Hij had Rayan kunnen laten vertrekken. Hij had kunnen zeggen dat het genoeg was geweest, dat de schuld niets veranderde aan zijn waardigheid. In plaats daarvan had hij hem bijna gesmeekt om terug te komen. Victor liep naar zijn bureau en legde beide handen op het blad. "Wat ben ik aan het doen?" fluisterde hij. Hij dacht aan Charlotte, aan hun huwelijk. Aan de kinderen. Aan de man die hij altijd dacht te zijn: succesvol, beheerst, iemand die problemen oploste in plaats van zich eraan over te leveren. Die man had vanavond op zijn knieën gezeten en mondeling een jongen bevredigt. Maar het meest verontrustende was dat hij niet alleen aan die vernedering dacht. Hij dacht aan vrijdag. En zodra hij dat besefte, trok er opnieuw een golf van schaamte door hem heen. Hij wilde Rayan niet nodig hebben, hij wilde niet verlangen naar zijn aandacht, zijn goedkeuring, zijn bevelen. En toch had hij zelf gevraagd of Rayan terugkwam. Victor ging zitten en verborg zijn gezicht in zijn handen. Misschien was de schuld niet langer het enige probleem. Misschien was het probleem dat een deel van hem inmiddels hoopte dat Rayan vrijdag inderdaad zou verschijnen.

Twee dagen lang probeerde Victor zichzelf ervan te overtuigen dat hij alleen maar om een nieuwe afspraak had gevraagd vanwege de schuld. Dat is alles. Hij had geld nodig. Rayan had macht over hem. Meer was het niet. Maar een andere gedachte drong zich meteen op. Als het alleen om het geld ging, waarom had je hem dan gevraagd terug te komen? Victor schudde zijn hoofd. Omdat hij geen andere keuze had. Je had wél een keuze. Hij had kunnen weigeren. Hij had kunnen opstaan, Rayan de deur wijzen en de gevolgen onder ogen zien. Maar dat wilde je niet. "Niet waar," fluisterde Victor. Hij wilde dit helemaal niet. Hij wilde Rayan niet nodig hebben. Hij wilde geen bevelen opvolgen. Hij wilde niet nadenken over vrijdag. En toch keek hij telkens weer naar de klok. Misschien komt hij niet. Die gedachte zou hem opgelucht moeten maken maar in plaats daarvan voelde hij een onverwachte teleurstelling. Victor sloot zijn ogen. "Dit betekent niets," zei hij tegen zichzelf. Maar een andere stem in zijn hoofd antwoordde onmiddellijk: Dan zou je niet zo hopen dat hij vrijdag komt. Victor opende zijn ogen. Dat was precies de gedachte waar hij het meest bang voor was.

Victor probeerde zijn aandacht op iets anders te richten. Hij pakte een dossier, las dezelfde alinea drie keer en merkte dat hij niets had opgenomen. Zijn gedachten bleven terugkeren naar Rayan en naar de afspraak die hij zelf had gemaakt. Tot zijn eigen ergernis reageerde zijn lichaam opnieuw op die herinnering. Victor verstijfde. "Nee," fluisterde hij. Hij stond op en liep naar het raam, alsof beweging het gevoel kon verdrijven. Maar zijn hartslag was sneller geworden en een onverklaarbare spanning bleef door zijn lichaam trekken. Zijn verstand protesteerde. Dit wil je niet. Maar zijn lichaam leek een ander verhaal te vertellen, hij kreeg een erectie.

Waarom kijk je dan steeds naar de klok? Victor kneep zijn ogen dicht. Hij schaamde zich voor die tegenstrijdigheid. Hij wilde zichzelf blijven zien als dezelfde man die hij altijd was geweest, maar zijn eigen reacties maakten dat beeld steeds moeilijker vol te houden. En het ergste was misschien nog wel dat hij wist wanneer het begon. Zodra hij aan vrijdag dacht. Victor opende zijn ogen en keek naar de donkere weerspiegeling van zichzelf in het raam. "Wat gebeurt er met mij?"

Vrijdag werd alleen maar erger naarmate de uren verstreken. Victor probeerde zich op zijn werk te concentreren, maar telkens wanneer hij dacht dat hij eindelijk zijn gedachten onder controle had, keerde dezelfde spanning terug. Het was een gevoel dat hij herkende uit zijn huwelijk. Diezelfde onrust, diezelfde verwachting die hij kende wanneer hij 's avonds naast Charlotte lag en wist dat er tussen hen iets kon gebeuren. Alleen was het beeld in zijn hoofd nu anders. Rayan. Victor schrok bijna van zichzelf wanneer die naam opdook. Hij probeerde aan Charlotte te denken, aan hun vertrouwde leven, aan alles wat veilig en bekend was. Maar telkens schoof Rayans gezicht daar ongevraagd doorheen. Waarom denk ik aan hem? Victor keek op de klok. Nog twee uur. Hij voelde zijn hartslag versnellen. Nog één uur. Hij wist inmiddels dat hij niet alleen zenuwachtig was voor wat Rayan van hem zou verlangen. Hij was zenuwachtig omdat een deel van hem verlangde naar de ontmoeting zelf. Die gedachte maakte hem stil. Om kwart voor acht sloot Victor zijn kantoordeur. Voor de tweede keer in een week wachtte hij op Rayan.

Om half acht had Victor, tegen beter weten in, opnieuw naar het poeder gegrepen. Hij had gehoopt dat het zijn nervositeit zou dempen. In plaats daarvan voelde alles scherper. Zijn gedachten joegen sneller en iedere minuut leek langer te duren. En steeds kwam dezelfde naam terug, Rayan. Victor probeerde zichzelf wijs te maken dat het alleen de spanning van de situatie was. De schuld. De angst. De macht die Rayan over hem had. Maar dat verklaarde niet waarom zijn hart sneller klopte wanneer hij aan de jongen dacht. Hij liep naar het raam en zag zijn eigen spiegelbeeld. "Wat gebeurt er met me?" Hij kende zichzelf niet meer. Hij was getrouwd. Hij had een gezin. Hij had altijd gedacht dat hij precies wist wie hij was en wat hij wilde. En toch stond hij nu op vrijdagavond in zijn kantoor te wachten op een man die hij eerder nog als een bedreiging had gezien. Nu voelde het ingewikkelder, hij was nog steeds bang voor Rayan. Maar naast die angst zat iets anders. Verwachting. Victor keek naar de klok. 19:58. Twee minuten. En tot zijn schrik merkte hij dat hij hoopte dat Rayan op tijd zou komen.

Het poeder had de onrust niet weggenomen. Integendeel. Victors gedachten leken sneller te bewegen, terwijl zijn verlangen en zijn schaamte steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden waren. Toen trilde zijn telefoon. Een bericht van Rayan. Kleed je uit en wacht op mij. Midden in je kantoor. Victor staarde naar het scherm. Zijn eerste reactie was onmiddellijk verzet. Nee. Dit ging te ver. Hij kon nog altijd vertrekken. Hij kon de deur achter zich dichttrekken en doen alsof deze hele week nooit had bestaan. Maar toen kwam de andere gedachte. Je hebt hem zelf gevraagd terug te komen. Victor liep langzaam door zijn kantoor. Zijn vingers trilden. Hij dacht aan zijn vrouw. Aan zijn gezin. Aan de man die hij tot voor kort dacht te zijn. En toen dacht hij opnieuw aan Rayan. Zijn hoofd voelde alsof het in tweeën was gespleten. Ga weg. Blijf. Dit is waanzin. Maar je wilt weten wat er gebeurt. Victor bleef midden in zijn kantoor staan. Voor het eerst besefte hij dat hij niet alleen vocht tegen Rayan. Hij vocht tegen zichzelf en zijn nieuwe gevoelens.

Victor wist nauwelijks meer hoe hij op dat punt was beland. Even later stond hij midden in zijn kantoor, zonder kleren, terwijl zijn nette pak achteloos over een stoel hing. Hij voelde zich kwetsbaar en belachelijk tegelijk. Zijn hart klopte hard. Hij had zichzelf kunnen aankleden. Hij had Rayan kunnen berichten dat hij van gedachten was veranderd, maar dat deed hij niet. Hij bleef staan. Wachten. Op Rayan. En tot zijn eigen ontzetting was het niet alleen angst die hem overeind hield. Er zat ook verwachting onder, een spanning die hij niet langer volledig kon ontkennen. Zijn Rayan. De gedachte schoot door zijn hoofd en Victor sloot onmiddellijk zijn ogen. "Wat is er met mij gebeurd?" fluisterde hij. Op datzelfde moment hoorde hij de lift in de gang stoppen. Victor opende zijn ogen. Rayan was gearriveerd.

Rayan stapte naar binnen en sloot de deur achter zich. Zijn blik ging langzaam over Victor heen. "Ik zie dat je een hele gehoorzame jongen bent geworden," zei hij met een zweem van ironie. Victor voelde onmiddellijk hoe de woorden hem raakten. "Zo keurig op mij staan wachten," vervolgde Rayan. Victor wilde iets terugzeggen, maar zijn stem bleef steken. Tot zijn eigen schaamte reageerde zijn lichaam sterker dan hij wilde en zijn pik richtte zich een beetje op. De spanning in hem nam toe en hij voelde zich daardoor alleen maar kwetsbaarder tegenover Rayan. Rayan merkte zijn reactie op. Een tevreden glimlach verscheen op zijn gezicht. Victor sloeg zijn ogen neer. Hij wist inmiddels dat Rayan precies wist welke woorden hij moest gebruiken om hem uit zijn evenwicht te brengen. En misschien was juist dát wat Victor het meest beangstigd

"Vertel het me eens, Victor," zei Rayan rustig. "Hoe fijn vind je het eigenlijk dat ik weer ben gekomen?" Victor keek hem aan en zweeg. "Op je eigen verzoek," voegde Rayan eraan toe. Die woorden raakten hem precies waar Rayan ze wilde hebben. Victor voelde hoe zijn gedachten opnieuw door elkaar raakten. Hij had zichzelf verteld dat hij Rayan alleen had gevraagd terug te komen vanwege zijn schuld. Dat was de verstandige verklaring. Maar Rayan maakte die verklaring steeds moeilijker vol te houden. "Ik..." begon Victor. Hij keek weg. Rayan wachtte geduldig. "Zeg het." Victor haalde diep adem. "Ik ben blij dat je gekomen bent." Rayan glimlachte. "Daar wilde ik je hebben." Victor voelde de schaamte opkomen, maar tegelijk ook een vreemde opluchting. Alsof het uitspreken van die woorden een last van hem afnam. En juist dat maakte hem nog onzekerder over zichzelf.

"Wat wil je, Victor?" vroeg Rayan met een scheve glimlach. "Wil je me opnieuw laten zien hoe gehoorzaam je kunt zijn, of verlang je inmiddels naar iets anders?" Victor voelde zijn adem even stokken. Rayan wist precies welke woorden hij moest gebruiken. Hij hoefde nauwelijks iets te doen; een paar opmerkingen waren genoeg om Victors zorgvuldig opgebouwde zekerheden opnieuw aan het wankelen te brengen. "Je denkt nog steeds aan dinsdag, hè?" vervolgde Rayan. Victor keek hem beschaamd aan. "Ik weet het niet." "Jawel," zei Rayan rustig. "Je weet het wel." Victor zweeg. De herinnering alleen al bracht diezelfde verwarrende spanning terug. Rayan glimlachte. "Dat dacht ik al." Victor haalde diep adem. Voor het eerst durfde hij niet meer met zekerheid te zeggen dat hij alleen maar door zijn schuld werd gedreven.

Rayan bleef hem aankijken. "Je probeert jezelf nog steeds wijs te maken dat ik hier alleen ben vanwege het geld," zei hij. "Maar jij hebt mij zelf gevraagd om terug te komen." Victor wilde reageren, maar Rayan ging verder. "Je had nee kunnen zeggen. Je had je kunnen aankleden en naar huis kunnen gaan. Dat deed je niet." Victor keek naar de grond. "Dat zegt niets." "Nee?" Rayan glimlachte. "Waarom sta je dan nog steeds hier?" Die vraag bleef hangen. Rayan stapte een stukje dichterbij. "Ik hoef je nergens toe te dwingen, Victor. Jij maakt de keuzes. Ik hoef ze alleen maar hardop voor je te benoemen." Victor voelde zijn gedachten opnieuw botsen. Misschien had Rayan gelijk, misschien ook helemaal niet. Maar het feit dat Victor zelf geen antwoord wist, gaf Rayan precies de macht waar hij naar op zoek was. "Je hoeft vanavond maar één ding te doen," zei Rayan zacht. "Wees eerlijk tegen jezelf." Victor keek op. "En wat als ik dat niet kan?" "Dan," antwoordde Rayan met een glimlach, "blijf ik vragen stellen totdat je het wel kunt."

Rayan bleef hem strak aankijken. ‘Je probeert nog steeds te doen alsof je dit allemaal onder controle hebt,’ zei hij zacht. ‘Maar kijk eens naar jezelf.’ Victor slikte. ‘Je voelt die drang om je echt aan mij te onderwerpen, is het niet, brave jongen?’ Victor wilde onmiddellijk ontkennen, maar de woorden bleven steken. Rayan glimlachte alsof hij dat antwoord al verwachtte. ‘Zeg maar dat ik ongelijk heb.’ Victor keek weg. ‘Ik… weet het niet.’ ‘Dat is geen nee.’ De stilte die volgde voelde zwaarder dan alles wat Rayan tot nu toe had gezegd. ‘Je had hier niet hoeven staan,’ vervolgde Rayan. ‘Niemand heeft je gedwongen om mij terug te laten komen. Jij hebt zelf besloten dat je mij weer wilde zien.’ Victor voelde hoe die woorden zich in zijn hoofd vastzetten.‘En nu probeer je jezelf wijs te maken dat je alleen maar bang bent voor wat er gebeurt als je niet gehoorzaamt.’

Rayan deed een stap dichterbij. ‘Maar misschien ben je inmiddels banger voor het tegenovergestelde.’ Victor keek hem eindelijk aan. Rayan glimlachte nauwelijks zichtbaar. ‘Dat je ontdekt dat je het helemaal niet meer alleen vanwege de schuld doet.’ Victor voelde zijn gezicht warm worden. ‘Zeg het,’ zei Rayan rustig. ‘Je hoeft maar één eerlijk antwoord te geven.’ Victor zweeg. En juist dat zwijgen leek Rayan genoeg te zeggen. Rayan bleef hem aankijken. ‘Hoe vaak heb je de afgelopen dagen aan mij gedacht?’ Victor voelde zijn ademhaling veranderen. ‘Dat doet er niet toe.’ ‘Dat zegt iemand die het antwoord liever niet hardop uitspreekt.’ Victor keek weg. Rayan liet een paar seconden stilte vallen voordat hij verderging. ‘Kom op, brave jongen. Je hoeft je tegen mij niet groot te houden.’ Victor kneep zijn kaken op elkaar. ‘Je weet niet wat er in mijn hoofd omgaat.’ ‘Nee,’ zei Rayan rustig. ‘Maar jij begint het zelf steeds beter te begrijpen.’

Die woorden raakten hem harder dan Victor wilde toegeven. Rayan zette geen stap dichterbij. Hij hoefde niet. ‘Je hebt aan mij gedacht. Meer dan je jezelf wilt toegeven. En iedere keer heb je geprobeerd daar een andere verklaring voor te vinden.’ Victor voelde schaamte door zich heen trekken. ‘Het was de schuld. De angst. Alles wat er gebeurd is.’ ‘Misschien.’ Rayan glimlachte. ‘Maar waarom ben ik dan teruggekomen op jouw eigen verzoek?’ Victor had geen antwoord. ‘Waarom heb je mij zelf gevraagd om terug te komen?’ Weer die stilte. Rayan verzachtte zijn stem. ‘Kom op, Victor. Je hoeft tegenover mij niet de sterke man te spelen. Laat die façade maar even vallen.’ Victor keek hem eindelijk aan. Voor het eerst voelde hij hoe gevaarlijk Rayans woorden waren: niet omdat Rayan hem iets vertelde wat hij niet wist, maar omdat hij hem dwong te kijken naar iets wat hij zelf al dagen probeerde te verdringen. En ergens diep van binnen begon Victor te vermoeden dat Rayan precies wist hoe ver die verwarring inmiddels was gegaan.

Victor brak. ‘Goed dan,’ zei hij schor. ‘Ja. Ik heb aan je gedacht.’ Rayan zei niets. ‘Veel vaker dan ik zou moeten. Meer dan één keer per dag. Soms probeer ik gewoon te werken en dan ben jij ineens weer in mijn hoofd.’ Voor het eerst verdween de zelfverzekerde glimlach van Rayans gezicht. Victor merkte het, maar kon niet meer stoppen. ‘En ik haat mezelf erom.’ Zijn stem trilde. ‘Omdat ik Charlotte liefheb. Mijn gezin is alles voor me. Ik weet wat ik op het spel zet. Ik weet dat ik hier niet zou moeten staan en al helemaal niet zou moeten voelen wat ik voel.’ Hij haalde diep adem, maar er is ook iets anders.’ Rayan bleef hem aankijken.

‘Die manier waarop jij me “brave jongen” noemt…’ Victor slikte. ‘Die woorden blijven in mijn hoofd zitten. Ik probeer ze weg te krijgen, maar dat lukt niet.’ Hij schudde langzaam zijn hoofd. ‘En misschien is dat nog wel het ergste. Dat een deel van mij helemaal niet wil dat ze verdwijnen.’ Rayan leek even met stomheid geslagen. Victor keek hem recht aan, beschaamd maar voor het eerst volledig eerlijk. ‘Ik wil dat jij ophoudt met mij te laten twijfelen,’ fluisterde hij. ‘Maar tegelijkertijd… trekt het me juist naar je toe.’ De stilte daarna was anders. Zelfs Rayan had blijkbaar niet verwacht dat Victor het werkelijk hardop zou zeggen. En Victor besefte dat hij zojuist iets had uitgesproken wat hij zichzelf dagenlang niet had durven toegeven.

Rayan liet Victors bekentenis even in de stilte hangen. ‘Dus jij wilt mijn brave jongen zijn…’ zei hij uiteindelijk zacht. Victor antwoordde niet. Rayan liep rustig om hem heen, zonder hem aan te raken. Zijn kalmte maakte de situatie alleen maar intenser. ‘Maar ik hou alleen van gehoorzame brave jongens.’ Victor voelde zijn hart sneller slaan. Rayan bleef achter hem staan. ‘Je hebt zojuist gezegd dat je dit werkelijk voelt. Dat je terugkwam omdat een deel van jou dat wilde.’ Victor sloot even zijn ogen. ‘Als je daar echt achter staat,’ vervolgde Rayan, ‘dan hoef je jezelf niet langer te verstoppen.’ Victor draaide zijn hoofd een beetje. ‘Wat moet ik dan doen?’ Rayan glimlachte. ‘Vraag het me.’ Victor zweeg. ‘Niet omdat ik je daartoe dwing,’ zei Rayan. ‘Maar omdat jij wilt bewijzen dat je woorden van daarnet geen leugen waren.’ Die woorden brachten Victor opnieuw aan het wankelen. Hij wist dat hij eigenlijk moest stoppen. Dat hij aan Charlotte en zijn gezin moest denken. Toch bleef hij staan. Uiteindelijk keek hij Rayan aan. ‘Alsjeblieft,’ zei hij zacht. Rayan zei niets. Victor slikte en besefte dat dit kleine woord voor hem zwaarder woog dan alles wat eraan vooraf was gegaan. ‘Alsjeblieft,’ herhaalde hij, nu duidelijker. ‘Laat me niet langer doen alsof ik niet weet wat ik voel.’ Rayan keek hem lang aan. Voor het eerst leek zelfs hij te beseffen hoeveel macht hij inmiddels over Victor had gekregen.

Victor liet zijn blik zakken.‘Alsjeblieft, Rayan.’ Zijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering. ‘Ik meen wat ik heb gezegd. Ik wil niet meer doen alsof ik sterker ben dan ik ben.’ Rayan bleef zwijgen. Victor slikte. ‘Als jij wilt dat ik eerlijk ben… dan zal ik eerlijk zijn. Ik heb je terug laten komen omdat ik je wilde zien. Ik bleef aan je denken. En omdat een deel van mij verlangt naar jouw goedkeuring.’ Hij haalde bevend adem. ‘Dus als je me vraagt om te stoppen met vluchten… dan vraag ik je: laat me dan niet meer liegen tegen mezelf.’ Rayan keek hem aandachtig aan. Victor zakte nog verder in zijn houding. ‘Alsjeblieft. Laat me zien of ik werkelijk zo gehoorzaam kan zijn als ik beweer. Ik vraag het je.’ Voor het eerst klonk er niets uitdagends meer in Victors stem. Alleen overgave, schaamte en de angstaanjagende opluchting van eindelijk hardop zeggen wat hij al dagen probeerde te verbergen.

‘Voorover op je bureau,’ zei Rayan rustig. ‘Laat me zien dat je werkelijk meent wat je zojuist hebt gezegd.’ Victor huiverde. Een moment bleef hij staan, gevangen tussen schaamte en de drang om niet opnieuw terug te krabbelen. Toen gehoorzaamde hij en legde zijn bovenlichaam op het bureau en draaide zijn hoofd opzij, richting de stoel en het raam. Zijn handen bleven stil op het blad rusten. Rayan zei niets. Juist die stilte maakte Victors hartslag hoorbaar in zijn eigen oren. ‘Daar,’ zei Rayan uiteindelijk zacht. ‘Blijf zo.’ Victor sloot zijn ogen. Hij voelde zich kwetsbaar op een manier die niets meer te maken had met geld of schuld. Het was de vernederende eerlijkheid van het moment die hem het meest overviel: hij had zelf gehoorzaamd. En Rayan wist dat.

Rayan bleef een paar tellen zwijgen. Toen liep hij langzaam naar de andere kant van het bureau. ‘Je weet wat er gebeurt als je nu ineens besluit dat je toch niet zo braaf bent.’ Victor verstijfde en Rayan legde zijn hand rustig op de rand van het bureau. ‘Dan loop ik naar buiten en doe je alsof dit nooit is gebeurd.’ Hij liet een korte stilte vallen. ‘Maar dan blijft je schuld gewoon bestaan.’ Victor slikte. ‘En Charlotte hoeft voorlopig nergens van te weten,’ vervolgde Rayan bijna achteloos. ‘Dat hangt volledig af van de keuzes die jij vanaf dit moment maakt.’ Victor voelde de impliciete dreiging achter die kalme woorden. Rayan hoefde zijn stem niet te verheffen. ‘Dus denk goed na voordat je iets doet, Victor.’ Hij keek hem strak aan. ‘Ik wil geen grote woorden. Geen beloften. Alleen gehoorzaamheid.’ De stilte keerde terug. En Victor begreep dat Rayan hem niet hoefde aan te raken om hem te laten voelen hoeveel macht hij inmiddels over hem had.

Rayan liep langzaam weer om het bureau heen en bleef achter Victor staan. ‘Dinsdag,’ zei hij met een zachte lach. ‘Je herinnert het je nog precies, hè? Hoe mijn vinger langzaam in je mannenkutje binnendrong’ Victor voelde zijn adem stokken. ‘Je deed toen alsof je niets wilde toegeven,’ vervolgde Rayan. ‘Maar je snelle reactie was duidelijk genoeg.’ Victor kneep zijn ogen dicht. ‘Of vergis ik mij nu?’ Een lange stilte. ‘Nee,’ zei Victor uiteindelijk. Rayan glimlachte. ‘Nee?’ Victor slikte. ‘Je hebt gelijk.’ Rayan liet die bekentenis even tussen hen hangen. ‘En toch sta je hier nu weer,’ zei hij. ‘Opnieuw precies waar ik je wilde hebben.’ Victor voelde een golf van schaamte door zich heen gaan. Het ergste was niet eens dat Rayan zich de vorige keer herinnerde. Het was dat Victor zelf wist waarom die herinnering zo sterk bij hem was blijven hangen. Rayan boog zich iets naar voren. ‘Kijk maar uit, brave jongen,’ fluisterde hij. ‘Straks moet je jezelf nog toegeven dat je helemaal niet zo bang bent voor mij als je steeds beweert.’ Victor antwoordde niet. Maar opnieuw zei zijn stilte meer dan hij wilde.

Rayan bleef achter Victor staan. ‘Vraag maar om mijn vinger, Victor,’ zei hij zacht. ‘Wees de brave jongen die je beweert te zijn. Laat me jouw nederigheid horen.’ Victor huiverde. Zijn hoofd tolde. Hij wist dat hij zich moest verzetten, maar de woorden die hij probeerde binnen te houden kwamen uiteindelijk toch. ‘Alsjeblieft, Rayan,’ fluisterde hij. ‘Ik wil je vinger.’ Rayan zei niets. Victor slikte en dwong zichzelf verder te gaan. ‘Ik vraag het je. Niet omdat ik wil doen alsof ik sterk ben, maar omdat ik eerlijk wil zijn over wat ik voel. Alsjeblieft.’ Rayan glimlachte langzaam. ‘Kijk eens aan,’ zei hij. ‘Daar is mijn brave jongen.’ Victor sloot zijn ogen. Die woorden maakten hem tegelijk beschaamd en opgelucht.

Victor voelde de aanraking van de vinger en verstijfde even. Het was intenser dan hij zich van dinsdag herinnerde. De spanning die hij al die tijd had proberen weg te drukken, brak plotseling door zijn zorgvuldig opgebouwde zelfbeheersing heen. Een onwillekeurige kreun ontsnapte hem. Hij schaamde zich er onmiddellijk voor. Rayan hoorde het natuurlijk. ‘Daar ben je,’ fluisterde hij. Victor sloot zijn ogen en klemde zijn vingers om de rand van het bureau. Zijn gedachten raakten volledig in de war. Hij wilde zichzelf tegenhouden, maar zijn lichaam reageerde sneller dan zijn verstand. ‘Niet doen alsof je niets voelt,’ zei Rayan zacht. Victor haalde onrustig adem. Op dat moment besefte hij hoe diep hij inmiddels in zijn eigen tegenstrijdigheid was beland: hij wist dat hij hier niet had moeten zijn, maar toch kon hij zijn reactie niet langer verbergen. En Rayan wist dat hij die strijd had gewonnen.

Rayan bleef vlak achter Victor staan. ‘Laat je gaan,’ fluisterde hij. ‘Mijn brave jongen.’ Die woorden deden iets met Victor wat hij nauwelijks nog kon verbergen. Zijn ademhaling werd onrustig en hij kneep zijn ogen dicht, alsof hij daarmee de chaos in zijn hoofd kon buitensluiten. ‘Geniet maar,’ zei Rayan zacht, met diezelfde kalme zekerheid. ‘Je hoeft nu even nergens aan te denken.’ Victor huiverde. De spanning die zich al die dagen had opgebouwd, leek zich ineens te ontladen. Hij wist dat hij zich moest schamen voor hoe sterk Rayan inmiddels tot hem doordrong, maar juist die schaamte maakte het moment nog intenser. ‘Mijn brave jongen,’ herhaalde Rayan. Victor kon alleen maar diep ademhalen en zich vastklampen aan het bureau, terwijl hij besefte dat hij een grens had overschreden waarvan hij niet meer wist of hij haar nog terug kon vinden.

Victor stond te trillen op zijn benen. De spanning die zich al die tijd had opgebouwd, was hem uiteindelijk te veel geworden. Hij klemde zijn handen zo hard om de rand van het bureau dat zijn knokkels wit werden. Toen alles voorbij was, bleef hij hijgend voorovergebogen liggen. Een paar tranen gleden over zijn wangen. Niet alleen vanwege wat er zojuist was gebeurd, maar vooral vanwege wat het over hemzelf leek te zeggen. Rayan bleef stil. Dat was misschien nog het ergste. Victor veegde haastig over zijn gezicht, maar zijn handen trilden. ‘Kijk me aan,’ zei Rayan uiteindelijk. Victor aarzelde. ‘Waarom?’ Rayan antwoordde rustig: ‘Omdat je nu niet meer kunt doen alsof je niets voelt.’ Victor keek langzaam op. In Rayans blik zat geen triomf. Alleen diezelfde kalme zekerheid die Victor inmiddels zo goed kende. En juist daardoor voelde zijn schaamte nog dieper.

Victor bleef voorover over het bureau liggen, zijn ademhaling nog onrustig. Zijn gedachten sloegen alle kanten op. Godverdomme. Hij had Charlotte. Een vrouw van wie hij zielsveel hield, die hem kende, hem vertrouwde en hem in alles leek te geven wat hij ooit had gewild. Ze hadden samen twee kinderen — twee schatten die voor hem belangrijker waren dan wat ook. En toch stond hij hier. Een man van zesenveertig, succesvol, gerespecteerd, gewend om beslissingen te nemen en anderen te vertellen wat er moest gebeuren. En Rayan had hem in een paar weken veranderd in iets wat Victor nauwelijks van zichzelf herkende. Brave jongen. Die twee woorden bleven maar rondzingen in zijn hoofd. Het was vernederend. Verwarrend. Bijna ondraaglijk. Maar het meest beangstigende was dat hij niet alleen schaamte voelde. Er zat ook een verlangen onder dat hij niet meer kon wegredeneren. Victor sloot zijn ogen. ‘Wat is er in godsnaam met mij gebeurd?’ fluisterde hij. Rayan antwoordde niet. En misschien was juist dat de reden waarom de vraag zo hard binnenkwam. Want diep vanbinnen wist Victor dat het antwoord niet alleen bij Rayan lag. Een deel ervan zat in hemzelf.

Rayan streek langzaam met zijn hand door Victors haar. ‘Mijn gehoorzame brave jongen,’ zei hij rustig. Victor sloot zijn ogen. Rayan liet zijn hand zakken en keek hem nog één keer aan. ‘Als jij mij nog eens uitnodigt,’ zei hij kalm, ‘weet dan dat het de volgende keer anders zal zijn.’ Victor keek op. Rayan glimlachte nauwelijks. ‘Dan ga ik een grens verder en zal mijn vinger vervangen worden voor iets anders. Dan zal ik je gewoon neuken!’ Daarna draaide hij zich om en liep zonder haast naar de deur. ‘Denk daar maar eens goed over na.’ De deur viel achter hem dicht. Victor bleef alleen achter in zijn kantoor. Hij keek naar het lege vertrek, nog steeds trillend, terwijl Rayans woorden zich steeds opnieuw door zijn hoofd bewogen. Een grens verder, vinger vervangen, gewoon neuken. Victor wist dat hij Rayan nooit meer zou kunnen uitnodigen zonder te weten wat daarmee bedoeld werd. En toch was precies die gedachte degene die hem het meest verontrustte.