De limousine glijdt soepel over het asfalt, het interieur gedrenkt in amberkleurig licht dat vanaf het plafond neerdaalt. Harry zit op de leren bank, zijn smoking nog strak gestreken, zijn das iets losser dan eerder. Hij is tweeëndertig, een gewone man met een gewone baan, gewone ambities, en—zoals hij zelf nooit hardop zegt maar wel met zekere trots draagt—een ongewoon grote, dikke lul die in zijn broek als een verborgen geheim rust.

Tegenover hem zit Bahia, achtentwintig jaar, een tropische schone met huid die glanst als gepolijst mahonie in dit licht. Ze is slank, maar haar lichaam heeft die zeldzame proportie waar rondingen precies daar zitten waar ze de meeste aandacht trekken: borsten die bol en zwaar zijn onder de zijden stof van haar bruidsjurk, billen die uitnodigen tot aanraking met elke beweging die ze maakt. Haar donkere ogen vangen het licht op, reflecteren de opwinding van de dag die achter haar ligt en de nacht die voor haar ligt.

De limousine maakt een bocht en Bahia laat zich meebewegen, glijdt naar voren op de bank tot haar knie die van Harry raakt. Ze draagt geen slipje meer—dat heeft ze in de kapel achtergelaten, een stil gebaar dat Harry pas later zal begrijpen. Nu voelt hij alleen de warmte van haar huid door de dunne stof van zijn broek.

Haar hand rust op zijn dij, vingertoppen die kleine cirkels tekenen. Harry ademt dieper, zijn borstkas die zichtbaar uitzet onder het witte overhemd. De chauffeur is gescheiden van hen door een donker glazen scherm, maar Bahia lijkt dat niet te deren. Haar vingers wandelen hoger, vinden de gulp van zijn broek, de ritssluiting die ze met één vloeiende beweging opent.

Harry's lul ligt zwaar in zijn boxershort, half hard van de spanning van de dag, van haar nabijheid, van de wetenschap dat ze nu echt getrouwd zijn. Haar hand glijdt onder de elastische band, omvat hem, en hij voelt hoe hij in haar vuist groeit—zwaarder, dikker, de aderen die zichtbaar worden onder de dunne huid. Ze trekt hem vrij, laat hem in het amberkleurige licht zien, een donkere pilaar van vlees die recht omhoog wijst.

"Lekker ding," fluistert ze, en haar adem raakt zijn oorlob, warm en vochtig. "Vanavond ga je me lekker neuken, tijger."

Harry's keel maakt een geluid dat geen woord is, alleen lucht die schokkerig ontsnapt. Haar vuist beweegt traag, heen en weer, de huid van zijn lul die over de harde kern schuift. Ze kijkt hem aan, haar ogen half gesloten, lippen iets geopend. De limousine slingert door een bocht en haar beweging versnelt, gebruikt de trilling van het voertuig.

"Voel je hoe hard ik je wil?" vraagt ze, en het is geen vraag. Haar vrije hand trekt haar rok hoger, onthult haar dijen, de donkere driehoek van haar schaamhaar die glanst van vocht. "Ik ben de hele dag nat. Vanaf het moment dat ik ja zei."

Harry's handen grijpen de lederen bank, vingertoppen die in het materiaal drukken. Hij wil haar aanraken, wil zijn vingers in haar drukken, maar zij is degene die de controle heeft. Haar vuist trekt hem sneller, de wrijving die opbouwt in zijn onderbuik, de spanning die zich verzamelt aan de basis van zijn ruggengraat.

"Straks," zegt ze, en ze laat hem los net voordat hij zou komen. Zijn lul bonst tegen zijn buik, druppelt voorvocht dat glanst op zijn overhemd. "Straks mag je me helemaal volspuiten. Maar nu moeten we nog even wachten."

Ze trekt zijn broek dicht, niet helemaal, genoeg om hem te laten zien hoe hij eruitziet—opgeblazen, hongerig, haar eisend. Haar lach is laag, een trillen in haar borstkas die haar borsten laat bewegen. Harry ziet de donkere kringen van haar tepels door de zijde heen, hard en opgericht.

Het feest is in een oude villa aan de rand van de stad, een pand dat geschiedenis ademt en nu gevuld is met muziek, licht, en de lucht van champagne en parfum. Gasten stromen over het terras, door de zalen, hun stemmen een constante bries die door de gangen waait. Harry kent de helft niet—vrienden van Bahia's familie, collega's van wie hij de namen al vergeet zodra ze worden genoemd.

Hij drinkt. Een glas, twee, drie. De champagne prikkelt in zijn neus, koelt zijn keel, verspreidt een warmte die begint in zijn maag en uitstraalt naar zijn ledematen. Hij zoekt Bahia met zijn ogen, ziet haar dansen met haar vader, met een oom, met een man die hij niet kent en die zijn hand te lang op haar onderrug laat rusten.

"Je bruid is prachtig," zegt iemand, en Harry draait zich om naar een vrouw die hij niet herkent. Ze is blond, te opgemaakt, haar lippen een kleur die niet in de natuur voorkomt. "Ik ben Vanessa, collega van Bahia."

"Harry," zegt hij, en ze schudden handen. Haar vingers blijven een seconde te lang in de zijne.

Hij drinkt verder. Wijn nu, rood en zwaar, dat zijn tong paars kleurt en zijn hoofd licht maakt. De muziek verandert, wordt langzamer, intiemer. Hij ziet Bahia aan de andere kant van de zaal, in gesprek met een groep vrouwen. Een van hen—donker haar, huid een tint lichter dan die van Bahia, lichaam dat even slank is maar met borsten die in een diep decolleté worden gepresenteerd—kijkt naar hem. Haar ogen blijven op zijn gezicht rusten, zakken naar zijn keel, zijn borst, zijn hand die het wijnglas vasthoudt.

Carmen. Het naamkaartje in zijn hoofd verschijnt met vertraging, alsof het door dikke mist moet komen. Bahia's beste vriendin, uit Colombia overgevlogen, de vrouw die vanmiddag nog met tranen in haar ogen het bruidsboeket heeft opgevangen.

Ze komt naar hem toe. Hij ziet het gebeuren alsof het een film is waarin hij zelf speelt—haar heupen die zwaaien onder de zilveren jurk, haar hand die een nieuw glas wijn voor hem meebrengt alsof ze weet dat hij het nodig heeft.

"Je ziet er droog uit, bruidegom," zegt ze, en haar stem heeft een accent dat zijn naam een extra lettergreep geeft. Haar-rreee. "Drink."

Hij drinkt. Deze wijn is zoeter dan het vorige, of zijn smaak is veranderd, zijn tong verdoofd. Carmen blijft staan, dicht bij hem, haar schouder die de zijne raakt. Ze ruikt naar iets tropisch—mango, kokos, een zoetheid die zijn hoofd doet tollen.

"Bahia is bezet," zegt Carmen, en haar lippen bewegen dicht bij zijn oor. "Maar jij ziet eruit alsof je hulp nodig hebt."

Harry wil protesteren, wil zeggen dat het prima gaat, dat hij alleen even moet zitten. Maar zijn tong is dik, zijn benen onvast, en Carmen heeft al zijn arm gepakt, haar vingers die in de zachte binnenkant van zijn elleboog drukken. Ze leidt hem door de menigte, langs tafels met taartresten en halfvolle flessen, door een deur die naar een donkere gang leidt.

"Logeerkamer," mompelt ze, alsof dat een uitleg is. "Even rusten."

De kamer is klein, een tweepersoonsbed met een sprei die glinstert alsof er iets op is gemorst. Carmen draait de deur op slot—het klikje is hard in de stilte—omgedraaid naar Harry. Haar ogen zijn bruin, diep, met een glans die hij niet kan plaatsen.

"Op het bed," zegt ze, en het is geen vraag.

Harry valt achterover, het matras dat onder hem veert. De kamer draait, een langzame cirkel die met zijn ademhaling meegaat. Carmen staat boven hem, haar silhouet tegen het licht van de enige lamp. Ze trekt de rits van haar jurk omlaag, een geluid dat scherp is in de stilte. De zilveren stof valt van haar schouders, onthult een beha die zwart is en kant, borsten die eruit willen barsten.

"Jij ook," zegt ze, en haar handen zijn bij zijn das, zijn knopen, zijn riem. Hij helpt haar, of hij denkt dat hij helpt—zijn vingers zijn plomp, onhandig, de knopen van zijn overhemd die weigeren mee te werken. Carmen maakt ze los, één voor één, haar nagels die zijn huid raken.

Zijn smoking ligt op de vloer, zijn overhemd, zijn onderbroek. Hij ligt naakt op het bed, zijn lul die slap tegen zijn dij rust maar met elke ademhaling zwaarder wordt onder haar blik. Carmen trekt haar beha uit, laat haar borsten vallen—grote, bruine, met tepels die donker en hard zijn. Haar slipje volgt, een zwart driehoekje dat ze van haar heupen schuift.

Ze is nat. Hij ziet het glanzen tussen haar dijen, de vochtige weg die ze achterlaat op de binnenkant van haar benen als ze op het bed klimt. Haar knieën zijn aan weerszijden van zijn heupen, haar hand die zijn lul omvat, hem optilt, hem richt.

"Je vrouw zei dat je dit had," fluistert ze, en haar vuist beweegt een keer, helemaal van zijn basis naar de dikke, paarsroze kop. "Een mooie, dikke lul voor een bruid die niet kan wachten."

Harry's hoofd ligt zwaar op het kussen. Hij wil iets zeggen—Bahia's naam, misschien, een protest dat in zijn keel blijft steken. Maar Carmen schuift naar voren, laat de kop van zijn lul over haar lipjes glijden, en hij voelt hoe nat ze is, hoe haar spleet zich opent voor hem, hoe ze omlaag zakt en hem in één beweging volledig opneemt.

"O, god," zegt ze, en het is de eerste keer dat haar stem breekt, dat iets van de controle wegglijdt. Ze blijft zitten, volledig gevuld, haar binnenkant die om hem pulseert, spieren die zich aanpassen aan zijn omvang. Haar handen rusten op zijn borst, vingernagels die in zijn huid drukken.

Dan beweegt ze. Niet langzaam, niet voorzichtig—ze gaat met haar heupen omhoog, laat hem bijna uit haar glijden, en zakt terug met een klap van vlees op vlees. Het geluid is nat, hard, het ritme dat ze meteen vindt alsof ze dit al duizend keer heeft geoefend.

Harry's handen grijpen haar billen, automatisch, vingertoppen die in de zachte rondheid drukken. Hij voelt de spieren werken onder haar huid, de kracht waarmee ze hem optilt en weer laat vallen. Haar borsten bungelen boven hem, zwaaien met elke stoot, en hij kijkt naar de beweging, gehypnotiseerd door het gewicht ervan.

"Kom op, Harry," hijgt ze, en haar stem is hoger nu, scherper. "Neuk me. Spuit me vol. Je hebt nu de kans om me te neuken."

Hij stoot. Zijn heupen komen omhoog van het matras, ontmoeten haar in het midden, drijven dieper dan ze verwacht had—haar mond valt open, een geluid dat geen woord is maar alleen lucht en verlangen. Ze valt voorover, haar handen naast zijn hoofd op het bed, en nu hangen haar borsten in zijn gezicht, de tepels die over zijn lippen strijken.

Harry bijt. Niet hard, maar krachtig genoeg—ze kreunt, haar rug die kromt, en hij voelt hoe ze natter wordt om hem heen, hoe haar kutje hem steviger vastpakt. Hij stoot weer, en weer, het ritme dat hij vindt niet elegant maar wanhopig, de alcohol die zijn remmingen heeft weggespoeld.

"Ja," hijgt Carmen, en haar haar hangt als een gordijn om hen heen, sluit de wereld buiten. "Ja, zo. Diep. Dieper."

Haar binnenkant voelt anders dan hij verwacht had—strakker op een bepaalde plek, zachter op een andere, het weefsel dat zich om hem heen vormt als een handschoen die te warm is. Hij voelt elke ribbel, elke hartslag die door haar lijf pulseert en nu door het zijne.

"Spuit," commandeert ze, en haar stem is een fluistering en een eis tegelijk. "Spuit in me, Harry. Vul me."

Hij voelt het komen. Niet geleidelijk, maar als een golf die vanuit zijn tenen opsteekt, door zijn benen trekt, zich verzamelt in zijn onderbuik en dan explodeert. Zijn lul pulst, spuit, en hij voelt hoe zijn sperma diep in haar wordt gedrukt door de kracht van zijn stoten—een, twee, drie keer, elke puls gevolgd door een kreun die uit zijn keel komt alsof het pijn doet.

Carmen blijft zitten. Haar ademhaling is zwaar, haar borstkas die op en neer gaat, zweet dat op haar bovenlip glinstert. "Dat was lekker, Harry," zegt ze, en haar stem is weer onder controle, weer die van de vrouw die hem hier heeft gebracht. "Dit moeten we vaker doen."

Harry weet niet wat ze bedoelt. Zijn hoofd is leeg, gevuld met een zoemende stilte die de alcohol heeft achtergelaten. Hij heeft haar billen nog vast, zijn vingertoppen die in haar vlees drukken, zijn lul nog in haar—slapper nu, maar nog steeds half hard, nog steeds gevoelig. De laatste golven sperma druipen uit hem, langs zijn stam omlaag, vloeien samen met haar vocht waar ze verbonden zijn.

Hij laat een hand los, laat die naar haar borst glijden, omvat de zwaarte ervan. Haar tepel is hard tegen zijn palm, en hij knijpt, voelt het weefsel dat zich verplaatst onder zijn vingers. 'Oh, wat zijn die groot,' denkt hij, en het is een gedachte die langzaam komt, die door de mist van zijn dronkenschap moet vechten.

Carmen komt van hem af. Haar kutje maakt een geluid wanneer ze hem loslaat—een zachte plop, vocht dat uit haar loopt en op zijn buik druppelt. Ze staat op, loopt naar de andere kant van het bed, en laat zich vallen op het kussen dat nog warm is van waar zijn hoofd lag. Haar benen vallen open, onthullen haar spleet die openstaat, roze en glanzend van zijn sperma dat eruit druppelt.

Harry blijft liggen. De kamer draait nog steeds, maar langzamer nu, een draaimolen die uitloopt. Hij staat op, wankelend, zijn handen die naar het meubilair zoeken om zijn evenwicht te bewaren. Zijn kleren liggen overal, maar hij pakt er geen—de deur is dichtbij, de gang die erachter ligt lijkt een logische volgende stap in een reeks gebeurtenissen die hij niet meer probeert te begrijpen.

De gang is lang, donker, verlicht door enkele wandlampen die een geelachtig licht werpen. Harry strompelt erdoorheen, zijn handen die langs de muur glijden, zijn voeten die op het dikke tapijt geen geluid maken. Hij is naakt, maar dat registreert hij niet—de warmte van de alcohol, de leegte na zijn orgasme, ze maken hem immuun voor schaamte.

Dan ziet hij de rij. Mannen, allemaal naakt, die in een lange file staan die zich uitstrekt tot ver waar hij kan zien. Ze staan niet stil—sommigen rukken langzaam aan zichzelf, anderen praten zachtjes, hun stemmen een constant gemurmel. Harry loopt erlangs, zijn schouder die die van een grote man raakt—blond, gespierd, een lul die omhoog wijst en nog dikker is dan de zijne.

Hij kijkt niet om. De deur aan het einde van de gang staat open, licht dat eruit valt, geluiden die hij nog niet kan plaatsen. Hij strompelt naar binnen, valt neer op de eerste stoel die hij vindt—aardenkleurig fluweel, stof die plakt aan zijn vochtige huid.

Het bed in het midden van de kamer is groot, groter dan dat in de logeerkamer, met lakens die wit zijn geweest maar nu gespikkeld en doordrenkt met vocht dat niet alleen water is. Op het bed ligt een vrouw, op haar knieën, haar billen omhoog geworpen, haar gezicht verborgen in een kussen. Haar lichaam is bedekt met een laag glans—zweet, sperma, het is onmogelijk te zeggen.

Een man staat achter haar, zijn handen die haar heupen grijpen, zijn lul die in en uit haar stoot met een ritme dat mechanisch is, efficiënt. Harry hoort het geluid—nat, hard, het vlees dat tegen elkaar slaat. De man kreunt, zijn rug die kromt, en hij trekt zich terug, rukt aan zichzelf, spuit—een witte boog die over haar billen landt, in de kloof ervan druipt, op haar rug spettert.

De volgende man stapt naar voren. Geen pauze, geen onderbreking—alleen de soepele overgang van één lichaam naar het volgende. De vrouw op het bed beweegt niet, of beweegt wel—haar handen grijpen de lakens, haar hoofd dat een keer omhoog komt, een sluier die Harry nu ziet, wit en doorschijnend, die over haar haar valt.

"Kom op," brult Harry, en zijn stem is luid in de kamer, ruw. "Neuk die slet. Geef haar alles."

De man die nu in haar is—donker, gespierd, een rug vol littekens—draait zijn hoofd niet eens. De vrouw wel. Haar gezicht komt half uit het kussen, haar mond die openstaat, haar ogen die glazig zijn en toch iets zoeken—meer, altijd meer.

"Meer," zegt ze, en het is hetzelfde woord dat Carmen gebruikte, maar dan gebroken, herhaald. "Meer. Neuk me. Vul me."

Harry kijkt. Hij kan niet anders—de stoel is comfortabel, zijn lichaam is zwaar, en het tafereel voor hem heeft een hypnotiserende kwaliteit. Hij ziet hoe elke man anders is—de een snel en hard, de ander langzaam en diep, de een met handen die haar borsten grijpen, de ander met vingers die haar clitoris vinden en daar blijven terwijl hij stoot.

Hij rukt aan zichzelf. Zijn lul is weer hard, verrassend hard, de alcohol die zijn verlangen heeft verdoezeld maar niet heeft uitgedoofd. Zijn vuist beweegt traag, oneffen, niet het ritme die zijn lichaam echt wil maar genoeg om de stroom erin te houden.

Dan staat hij op. De kamer draait, maar hij heeft de stoel vast—één stap, twee, wankelend naar het bed waar de volgende man net klaargekomen is, zijn sperma dat over haar schaamhaar druipt, haar dijen die nat zijn van het vocht van anderen.

Hij ziet de sluier duidelijk nu. Wit, met kant aan de randen, het soort dat een bruid draagt. Hij lacht, een geluid dat uit zijn buik komt, dat ruw en vreugdeloos is.

"O," zegt hij, en hij wijst, zijn vinger die trilt. "Je bent ook getrouwd. Ik ook. Met Bahia."

Iets duwt hem opzij. Een schouder, groot, behorend aan een man die op hem neerkijkt alsof hij een insect is—een beul van een vent, kaal, met een lul die Harry's eigen formaat tart en overtreft.

"He," zegt de man, en zijn stem is zacht, bijna vriendelijk, wat het dreigende erger maakt. "Even op je beurt wachten, hè. Ik ga nu die slet volspuiten."

Harry gaat zitten. Terug naar zijn stoel, zijn dronken kop die hem vertelt dat dit logisch is, dat dit is hoe het werkt, dat hij gewoon moet wachten. Zijn vuist vindt zijn lul weer, trekt met een ritme dat wanhopig is, totdat hij weer stijf staat—rood, gezwollen, druipend van voorvocht.

De beul neukt. Het bed kraakt, de vrouw kreunt, en Harry kijkt. Tientallen mannen, dat telt hij later, of misschien zijn het er meer—hij verliest het bijhouden, verliest het onderscheid tussen één lichaam en het volgende. Ze komen in haar, op haar, over haar—haar rug is een canvas van witte sporen, haar billen die glanzen, haar kutje dat openstaat en pulst tussen elke man door.

De lucht is dik. Harry proeft het—zout, muskus, de chemische bijsmaak van sperma dat overal hangt. Er ligt een plas op de vloer, een plas op het laken, het druipt uit de vrouw en vormt kleine poeltjes waar haar dijen het bed raken.

Dan is de laatste man klaar. Een jongere, slank, met een lul die kleiner is dan de meeste maar die evenveel produceert—Harry ziet het spuiten, hoort de kreun, ziet hoe de vrouw haar hoofd omdraait alsof ze het voelt, alsof ze elk shot registreert.

Harry staat op. Deze keer duwt niemand hem opzij—de beul zit op een stoel aan de andere kant van de kamer, zijn lul slap nu maar nog steeds indrukwekkend, een sigaret tussen zijn vingers die hij niet heeft aangestoken. Harry wankelt naar het bed, zijn handen die naar de vrouw reiken, haar heupen die hij vastpakt.

Ze is warm. Nat, zo nat dat zijn vingers wegglijden, dat hij haar moet grijpen om houvast te vinden. Hij richt zijn lul, voelt hoe hij tussen haar lipjes glijdt, hoe hij moeiteloos naar binnen schuift alsof hij thuiskomt in een huis dat al bewoond is.

"O, god," zegt hij, en het is niet bedoeld voor haar, alleen voor zichzelf, voor de sensatie die hem overweldigt—warmte, druk, de pulserende overblijfselen van tientallen orgasmes die nog in haar lijf trillen.

Hij neukt. Het is niet elegant—zijn heupen slaan tegen de hare, zijn handen die in haar vlees grijpen, zijn ademhaling die zwaar en onregelmatig is. Hij komt snel, sneller dan hij wil, de opbouw die er niet is, alleen de explosie—zijn lul die pulst, spuit, zijn sperma dat zich voegt bij dat van de anderen, dat eruit loopt zodra hij er meer in pompt.

Hij valt voorover. Zijn borstkas raakt haar rug, zijn gezicht dat in haar nek verdwijnt, de sluier die over zijn hoofd valt. Het ruikt naar parfum daar, naar iets bloemigs dat door de lucht van seks heen breekt—jasmijn, misschien, of lelie.

"Dat was lekker, sletje," fluistert hij in haar oor, en het woord voelt goed in zijn mond, voelt als de waarheid. "Hoe heet je?"

Haar ademhaling is zwaar, onderbroken door kleine kreuntjes die nog steeds opkomen, reflexen van het gebruik dat ze heeft doorstaan. Haar tong is dik wanneer ze spreekt, de woorden die dubbel klinken alsof ze ze twee keer zegt.

"Bahia," zegt ze. "Ik ben net getrouwd. En je hebt me heerlijk geneukt."

Harry mompelt. Het registreert niet, of het registreert teveel—een naam die bekend is, een naam die niets betekent in deze context. "Nou," zegt hij, en zijn stem is bijna in slaap, de woorden die in zijn kussen verdwijnen. "Mijn vrouw heet ook Bahia. Is een mooie naam."

Hij valt. Niet in slaap, maar door de slaap heen—een duik die diep is en donker, waar geen dromen zijn, alleen de zwarte stilte van alcohol en uitputting. Hij voelt niet hoe ze onder hem beweegt, niet hoe haar ademhaling synchroon loopt met de zijne, niet hoe hun lichamen samen een vorm maken die op omhelzing lijkt.

De volgende ochtend komt als een bijl. Harry wordt wakker met een steek in zijn slaap, een tweede in zijn nek, een derde die achter zijn ogen zit en pulseert met elk licht dat door de gordijnen valt. Hij probeert te bewegen, maar zijn lichaam is zwaar, vastgeplakt—niet alleen aan het laken, maar aan het lichaam onder hem.

Hij opent zijn ogen. Het licht is fel, wit, het soort dat door een kater heen snijdt als een mes. Hij ziet de kamer—dezelfde, en toch anders, het tafereel van de nacht nu belicht door daglicht dat alles onverbiddelijk anders toont.

Het laken is bruin-wit, doordrenkt met vocht dat gestold is, dat overal zit—op zijn buik, zijn dijen, zijn borstkas. Hij voelt het in zijn haar, tussen zijn tenen, de dikke laag van wat tientallen mannen en hijzelf hebben achtergelaten.

Het lichaam onder hem beweegt. Hij voelt het eerst—de ademhaling die dieper wordt, de spieren die zich uitrekken. Dan draait het gezicht, en hij ziet haar—donkere huid, nu bedekt met een patina van droog sperma dat haar glans heeft weggenomen, haar ogen die langzaam openen, wazig, verward.

"Oh," zegt ze, en haar stem is schor, gebruikt. "Hoi, Harry."

Ze kent hem. Het registreert langzaam, door de mist van zijn kater heen—haar stem die bekend is, haar naam die op zijn lippen ligt maar die hij niet durft uit te spreken.

"Manlief," zegt ze, en ze lacht, een geluid dat in een hoest overgaat. "Hoe was jouw huwelijksnacht? Volgens mij heb je me goed gevuld."

Harry kijkt naar haar. Naar het lichaam dat hij de hele nacht heeft gezien, dat hij heeft aangeraakt, dat onder hem ligt met de warmte die nog steeds aanwezig is tussen hen. Hij ziet de sluier, nu verkreukeld, aan de zijkant van het bed gevallen. Hij ziet de ring aan haar vinger, goud, degelijk, dezelfde als die om de zijne.

"Heerlijk," mompelt hij, en het is de waarheid, ook al weet hij niet meer waarom. "Ik ben helemaal leeg."

Ze draait zich naar hem toe, haar lichaam dat tegen het zijne schuift, de plakkerigheid die ze delen. Haar ogen vallen dicht, haar ademhaling die weer regelmatig wordt, en hij volgt haar—de slaap die terugkomt, zacht deze keer, geneesmiddel voor de pijn die morgen pas echt zal beginnen.

Ze slapen uit, de bruid en bruidegom, onder een laag van wat hen heeft verenigd en gescheiden, van wat ze morgen pas zullen begrijpen.