevaarlijk rustig.” “En jij doet alsof niets je raakt.” Ilse nam een slok en keek weg. “Dat is meestal ook zo.” Maar haar stem was zachter geworden. Kurt merkte het, zei er niets van, en juist dat maakte het erger. U

Toen ze uiteindelijk buiten stonden, onder de luifel terwijl de regen dun langs de straatlantaarns viel, wees Ilse naar boven. “Daar woon ik. Handig als ik uitgepraat ben.” “Ben je uitgepraat?” vroeg Kurt. Ilse keek hem aan. Even was daar niets recht-voor-zijn-raaps meer aan. Alleen een vrouw die wist wat ze voelde en toch nog een stap opzij zette. “Voor vanavond wel,” zei ze. Hij knikte. Geen aandringen, geen grote woorden. Dat vond ze bijna irritant attent. Ze stapte naar hem toe, legde kort haar hand tegen zijn arm en kuste hem. Eerst licht, alsof ze nog kon doen alsof het niets betekende. Daarna net lang genoeg om allebei te weten dat dat niet waar was. Toen Ilse zich losmaakte, glimlachte ze alsof ze hem een uitdaging had gegeven. “Niet denken dat je me nu doorhebt.” “Dat zou ik niet durven,” zei Kurt. Ze liep de trap op zonder om te kijken. Boven, achter haar voordeur, bleef ze met haar rug tegen het hout staan. Buiten bleef Kurt nog even onder de luifel, zijn hand in zijn jaszak, het gevoel van haar mond nog warm op de zijne.

Een week later stond Ilse bij Kurt voor de deur met een fles wijn in haar hand. Ze droeg een zwarte leren broek, laarzen met een kleine hak en een zachte trui die haar borsten mooi deed uitkomen maar wel minder stoer maakte dan ze zelf waarschijnlijk wilde. “Ik kies de film,” zei ze. “Binnenkomen dan,” zei Kurt.“Kijk, hij leert het.” Ze stapte langs hem naar binnen, maar haar glimlach verried haar.

Zijn huis paste bij hem. Rustig, opgeruimd, warm zonder vol te zijn. Kurt droeg een donkere jeans en een grijs vest over een wit T-shirt; eenvoudig, maar precies goed. Ilse bekeek alles zoals ze mensen bekeek: snel, grondig en met commentaar. “Je woont kalm.” “Jij komt binnen als een storm.” Ze wilde iets terugzeggen, iets brutaals, maar bleef een seconde te lang naar hem kijken. Daarna hield ze de fles omhoog. “Glazen. Voor ik ga denken dat dit een sollicitatiegesprek wordt.”

De film begon, maar bleef achtergrond. Ilse zat eerst aan het uiteinde van de bank, haar benen opgetrokken, een kussen tegen zich aan. De mouw van haar trui schoof steeds over haar hand. Kurt zat naast haar met ruimte ertussen. Na een half uur schoof ze dichterbij. Na drie kwartier lag haar voet tegen zijn been. “Niet zo netjes, Kurt.” “Ik geef je ruimte.”“Ik breek niet.” “Dat vermoedde ik al.” Ze lachte, maar zachter dan anders. Toen liet ze het kussen los en leunde met haar schouder tegen hem aan. Het leek een klein gebaar, maar de kamer veranderde ervan. Kurt bewoog niet meteen. Pas na een moment legde hij zijn arm langs de rugleuning, niet om haar vast te zetten, maar zodat ze zelf kon kiezen of ze dichterbij kwam. Dat deed ze. Alsof ze het niet doorhad. Alsof het haar overkwam. Alsof ze niet precies wist hoe haar krullen zijn wang raakten toen ze haar hoofd iets draaide.

“Slechte film.” “Jouw keuze.” “Dan nog.” Kurt glimlachte. Ze voelde het meer dan dat ze het zag. Toen ze hem aankeek, was de afstand tussen hen ineens klein. Niet per ongeluk. Niet meer. Ze kusten elkaar langzaam, zoekend, met de voorzichtigheid van mensen die weten dat verlangen sterker wordt als je het niet haast. Hij schoof zijn hand onder haar lange krullen in haar nek en voelde haar warmte en zachtheid. Ilse had haar hand op zijn wang gelegd, de andere op zijn borst en genoot van deze zoen. Toch verbrak ze de kus als eerste, zoals ze alles graag zelf bepaalde. Ze bleef dichtbij, haar hand nog tegen zijn borst. “Ik weet nog steeds niet of jij nou heel verstandig bent of heel gevaarlijk.” “Misschien hoef je dat vanavond niet op te lossen,” zei Kurt.

Ze keek naar hem, beet op haar lip alsof ze een gevat antwoord zocht, maar vond alleen stilte. Later, toen ze haar jas aantrok en in de deuropening bleef hangen, raakte ze even zijn hand aan. “Volgende keer bij mij,” zei ze. “Dan ben jij degene die zich moet gedragen.” “Prima, we zullen zien. Ik loop even met je mee naar je auto.” Het was 200 meter en hij sloeg zijn arm om haar heen, zie liepen ze samen naar haar auto waar het nog een keer ongemakkelijk werd. Terwijl Kurt Ilse tegen de auto drukte was daar weer een zoen. Inning en nog minder veilig. Ilse voelde dat Kurt zijn onderlijf tegen haar aandrukte en merkte de opwinding bij hem. Tegelijkertijd voelde zij een siddering door haar lijf gaan. “Ik ga nu echt voordat het te laat is” en ze stapte gehaast in.

De dagen erna bleef dat moment bij hen allebei hangen. Ilse had zichzelf wijsgemaakt dat ze vooral geamuseerd was door Kurts beheerste manier van doen, maar telkens wanneer ze aan zijn arm om haar heen en die laatste zoen bij de auto dacht, voelde ze hoe weinig ruimte er nog zat tussen plagen en verlangen. Kurt van zijn kant wist dat hij haar niet moest opjagen; juist haar grote mond vroeg om geduld. Toch was er iets verschoven. Daarom twijfelde Ilse die vrijdag geen moment toen hij uiteindelijk vroeg of hij langs mocht komen.

Toen hij voor de deur stond was ze er klaar voor. Ze droeg opnieuw die zwarte leren broek, nu met een soepelvallende donkerrode blouse en haar krullen los eroverheen. Ze had een extra knoopje opengedaan zodat de donkerrode BH bij de juiste beweging net zichtbaar was. Natuurlijk droeg ze een bijpassende donkerrode string, een kleur die haar enorm goed stond.

“Niet te veel rondkijken.” “Verboden terrein?” “Voor jou zeker.” Ze schonk borrels in, amberkleurig in kleine glazen. Kurt had zijn colbert uitgetrokken; zijn overhemdsmouwen waren opgerold, waardoor hij minder afstandelijk leek. Zijn blik bleef heel even bij haar leren broek hangen. “Die broek,” zei hij rustig, “staat je belachelijk goed.” Ilse keek op, glimlachte schuin en praatte toen juist wat sneller over de kroeg beneden, over de stad en over mensen die altijd te laat zeiden wat ze bedoelden. Dat maakte haar onrustig. Ilse was gewend dat mensen terugduwden, meegingen in haar tempo of juist afhaakten. Kurt deed geen van drieën. Hij bleef. En hoe rustiger hij bleef, hoe moeilijker het voor haar werd om eromheen te draaien. “Je maakt het ingewikkeld.” “Ik?” “Ja. Jij.” Ze stond op en liep naar het raam. Haar krullen vielen over één schouder, de donkere blouse ving het zachte licht. “Te rustig. Te duidelijk.”

Kurt kwam naast haar staan, niet te dichtbij. Ilse keek niet naar hem, maar haar schouder raakte bijna de zijne. “Ik draai eromheen,” zei ze. “Een beetje,” zei hij. Ze lachte kort. “Zie je? Geen gedoe. Gewoon eerlijk.” “Omdat het waar is.” Ilse draaide zich naar hem toe. Haar bravoure was er nog, maar dunner nu, doorzichtiger. “En als ik nou eens ophoud met draaien?” “Dan luister ik,” zei Kurt. Ze keek hem lang aan en zette haar glas op de vensterbank. “Ik vind je leuk. Irritant leuk.” Kurt glimlachte. “Dat klinkt ernstig.” Ilse wilde weer iets zeggen, maar deze keer kwam er niets. Ze stapte naar hem toe en kuste hem. Niet vluchtig zoals voor de kroeg, niet voorzichtig zoals op zijn bank, maar helder en zonder omweg. Kurt legde zijn hand tegen haar rug en trok haar niet naar zich toe; hij wachtte tot zij kwam. En ze kwam. Ze legde haar handen eerste op zijn billen en daarna, nadat ze al een tijdje inning zoende, haar rechterhand op zijn kruis. “Deze heb ik al eerder gevoeld” sprak ze uitdagend. Kurt streelde in inmiddels door haar haar en over haar borst wat op goedkeurende kreetjes van haar kon rekenen. Ilse liet haar voorhoofd even tegen dat van hem rusten. Haar hand bleef bij de opgerolde mouw van zijn overhemd hangen. “Niet denken dat ik makkelijk ben.” “Dat dacht ik geen moment,” zei Kurt.

Al zoenend belanden ze uiteindelijk op haar bank. Haar blouse was een knoopje verder open zodat Kurt inmiddels alleen nog haar BH tussen zijn handen en borsten had. Terwijl hij haar aankeek maakte hij voorzichtig haar blouse los, streelde een paar keer over haar dijen, of eigenlijke het leer op haar dijen. “Je bent een supermooie vrouw, gevoelig met een grote mond. Je weet je te kleden op een manier die je nog aantrekkelijker maakt, althans voor mij. Dat leer maakt me helemaal gek Ilse.” Ze stond op om zichzelf aan hem te tonen. Kurt zat nog steeds op de bank en genoot van haar. Ze was mooi, zachter ook dan in haar uitingen, krullen, kleine borsten in een donkerrode BH, platte buik en stevige billen in een zwart leren broek. Terwijl ze een rondje voor hem draaide pakte hij haar billen en begon ze te kneden. Met een ruk draaide hij haar weer om en maakte de knopen van haar broek los waarna Ilse zicht ontdeed van dit laatste stuk bovenkleding. Wederom trok hij haar naar zicht toe en stak zijn neus in haar string en snoof. “Wat ruik je heerlijk.” Ilse was door dit alles botergeil geworden en dat moest hij ruiken.

Hij besloot haar daar in haar woonkamer te beffen, plaatste haar op haar bank, ging op zijn knieën voor haar zitten en begroef zijn gezicht in haar kruis. Haar kutje was mooi, fris glad en leek veel jeugdiger dan haar voorkomen. Ilse drukte zijn hoofd dichter op haar klit en gezien al het vocht dat ze produceerde kon het niet anders dan dat ze botergeil was. Blijkbaar was ze niet heel erg ervaren met deze vorm van seks wat ze ook aangaf: “wow Kurt, zo ben ik nog nooit gelikt, ga alsjeblieft door.” Voor hem zeker geen probleem want hij hield ervan om vrouwen zo te bevredigen en deze aanmoediging maakt hem alleen maar geiler. Zijn pik stond inmiddels strak in zijn broek, althans voor zover dat kon. Het duurde daarom ook niet lang of Ilse kwam heftig klaar en hij genoot van dit aanzicht. Hij besloot het initiatief te houden en trok snel zijn broek uit waardoor zijn licht gekromde dikke pik naar voren sprong. Enigszins aarzelend pakte ze deze vast met haar handen. Ze likte haar lippen en begon me toen te pijpen. Eerst voorzichtig, langzaam het beetje onwennig. Kurt genoot echter volop, deze vrouw die zo ad rem was in woord was nu bijna timide. Neuken werd vrijen maar het voelde wel helemaal super. ‘Zullen we op jouw bed verder vrijen Ilse? Ze nam me aan de hand mee naar haar slaapkamer die ik verrast bekeek. De kamer ademde een boudoirachtige sfeer: warm, donker en verleidelijk. Zware gordijnen en satijnen lakens gaven de ruimte iets romantisch en intiems. De geur van parfum hing licht in de lucht, terwijl fluweel, spiegels en gedempt licht alles zachter en spannender maakten. Hier werd de zachte binnenkant van Ilse zichtbaar. We kusten elkaar inning en onze handen maakten ondertussen alle kledingstukken los die op de grond belanden. Ik duwde Ilse in de koele lakens en begon haar te likken waarbij ondertussen mijn handen haar borsten bewerkten. De satijnen lakens deden hun werk en gaven een heerlijk gevoel op mijn blote huid.Ik merkte dat ze inmiddels zeiknat was geworden. Ik richtte me op en bracht mij harde pik richting haar kutje. Ik keer haar aan alsof ik op toestellen wachtte. ‘Neuk me Kurt, neuk me diep’ waren de woorden die ik nodig had om opvallend soepel in haar te glijden. Dit kutje was gemaakt voor mijn pik. Terwijl we elkaar aan bleven kijken neukte ik haar in een rustig tempo, niet te hard, niet te zacht, precies goed. We vonden samen een perfect ritme en zo schoor ik in en uit haar. Ilse lag te genieten en kronkelen en op momenten dat Ik diep in haar zat duwde ze nog even haar bekken omhoog zodat ze me extra diep kon voelen. ‘Spuit me vol Kurt, ik wil dat je in me komt’ zei ze met een hese stem. Als in een flow neukte ik haar door en voelde ik mijn orgasme aan komen. Ik genoot te veel van onze neuk bewegingen zodat ik het met alle kracht tegen probeerde te houden. Toen ik Ilse weer in haar smachtende ogen keek was het teveel en spoot ik met kracht mijn zaad in haar. Dit was echt extreem lekker klaarkomen. Ik was inmiddels uit haar geschoven en toen ik mijn openwerk opendeed zag ik dat Ilse haar klitje aan het bewerken was. ‘Stop je vingers in mijn kut’ zei ze. Ik stopte twee vingers in haar kutje, kromde ze en vond haar gevoelige plekje. Ondertussen bleef ze haar eigen klit bewerken. Ik versneld mijn tempo en toen kwam ze luid schreeuwend spuitend klaar. Schokkend en wel reageerde haar lichaam extreem heftig wat haar erg mooi maakte. Zelden had ik een vrouw zo mooi zien klaarkomen.

Na alle heftigheid kwam de rust weer, maar niet meteen de duidelijkheid. We lagen nog een groot deel van de nacht te praten, over seks, over relaties, over verwachtingen, over elkaar en over ons. De aantrekkingskracht was onmiskenbaar, maar juist daardoor werd ook voelbaar hoe verschillend we naar een relatie keken. Tegen de ochtend vielen we in elkaars armen in slaap, niet als mensen die een antwoord hadden gevonden, maar als twee mensen die wisten dat er nog iets gezegd moest worden. Later die dag, toen Kurt al weer een paar uur vertrokken was, bleef die gedachte bij Ilse hangen. Misschien was een gesprek niet genoeg. Misschien moest ze hem schrijven.