Eloise was zevenendertig en ze stond in haar appartement op de twintigste verdieping, met één hand losjes tegen het koude glas van het raam. Beneden stroomde het verkeer als lichtgevende aderen door de stad. Aan de overkant stond de toren, nog hoger dan de hare. Helemaal bovenin brandde het penthouse als een helder, geïsoleerd toneel. Eloise keek ernaar, daar stond iemand. Ze kon zijn gezicht niet zien. Alleen zijn gestalte, donker tegen het verlichte interieur. Ze bleef kijken en toen gebeurde er iets merkwaardigs. Het silhouet bewoog nauwelijks, maar Eloise kreeg plotseling het gevoel dat hij háár zag. Ze glimlachte, niet verlegen. Eerder alsof ze zojuist een spel had ontdekt waarvan alleen zij de regels kende. Ze hief haar kin iets op en bleef hem recht aankijken. Als je werkelijk kijkt, dacht ze, dan kijk maar. Buiten raasde de stad verder en tussen de twee torens hing slechts lucht. En toch voelde die afstand ineens opmerkelijk klein.

Eloise bleef hem aankijken. De anonimiteit van de afstand maakte de situatie alleen maar spannender. Hij was niet meer dan een donkere gestalte achter glas, maar zijn aandacht voelde bijna tastbaar. Ze draaide zich langzaam van het raam af, alsof ze hem een seconde de kans wilde geven te denken dat het spel voorbij was. Toen keek ze toch weer over haar schouder, nog steeds daar. Een warme rilling trok door haar heen. Ze wist precies wat hij zag: een vrouw alleen, hoog boven de stad, volledig bewust van de aandacht die ze trok. En juist het feit dat geen van beiden kon weten wat de ander dacht, maakte haar roekeloos. Eloise zette een stap dichter naar het raam. Haar glimlach werd breder. Je kijkt nog steeds. Ze streek langzaam een lok haar uit haar gezicht en hield haar blik op het penthouse gericht. Geen haast. Geen schaamte. Alleen de stille zekerheid dat zij degene was die bepaalde hoe lang dit zou duren.

Eloise draaide zich half naar het raam, haar schouder naar hem toe, en liet haar blik even door de kamer dwalen. Daarna keek ze opnieuw omhoog, de figuur in het penthouse had zich dichter naar het glas verplaatst. Een klein gebaar, maar genoeg. Haar ademhaling werd rustiger in plaats van sneller. Ze voelde zich merkwaardig machtig. Daar, tussen duizenden mensen, had ze iemand gevonden die ze niet kende en die toch al haar aandacht had. Ze hief haar kin, een stille uitdaging. Blijf kijken. En ze bleef voor het raam staan, badend in het warme licht van haar appartement, terwijl de stad beneden langzaam donkerder werd. Voor het eerst vroeg Eloise zich af hoe lang twee mensen elkaar konden verlangen zonder elkaar ooit aan te raken.

Eloise liet haar hand zakken, maar haar blik bleef aan het verre raam vastgeklonken. Het silhouet was er nog.

Sterker nog: hij stond nu pal voor het glas. Een vreemde gewaarwording trok door haar heen. Ze kende hem niet. Ze wist niet eens zeker of het een man was. En toch voelde zijn aandacht intiemer dan die van iemand die naast haar in dezelfde kamer had gestaan. Ze deed één stap achteruit, wachtte. Toen nog één, alsof ze wilde ontdekken of hij haar zou volgen met zijn blik. Dat deed hij, een glimlach speelde om haar mond. Dus je kijkt echt fluisterde ze zacht. Ze draaide zich langzaam om en liep naar de andere kant van de kamer. Niet om hem uit het oog te verliezen — ze wist precies waar het raam zich bevond — maar om de spanning te rekken. Toen ze terugkwam, was het penthouse donker, Eloise bleef staan. Haar glimlach verdween, een seconde lang dacht ze dat het spel voorbij was. Toen verscheen er plotseling licht, niet in het hele penthouse. Alleen achter het raam en het silhouet stond er opnieuw. Maar nu hield hij iets in zijn hand, een klein voorwerp dat het licht even ving.

Eloise kneep haar ogen samen, een verrekijker? Haar hart maakte een onverwachte sprong. Hij had haar dus niet toevallig gezien, hij had gekeken en misschien al veel langer dan zij wist. Ze voelde een heerlijke spanning langs haar ruggengraat trekken. En toen, heel langzaam, hief ze haar hand naar het glas. Aan de overkant bewoog het silhouet niet en Eloise glimlachte opnieuw. Dit keer was het geen vraag meer. Het was een uitnodiging. Maar voor wat? Dat wist zelfs zij nog niet.

Eloise hield haar hand tegen het glas, aan de overkant gebeurde niets. Dat was misschien nog wel het spannendste. Geen teken. Geen beweging. Alleen die donkere gestalte, roerloos in het licht van het penthouse. Ze liet haar hand langzaam zakken. Toen zag ze iets, een korte beweging bij het raam. Het silhouet hief zijn arm op. Eloise verstijfde, op haar telefoon verscheen op datzelfde moment een melding. Een onbekend nummer. Je weet dat ik je kan zien. Ze las de zin twee keer, haar eerste reactie was om te lachen. Niet omdat ze het grappig vond, maar omdat de werkelijkheid ineens veel spannender was geworden dan het spel dat ze zelf had bedacht. Ze keek naar het penthouse, het silhouet stond er nog. Eloise tikte haar scherm aan. En jij weet dat ik jou kan zien. Ze drukte niet meteen op verzenden, een paar seconden lang hield ze haar duim boven het scherm.

Toen verscheen er aan de overkant een tweede lichtbron, een klein, helder rechthoekje. Een telefoon, haar bericht was gelezen. Eloise voelde haar hartslag versnellen, ze keek opnieuw naar het scherm. Er kwam geen antwoord. In plaats daarvan ging in haar appartement plotseling het licht uit. Eloise schrok, de kamer werd donker. Alleen de stad bleef zichtbaar achter het glas. En aan de overkant...bleef het penthouse helder verlicht. Het silhouet bewoog naar het raam, alsof hij haar iets wilde laten zien. Eloise zette één stap dichterbij. Toen nog één enn ze wist dat ze eigenlijk afstand moest nemen. Maar nieuwsgierigheid won. Op haar telefoon verscheen eindelijk een nieuw bericht. Kijk niet naar mij. Kijk naar beneden. Eloise aarzelde, toen keek ze. Twintig verdiepingen onder haar appartement brandde plotseling één raam op. En daar stond iemand. Niet in het penthouse. Veel dichterbij.

Eloise voelde een ondeugende glimlach opkomen, beneden stond de onbekende nog altijd achter het verlichte raam. Te ver weg om zijn gezicht te onderscheiden, dichtbij genoeg om te weten dat hij daar niet toevallig stond. Ze keek naar haar telefoon, geen nieuw bericht. Dus besloot ze hem te laten wachten. Ze liep langzaam door de donkere kamer, bewust van het feit dat hij waarschijnlijk alleen haar silhouet kon volgen. Bij de spiegel bleef ze staan. Ze keek niet naar hem, maar naar zichzelf. Toen draaide ze zich om, recht naar het penthouse. Ze hief haar telefoon op en typte: Je bent wel erg nieuwsgierig voor iemand die zich zo goed verstopt. Deze keer kwam het antwoord vrijwel onmiddellijk. En jij bent wel erg uitdagend voor iemand die nog niet weet wie ik ben. Eloise beet zacht op haar lip, daar zat iets in wat haar nieuwsgieriger maakte dan ze wilde toegeven.

Ze liep terug naar het raam. Misschien wil ik dat juist niet weten. De drie puntjes verschenen, verdwenen en verschenen opnieuw. Misschien wil je alleen weten hoe ver je me kunt laten gaan. Eloise keek naar het verre raam, voor het eerst voelde ze zich niet alleen bekeken. Ze voelde zich uitgedaagd. En ergens diep vanbinnen wist ze al dat ze het spel niet zou beëindigen voordat een van hen de ander dwong om de volgende zet te doen. Eloise glimlachte naar het scherm, ze voelde dat ze inmiddels niet meer probeerde te ontdekken wie hij was. Ze wilde ontdekken wat hij van haar wilde. Ze typte: “En als ik je expres blijf uitdagen?” Het antwoord liet deze keer langer op zich wachten. Toen verscheen er: “Dan wordt het interessant.” Eloise keek naar het penthouse. Ze zette haar telefoon op de vensterbank en bleef daar staan, haar armen losjes over elkaar.

Ze wilde hem laten wachten. Wilde hem laten twijfelen, het silhouet aan de overkant bewoog. Eén stap dichter naar het raam en Eloise deed hetzelfde. Twee vreemden, gescheiden door honderden meters lucht, die elkaar steeds minder als vreemden begonnen te behandelen. Toen trilde haar telefoon opnieuw. “Je speelt met vuur, Eloise.” Ze fronste, hij kende haar naam. Voor het eerst verdween haar glimlach. Ze keek naar het penthouse. Het silhouet stond roerloos. Een tweede bericht verscheen. “De vraag is alleen: wil je weten hoe ik hem gevonden heb?” Eloise voelde een rilling over haar armen lopen. Ze pakte haar telefoon. Typte één woord. “Ja.” De reactie kwam onmiddellijk. “Kijk achter je.”

Eloise keek niet meteen om, haar hartslag was plotseling luid genoeg om de stilte van de kamer te vullen. Kijk achter je. Ze wist niet wat haar meer verontrustte: de boodschap zelf, of het feit dat hij haar naam kende. Langzaam draaide ze haar hoofd, niets. Alleen de donkere kamer, de contouren van haar meubels en het zwakke licht van de stad dat door de ramen naar binnen viel. Ze draaide zich volledig om, nog steeds niets. Toen klonk er een zachte ping. Een nieuw bericht. “Niet schrikken.” Eloise keek naar het scherm. “Te laat.” Een paar seconden stilte. Daarna: “Mooi.” Ze fronste. “Waarom?” De drie puntjes verschenen.

“Omdat je nu eindelijk begrijpt dat dit geen spelletje meer is dat je alleen speelt.” Eloise keek naar het raam. Het penthouse, het silhouet en ineens zag ze iets wat ze eerder niet had opgemerkt. Op het glas van het penthouse verscheen een klein lichtpuntje. Daarna nog één. Alsof iemand daar een bericht vormde met een zaklamp.

Eloise kneep haar ogen samen. Drie korte flitsen, een pauze. Toen twee. Ze pakte haar telefoon. Er stond inmiddels één laatste bericht: “Kom dichter bij het raam.” Eloise aarzelde, ze wist dat ze beter kon stoppen. Maar juist dat maakte haar nieuwsgierigheid onweerstaanbaar. Langzaam liep ze naar voren, tot haar vingertoppen opnieuw het koude glas raakten. Aan de overkant verscheen het silhouet dichter bij het raam. En deze keer wist Eloise één ding zeker: hij had haar niet toevallig gevonden. Hij had haar gezocht.

Eloise bleef met haar vingertoppen tegen het glas staan. Ze had inmiddels door dat het gevaar niet zat in wat ze zag, maar in wat ze niet zag. Wie was hij? Hoe lang had hij haar al opgemerkt? En vooral: waarom wist hij haar naam? Ze pakte haar telefoon. ‘Je hebt me gezocht.’ Aan de overkant bleef het silhouet onbeweeglijk. Toen verscheen het antwoord. ‘Ja.’ Eén woord, meer niet. Eloise voelde een onverwachte spanning door zich heen trekken. ‘Waarom?’ Deze keer duurde het bijna een minuut. Ze keek voortdurend naar het penthouse, wachtend op een beweging. Toen: ‘Omdat jij iedere avond precies om 19:10 bij dat raam komt staan.’ Eloise verstarde en ze keek naar de klok. 19:12. Voor het eerst voelde het alsof het spel buiten haar controle begon te raken.

Ze typte: ‘Hoe lang kijk je al?’ Het antwoord: ‘Lang genoeg om te weten dat je nu doet alsof je niet bang bent.’ Eloise glimlachte langzaam. Hij had één ding verkeerd. Ze was niet bang, ze was nieuwsgierig. Ze liep nog dichter naar het raam en keek recht naar het penthouse. ‘Misschien vind ik het juist spannend.’ Het silhouet bewoog eindelijk. Een halve stap naar voren. En toen kwam het bericht: ‘Dat hoopte ik al.’ Eloise voelde haar adem even stokken, want onder die boodschap verscheen nog een tweede zin. ‘Maar als je wilt dat ik doorga, moet jij nu de volgende stap zetten.’ Ze keek naar haar eigen spiegelbeeld in het glas. En glimlachte. Want plotseling wist ze precies wat ze wilde doen.

Eloise pakte haar telefoon op en typte: ‘Goed. Dan is het jouw beurt.’ Ze drukte op verzenden. Aan de overkant bleef het penthouse stil. Te stil. Toen doofde het licht. Eloise keek verbaasd op. Het hele penthouse verdween in duisternis. Eloise voelde hoe er iets roekeloos in haar wakker werd. Ze wist inmiddels dat hij keek. En in plaats van zich terug te trekken, begon ze de situatie juist naar haar hand te zetten. Ze liep langzaam naar het raam en bleef vlak voor het glas staan. Haar telefoon trilde. ‘Je geniet hiervan.’ Eloise glimlachte. ‘Misschien geniet ik er vooral van dat jij denkt dat jij degene bent die mij in de gaten houdt.’ Aan de overkant bleef het silhouet bewegingloos. Toen kwam er: ‘En wie houdt dan wie in de gaten?’ Eloise keek recht naar het penthouse. ‘Ik bijvoorbeeld.’ Ze liet bewust een paar seconden voorbijgaan. ‘Ik heb je allang door.’

Eloise voelde dat er iets in haar veranderde, niet langer was ze alleen nieuwsgierig. Ze was volledig opgegaan in het spel — in de blik aan de overkant, in het besef dat iemand haar bewegingen volgde en wachtte op haar volgende zet. Ze vergat de tijd, ze vergat zelfs de stad. Er waren alleen nog het glas, het verre silhouet en haar eigen spiegelbeeld. Langzaam draaide ze zich naar het raam, alsof ze in een soort roes verkeerde. Elke beweging werd bewuster, trager, uitdagender. Ze ontdeed zichzelf sensueel van haar kleding, wetende dat ze bekeken werd. En juist die wetenschap gaf haar een bijna bedwelmend gevoel van macht. Toen verscheen er opnieuw een bericht. ‘Eloise.’ Ze keek naar haar telefoon. ‘Ja?’ Een lange stilte. Daarna: ‘Je hebt geen idee wat je met me doet.’ Eloise glimlachte.

Ze keek naar het penthouse en antwoordde: ‘Dat is precies waarom ik doorga.’ Aan de overkant ging plotseling het licht uit. Eloise bleef roerloos staan. Toen verscheen er één laatste bericht: ‘Morgen. Zelfde tijd. Maar dan kom ik dichterbij.’ Voor het eerst verdween haar glimlach. Niet omdat ze bang was. Omdat ze zich plotseling afvroeg hoe dichtbij hij werkelijk kon komen.

Eloise stond nog altijd voor het raam toen het laatste licht van het penthouse verdween. Ze besefte wat ze zojuist had gedaan: ze had zich volledig blootgegeven aan de blik van een onbekende aan de overkant van de stad. Niet per ongeluk, niet uit nieuwsgierigheid alleen, maar omdat ze wilde weten hoeveel macht zo'n blik over haar kon krijgen. En nu was hij weg of misschien keek hij nog steeds. Die gedachte bezorgde haar een laatste rilling. Ze pakte haar telefoon op. Geen nieuw bericht. Alleen zijn eerdere woorden: Morgen. Zelfde tijd. Maar dan kom ik dichterbij. Eloise staarde ernaar. Morgen. Ze wist dat ze hem eigenlijk zou moeten blokkeren maar in plaats daarvan stelde ze haar wekker in op 19:10. Daarna keek ze nog één keer naar het lege penthouse. Een ondeugende glimlach verscheen op haar gezicht. Morgen zou ze niet wachten om ontdekt te worden. Morgen zou ze klaarstaan.

De volgende avond stond Eloise er weer. 19:10. Precies dezelfde plek. Dezelfde hoge ramen. Dezelfde stad die zich onder haar uitstrekte. Alleen voelde alles anders. Ze wist nu dat ze werd verwacht. Haar telefoon trilde. Eén bericht. ‘Showtje om op te starten.’ Eloise voelde een rilling over haar armen trekken. Ze keek naar het donkere penthouse. Niets. Geen silhouet, geen licht. Alleen die boodschap op haar scherm. Ze glimlachte langzaam. Niet omdat ze wist wat er zou gebeuren, maar juist omdat ze dat niet wist. Toen verscheen een tweede bericht. ‘Kijk omhoog.’ Eloise hief haar ogen en in het penthouse sprong één lamp aan. Daar stond hij. Dit keer veel dichter bij het glas en naast hem stond iemand anders. Eloise hield haar adem in. De tweede persoon draaide zich langzaam naar hem toe. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Vanavond ben je niet de enige die kijkt.’

Eloise beet op haar lip, twee personen, twee paar ogen aan de overkant. Voor een moment vergat ze zelfs adem te halen. Ze wist dat ze moest stoppen. Dit was niet langer de anonieme blik van één onbekende in een verre toren. Er waren nu twee mensen die haar aandachtig gadesloegen, en ineens voelde de grens die ze eerder zo spannend had gevonden een stuk dichterbij. Ze pakte haar telefoon, precies op dat moment trilde hij opnieuw. ‘Durf jij nu niet?’ Eloise staarde naar de woorden. Een glimlach verscheen langzaam. Ze typte: ‘Misschien ben ik eindelijk verstandig.’ Het antwoord kwam vrijwel meteen. ‘Dat geloof ik niet.’ Ze keek omhoog het tweede silhouet leek zich iets naar voren te bewegen. Eloise voelde haar hartslag versnellen.

Ze legde haar telefoon tegen haar borst en bleef enkele seconden volkomen stil staan. Toen verscheen er een laatste bericht: ‘Je hoeft niets te bewijzen. Maar als je blijft staan, weten we allemaal dat je nieuwsgieriger bent dan verstandig.’ Eloise keek naar het raam, naar de twee silhouetten. En toen naar haar eigen spiegelbeeld. Haar glimlach vertelde haar wat ze eigenlijk al wist, ze was nog lang niet klaar met dit spel. Eloise bleef naar de twee silhouetten kijken. Ze wist dat ze allebei naar haar keken. Het besef maakte haar nerveus, maar tegelijk voelde ze diezelfde roekeloze nieuwsgierigheid als de avond ervoor. Langzaam zette ze haar telefoon neer. Ze begon zich uit te kleden, zonder haast en zonder haar blik van de ramen aan de overkant af te wenden. Elk klein gebaar leek de stilte tussen de twee torens groter én intenser te maken.

De twee figuren bewogen nauwelijks, dat maakte het juist ondraaglijk spannend. Eloise wist dat ze hun verbeelding inmiddels meer prikkelde dan wat ze daadwerkelijk konden zien. Ze liet de stilte haar werk doen en bleef nog een moment voor het raam staan. Toen trilde haar telefoon. ‘Nu weet je dat we allebei kijken.’ Eloise glimlachte, ze pakte het toestel op en typte: ‘Dan moeten jullie maar raden wat ik hierna doe.’ Ze drukte op verzenden. Aan de overkant gingen plotseling beide silhouetten een stap dichter naar het glas. Eloise voelde een rilling. Het spel was veranderd, en deze keer was zij degene die de volgende zet bepaalde.

Eloise las het bericht opnieuw. ‘Wij denken dat jij doet wat je wel vaker doet om deze tijd.’ Ze verstijfde. Haar blik schoot naar de klok. 19:45. Een koude rilling liep over haar rug. Niet omdat ze wist wat ze bedoelden, maar omdat ze ineens begreep wat hun woorden suggereerden: dit was misschien helemaal niet de eerste avond waarop ze haar hadden opgemerkt. Ze keek naar de twee donkere silhouetten. Ze stonden nog steeds bij het raam. Eloise voelde zich plotseling bekeken op een manier die veel intiemer was dan daarvoor. Ze sloeg haar armen even om zichzelf heen en keek naar haar spiegelbeeld. Toen verscheen er opnieuw een bericht. ‘Nu begrijp je waarom we zo zeker waren.’ Ze typte niets terug. Ze bleef alleen staan, stil en nadenkend, terwijl haar nieuwsgierigheid langzaam won van haar schrik. Want één vraag bleef door haar hoofd gaan: Hoe vaak hadden ze haar al gezien zonder dat zij het wist?

Eloise beet op haar lip. De gedachte alleen al — dat ze misschien al vaker was bekeken zonder het te weten — maakte de kamer plotseling kleiner. Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant en liet haar handen langzaam over haar eigen armen en middel glijden, meer alsof ze zichzelf geruststelde dan als uitnodiging.

Haar blik bleef op het penthouse gericht. Toen verscheen er opnieuw een bericht: ‘Je begint eindelijk te begrijpen hoe lang we je al hebben opgemerkt.’ Eloise voelde een rilling. Ze typte: ‘Hoe lang?’ De drie puntjes verschenen, verdwenen. Toen kwam het antwoord: ‘Lang genoeg om te weten dat je iedere avond denkt dat niemand kijkt.’ Eloise keek naar de klok. 19:47. Voor het eerst vroeg ze zich af hoeveel van haar dagelijkse gewoontes een onbekende eigenlijk kon kennen. En ineens wilde ze maar één ding weten: wat hadden ze precies gezien?

Eloise las het bericht en voelde haar wangen warm worden. ‘Vind je het nu nog opwindender, nu je weet dat we kijken?’ Ze keek naar de twee silhouetten. Een ondeugende glimlach verscheen. Ze typte langzaam: ‘Misschien.’ Ze wachtte even en voegde eraan toe: ‘Maar ik vraag me vooral af hoelang jullie al kijken.’

Het antwoord kwam vrijwel direct: ‘Dat wil je echt weten?’ Ze beet opnieuw op haar lip. ‘Misschien wil ik dat wel.’ Aan de overkant bewoog een van de silhouetten naar het glas. En ineens voelde Eloise dat haar nieuwsgierigheid veel sterker was geworden dan haar aanvankelijke schrik. Eloise las het bericht twee keer.

‘Lang genoeg om te weten dat jij bijna elke avond hetzelfde ritueel hebt. Alleen als jij mannelijk gezelschap hebt, is het ritueel anders, Eloise.’ Ze voelde haar adem stokken.

Dit ging veel verder dan een toevallige blik door een verlicht raam. Ze keek naar de twee silhouetten en besefte dat hun woorden een geschiedenis suggereerden die zij niet kende. Ze typte: ‘Jullie denken dat jullie mij kennen.’ Het antwoord kwam meteen. ‘We weten alleen wat jij ons laat zien.’ Eloise keek naar haar spiegelbeeld. Die zin bleef hangen. Want plotseling vroeg ze zich af of ze hen al die tijd onbewust signalen had gegeven. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘De echte vraag is: wat ga jij ons vanavond laten zien?’ Eloise glimlachte langzaam. Ze keek omhoog naar het penthouse. ‘Dat hangt ervan af hoeveel jullie durven te vragen.’ De twee silhouetten bleven roerloos staan en voor het eerst voelde Eloise dat de volgende zet misschien niet van haar zou komen.

Eloise las het bericht. ‘Toon het ons!!’Het waren maar drie woorden, maar op het scherm voelden ze als een bevel. Ze huiverde, haar eerste impuls was om haar telefoon weg te leggen. In plaats daarvan keek ze omhoog, naar de twee silhouetten achter het glas van het penthouse. Ze bleven staan, alsof ze wachtten en Eloise voelde haar hartslag versnellen. Niet omdat ze wist wat ze zou doen, maar omdat ze plotseling besefte dat ze nu zélf moest beslissen waar haar grens lag. Ze pakte haar telefoon. ‘Jullie klinken wel erg zeker van jezelf.’ Het antwoord kwam meteen. ‘We wachten.’ Eloise glimlachte flauwtjes. Ze keek nog één keer naar de twee donkere gestalten. Toen deed ze het licht uit en de silhouetten verdwenen uit haar zicht. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Waarom maak je het donker?’ Eloise keek naar het scherm en typte: ‘Omdat jullie blijkbaar vergeten zijn dat ik degene ben die bepaalt wat jullie te zien krijgen.’ Daarna legde ze haar telefoon neer. In het donker glimlachte ze., voor het eerst voelde ze dat de rollen weer waren omgedraaid.

Eloise ging naakt op het bed liggen, ze wist dat ze bekeken kon worden. Dat besef maakte haar ademhaling onrustiger. Ze sloot haar ogen, liet haar hoofd achterover zakken en gaf zich over aan het vertrouwde ritueel waarmee ze zichzelf bijna iedere avond tot rust bracht. Alleen was het vanavond anders, vanavond wist ze dat er ergens boven haar twee paar ogen konden zijn. Ze opende haar ogen en keek naar het donkere raam.

Kijken jullie nog steeds? Had ze gevraagd en haar telefoon trilde vrijwel onmiddellijk. Altijd. Eloise voelde een rilling door zich heen trekken. Ze glimlachte en langzaam liet ze haar hand over haar lichaam glijden, niet gehaast, alsof ze wist dat juist het wachten de spanning groter maakte. Ze keek opnieuw naar het raam. Geen beweging, geen geluid. Alleen die ene gedachte: Ze kijken. En juist daardoor voelde het alsof de afstand tussen haar slaapkamer en het verre penthouse ineens verdwenen was.

‘Wijder je benen, of durf je nu niet meer?’ Eloise las het bericht langzaam en ze voelde een rilling door zich heen gaan. Het klonk niet langer als een uitnodiging. Het was een uitdaging. Ze keek naar het donkere raam van het penthouse en vroeg zich af hoeveel van haar reactie ze vanaf daar konden zien. Een glimlach verscheen op haar gezicht. Ze hoefde hem niet te gehoorzamen, misschien was het juist spannender om hem te laten wachten. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Twijfel je?’ Eloise beet op haar lip. ‘Nee,’ typte ze. ‘Ik beslis alleen graag zelf wanneer jullie iets te zien krijgen.’ Daarna legde ze haar telefoon weg en liet ze de stilte haar antwoord worden.

En toch gehoorzaamde ze. Niet onmiddellijk. Eerst bleef Eloise roerloos liggen, alsof ze zichzelf nog één kans gaf om van gedachten te veranderen maar toen kwam die uitdagende glimlach terug. Langzaam deed ze wat het bericht van haar verlangde en aan de overkant bleef het stil. Geen applaus, geen reactie — alleen de wetenschap dat haar beweging was opgemerkt. Eloise voelde een warme rilling door zich heen trekken. Ze keek naar het donkere raam en vroeg zich af of ze zojuist een grens had overschreden, of juist een nieuwe grens had ontdekt. Haar telefoon trilde. ‘Kijk omhoog.’ Ze deed het en in het penthouse stond het licht inmiddels aan. En de twee silhouetten stonden naast elkaar voor het raam. Te ver weg om hun gezichten te zien. Dicht genoeg om te weten dat ze haar aankeken.

Eloise las het bericht en voelde haar wangen warm worden. ‘Jij wilt wel erg graag luisteren, lijkt het. Het windt je enorm op, zien we dat goed?’ Ze staarde enkele seconden naar het scherm. Toen verscheen er een langzaam groeiende glimlach. Natuurlijk was dat precies waar het om draaide: niet wat zij deed, maar het feit dat zij wist dat zij bekeken werd — en dat zij hen daarmee bewust liet wachten. Ze typte: ‘Misschien.’ Ze liet het woord even staan en voegde toen toe: ‘Maar volgens mij vinden jullie het minstens zo spannend.’ Aan de overkant bleef het stil, Eloise keek naar de twee silhouetten. Toen trilde haar telefoon opnieuw. ‘Misschien moet je dat zelf maar ontdekken.’ Eloise beet op haar lip want voor het eerst wist ze niet meer wie van hen drieën eigenlijk de ander aan het uitdagen was.

Eloise las het bericht en voelde een ondeugende glimlach opkomen. ‘Pak het rode speeltje er maar bij dan… laat ons maar zien dat we gelijk hebben over hoe het je werkelijk opwindt.’ Ze keek naar het scherm en daarna naar het donkere penthouse. Ze wist precies wat ze bedoelden, en juist daarom liet ze hen wachten. Ze stond op, liep naar de kast en bleef daar even staan. Haar hand rustte op het handvat terwijl ze nadacht. Toen draaide ze zich om naar het raam, een provocerende glimlach. Ze pakte haar telefoon. ‘Jullie denken wel erg goed te weten wat mij opwindt.’ Een antwoord verscheen: ‘Bewijs ons dat we ongelijk hebben.’ Eloise beet op haar lip, dat was precies de uitdaging waarop ze had gewacht. Ze liep terug naar het bed, terwijl haar blik voortdurend naar de twee silhouetten aan de overkant ging. Het spel was nog lang niet afgelopen.

Eloise las het bericht langzaam en voelde een ondeugende glimlach op haar gezicht verschijnen. ‘Maak hem maar nat met je mond en stop hem daarna maar waar hij hoort.’ Ze keek nogmaals naar het penthouse. Twee donkere silhouetten stonden nog altijd achter het glas. In plaats van meteen te reageren, pakte ze het rode speeltje en hield het even omhoog, duidelijk zichtbaar in het zachte licht van haar kamer. Ze wachtte, eén seconde, twee. Toen verscheen er aan de overkant een beweging. Eloise glimlachte triomfantelijk. ‘Jullie zijn wel erg nieuwsgierig,’ typte ze. Het antwoord kwam vrijwel meteen: ‘En jij vindt het heerlijk om ons te laten wachten.’ Ze beet op haar lip, dat was misschien nog wel het spannendste van alles. Niet wat ze deed, maar het feit dat zij wist dat twee onbekenden aan de overkant zaten te wachten op haar volgende zet. Eloise legde haar telefoon neer, daarna liet ze de stilte het antwoord geven.

Eloise las het bericht langzaam. ‘Jij vindt het veel te leuk om te doen wat wij vragen… voel maar hoe fijn je het vindt. Je glinstert ervan.’ Ze voelde haar wangen warm worden, het brutale ervan maakte haar stil. Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant en besefte dat zij inmiddels precies wisten hoe ze haar aan het twijfelen konden brengen. Ze glimlachte. ‘Jullie denken dat jullie me doorhebben.’ Een antwoord verscheen vrijwel onmiddellijk. ‘We zien genoeg.’ Eloise beet op haar lip. Ze wist dat ze hen een reactie kon geven — of hen juist kon laten wachten. Ze koos voor het laatste, laat ze maar kijken, laat ze maar raden. Want hoe langer ze niets liet weten, hoe sterker het gevoel werd dat zíj degene was die de touwtjes in handen had.

Eloise liet het rode speeltje langzaam over haar buik glijden, terwijl haar ogen onafgebroken op de twee silhouetten aan de overkant gericht bleven. Ze wist dat ze haar aandacht hadden, en juist dat besef maakte haar roekeloos. Ze hield het even stil en glimlachte uitdagend naar het penthouse, alsof ze hen bewust liet raden wat haar volgende beweging zou zijn. Haar telefoon trilde. ‘We zien dat je geniet.’ Eloise beet op haar lip. Ze antwoordde: ‘Dan moeten jullie misschien nog beter kijken.’

‘Sneller. Dieper. Harder.’ Eloise las de woorden en voelde haar ademhaling versnellen. Ze wist dat ze allang niet meer rationeel nadacht. De bevelende berichten, de twee silhouetten achter het glas, het besef dat ze haar reacties volgden — alles werkte als één bedwelmende stroom waar ze zich steeds verder in liet meevoeren. Ze gehoorzaamde zonder nog te antwoorden, haar telefoon bleef naast haar liggen. ‘Goed zo.’ Alleen die twee woorden verschenen op het scherm. Eloise huiverde, ze keek naar het penthouse en voelde hoe sterk de invloed van hun woorden inmiddels op haar werkte. Ze wachtte bijna op het volgende bevel. En toen kwam het. ‘Niet stoppen.’ Eloise sloot haar ogen, ze gehoorzaamde opnieuw.

‘Maak het af. Geniet. Doe het voor jezelf… en voor ons.’ Eloise voelde de woorden bijna als een fluistering in haar oor. Daarna verscheen de laatste zin: ‘Kom maar klaar, als je durft.’ Ze huiverde. Haar ogen bleven gericht op de twee silhouetten achter het glas. De spanning die zich al zo lang had opgebouwd, bereikte eindelijk haar hoogtepunt. Ze voelde zich volledig opgenomen in het vreemde spel dat ze samen met hen was begonnen. Ze sloot haar ogen, en voor enkele tellen bestond er niets anders dan haar ademhaling, de stad achter het raam en het besef dat ze daar aan de overkant nog steeds naar haar keken. Toen opende ze haar ogen weer. Het penthouse was donker, geen silhouetten meer. Alleen haar telefoon lag naast haar op het bed. Het scherm lichtte opnieuw op. ‘Morgen vertellen we je waarom we je al die tijd hebben bekeken.’ Eloise staarde naar de woorden. En ondanks alles wat er die avond was gebeurd, was dát het bericht waardoor ze niet kon wachten tot morgen.