De volgende avond stond Eloise er opnieuw. 19:10. Ze hoefde niet eens meer op de klok te kijken. Haar lichaam leek de tijd inmiddels zelf te kennen, ze stond voor het raam en keek naar de toren aan de overkant. Het penthouse was nog donker toen haar telefoon trilde. ‘Je bent er nu al aan verslaafd, hè?’ Eloise beet op haar lip. Ze voelde onmiddellijk die bekende spanning in haar buik. Ze wilde het bericht wegklikken, maar in plaats daarvan las ze het nog een keer. ‘Misschien,’ typte ze. De drie puntjes verschenen. ‘Niet misschien.’ Een glimlach verscheen op haar gezicht. ‘Hoe weet je dat?’ Het antwoord liet haar even wachten. ‘Omdat je gisteren zei dat je morgen zou wachten. En toch stond je vandaag precies om 19:10 al voor het raam.’ Eloise keek naar de klok. 19:10. Haar glimlach werd breder. Eloise keek naar het nieuwe bericht, ‘Blijf jij vandaag aangekleed?’ Ze voelde meteen die bekende spanning, haar blik gleed naar haar spiegelbeeld en daarna naar het donkere penthouse. Ze glimlachte. ‘Dat hangt ervan af,’ typte ze. Vrijwel meteen kwam het antwoord: ‘Waarvan?’ Eloise keek omhoog. ‘Van wat jullie vanavond durven vragen.’ Een paar seconden bleef het stil. Toen sprong het licht in het penthouse aan. ‘Dan zijn we benieuwd hoe lang je het volhoudt.’ Eloise beet op haar lip. Ze wist nu al dat ze waarschijnlijk niet lang zou wachten.

Eloise las het bericht. ‘Wij willen jou naakt.’ Ze voelde een rilling door zich heen trekken, het tweede bericht verscheen vrijwel meteen: ‘En wees gehoorzaam.’ Eloise keek naar het penthouse. De twee silhouetten stonden al voor het raam, alsof ze op haar antwoord wachtten. Ze beet op haar lip. ‘Jullie worden wel erg veeleisend,’ typte ze. ‘En toch ben je er.’ Dat antwoord maakte haar stil. Ze wist dat ze opnieuw voor het raam stond, op exact dezelfde tijd, wachtend op hun volgende woorden. Langzaam glimlachte ze, ze liet haar telefoon zakken en keek naar de twee figuren. Het licht in het penthouse werd feller. En Eloise wist dat haar antwoord geen woorden meer nodig had.

Eloise las het bericht langzaam. ‘Je kunt ook de gordijnen dichtdoen. Maar je wilt dat wij kijken. Je wilt gehoorzamen.’ Ze keek naar de gordijnen, daarna naar het penthouse. Ze wist dat ze ze kon sluiten. Eén beweging was genoeg om de twee silhouetten uit haar wereld te laten verdwijnen. Maar ze deed het niet. Haar hartslag versnelde bij de gedachte dat ze hen opnieuw bewust liet kijken. Ze pakte haar telefoon en typte: ‘Misschien wil ik inderdaad dat jullie blijven kijken.’ Het antwoord kwam vrijwel onmiddellijk. ‘Dat wisten we al.’ Eloise beet op haar lip. Ze voelde hoe gemakkelijk ze inmiddels op hun woorden reageerde. Alsof ze iedere avond iets verder werd meegezogen in een spel waarvan ze de regels niet meer zelf bedacht. Ze keek opnieuw naar de twee figuren achter het glas. En bleef staan.

‘Dus… kleed je uit.’ Eloise las de woorden en voelde een rilling over haar huid trekken. Ze keek weer naar de twee silhouetten aan de overkant. Geen van beiden bewoog. Alsof ze wisten dat ze het bericht meerdere keren zou lezen. Ze glimlachte langzaam, haar vingers gleden over haar kleding. Even aarzelde ze, toen liet ze haar blik opnieuw naar het penthouse gaan. Eén voor één begon ze zich van haar kleding te ontdoen, langzaam genoeg om de spanning te rekken. Ze zei niets. Ze hoefde niets te zeggen. Aan de overkant bleef het licht branden. En Eloise wist dat ze precies kregen waar ze om hadden gevraagd.

Eloise las het bericht langzaam, nadat ze volledig naakt was. ‘En jij voelt dankbaarheid, Eloise? Dankbaarheid dat wij je geven wat je nodig hebt? Of ontken je het?’ Ze bleef enkele tellen stil, het woord dankbaarheid bleef in haar hoofd hangen. Ze keek naar de twee silhouetten achter het glas en voelde hoe diep ze inmiddels in hun vreemde spel was beland. Ze wachtte op hun woorden. Ze verlangde naar de volgende boodschap. Naar het gevoel dat iemand aan de andere kant van de stad wist wat er in haar omging. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Geen antwoord?’ Eloise glimlachte. Ze typte slechts: ‘Misschien is mijn stilte het antwoord.’ Aan de overkant bleef het licht branden. En voor het eerst vroeg Eloise zich af of zij hen werkelijk nodig had — of dat ze vooral verslaafd was geraakt aan het gevoel dat iemand haar bekeek.

Eloise las het bericht langzaam. ‘Wij zien jou al een jaar dit doen… en gisteren hebben we gezien dat het je meer deed nu je weet dat wij je bekijken.’ Ze voelde een rilling door zich heen trekken, een jaar. Ze keek naar het penthouse en probeerde zich voor te stellen hoeveel avonden er voorbij waren gegaan terwijl zij dacht dat niemand haar zag. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Je bent niet alleen nieuwsgierig naar ons, Eloise. Je bent nieuwsgierig geworden naar jezelf wanneer je weet dat wij kijken.’ Ze beet op haar lip. Die zin raakte haar harder dan ze wilde toegeven, want misschien hadden ze gelijk. Misschien was het niet de blik van twee vreemden die haar zo aantrok, maar het vreemde gevoel dat ze zichzelf ontdekte door hun ogen. Ze keek omhoog, de twee silhouetten stonden nog altijd voor het raam. Eloise glimlachte onzeker. ‘En wat denken jullie dat ik nu wil?’ Het antwoord liet lang op zich wachten. Toen verscheen er: ‘Dat weet je zelf inmiddels beter dan wij.’

Eloise las het bericht langzaam. ‘Toon het ons maar, Eloise. Schaam je nergens meer voor nu je weet dat wij kijken.’ Ze voelde een rilling door zich heen gaan, een jaar geleden zou ze de gordijnen hebben dichtgetrokken. Nu stond ze alleen maar naar het scherm te kijken, alsof de woorden haar verder het spel in trokken. Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant. Toen glimlachte ze, ze liet haar telefoon zakken en bleef bewust voor het raam staan. Geen haast, geen woorden — alleen de stille zekerheid dat ze bekeken werd. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Precies zo.’ Eloise sloot haar ogen, en voor het eerst schaamde ze zich niet voor het feit dat ze bekeken werd. Ze wilde juist weten wat ze nog meer van haar konden losmaken.

Het bericht verscheen op haar scherm. ‘Ga op handen en knieën op het bed, met je ronde kont naar het raam gericht. Ga daar maar hard op slaan, zoals jij dat al zo vaak hebt gedaan.’ Eloise wist precies wat ze bedoelden. Er hoefde niets meer uitgelegd te worden. Ze legde haar telefoon neer, liep naar het bed en deed precies wat haar was opgedragen. Haar hart bonsde terwijl ze wist dat de twee silhouetten aan de overkant haar iedere beweging konden volgen. Even later trilde haar telefoon opnieuw. ‘Goed zo. Precies zoals we wisten dat je zou doen.’ Eloise sloot haar ogen. Ze voelde hoe diep ze inmiddels in hun spel was gezogen. Het besef dat zij alleen maar hoefde te gehoorzamen, maakte de spanning alleen maar groter.

Ze sloeg, een keer. Twee keer. Eloise hield haar adem even in en deed het daarna harder. Klets. Klets. Ze had dit vaker gedaan, in de beslotenheid van haar appartement, zonder er ooit bij stil te staan dat iemand haar misschien kon zien. Maar nu wist ze het. Aan de overkant stonden nog steeds die twee donkere silhouetten en ineens voelde iedere beweging anders. Ze ging door, gehoorzaam aan het spel waarin ze inmiddels volledig was opgegaan. De warmte op haar huid maakte haar alleen maar bewuster van hun blikken. Klets. Het begon te branden. Haar telefoon trilde. ‘We kijken nog steeds.’ Eloise keek naar het scherm en vervolgens naar het raam. Ze wist dat ze bekeken werd, en juist dát maakte het zo intens.

Weer een bericht verscheen op haar scherm. ‘Ga door, Eloise. Je weet dat jij altijd ondeugend bent geweest. Wij hebben alles gezien… en je verdient straf, of niet?’ Eloise las het langzaam opnieuw. Haar wangen werden warm. Ze keek naar het donkere raam van de overkant. De twee silhouetten stonden er nog steeds. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Geen excuses. Je weet wat we van je verwachten.’ Eloise slikte, legde haar telefoon naast zich neer en gehoorzaamde. De spanning van het besef dat zij al die tijd bekeken kon zijn, maakte haar bewegingen onzeker. Toen verscheen er één laatste bericht: ‘Goed zo. Nu weet je eindelijk hoe het voelt om te weten dat wij kijken.’

Klets. Klets. Eloise deed het opnieuw. Ze voelde de warmte op haar huid en haar hartslag versnelde. Maar terwijl ze gehoorzaamde, kwam er een andere gedachte bij haar op. Waarom doe ik dit eigenlijk? Ze kende de twee mensen aan de overkant niet eens. Ze wist niet wie ze waren, hoe ze heetten of waarom ze haar al die tijd hadden gevolgd. Toch luisterde ze, niet omdat ze haar dwongen, maar omdat hun woorden inmiddels iets met haar deden. Iedere nieuwe boodschap maakte haar nieuwsgieriger, zenuwachtiger — en verlangde ze ernaar om te ontdekken waar dit spel zou eindigen. Haar telefoon lichtte opnieuw op. ‘Je vraagt je af waarom je naar ons luistert, hè?’ Eloise staarde naar het scherm.Een tweede bericht verscheen. ‘Omdat je allang niet meer alleen voor jezelf speelt.’ Aan de overkant bleven de twee silhouetten bewegingloos staan.

Het bericht verscheen op haar scherm: ‘Voel tussen je benen wat dit met je doet. Toon ons wat er door je heen gaat. Gehoorzaam ons.’ Eloise voelde haar wangen warm worden. Ze wist inmiddels precies wat ze van haar verwachtten. Haar blik gleed naar het raam, waar de twee silhouetten nog altijd stonden, haar telefoon trilde opnieuw. ‘Kijk naar ons terwijl je gehoorzaamd.’ Ze hief haar ogen naar de overkant. Ondanks de afstand voelde het alsof hun aandacht rechtstreeks op haar gericht was. Ze bleef staan, gevangen tussen nieuwsgierigheid, spanning en de vreemde behoefte om te doen wat haar werd opgedragen. Ze bleef met haar achterwerk naar het raam zitten en liet haar hand tussen haar benen glijden. Ze voelde onmiddellijk hoe sterk haar lichaam op de situatie reageerde. Ze was duidelijk opgewonden — veel meer dan ze had verwacht.

Het besef dat de twee onbekenden aan de overkant misschien iedere beweging konden zien, maakte de spanning alleen maar intenser.

Het volgende bericht verscheen op haar telefoon. ‘Pak je nu dat grote zwarte speeltje. Want die wil je nu toch graag, Eloise?’ Ze huiverde. Haar blik ging weer naar de twee silhouetten aan de overkant. Na een paar seconden typte ze haar antwoord. ‘Ja. Dat wil ik.’ Ze legde haar telefoon neer en haalde diep adem. Het spel voelde inmiddels alsof het steeds een stap verder ging — en toch bleef ze luisteren. Ze haalde het zwarte speeltje tevoorschijn, de grote dildo ze in gedachten haar zwarte gevaar noemde. Alleen al het zien ervan bezorgde haar een rilling, deze gebruikte ze als ze zichzelf echt hard wilde verwennen. Haar telefoon lichtte opnieuw op. ‘Vraag om toestemming, Eloise. Je bent toch gehoorzaam en luistert graag?’ Ze keek naar het scherm, daarna naar de twee silhouetten achter het verre raam. Haar vingers aarzelden boven het toetsenbord.

Ze typte langzaam: ‘Mag ik het gebruiken?’ Ze wachtte even en voegde eraan toe: ‘Ik wacht op jullie toestemming.’ Daarna legde ze haar telefoon neer en keek gespannen naar de twee donkere silhouetten aan de overkant.

Het bericht verscheen op haar scherm:‘Doe het dan, Eloise. Toon ons wat wij werkelijk met je doen, nu je ons zo braaf gehoorzaamt terwijl we toekijken.’ Eloise huiverde bij het lezen. Ze keek naar de twee donkere silhouetten aan de overkant en voelde opnieuw hoe sterk hun aanwezigheid haar beïnvloedde. Ze hoefde niet meer na te denken over wat ze moest doen. Ze had toestemming gevraagd en duwde het zwarte gevaar naar binnen en begin zichzelf er hard me te neuken. Ze was in trance, ze was bloedgeil en ramde hem steviger naar binnen. Onbewust wachtte ze gehoorzaam op hun volgende aanwijzing. Maak jezelf met dat speeltje klaar… laat jezelf volledig gaan, Eloise.’ Eloise huiverde toen ze het las. Ze keek naar het raam, naar de twee donkere gestalten die nog altijd aan de overkant stonden. Ze wist wat hun woorden met haar deden. De spanning werd steeds intenser en haar ademhaling versnelde. Zonder nog iets terug te sturen, liet ze zich volledig meeslepen door het vreemde spel waarin ze inmiddels gevangen zat.

Eloise raakte volledig meegesleept door het moment. Haar ademhaling werd onregelmatig en haar lichaam trilde van de spanning. Ze verloor het besef van tijd en bleef enkele ogenblikken bewegingloos zitten, alsof ze uit een roes moest ontwaken. Pas toen ze weer helder genoeg was, keek ze naar het raam. De twee silhouetten stonden er nog steeds, haar telefoon lichtte op: ‘Kijk ons aan, Eloise.’ Ze hief langzaam haar ogen naar hen op. ‘Voel jij hoe dankbaar jij bent, Eloise?’ Ze las de woorden langzaam. Haar ogen gingen naar het raam, waar de twee silhouetten nog altijd op haar wachtten. Een rilling trok door haar heen. Ze voelde zich klein tegenover hun aandacht, maar tegelijk volledig opgenomen in het spel. Haar vingers bewogen over het scherm. ‘Ja…’ Na een korte stilte typte ze verder: ‘Ik ben dankbaar.’

Ze kon nauwelijks geloven wat haar overkwam. Ze gehoorzaamde twee volslagen vreemden, mensen van wie ze niets wist en die haar al die tijd vanuit de verte hadden bekeken. Het voelde beschamend, bijna onwerkelijk. En toch zat er onder die schaamte een vreemd, gelukzalig gevoel. Het besef dat zij zich zo volledig aan hun spel had overgegeven, maakte haar duizelig. Ze keek opnieuw naar de twee silhouetten achter het glas. Voor het eerst vroeg ze zich af of zij inmiddels méér over haar wisten dan zij ooit over zichzelf had durven toegeven. ‘Is dit waar jij altijd op hebt gewacht, Eloise… of is het allemaal toeval?’ Eloise staarde naar het bericht. De vraag bleef in haar hoofd rondzingen. Was dit echt toeval? Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant en voelde opnieuw die vreemde aantrekkingskracht van het spel. Misschien was het begonnen als nieuwsgierigheid, maar inmiddels voelde het alsof iets in haar hier al veel langer op had gewacht.

Na een lange stilte typte ze: ‘Ik weet het niet… maar ik kan niet meer doen alsof dit me niets doet.’

‘Vertel het ons. Wat doet dit met jou?’ Eloise bleef lang naar het scherm kijken. Ze voelde haar hart sneller slaan en wist niet goed hoe ze het onder woorden moest brengen. Uiteindelijk typte ze: ‘Het maakt me zenuwachtig… beschaamd… maar ook ongelooflijk nieuwsgierig.’ Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant. ‘En hoe langer dit duurt, hoe moeilijker het wordt om jullie te negeren.’ ‘Jij bent een gehoorzaam sletje aan het worden, is het niet? Eentje die steeds meer van ons wil zien?’ Eloise voelde haar wangen warm worden. Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant en wist dat ze niet langer kon doen alsof hun aandacht haar onverschillig liet. Na een lange stilte typte ze: ‘Ja… ik wil steeds meer weten over jullie.’ Haar telefoon trilde vrijwel meteen. ‘Dat dachten wij al.’

‘Meer weten… of meer gehoorzamen? Wees eerlijk tegen jezelf, Eloise.’ Eloise staarde naar het scherm. De vraag raakte haar precies waar ze hem niet wilde voelen. Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant en slikte. Na een lange stilte typte ze: ‘Als ik eerlijk ben… allebei.’ Ze aarzelde even en voegde eraan toe: ‘Maar misschien wil ik inmiddels nog wel liever gehoorzamen.’ ‘Dan ga jij vanaf nu elke avond, zodra je thuiskomt, jezelf ontkleden. Thuis ben je dan naakt… terwijl je hoopt dat wij je bekijken.’

Eloise las het bericht twee keer. Het idee dat dit voortaan onderdeel van haar avonden zou zijn, maakte haar stil. Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant. Haar antwoord was kort: ‘Ja. Ik zal eraan denken dat jullie misschien kijken.’

Daarna legde ze haar telefoon neer. Het besef dat haar dagelijkse routine vanaf nu verbonden was met die onbekende toeschouwers, maakte de stilte in haar appartement plotseling heel anders. Dag in, dag uit werd het een gewoonte. Elke avond wanneer Eloise thuiskwam, trok ze zich terug in haar appartement en leefde ze alsof de twee onbekenden aan de overkant ieder moment konden kijken. In het weekend bleef ze er soms de hele dag in diezelfde vreemde routine hangen. Langzaam begon het haar leven over te nemen, ze zei afspraken af. Niet omdat ze daar een duidelijke reden voor had, maar omdat ze thuis wilde blijven. Thuis was waar het spel bestond. Waar haar telefoon kon oplichten. Waar één blik naar het raam genoeg was om haar hart sneller te laten slaan. En steeds opnieuw dacht ze aan dezelfde vraag: Waarom gehoorzaam ik twee mensen die ik niet eens ken? Het antwoord maakte haar ongemakkelijk.

Omdat ze inmiddels niet alleen meer wachtte tot zij haar een opdracht gaven. Ze wachtte op hun aandacht. Even later keek Eloise opnieuw naar buiten, elke avond was een show van haar voor de twee onbekenden. Alle lampen waren uit. Geen silhouetten meer. Alleen de donkere ramen van het gebouw tegenover haar. Toen lichtte haar telefoon op. ‘Heel goed, Eloise… hoe dankbaar ben jij nu?’ Ze staarde een paar seconden naar die woorden. Haar ademhaling was inmiddels rustig geworden, maar vanbinnen voelde ze nog steeds de nasleep van alles wat er was gebeurd. Ze typte langzaam: ‘Heel dankbaar…’ Ze keek nog één keer naar het lege penthouse. ‘Maar ook een beetje bang voor wat jullie nog met me gaan doen.’

‘Bang… of nu al opgewonden?’ Eloise voelde haar wangen warm worden. Ze keek naar het donkere gebouw tegenover haar en dacht aan de twee onbekenden die haar inmiddels zo diep in hun spel hadden getrokken. Na een lange stilte typte ze: ‘Allebei… maar mijn nieuwsgierigheid wint het steeds vaker van mijn angst.’ ‘Jij bent het gehoorzame, ondeugende sletje van de flat geworden… en dat maakt je gelukkig, nietwaar?’ Eloise las het bericht meerdere keren. Ze keek naar de donkere ramen tegenover haar en voelde een vreemde mengeling van schaamte en voldoening. Ze wist hoeveel er in korte tijd was veranderd. Wat ooit ondenkbaar had geleken, was inmiddels een geheim ritueel geworden waarnaar ze iedere avond uitkeek.

Ze typte: ‘Ja… hoe beschamend het ook klinkt, het maakt me gelukkig.’

Wil je alleen luisteren… of wil je meer?’ Eloise voelde een rilling door zich heen gaan. Ze keek naar het raam, naar de twee silhouetten die haar inmiddels zo vertrouwd waren geworden. Ze aarzelde lang voordat ze antwoordde. ‘Meer…’ Het ene woord voelde beschamend om te typen, maar tegelijk wist ze dat het eerlijk was. Ze wilde niet alleen hun opdrachten horen. Ze wilde weten hoe ver dit spel nog zou gaan. ‘Hoeveel meer, Eloise?’ Ze staarde naar het scherm. Haar vingers bleven even boven het toetsenbord hangen. Uiteindelijk typte ze: ‘Meer dan ik ooit had gedacht te durven.’ Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant en voelde hoe de spanning opnieuw opliep.

‘Ga bij het koude raam staan, Eloise. Laat ons zien hoe ver je bereid bent te gaan.’ Eloise voelde een rilling toen ze het bericht las. Ze liep langzaam naar het raam en plaatste haar hand tegen het koude glas. Aan de overkant stonden de twee silhouetten nog altijd te kijken. Ze sloot haar ogen en haalde diep adem. Het was niet langer alleen de spanning van hun opdrachten; het was het besef dat zij precies wisten hoe sterk hun woorden inmiddels op haar werkten. Haar telefoon trilde opnieuw.‘Goed zo, Eloise. Blijf daar staan.’ ‘Jij wilt dat iedereen ziet hoe gehoorzaam en ondeugend jij bent, nietwaar, Eloise?’ Eloise voelde haar wangen gloeien. Ze keek naar het koude raam en daarna naar de twee silhouetten aan de overkant. De gedachte dat anderen haar misschien zouden kunnen zien, maakte haar nerveus. Toch typte ze na een lange stilte: ‘Ja… ik wil dat jullie zien hoe ver ik ben gegaan.’

Alleen wij… of wil je dat iedereen in het gebouw onder je het ziet?’ Eloise verstijfde bij het lezen. Alleen al de gedachte maakte haar nerveus. Ze keek naar de donkere ramen beneden en daarna naar de twee silhouetten tegenover haar. Haar antwoord kwam aarzelend: ‘Alleen jullie… voorlopig.’ ‘Maar kijk eens goed… hoeveel mensen denk jij dat er nu naar jou kijken, Eloise?’ Ze keek naar de donkere ramen onder haar. Eén licht ging aan, toen nog één. Haar maag trok samen bij de gedachte dat achter ieder raam iemand kon staan. Ze wist het niet, misschien waren het er twee. Misschien veel meer en juist die onzekerheid maakte haar het meest nerveus.

Steeds meer lampen gingen aan. Eloise keek omhoog, omlaag, van raam naar raam. Overal verschenen silhouetten achter het glas. Haar hart bonsde toen ze besefte hoeveel ogen misschien op haar gericht waren. Haar telefoon trilde. ‘Waag het niet weg te stappen. Tel ze voor ons.’ Eloise slikte en begon zachtjes te tellen. ‘Eén… twee… drie… vier…’ Bij ieder volgend verlicht raam ontdekte ze een nieuwe gestalte. ‘Vijf… zes… zeven…’ Ze verloor bijna de tel. En hoe langer ze keek, hoe minder zeker ze wist hoeveel mensen er werkelijk naar haar stonden te kijken. Een nieuw bericht verscheen op haar scherm: ‘Blijf daar en blijf ze tellen… jij houdt toch van publiek, Eloise?’ Eloise voelde haar gezicht warm worden. Ze keek van het ene verlichte raam naar het andere. Steeds meer silhouetten verschenen. ‘Acht… negen… tien…’ Haar stem werd zachter naarmate het aantal opliep. Ze wist niet meer wie werkelijk naar haar keek en wie slechts toevallig achter het glas stond. Maar het idee dat zoveel onbekende ogen haar konden volgen, maakte haar steeds nerveuzer. Haar telefoon trilde opnieuw. ‘Niet stoppen. Tel verder.’ En gehoorzaam begon Eloise opnieuw bij elf.

Ze bleef bij het raam staan terwijl de lichten één voor één aansprongen. Bij ieder nieuw verlicht raam telde ze verder. ‘Elf… twaalf… dertien…’ Haar stem trilde. Ze voelde zich steeds bewuster van al die mogelijke blikken achter het glas. Weer sprong ergens een lamp aan. ‘Veertien…’ Ze keek naar de twee silhouetten aan de overkant. Het spel voelde inmiddels groter dan zijzelf, alsof de hele toren deel was gaan uitmaken van hun geheim. Godverdomme… steeds meer lampen gingen aan. Eloise bleef bij het raam staan, volledig gevangen in het moment en zich scherp bewust van de mogelijke blikken achter al die verlichte ramen. ‘Zestien… zeventien…’ Haar stem trilde terwijl ze verder telde. Bij ieder nieuw licht groeide het besef dat haar publiek misschien veel groter was dan de twee mensen aan de overkant. Ze durfde nauwelijks nog naar beneden te kijken. ‘Achttien… negentien…’ En toch bleef ze staan.

‘Goed zo, Eloise… jij gehoorzaamt keurig. Geef je toeschouwers wat ze verdienen, mastrubeer voor het raam en kom maar klaar voor je publiek. Doe het.’ Eloise las het bericht en voelde een rilling door zich heen gaan. Ze keek naar de talloze verlichte ramen om haar heen. Ze wist niet hoeveel mensen haar werkelijk konden zien, maar het voelde alsof de hele toren wakker was geworden. Toch bleef ze staan, speelde met zichzelf. ‘Twintig… eenentwintig…’ Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering terwijl ze verder telde. De twee silhouetten aan de overkant hadden haar zover gekregen dat ze niet meer dacht aan weggaan. Ze bleef gehoorzamen.

‘Tweeëntwintig…’ Daarna leek alles even stil te vallen. Eloise zakte schokkend naar de grond, overweldigd door de intensiteit van het moment. Tranen rolden over haar wangen terwijl ze probeerde haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Ze keek verdwaasd naar de verlichte ramen om haar heen. Mijn hemel… wat gebeurde er met haar? Nog maar enkele weken geleden zou ze nooit hebben geloofd dat ze zich zo ver zou laten meeslepen door twee onbekenden aan de overkant. Nu zat ze daar, uitgeput en sprakeloos, terwijl haar telefoon opnieuw oplichtte. ‘Heel goed, Eloise… hoe dankbaar ben jij nu?’ Ze staarde een paar seconden naar die woorden. Haar ademhaling was inmiddels rustig geworden, maar vanbinnen voelde ze nog steeds de nasleep van alles wat er was gebeurd.

Ze typte langzaam: ‘Heel dankbaar…’ Ze keek nog één keer naar het lege penthouse. ‘Maar ook een beetje bang voor wat jullie nog met me gaan doen.’ Even later keek Eloise opnieuw naar buiten. Alle lampen waren uit. Geen silhouetten meer. Alleen de donkere ramen van het gebouw tegenover haar. ‘Bang… of nu al opgewonden?’ Eloise voelde haar wangen warm worden. Ze keek naar het donkere gebouw tegenover haar en dacht aan de twee onbekenden die haar inmiddels zo diep in hun spel hadden getrokken. Na een lange stilte typte ze: ‘Allebei… maar mijn nieuwsgierigheid wint het steeds vaker van mijn angst.’ Jij bent het gehoorzame, zeer ondeugende meisje van de flat geworden… waar iedereen graag naar kijkt en dat maakt je gelukkig, nietwaar?’ Eloise las het bericht meerdere keren. Ze keek naar de donkere ramen tegenover haar en voelde een vreemde mengeling van schaamte en voldoening. Ze wist hoeveel er in korte tijd was veranderd. Wat ooit ondenkbaar had geleken, was inmiddels een geheim ritueel geworden waarnaar ze iedere avond uitkeek. Ze typte: ‘Ja… hoe beschamend het ook klinkt, het maakt me gelukkig.’