Vrijdag, net na de lunch, dus nog vroeg in de middag. Het wordt zo’n weekend waarvan je eigenlijk als het zich aan dient nog moet zoeken naar de juiste invulling. Beriel, mijn vrouw, was naar de huishoudbeurs en zou in Amsterdam met een paar vriendinnen blijven overnachten. Ze zijn vanochtend vertrokken en komen pas zondag na het eten thuis. Er was genoeg sport op tv, dus ik zou me niet hoeven te vervelen.

Ik besloot eerst mijn ontbijtbord en glas op te ruimen en een goede kop koffie te pakken. Op dat moment zie ik de buurvrouw (Annemieke) ons pad op komen lopen. Ik loop naar de deur en voordat zij aangebeld heeft trek ik de voordeur open. “Hi Charlie, is Beriel thuis?” mompelt ze. Ik kijk haar aan. Ze is rond de veertig en ziet er goed uit. Korte witte zomerse jurk. Mooie gebruinde benen in open slippers, half lang donkerblond haar. Ze heeft een zonnebril op haar hoofd in het haar gestoken. Ik glimlach en deel mee dat ik haar moet teleurstellen. “Oh dat is waar ook, ik wist het”.

“Weet je” gaat zij verder, “Mijn Wim is ook een weekend weg. Naar de Formule 1 in Oostenrijk”. “Ach jee, dan zijn we de arme schapen die moederziel alleen achterblijven” geef ik antwoord.

Die Wim geniet ook van het leven. Het is een publiek geheim dat hun huwelijk wel erg neigt naar een open huwelijk. Beiden hebben zich niet onbetuigd gelaten als het gaat om korte romances weten wij. Ik moet daar natuurlijk geen oordeel over geven want ik heb in het verleden ook gespeeld met Iris, de vriendin van mijn dochter. Maar wat Wim in Oostenrijk uit gaat spoken lijkt me wel duidelijk.

Het is even stil, ze kijkt me aan en streelt even over mijn onderarm waarmee ik de deur op halve hoogte vast hou. “Ja, nou ja. Dat is zo” gaat ze verder. “Maar ik heb straks een afspraak, dus helemaal alleen ben ik niet. En jij? “ wilt ze weten. Ik ben een beetje overvallen door haar vraag, maar met name door de manier waarop ze naar mij kijkt. Ze is eigenlijk best een mooie vrouw, maar ik vind ze normaal altijd een beetje gemaakt doen, op de voorgrond willen zijn. Dat hoeft voor mij niet per se. “Ik heb helemaal niks geen plannen, kan doen en laten wat ik wil”.

“Nou als je een bakkie wilt doen dan zie ik je wel verschijnen” zegt ze met een brede glimlach.

“Waar ik voor kwam, zou het bijna vergeten, mag ik mijn auto opladen bij jullie? Ik krijg mijn oplaadstation niet aan de praat”. “Natuurlijk, rij hem maar hierheen” antwoord ik haar. Ze haalt haar auto, ik koppel aan en log in. “Geef even een seintje wanneer hij klaar is, dan koppel ik hem weer los”. “Is goed, dank Charlie, je bent mijn redder in nood” en mijn nood is hoog zegt ze met een knipoog en een ferme glimlach.

Ik stap naar binnen en begin aan de kop koffie. Dan gaat mijn telefoon. Een berichtje. Het is van Iris. “Zijn jullie thuis?” vraagt ze. “Ik ben in de buurt en dacht aan een gezellig bakkie”. “Ik ben er, Beriel is een weekend weg”. Het blijft stil. Ik moet denken aan onze laatste momenten samen (zie vorige verhalen van mijn zijde). Best wel heftig, geweldige seks hadden we, zo intens. Maar door ons drukke leven werd het steeds lastiger om elkaar privé te zien. Maar wat heb ik mooie momenten met haar gehad. Ik zou met haar best nog wel eens een langere periode samen willen zijn.

De bel gaat. Ik doe open en daar staat Iris voor me. “Ben je echt een heel weekend alleen”? Voordat ik haar kan beantwoorden stapt ze naar binnen. Ze draagt een spijkerjasje met spijkerrokje en bruine laarzen tot net onder de knie. Onder het jasje een witte blouse. De bovenste knoopjes staan open.

Ik schenk koffie in en zet de mok voor haar neer. Ik kijk haar daarbij diep aan. “Charlotte is ook mee naar Amsterdam he”? vraagt Iris. “Charlotte is mijn tante en ik hoorde haar tegen mijn moeder zeggen dat ze ook nog naar een stripclub zouden gaan”. Ik gniffel. Iris kijkt me aan en vraagt “vindt je dat niet erg dan, het doet je schijnbaar niets”. “Ach lieverd, ik ben toch ook vaak stout geweest, wie ben ik dan om er iets van te zeggen”. “Geweest”? vraagt Iris, “Geweest of nog steeds”?

“Geweest” zeg ik met serieuze toon. “Het is dat ik dit weekend afspraken heb anders kwam ik je eens testen” lacht ze. Ze slurpt de laatste resten uit haar mok. “Ik meen het hoor, ik zal je zo willen testen”. Maar helaas, mijn afspraak wacht. Ze staat op en ik loop met haar mee naar de deur. Ik pak haar bij haar middel en geef een lichte tik op haar billen. “Zie je, je bent nu al gezakt” roept ze. “Gelukkig maar”.

Ik wil me niet laten kennen. Heel mijn lichaam schreeuwt om haar lichaam te gaan verwennen, maar ik hou me in en open de voordeur. Ik geef haar een vette knipoog. Ze duwt de deur een beetje dicht en geeft mij een ferme kus vol op mijn mond. Ze ruikt heerlijk. Ik trek haar langzaam naar me toe en ze sluit haar ogen. Zachtjes fluister ik in haar oor dat ze heerlijk ruikt en vervolgens trek ik de deur weer verder open. “Schop je mij er nu echt uit” vraagt ze. Daarbij waarschijnlijk vergetend dat ze zelf weg zou gaan. “Nooit mooie vrouw, nooit schop ik jou er uit. Jij bent altijd welkom”. Zachtjes knijpt ze in mijn kruis. “Dat is goed te horen, ik ga dat onthouden. Doei doei”. En daar stapt ze in haar auto en rijdt de straat uit. Wat een prachtig mens denk ik.

Met een heerlijk gevoel loop ik naar het winkelcentrum. Ik begin bij de slager, dan de bakker en dan de supermarkt. Dan, op de terugweg, loop ik langs een schoenenwinkel. Opruiming schreeuwen posters op de ramen. Ik besluit eens te kijken wat ze hebben. Ik pak een schoen en een vrouw van rond de 30-35 komt naar me toe. Ik vraag of ze ook maat 45 heeft van deze schoen. Ze deelt mee dat ze even gaat kijken en komt korte tijd later terug met het paar in de juiste maat. Als ze bukt om de doos neer te zetten kijk ik zo naar haar navel. Ze draagt een mooie kanten BH, zwart met grijs en oud roze. Ik voel me nog heerlijk van Annemieke en Iris en hoop dat ze lang gebukt blijft staan. Dat doet ze echter niet, ze lacht wel flauwtjes naar me. Ze heeft me gewoon betrapt maar zegt er niks van. Ze loopt naar een collega en ze babbelen over het weekeinde. Ik begrijp uit het verhaal dat ze morgen (zaterdag) moet werken tot 14 uur. Ik besluit de schoenen te nemen en loop naar de kassa. Dezelfde vrouw bedient mij. Alsof het doodnormaal is vraag ik haar: “zal ik je morgenmiddag om 14 uur hier op pikken? Dan drinken we wat en zien we wat de dag ons verder brengt.” De vrouw verschrikt en weet even niets uit te brengen. “Dat is wel erg kort dag, ik moet dan van alles regelen. Mijn man ….”. Sssttt zeg ik en leg een vinger op haar mond. “Ik wil je niet in een lastig pakket brengen, ik wist natuurlijk niet dat je gebonden bent”.

Ik stekker de winkel uit en moet lachen in mezelf. Dat ik dit gewoon direct gezegd hebt. Oei oei, schaamteloos ben ik eigenlijk. Ik kijk nog eens achterom en zie de vrouw staan, voorzichtig steekt ze haar hand op om kort te zwaaien. Ik eet een broodje bij een lunchroom en ga weer huiswaarts met mijn aankopen.

Ik ga de tuin in en hoor in haar tuin Annemieke schoffelen en bezig zijn. We begroeten elkaar en ze deelt mee dat ze haar afspraak naar voren heeft gehaald en nu net als mij kan doen en laten wat ze wilt. Het enige dat ik daar zinvol op kan antwoorden is dat ze dat dan ook zeker moet doen. Een uurtje later word ik opgeschrikt door een hoop kabaal en harde verwensingen gevolgd door een Auuu Auuu. Voordat ik iets kan doen strompelt Annemieke richting onze tuin. Ze roept naar me, of ik haar kan helpen. Ik open de poort en ondersteun haar. Ik zie een beetje bloed op haar voet. Ze verteld dat de tafel kieperde en op haar voet viel. Ik ondersteun haar naar onze zonnebank en leg haar neer. Ik bekijk haar voet en haal een schone doek, wrijf het bloed weg en besluit een zalf op haar voet te smeren. Dat zal het bloeden stoppen. Langzaam smeer ik de zalf in op de plek, maar ga daarbij automatisch naar haar enkel en richting haar tenen. Ze heeft mooie voeten denk ik. Het gaat eigenlijk automatisch, ik ben haar voet gewoon aan het masseren. Ze geniet er van en geeft lichte kreuntjes. “Wat doe je dit heerlijk Charlie, maar ik denk dat mijn andere voet ook moet hoor”. “Je hebt gelijk An en ik pak haar andere voet er ook bij. Zo zitten we een paar minuten, ze steunt op haar ellebogen en bekijkt het schouwspel met een brede glimlach. Ik leg haar voet neer en zeg dat ze moet blijven liggen en niet moet wegrennen. Ook vraag ik of ze wat wilt drinken.

Binnen pak ik een flesje olie en neem wat kouds te drinken mee. Ik stroop vervolgens haar jurk iets omhoog tot bovenkant dijbeen. Langzaam begin ik haar te masseren met de olie. Wreef, voetzool, tenen en hiel en ik verzoek haar haar benen op te trekken. Ik kan nu goed haar kuiten onder handen nemen. “Jeetje Charlie, wat heerlijk. Van mij mag je nog wel even door gaan, je bent een ware kunstenaar”. Mijn handen zitten inmiddels ook al in haar knieholte en stukje dijbeen. Op een gegeven moment houdt ze mijn hand vast. “Charlie, misschien zitten mensen wel naar ons te kijken en ze knikt met haar hoofd naar de omliggende woningen. Voelt niet prettig. Bovendien zit die jurk ook in de weg, toch? Ik ga naar huis, kan ik me verkleden en dan zie ik je over 5 minuten? Kom je langs achter”? “Als jij dat echt wilt, doe ik dat zeker An. Ik zie je zo”.

Het is vrijdagmiddag rond half vier en ik ben opgewonden door en van Annemieke. Mijn hemel. Nu ga ik ook volledig voor haar. Ze wilt het ook, geeft genoeg signalen af en volgens mij hebben we beiden hierover wel eens gefantaseerd. Ik pak de olie, doe die in een tasje, ruim de glazen op en sluit af. Dan loop ik naar An. Ik kom de kamer binnen en zij komt uit de keuken. Ze heeft twee glazen en een kan met koud water. Ik bekijk haar. Adembenemend ziet ze er uit. Een vaal wit kanten hempje waarin haar borsten iets naar buiten komen en waarin haar tepels door de stof heen schijnen. En een blauw slipje, hoog opgetrokken waardoor de overgang van dijbeen naar heup een geil aangezicht geeft. Ik fluit zachtjes tussen mijn tanden. “Zullen we ons maar gelijk afzonderen van pottenkijkers”? Ze wijst daarbij naar de keuken- en woonkamer ramen. Je hebt nog wat af te maken, want ik voel hier en daar pijntjes.

Ze geeft de kan aan mij en neemt mijn hand. Zo lopen we de trap op naar boven.