.
Om daarbeneden in mij de pijn te laten zakken ligt Daniël stil op me, terwijl hij me op mijn gezicht overal kusjes geeft. ‘Weet je wel hoelang ik je al leuk vindt, Charlotte’ zegt hij dan. Ik kijk hem aan en beweeg mijn hoofd ontkennend. ‘Al op de eerste dag toen ik hier kwam werken, een half jaar geleden, ik werd meteen verliefd op. Je bent zo mooi om te zien, en dan dat rustige en zekere dat je uitstraalt, je trok meteen mijn aandacht.’ Vreemd, dat ik dat pas de laatste weken heb gemerkt, dat ik hem toen pas door ons huis zag bewegen en hem in de gaten begon te houden. En verliefd? Is datgene wat ik nu voor hem voel hetzelfde? Geen idee, ik weet alleen dat ik veel aan hem moet denken en hem graag zie.


Voor het eerst extase!

En nu is hij dan in me. Onwillekeurig beweeg ik mijn benen wat, die ik zo ver mogelijk heb geopend om zijn penis ruim baan te geven. Ik hoop op die manier zo min mogelijk last te hebben van dat eerste stroeve gevoel, dat ontstond toen hij steeds dieper in me kwam. En dan ineens realiseer ik me dat dat gevoel inmiddels helemaal is gezakt. Daniël vat de beweging van mijn benen dan ook op als een signaal om weer in actie te komen. ‘Gaat het, Charlotte?’ Als ik knik trekt hij zich rustig uit me terug, waarna hij even rustig weer in me terugkomt. Het is een vreemd gevoel als hij uit me gaat, een leegte, waarvan ik liever niet heb dat die ontstaat. En gelukkig komt hij dan ook snel weer in me, waarna hij die beweging herhaalt.

Het voelt bijzonder in mij, bijna zoals wanneer ik ergens een kriebeltje heb en daar wat aan doe. Maar dan wel vele keren zo lekker, en op allerlei verschillende plekjes diep in mijn schede. En hoe meer Daniël zich in me beweegt, hoe meer die kriebeltjes toenemen, tot ze me helemaal overnemen. Ik kan alleen nog maar denken aan hoe Daniël in me beweegt en hoe zijn penis me van binnen steeds meer opwrijft.

Na een tijdje is het zo lekker dat ik mijn benen optil en om zijn bewegende billen vouw. Daniël vat dat op als een teken om sneller te gaan bewegen en al gauw gaat hij steeds harder stotend in me op en neer. Ik had vooraf niet kunnen vermoeden dat het zó fijn zou zijn, dit, wat een man en een vrouw met elkaar kunnen hebben. Ik begrijp nu wel wat al die erotische boeken uit mijn vaders bibliotheek beogen, ze bereiden je hierop voor en zorgen ervoor dat je dit ook wilt beleven. Terwijl dit onwillekeurig door mijn hoofd gaat beweegt Daniël zijn penis steeds dwingender in me op en neer. En ik vind het fijn!

Ondertussen laat ik mijn handen in een ontdekkingsreis over zijn lichaam gaan. Ik streel zijn flanken en breng mijn handen tussen onze bewegende lichamen. Hij voelt zo heerlijk hard aan, door mijn hand tussen onze bewegende buiken te bewegen voel ik hoe gespierd die van hem is. En heel grappig, omdat we nu allebei zweten ontstaat er iedere keer als zijn buik de mijne raakt een zuigend geluidje. Dan haal ik mijn voeten weer van zijn billen af, want ik wil ze voelen, met mijn handen. Ze zijn heerlijk bol en hard, steeds als hij zich in me stoot voel ik hoe hij daarbinnen zijn stevige spieren aanspant.

Ondertussen begint hij steeds harder te kreunen, en ook mij ontsnapt af en toe een zuchtje of ander geluidje, het gevoel wordt bijna te fijn om dit nog lang vol te houden. In de boeken van mijn vader las ik hoe vrouwen hun extase kunnen beleven en ik denk dat zich dat nu in mij ook aan het opbouwen is. Bijna zou ik willen dat Daniël zich nog harder in me beweegt, alles daarbinnen vraagt erom! En zo brengt hij me langzaam naar een extase, waarvan ik niet wist dat dat gevoel in me zat.

Maar net op het moment dat ik het gevoel heb dat ik uit elkaar ga spatten trekt hij zijn penis uit me terug, waarna hij zijn hand om zijn harde staaf legt en zichzelf daar met heftige op en neer bewegingen begint te bewerken. Verbijsterd kijk ik hem aan: ‘wat doe je nou, Daniël, het was net zo fijn!’ Hij kijkt me met een verhit gezicht aan en antwoordt: ‘het spijt me Mylady, ehm, Charlotte, maar als ik doorga loopt je de kans dat er een kind gaat komen.’ Alsof ik dat niet weet, ik heb er allang voor gezorgd dat dat niet kan gebeuren, door sinds bijna een week iedere dag een drankje tot mij te nemen dat mijn kamermeisje me bezorgt. Zij zit in het complot en heeft me beloofd hierover te zwijgen als het graf. Dus vertel ik dat aan Daniël en draag hem op hem zijn staf snel terug te steken.

En dat doet hij, gretig en gehaast, waarna we verder gaan waar we gebleven waren. Heel even moet ik er opnieuw inkomen, maar algauw gaan mijn lichaam en ik weer helemaal op in zijn stotende staaf, die me iedere keer diep weet te raken. En het is niet alleen dat gevoel, het is ook het fijne stevige lichaam van Daniël, die op me aan het zwoegen is en waar ik me onder geborgen voel. Opnieuw voel ik de tintelingen in mijn buik opkomen en niet veel later is het er dan toch echt, die intense explosie in mijn lichaam die me ver weg voert van hier.

Vaag ervaar ik hoe Daniël nog kort doorgaat en dan net als ik zacht kreunt, terwijl ik voel hoe hij zich in me ledigt. De prenten in de boeken van vader waren daar heel duidelijk over, het is een vorm van een zalf die naar buiten komt en waar de man intens genoegen aan beleeft. En dat gaat zeker ook op voor Daniël, zijn stoten zijn steeds harder en dwingender, tot het moment dat hij kreunend stilvalt en zich volledig over me heen legt, me onder hem bedelvend. Zo liggen we nog een tijdje, hijgend, onze lichamen tegen elkaar bewegend, zoentjes uitwisselen. Dan komt Daniël naast me liggen, tot hij op een moment zegt dat hij verder moet, omdat men hem anders gaat zoeken.

Alles stort in

De weken daarna komen we zo vaak mogelijk samen. Als Daniël zijn werk en mijn activiteiten het toestaan komt hij stiekem naar mijn kamer, waar we ons steeds weer haastig ontkleden en de liefde bedrijven. Achteraf bezien was dit de fijnste tijd van mijn leven. Mijn liefde voor Daniël groeide met de dag en ik zag al een leven voor mij waarbij hij later in mijn dienst zou treden en we geliefden zouden zijn. En zo leidde ik een onbekommerd bestaan, me er zeker van wanend dat mijn ouders me met rust zouden laten en me een ongebonden leven gunden. Tot die ene onverhoedse dag, die dag dat er als bij donderslag een bericht van de Koning arriveerde.

Het is een mooie zomerse namiddag als ik bij vader in de bibliotheek wordt geroepen. Even kijkt hij me plechtig aan en dan vertelt hij me dat het zijne Majesteit ‘behaagt’ om toe te stemmen in een huwelijk tussen zijn zoon Prins Henry en mij. Ik krijg het gevoel alsof ik ter plekke bevries en pas als mijn vader ophoudt met praten en me vragend aankijkt lukt het me om wat woorden uit te kramen: ‘… maar… maar een huwelijk met Henry, dat vindt u toch niet goed, hè vader?’ Mijn vader kijkt me verbaasd aan en reageert: ‘hoezo vind ik dat niet goed, Charlotte? Ik heb juist sinds zijne Majesteit ons bezocht hier naarstig naartoe gewerkt. Jouw huwelijk met Prins Henry is niet alleen goed voor onze familie, omdat het ons met de koning lieert. Het is ook noodzakelijk om de Schotten te tonen dat ons hertogdom innig met het koningshuis verbonden is, terwijl we ons ook goed met hen als onze naaste buren willen verstaan. Het zal de rust in de regio bevorderen.’

Ik ben sprakeloos, wat een dom gansje ben ik toch. Terwijl ik na het koninklijke bezoek van dit voorjaar onbekommerd verder leefde en mijn liefde volledig op Daniël richtte, was vader bezig om me uit te huwelijken. Nu pas begrijp ik waarom Henry ‘tot ziens’ zei bij zijn vertrek. Niets, werkelijk helemaal niets had ik in de gaten! En dus roep ik hard ‘Nee!’ en ren dan weg. Ik kan geen seconde langer bij vader in deze ruimte zijn en geschokt ren ik het park in, waar ik uit het zicht van iedereen mijn tranen de vrije loop laat.

Pas veel later, als mijn familie al aanzit voor het diner, keer ik terug naar het kasteel en sluip ik via de deur voor de leveranciers ongezien naar boven, naar mijn kamer. Ik trek mijn nachtgewaad aan en ga in bed liggen. Maar natuurlijk word ik niet met rust gelaten, al vrij snel verschijn mijn kamermeisje, met de boodschap dat ‘Hare genade de Hertogin’ mij wil spreken. ‘Zeg moeder maar dat ik ziek ben’ antwoord ik bokkig, waarna ze weer verdwijnt. Maar dát is niet aan mijn moeder besteed, het duurt daarna hooguit tien minuten tot ze in mijn kamer verschijnt. Zonder te kloppen komt ze naar binnen en linea recta loopt ze naar mijn bed en zegt ze ‘wat mánkeer jij toch de laatste tijd, Charlotte!’ Dan vraagt ze me wat er met mij toch aan de hand is. Want ieder ander adellijk meisje zou blij zijn met deze verbintenis.

‘Nou moeder, ik ben dus niet ieder ander adellijk meisje. Ik ben niet geïnteresseerd in prins Henry, want ik heb u al ik weet niet hoe vaak gezegd dat ik ongebonden wens te blijven.’ Mijn moeder kijkt me dan boos aan en reageert: ‘ja, die onzin kennen we al wel langer van jou, Charlotte. En ik vrees dat ik die zelf heb gevoed, door je toe te staan niet aan het debutantenseizoen te deelnemen. We weten al enkele jaren dat zijne majesteit een verbintenis tussen jou en prins Henry wenst. Het leek ons daarom niet nodig dat je debuteerde, maar ik zie nu wel mijn fout in, want het voedde jouw idee dat je een oude vrijster kon worden. Nou, vergeet dat maar Charlotte, want je trouwt met Henry!’

Vechtend tegen mijn tranen roep ik: ‘maar dat kan helemaal niet moeder, want ik heb mijn hart allang weggegeven aan een ander!’
Ze kijkt me verbaasd aan: ’je hart aan een ander? Wat heeft je hart er nou mee te maken? En wie is die ander? Die lakei zeker…’
Ik kijk mijn moeder geschokt aan, dat ze dat zomaar raadt. Ze ziet mijn reactie en lacht dan: ‘ach meisje, dat is al zo oud als er adellijke kinderen worden geboren. Zonen storten zich op dienstmeisjes en dochters verliezen zich in een jonge lakei die er goed uitziet. Ik hoop dat je niet al te ver bent gegaan, want Henry wil je ongerept hebben. Nou, ja, en mocht het wel zo zijn, dan is daar altijd wel iets aan te doen.’

Ik kan mijn oren niet geloven, typisch mijn moeder, altijd is er een oplossing. Nou, dit keer niet: ‘mama, luister nou, ik kan echt niet Henry huwen, ik houd niet van hem.’
Dan zet ze er nog een tandje bij en spreekt me stevig toe: ‘luister jíj eens meisje! Liefde heeft hier helemaal niks mee te maken. Wij trouwen niet uit liefde, wij trouwen om de belangen van onze familie te dienen. En het belang van onze familie is dat jij met de zoon van de Koning trouwt. Met Prins Henry dus. En geloof me maar, daarna ga je hem vanzelf aardig vinden, kijk maar naar je vader en mij, wij hebben een uitstekend huwelijk opgebouwd.’

Terwijl mijn moeder dit voor mij allang bekende praatje afsteekt stromen me inmiddels de tranen over mijn wangen. ‘Moeder, ik kán dit niet!’ snik ik.
‘Nou dochter, wen er maar aan, want dit gaat gewoon gebeuren. En zet een punt achter dat gedoe met die lakei, vandaag nog!’
Ineens vlamt de woede in me op. ‘En anders mama? Wat als ik besluit met hem weg te lopen?’
Ze kijkt me bijna minachtend aan. ‘Jij? Weglopen? Jij weet veel maar kan niks, meisje, vergeet dat niet! Maak er een einde aan, en snel! Als jij het niet doet doe ik het, en dan kan hij voorgóed vertrekken.’
En daarmee is dit wat haar betreft voldoende besproken, waarna ze me weer verlaat…

Onmogelijke liefde

Later op de avond gaat de deur van mijn kamer zachtjes open, waarna Daniël binnenkomt. Achter zich doet hij de deur op slot. Hij doet zijn pruik af en trekt zijn jasje uit, waarna hij naast me komt liggen. Ik zie aan hem dat hij al alles weet. Ja, natuurlijk, het personeel hoort alles als eerste. Snikkend verstop ik me in zijn armen, waarop hij me troostend streelt en lieve woordjes fluistert. Na een tijdje kijk ik hem met ogen die wazig zijn van de tranen aan, en zeg dan ‘ik kan dit echt niet Daniël! Als ik dan toch moet trouwen, dan alleen maar met jou. Please, loop met me weg! Ik wil hier geen minuut langer blijven!

Terwijl hij me onafgebroken blijft strelen reageert Daniël niet echt, maar als ik hem dan aankijk zegt hij: ‘m’n lieve Charlotte, je weet dat dat niet mogelijk is. We zouden geen leven hebben, we zouden uitgestoten worden door zowel jouw mensen als de mijne. Bovendien zou de garde van je vader ons binnen de kortste keren vinden.’ Als ik opnieuw een huilbui krijg neemt hij mijn gezicht tussen zijn handen en dwingt me hem aan te kijken. Ik zie dat hij ook tranen in zijn ogen heeft als hij verder gaat: ‘dit is hoe het werkt Charlotte, in jouw wereld. Je zal met Prins Henry moeten trouwen en ik zal hier achter blijven. En uiteindelijk zul je me vergeten…’

Wanhopig zoen ik hem en niet alleen onze monden versmelten, ook onze tranen mengen zich met elkaar. Ik klamp me aan hem vast, zeker wetend dat ik hem nooit zal vergeten. Dan zeg ik ‘kom’, waarna ik mijn nachtgewaad uittrek en naakt voor hem lig. Daniël volgt mijn voorbeeld, snel kleedt hij zich uit, waarna hij tussen mijn benen komt liggen, met zijn penis al rechtopstaand om me te doorboren. Ondanks mijn verdriet levert me dat een binnenpretje op, dat het hem blijkbaar onder alle omstandigheden lukt om zijn zwaard in de aanslag te brengen.

Ik doe mijn benen zo ver mogelijk voor hem uit elkaar, waarna Daniël zich in éen stevige stoot in me drijft. Het is dit keer niet alleen maar fijn want het voelt ook als de pijn van afscheid. Want natuurlijk heeft moeder gelijk, en ik weet het ook, net als Daniël: weglopen is geen optie. Het leven dat dat voor ons openstaat zal onze liefde al snel heel moeilijk maken en misschien wel doven. Maar dat neemt niet weg dat ik zeker weet dat ik hem altijd lief zal hebben. Daniël heeft me laten zien hoe het er in het echte leven aan toe gaat en hoe oppervlakkig en onwaarachtig het leven is dat mijn familie leidt. Alles is gericht op schone schijn aan de ene kant en op macht en invloed aan de andere kant.

Terwijl ik me dit zo bedenk begint Daniël zich in me te bewegen. Hij ligt languit op me, me onder zijn lieve platte harde lichaam verbergend, terwijl hij zich in een steeds hoger tempo in en uit me beweegt. Ik vouw me met armen en benen om hem heen, om hem zo volledig mogelijk te voelen. Ik wil dat dit een onuitwisbare indruk maakt, want hier zal ik het verder mee moeten doen.


Ondanks het verdriet voelt het heerlijk en uiteindelijk lukt het hem om me alles te doen vergeten. Ik ga helemaal op in zijn bewegingen, hoe zijn geslacht zich steeds diep in het mijne stoot en hoe zijn lieve lichaam over het mijne op en neer beweegt. Hoe zijn borstharen mijn tepels beroeren en ze intens gevoelig maken. Ik kroel met mijn handen door zijn blonde krullen en laat ze eindeloos lang over zijn heerlijke lichaam dwalen, zijn stevige rug, de hardwerkende billen waarvan hij steeds weer de spieren aanspant om zich diep in me te stoten. Ik hoor hoe hij weer die lieve geluiden van hem maakt, hoe hij zucht en kreunt, iedere keer als hij zijn zwaard in mijn schede steekt. En ik kreun met hem mee, van verdriet maar ook van extase. Tot ik ontplof en uit volledig elkaar val. Wat mij betreft om nooit meer éen geheel te worden, dit mag wel het einde zijn…


Liefs,
Zazie