.
De volgende dag weiger ik uit mijn bed te komen. En opnieuw verschijnt al snel moeder weer in mijn kamer, op hoge stelten stevent ze als een oorlogsschip dat vol op de wind vaart naar binnen. ‘Stel je niet zo aan, Charlotte’ is haar openingszin. Waarna ze vervolgt met: ‘over enkele dagen al zal Prins Henry arriveren. Er is dus haast bij. Zo meteen komt de vroedvrouw je inspecteren of je ‘with child’ bent. Daarna zal ze je schede sluiten, zodat de Prins je niet direct alweer terzijde schuift. En denk eraan dat je meewerkt!’


Terwijl de tranen over mijn wangen stromen kijk ik moeder aan. Ze haalt echter haar schouders op, waarna ze verder gaat. ‘Goed zo Charlotte, ik zie dat je het begrijpt. Welaan, op dezelfde dag dat Prins Henry arriveert zal er een korte huwelijksceremonie zijn. De huwelijksnacht zullen jullie hier doorbrengen, waarna hij je zal meenemen naar Londen. Daar krijgen jullie van de koning te horen wat jullie nieuwe rol wordt’ En zonder mijn reactie af te wachten vertrekt ze weer.


Voorbereidingen voor een huwelijk

Enkele uren later verschijnt de vroedvrouw aan mijn bed. ‘Ik ga u in opdracht van Hare Genade de Hertogin onderzoeken, Mylady. Als u zo vriendelijk wilt zijn u te ontkleden?’ Ik voel me daarna als een paard dat verkocht gaat worden en van alle kanten beklopt en betast wordt, voordat het van eigenaar wisselt. De handen van de vroedvrouw dwalen over mijn hele lichaam, me overal betastend en bevoelend. Vooral mijn borsten moeten het ontgelden, haar knedende vingers laten geen plekje onberoerd. Na wat eindeloze minuten lijken zegt zij: ‘dat ziet er om te beginnen al goed uit, Mylady, er wordt geen melk aangemaakt.’

Dan draagt ze me op mijn benen zo ver mogelijk uit elkaar te doen, waarna ze met twee vingers mijn schede diep van binnen uitvoerig onderzoekt. Al die tijd zink ik weg in mijn schaamte, dat mijn lichaam blijkbaar openbaar bezit is geworden. Als na het inwendige onderzoek blijkt dat ik volgens de vroedvrouw ‘schoon’ ben, wrijft ze mijn schede in met een olieachtige vloeistof, ook vanbinnen. Na korte tijd begint dat ontzettend te schrijnen en als de vroedvrouw me hoort kermen zegt ze: ‘het spijt me Mylady dat dit even ongemakkelijk is voor u, maar het resultaat van dit middel zal ervoor zorgen dat uw echtgenoot u als een maagd zal beleven.’ Hoe ík dit beleef doet er blijkbaar niet toe. Koopwaar dus…

De daaropvolgende dagen ervaar ik als in een waas. Al die tijd is Daniël in geen velden of wegen te bekennen, en van mijn kamermeisje begrijp ik later dat hij enkele weken op het land van zijn vader werkt, weggestuurd door mijn moeder. Ja, natuurlijk, mijn alwetende moeder wist allang om welke lakei het ging en zij zorgt er nu voor dat ik niet opnieuw in de verleiding kom.

Prins Henry arriveert met een klein gevolg, zonder al te veel pracht en praal en ziet er voor zijn doen tijdens onze huwelijksplechtigheid eenvoudig uit. Maar ondanks mijn weerstand tegen dit opgedrongen huwelijk zie ik echt wel dat hij op een bijzondere manier heel knap is om te zien. Dit keer heeft hij zijn lange rode haren loshangen, getooid met een zwierige rode hoed. Zijn jas in van donkerblauw fluweel, afgezet met een schitterende goudkleurige motieven. In combinatie met zijn groene ogen staat hem dat bijzonder goed.

Zelf ben ik zoals het een bruid betaamt in het wit, getooid met een korte sleep en een sluier. Ik word weggegeven door mijn vader en nadat de bisschop ons huwelijk heeft voltrokken. tilt Henry de sluier op. ‘Je ziet er beeldschoon uit, Charlotte’ fluistert hij dan, waarna hij me op mijn mond zoent. Ik onderga dit alles lijdzaam, in het besef dat er geen andere uitweg is en dit mijn verdere leven zal zijn. Maar vrijwel permanent staat mij bij deze plechtigheid de beeltenis van Daniël voor ogen, als een signaal dat ik hem nooit maar dan ook nooit zal vergeten.

Voor het daaropvolgende diner is een beperkt aantal gasten uitgenodigd, op nadrukkelijk verzoek van Prins Henry wordt ook dit eenvoudig gehouden. Hij wenst daarna nog éen nacht hier door te brengen, onze huwelijksnacht. Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Londen, waar zal hij mij zal voorstellen aan zijn ouders, de Koning en de Koningin van Engeland en Schotland.

Het diner kan me niet lang genoeg duren, maar dan is het helaas toch zo ver, dat Henry me meevoert naar mijn kamer, waar we onze eerste nacht samen door zullen brengen. Voor Henry is de kamer naast de mijne in gereedheid gebracht, en het is de bedoeling dat hij daar wacht totdat ik mij samen met mijn kamermeisje in gereedheid heb gebracht voor deze eerste nacht samen. Maar dat is niet hoe Henry het wil hebben. Hij loopt achter me aan mijn kamer binnen en stuurt mijn kamermeisje weg, met de mededeling dat hij zijn echtgenote wel zal helpen. Dit is helemaal niet naar mijn zin, maar het is mij allang duidelijk dat ik voorlopig niet veel in te brengen heb als kersverse Prinses.

Man en vrouw

‘Eindelijk alleen’ zegt Henry zacht bij mijn oor, terwijl hij direct al is begonnen aan het losmaken van de tientallen knoopjes op mijn rug. Niet veel later helpt hij me uit mijn jurk te stappen, waarna het de beurt is aan de onderjurken en rokhoepel. Als ook die zijn verdwenen ontdoet hij me van mijn ondergoed, waarna ik volledig naakt voor hem sta. Zijn keurende ogen hebben een prikkelend effect op me, waardoor mijn tepels zich stijf oprichten. ‘Hmm, mijn lieve, ik wist het wel, je bent prachtig!’ gromt Henry een tikje hees, waarna hij me zo bloot als ik ben tegen zich aantrekt. Ter hoogte van mijn buik voel ik overduidelijk de verharding in zijn broek.

Hij drukt die nog wat steviger tegen me aan, en onwillekeurig roept dit bij mij een reactie van verlangen op. Ontsteld neem ik die reactie waar, alsof ik nu al mijn liefde voor Daniël verloochen. Ondertussen maakt Henry zich weer van me los, waarna hij zich in hoog tempo van zijn kleding ontdoet. Ik maak van de gelegenheid gebruik me snel in bed te begeven, maar eenmaal daar gelegen ontkom ik er niet aan om zijn ontkleding te volgen. En opnieuw, of ik nou wil of niet, valt me op dat Henry er echt wel mag zijn. Hij is ongeveer even groot als Daniël. En hoewel hij iets minder gespierd is, heeft hij toch een echt mannelijke uitstraling. Wat natuurlijk niet in de laatste plaats komt door zijn penis, die trots oprijst uit de rode krulletjes onder op zijn buik.

Henry ziet dat ik kijk en vraagt dan ‘beval ik u, Mylady?’
Ik kan het niet laten en reageer, een beetje nuffig: ‘het valt me niet tegen hoogheid.’
Henry schiet in een luide lach, waarna hij bij me in bed stapt. Daar trekt hij me meteen tegen zich aan en zegt dan op lage, bijna hese toon: ‘hier heb ik op gewacht sinds mijn laatste bezoek hier, Charlotte. Ik had me neergelegd bij de wens van mijn vader om een noordelijke dame te huwen, maar toen ik jou zag was dat direct al niet meer een opgave. Is het dat voor jou ook niet?’
Eigenlijk vind ik het heel lief wat hij nu zegt, maar ik wens daar niet op in te gaan, hij moet niet het idee krijgen dat dit is wat ik voor mezelf wenste. Dus reageer ik: ‘je weet wat voor leven ik wilde gaan leiden, henry. Ik wilde ongebonden blijven, en daar lijkt dit beslist niet op. Dus doe nu maar snel waarvoor we hier bij elkaar zijn, dan hebben we dat maar gehad.’

Opnieuw is daar die smakelijke lach van Henry: ‘aha, nog steeds geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, Charlotte. Hmm, dat maakt het alleen maar leuker!’ En zonder er verder nog een woord aan te besteden duwt hij me op mijn rug, waarna hij mijn benen spreidt en ertussen komt liggen. Meteen ook brengt hij zijn penis voor mijn vagina, waarna ik hem volledig in me voel doordringen. Het verbaast me dat het geen pijn doet, blijkbaar was ik er toch al voldoende op voorbereid. En opnieuw voel ik me door mijn eigen lichaam verraden, dat het zo op deze ‘indringer’ reageert, terwijl ik in mijn hoofd nog volledig van Daniël ben.

Als hij helemaal in me is duwt Henry zich omhoog om me aan te kunnen kijken: ‘hmm, je bent heerlijk nauw Charlotte, maar ik zie niet dat je pijn hebt. Ben je nog maagd, of werd je speciaal hiervoor opnieuw gesloten?’ Ik kijk Henry verbaasd aan, hoe kan hij dit nu weten. ‘Ik zie aan je reactie dat je gesloten bent. Geen probleem hoor, mijn lieve, als je maar niet het kind van deze of gene lakei in je draagt. Maar ik ga ervanuit dat je daarop gecontroleerd bent.’

Ik kan hier niet over uit, hoe wéet hij dit allemaal. Als hij mijn verbaasde reactie ziet lacht henry opnieuw luid: ‘denk je dat ik niet weet hoe het er in onze kringen aan toegaat? Ik ben daar ruimhartig in, Charlotte, zolang ik maar zeker weet dat je nakomelingen ook de mijne zijn! Tot die er zijn vraag ik je dus om je vanaf nu te beperken tot alleen míjn attenties. En daar zal ik gul mee zijn’ belooft hij vervolgens met alweer een brede lach.’ Dan stopt hij met praten, laat zich opnieuw op me zakken en begint zich dan in een stevig tempo in me op en neer te bewegen. En opnieuw verraadt mijn lichaam mij, want ik vind het prettig. Of misschien wel meer, het is zeer aangenaam.

Al gauw gaan we allebei helemaal in het liefdesspel op en het is zelfs zo dat ik na enige tijd het initiatief overneem. Ik zeg Henry hem te willen berijden, wat meteen weer die brede grijns van hem oplevert. Waarna hij zich met me omdraait en me ruim baan geeft. Ik richt me op en kaarsrecht op hem gezeten laat ik me steeds weer over zijn steekwapen zakken. Ondertussen neem ik mijn beide borsten in mijn handen en wrijf ik me almaar over mijn tepels, me zo nog sneller naar een extase voerend. Met daarbij Daniëls gezicht voor me, mezelf er helemaal mee in vervoering brengend.

Al snel komt mijn hoogtepunt nabij, maar zover laat Henry het niet komen. Op het moment dat hij ziet dat ik er bijna ben draait hij zich opnieuw met me om. Dan vouwt hij mijn benen omhoog en legt ze vervolgens over zijn schouders, waardoor hij een volledig en vrij toegang heeft tot mijn lichaam. En daar bedient hij zich dan ook ten volle van, steeds weer haalt hij zijn zwaard bijna uit mijn scheden en stoot hij zich daarna weer hard en diep in me. Hij weet me volledig in vervoering te brengen en niet lang nadat hij het weer van me overnam val ik uiteen in duizenden kleine stukjes. Al snel volgt Henry me, en ledigt hij zich kreunend en hard stotend in me.

En daarna is het nog niet voorbij, steeds weer weet Henry zich op te laden waarna hij me opnieuw tot zich neemt. ‘Jij bent hiervoor geboren, Mylady!’ gromt hij op enig moment in mijn oor. En of dat nou klopt of niet, feit is dat ik hier volledig in mee ga en dat ook mijn lichaam zich steeds weer weet op te laden voor een nieuw hoogtepunt. En terwijl Daniël in mijn hoofd steeds bij me is, lijkt dit er los van te staan. Blijkbaar kan ik dit met Prins Henry hebben zonder dat het mijn liefde voor Daniël in de weg staat. Heel verwarrend allemaal.

Onverzadigbaar

Het is de bedoeling dat we vandaag vroeg vertrekken. Henry hoopt in twee etappes te kunnen terugkeren naar Londen, maar dan moeten we wel voor dag en dauw in de koetsen zitten. Maar terwijl het eerste daglicht al binnen sijpelt wil Henry me nog een laatste keer bezitten. Hij maakt me ervoor wakker en met enige tegenzin ga ik er weer in mee, omdat weigeren geen optie is. Zelf ben ik inmiddels wel wat beurs van deze doorwaakte nacht, maar voor Henry kunnen we blijkbaar niet vaak genoeg gemeenschap hebben.

‘Ik word gek van jou, Mylady’ gromt hij in mijn oor, terwijl hij zijn lans in één stevige beweging weer volledig in mij steekt. Het is voor mij direct al duidelijk dat toewerken naar een hoogtepunt er niet meer inzit, ik ben totaal verzadigd maar ook moe. Ik verheug me bijna op de lange rit, zodat ik bij zal kunnen slapen. Maar Henry’s lust lijkt eindeloos en inmiddels begin ik te begrijpen waarom hij in het land bekend staat als ‘Prins Losbol’. En zo ineens voor het eerst vraag ik me af of hij niet al zo her en der een kind zal hebben. Maar ja, mannen zijn daar vrijer in dat wij vrouwen. Wij brengen immers het nageslacht voor, en minstens tot het zover is horen we trouw te zijn aan onze echtgenoot.

‘Waar ben je met je gedachten, lieve?’ vraagt Henry op enig moment, zijn pompende arbeid in mijn lichaam voor even stakend.
‘Is dat belangrijk voor je?’ vraag ik als antwoord, enigszins geïrriteerd. ‘je hebt mijn lichaam toch al, wil je nu ook mijn hoofd hebben?’
Zijn reactie is typisch Henry, ik begin hem al te kennen: ‘aiai, daar is het blazende katje weer. Zo mag ik je het liefste hebben, lieve.’ Waarna hij zijn noeste arbeid weer voortzet, zich niets aantrekkend van mijn opmerking. Hij ziet het blijkbaar niet als kritiek, meer als amusant. En hoe het werkt weet ik niet, maar hij heeft me daadwerkelijk teruggehaald naar waar hij me bezig is. Ik maak me nog iets verder open, vouw mijn benen om zijn lichaam en begin toch nog deel te nemen aan zijn steekspel.

‘Hmm, zo mag ik het zien’ gromt Henry, terwijl hij zich volop in het zweet werkt.
Met deze opmerking zorgt hij ervoor dat ik me bijna opnieuw voor mezelf schaam. Ik voel me gespleten, mijn lichaam dat hieraan deel wil nemen en mijn geest die bij Daniël wil blijven. Maar dan verdwijnen zelfs ook deze gedachten, omdat ik volledig in Henry’s aanhoudende steekspel getrokken wordt. De manier waarop hij mijn binnenste langdurig bewerkt en me uiteindelijk toch tot grote hoogte voert is gewoonweg niet te negeren.

Langzaam bouwt de spanning zich in me op en terwijl ik me steeds meer aan hem vastklamp gebeurt het weer. De vuurbal die door mijn lichaam raast, me vult tot in alle uiteindes en me uiteindelijk leeg en volledig bevredigd achterlaat. Op hetzelfde moment ledigt Henry zich ook in me, kreunend, nog harder stotend, mijn vulva vullend met zijn zaad. Daarna laat hij zich over me heen vallen en zo lig ik daar, volledig onder zijn lichaam schuilgaand, hijgend, langzaam weer tot rust komend, samen met Henry.

Een nieuw leven

Nadat we ons hebben opgefrist en samen met mijn ouders hebben ontbeten vertrekken we. Het afscheid is ingewikkeld, want nog steeds neem ik het mijn beide ouders kwalijk dat ze niet meegingen in hoe ik mijn leven zou willen leiden. Maar ik kan niet anders, ik neem toch met een omhelzing afscheid van ze, evenals van mijn beide zusjes, en dan is het zover. Verdrietig kijk ik vanuit de koets toe hoe langzaam maar zeker mijn ouderlijke huis, mijn familie en daarmee mijn oude leven in de verte verdwijnen. Net als Daniël, die daar ergens op het grote landgoed in de boerderij van zijn ouders verblijft, weggestopt voor mij.

Henry lijkt mijn gemoedsstemming aan te voelen want hij neemt heel lief mijn hand in de zijne, waarna hij daar zachtjes wat overheen wrijft. En het helpt, ik kom weer tot mezelf. Met de tranen nog in mijn ogen kijk ik hem aan, glimlach dat bleekjes, waarna ik al snel in slaap val, tegen hem aanleunend. En zo breng ik het grootste deel van deze eerste reisdag door, steeds schrik ik even wakker, waarna ik weer in slaap dommel, meestal in de armen van Henry.

De nacht brengen we door in een grote herberg, speciaal voor de adel, waar het een komen en gaan is van dure koetsen. In een zijvleugel is een ruimte voor ons gereserveerd, waar Henry en ik en ons kleine gevolg van een goede maaltijd genieten. Het is een vrolijke boel aan tafel en bijna tegen mijn gewoonte in eet ik veel, de lichamelijke liefde heeft me blijkbaar hongerig gemaakt. Op enig moment buigt Henry zich naar me over en zegt dat zachtjes ‘heel goed mijn lief, je zal het nodig hebben.’ En inderdaad, nauwelijks zijn we daarna op onze kamer of Henry rukt me bijna mijn reiskleding van het lichaam, waarna hij zich met een diepe zucht weer onstuimig bij me binnendringt.

‘Jij maakt me echt helemaal gek, Charlotte, jouw lichaam is hiervoor gemaakt, en nergens anders voor!’ gromt hij terwijl hij zich ritmisch in me uitleeft. ‘De hele dag heb ik hieraan moeten denken, je wilt niet weten hoe ik er in mijn broek aan toe was’ gaat Henry verder. Het ontlokt me een giecheltje, want ik kan wel raden hoe het daarbinnen was. Ik vraag me af of zijn staf wel eens níet omhoog staat, hij lijkt er altijd klaar voor te zijn om de strijd aan te gaan. Ik maak het mezelf zo comfortabel mogelijk, want ik weet dat dit lang gaat duren. Het voelt bijna als verraad tegenover Daniël maar nu ik dit toch moet ondergaan kan ik er maar het beste van maken.

Ik laat mijn handen over Henry’s lichaam dwalen en voel onder zijn huid de spieren bewegen die hem helpen om zich in me uit te leven. Het stimuleert hem om zich nog steviger in me te stoten, waardoor ik al snel met mijn hoofd klem kom te zitten tegen het boveneinde van het bed. ‘Goed zo Mylady’ hijgt hij dan in mijn oor, ik heb je nu klemvast, je kunt nergens meer heen.’ Als reactie kantel ik mijn bekken naar hem toe, ook wel wetend dat ik niet veel meer te zeggen heb over mijn leven en lichaam. En als het dan toch zo is kan ik er maar beter het beste van maken.


De volgende dag arriveren we laat in Londen. Aan de achterzijde gaan we het paleis binnen waar hij woont, en ik heb geen enkele idee welke van de vele het is die de koning hier bezit. Als ik Henry ernaar vraag grinnikt hij. ‘Ik woon allang niet meer bij mijn ouders, lieve, dit is Kensington Palace. Noem het maar een verzamelplaats voor iedereen die in onze kringen tijdelijke huisvesting zoekt. Welkom in ons feestpaleis!’ Waarom verbaast me dit nou niet, met deze losbol van een Prins. Nou ja, er zit niets anders op, ik moet het allemaal ondergaan, dus ik zal wel zien wat mijn nieuwe leven hier brengt…


Liefs,
Zazie