Het gat had ze eerst niet gezien. Een perfecte, donkere cirkel in de beige muur, iets boven heuphoogte, alsof iemand hem expres had weggelaten uit de plattegrond. Geen rooster, geen speaker, geen verklaring. Alleen een diepe, matte zwartheid. Het zwart nam het licht op zonder iets terug te geven.
Ze keek ernaar. Toen weer naar het raam. Toen weer naar het gat. Haar blik bleef telkens iets langer hangen dan ze van plan was.
Er kwam geen geluid uit. Geen adem. Geen beweging. Toch had ze het gevoel dat er áchter wat zat te wachten. Het gevoel zat in haar buik en trok naar haar keel. Niet op haar afspraak. Op haar.
Ze schoof een stukje opzij, alsof ze per ongeluk dichterbij kwam. Haar handen bleven in haar schoot. Haar vingers lagen stil over elkaar. De zwarte tas lag naast haar alsof die ook meekeek.
Toen hoorde ze het. Geen stem. Alleen het zachte, natte geluid van iets dat tegen de rand van het gat werd gelegd. Het geluid was vochtig en te dichtbij. Een uitnodiging zonder woorden. Of een waarschuwing.
Ze slikte. Keek nog één keer naar de deur. Niemand kwam. Achter de deur bleef het leeg.
Ze bleef zitten. Haar rug bleef tegen de muur en haar gewicht zakte iets dieper in de bank. Niet omdat ze durfde, maar omdat opstaan ineens onmogelijk leek. Alsof de bank en de muur en het gat samen hadden besloten dat ze hier moest blijven. Haar spieren wilden bewegen en bleven toch liggen.
Eerst was er alleen een donkere, warme schaduw in de cirkel. Die schaduw kwam niet van buiten, hij vulde het gat van binnenuit, alsof het zwart zelf een beetje naar voren kwam. Het beige van de muur hield de rand scherp; het zwart erachter werd dieper en warmer tegelijk. Even leek het te ademen. Niet met geluid. Alleen een kleine, trage beweging in het donker, alsof iets zich daar verzamelde zonder zich al te laten zien. Haar blik bleef hangen. Ze had hem niet gezocht en keek toch. In haar buik zat dezelfde trek als eerder, die van de stilte, alleen dichterbij nu.
Toen schoof er iets naar voren. Eerst alleen de vorm, dik en vlezig, al half hard, nog half in de schaduw. Het gleed langzaam door het gat. De rand raakte de huid en de huid gaf mee, warm tegen het koele beige. Centimeter voor centimeter kwam hij tevoorschijn tot hij volledig zichtbaar was: een zware, geaderde penis die in het koele licht van de kamer steeds voller en strakker werd. De huid glansde licht. Elke ader tekende zich scherper af naarmate hij verder naar buiten kwam, alsof het licht hem harder maakte alleen al door ernaar te kijken. Hij stond niet recht omhoog. Hij wees een beetje naar haar toe, alsof hij haar al kende, alsof de richting niet toevallig was.
Ze keek ernaar. Haar ogen volgden de lijn van de schacht tot aan de top zonder dat ze merkte dat haar hoofd bewoog. De top was donkerder, voller, een klein beetje glanzend. Haar handen bleven in haar schoot, vingers over elkaar, alsof ze daar hoorden. Haar benen bleven gekruist. De rok bleef netjes over haar dijen. Alleen haar ademhaling veranderde. Die werd korter. Elke inademing bleef even hoog in haar borst hangen, te licht voor de stilte van de kamer, te dicht bij haar keel. Ze dacht niet: dit kan niet. Ze dacht alleen dat hij daar hing, warm en levend in een muur die te dun was, en dat haar lichaam al eerder had begrepen wat haar hoofd nog niet zei.
De muur was te dun. Dat zag ze nu pas echt, niet als een gedachte die ze koos maar als iets dat tegen haar ogen aandrukte. Tussen het gat en de achterkant van de nis zat hooguit een paar centimeter, een smalle, ondiepe ruimte die nergens heen ging. Niemand kon daar staan. Niemand kon daar knielen. Er was geen plek voor een lichaam, geen schouder die de muur zou moeten doen uitpuilen, geen heup, geen adem die de rand zou doen trillen. Toch lag die penis daar, warm en levend, pulserend, alsof hij vanuit het niets werd geduwd. De onmogelijkheid daarvan bleef tegen haar blik liggen terwijl ze keek. Haar hoofd wilde een verklaring en vond er geen. Haar ogen bleven toch op hem gericht.
Hij werd harder. Langzaam, onafgebroken, zonder dat iemand hem vasthield. De huid spande, millimeter voor millimeter, tot de aderen strakker stonden dan een moment eerder. Een druppel vormde zich aan de top. Eerst alleen een glans, dan een klein, helder gewicht dat even bleef hangen, te zwaar voor de punt, te licht om al te vallen. Ze zag hoe het licht van de kamer erin ving, een kort wit puntje, voordat de druppel losliet en langs de schacht gleed. De lijn die hij achterliet was nat en smal en bleef glanzen op de warme huid. Haar keel bewoog niet. Alleen haar blik volgde die lijn tot hij bijna bij de rand van het gat was.
Er kwam nog steeds geen geluid. Geen adem van de andere kant. Geen verschuiving van voeten, geen stof tegen een muur. Alleen het zachte, natte geluid van huid die zichzelf verder naar buiten duwde, tot hij bijna helemaal door het gat hing, zwaar en onmogelijk, alsof de muur hem niet tegenhield maar meegaf. Het geluid kwam te dichtbij. Het ging door haar heen zonder dat er een stem bij hoorde, een vochtig schuiven dat in haar buik bleef hangen.
Ze slikte. Haar keel bewoog droog. Haar mond voelde ineens te vol, alsof er al iets in zat dat er niet was. Haar handen lagen nog in haar schoot. Haar benen bleven gekruist. Alleen dat slikken bewoog, klein en droog, terwijl hij daar bleef hangen in een opening die geen lichaam achter zich had.
Ze zei niets. Ze dacht niets. Haar mond bleef dicht en haar hoofd bleef leeg terwijl haar lichaam al wel reageerde. Er zat een lichte spanning in haar schouders die nergens heen ging.
Eerst alleen kijken. De manier waarop hij in het gat hing, zwaar en onmogelijk, alsof de muur hem zelf naar buiten duwde. Ze zag hoe hij daar lag te wachten zonder te bewegen en hoe het koele licht over de warme huid viel. De huid glansde licht. De aderen stonden strak. Elke seconde leek hij nog voller te worden, alsof haar blik alleen al genoeg was. Haar ogen bleven op hem gericht en haar keel werd droog van het kijken. In haar buik trok iets samen zonder dat ze haar houding veranderde.
Toen haar hand. De beweging kwam eerder dan ze hem koos. Ze merkte hem pas toen haar bovenlichaam al een beetje naar voren was gekomen, alsof ze alleen beter wilde zien. Haar schouder kwam mee. De strik van haar blouse schoof een fractie mee en haar rok gaf een klein stukje over haar dij. Haar knieën bleven bij elkaar. Alleen dat bovenlichaam was dichterbij.
Haar vingers raakten hem bijna per ongeluk. Eerst alleen de huid, warm, harder dan ze had verwacht, levend onder het koele licht. De hitte daarvan ging meteen de palm van haar hand in, alsof haar hand al begreep wat haar hoofd nog niet zei. Ze trok niet terug. Ze streek langzaam langs de schacht, van de rand van het gat tot aan de top. Onder haar vingertoppen voelde ze hoe hij nog strakker werd, hoe de huid glad en gespannen lag, hoe elke ader zich tegen haar aan drukte zonder dat hij bewoog.
Een zachte, onwillekeurige trilling ging door hem heen. Die trilling liep door haar hand omhoog, over haar pols, en bleef daar even zitten, warm en klein, alsof hij haar vasthield in plaats van andersom. Ze dacht niet: ik doe dit. Ze voelde alleen dat haar vingers de vorm al kenden en dat haar hand niet meer stillag.
Ze bleef zitten. Het rokje lag nog steeds netjes over haar dijen. Haar hakken stonden nog op de vloer, onbewogen. Haar knieën bleven bij elkaar alsof het onderlijf niet mee mocht. Alleen haar bovenlichaam was iets naar hem toe gekomen, precies ver genoeg voor haar hand.
Alleen die hand bewoog. Nieuwsgierig, zonder haast, alsof ze iets onderzocht dat niet mocht bestaan. Haar vingers leerden de vorm, de warmte, de strakke huid vlak bij de rand van het gat, terwijl de rest van haar stil bleef. De strik van haar blouse tikte licht tegen haar pols, een klein, droog geluid dat niet bij de hitte in haar hand paste. Ze dacht niet aan opstaan. Haar lichaam bleef waar het was.
Toen haar mond. Ze voelde zichzelf al buigen voor ze het besluit nam. Het was geen keuze die ergens begon; haar nek ging al, haar schouders volgden, en pas daarna merkte ze dat ze verder boog. Haar lange haar viel naar voren. Het haar raakte haar wang, warm en zacht, en gleed toen langs zijn huid, een lichte streek die niet van haar hand kwam.
Haar lippen raakten eerst alleen de top. Voorzichtig, alsof ze proefde of hij echt was. De warmte daarvan lag meteen op haar mond, voller dan haar vingers hadden beloofd. De smaak was warm, zout, menselijk — en tegelijk niet, alsof het lichaam dat daarbij hoorde ontbrak. Ze hield hem daar een moment tegen haar lippen. Niet om na te denken. Alleen om te voelen dat hij niet wegtrok.
Toen ging ze verder. Ze nam hem dieper, langzaam, centimeter voor centimeter, tot haar lippen bijna tegen de koude rand van het gat kwamen. Die rand was hard en koel. Hij stak af tegen de hitte in haar mond. Haar lippen raakten bijna het beige van de muur, het gladde, onmogelijke vlak vlak naast de warme huid. Haar keel bewoog niet. Alleen haar mond bleef waar hij was.
En toen verloor ze zich. Het gebeurde achter haar ogen en in haar keel tegelijk. Niet in één keer. Langzaam. Alsof iemand de gedachten uit haar hoofd trok en alleen het gevoel overliet, warm en nat en te dichtbij om nog een naam te geven. Haar handen gingen naar zijn basis. Haar vingers vonden de warme huid vlak bij de muur en hielden hem stevig, niet om hem tegen te houden, alleen om hem niet kwijt te raken terwijl haar mond hem nam, dieper, natter, gretiger dan de seconde ervoor.
Haar vingers knepen om die huid. Niet hard. Precies genoeg om de puls onder haar toppen te voelen, de kleine, levende stoot die niet van een lichaam leek te komen en toch kwam. Haar ogen sloten. Achter haar oogleden bleef alleen de druk over, en de smaak, zout en warm tegen haar tong. Haar ademhaling werd zwaar tegen zijn huid. Elke ademtocht streek nat over hem heen, een vochtige warmte die tussen haar lippen en de schacht bleef hangen.
Het zachte geluid van haar mond vulde de stille kamer. Geen woorden. Alleen het natte, trage geluid van lippen die zich sloten en weer meegaven, samen met het onmogelijke, natte geluid van iets dat zich verder naar haar toe duwde, alsof de muur zelf meewerkte. Het geluid kwam van haar en van hem tegelijk. Het bleef tussen haar gezicht en het beige hangen, te dichtbij voor de lege wachtkamer, te klein om bij een ander lichaam te horen.
Ze dacht niet meer aan hoe dun de muur was. Niet aan wie of wat erachter zat. Die vragen vielen weg zodra haar mond hem vasthield. Wat overbleef was alleen hoe hij in haar mond groeide, hoe hij pulseerde tegen haar tong, hoe ze hem niet meer kwijt wilde. Haar tong bewoog tegen hem aan, langzaam, lerend, en haar lippen sloten strakker om de schacht tot de rand van het gat bijna tegen haar mond lag.
Buiten scheen de zon gewoon door. Het licht op de vensterbank veranderde niet. De koffie op het tafeltje bleef lauw. Binnen was er alleen nog het gat, haar mond, en het langzame, complete verlies van alles wat ze een minuut geleden nog was: de vrouw die wachtte, de blouse die netjes zat, de handen in haar schoot. Dat was weg. Wat bleef was de hitte in haar keel en de manier waarop haar handen hem vasthielden alsof stoppen niet meer bij haar hoorde.
Ze hield niet op. Haar nek bleef gebogen en haar mond bleef hem nemen alsof stoppen niet meer mogelijk was. Haar mond bewoog nu sneller, dieper, alsof ze hem eruit wilde zuigen. Haar handen knepen om de basis, vlak bij de rand van het gat, en voelden hoe hij daar trilde, hoe de spanning zich opbouwde tot iets dat niet meer tegen te houden was. De trilling zat vlak onder haar vingers en werd steeds zwaarder. Speeksel liep langs haar kin. Het droop warm over haar huid en viel op de stof van haar blouse. Haar strik zat scheef. Haar ogen waren halfdicht. Door haar wimpers zag ze alleen nog de muur en de plaats waar hij haar mond in schoof.
Hij kwam. Het gebeurde hard tegen haar tong nog voor ze zich kon terugtrekken. Niet voorzichtig. Overvloedig. Warm en dik spoot het tegen haar tong, vulde haar mond, liep over haar lippen terwijl ze hem bleef nemen, alsof ze niets wilde laten ontsnappen. De hitte ervan vulde haar hele mond in één keer. De eerste stoot was al te veel. De tweede en derde volgden meteen, krachtig, pulserend, alsof er ergens achter die onmogelijk dunne muur een heel lichaam zich leegde zonder dat er een lichaam was. Elke stoot duwde opnieuw tegen haar tong en haar keel bewoog mee zonder dat ze het stuurde.
Ze slikte. Niet alles. Haar keel nam wat het kon en de rest bleef liggen. Het liep langs haar kin, over de witte blouse, op haar handen. De vlekken zaten warm op de stof en tussen haar vingers. De smaak was intens, zout, heet. Die smaak bleef hangen achter haar tanden. Hij bleef komen, langer dan logisch was, tot haar mond vol was en het alsnog langs de hoeken van haar lippen droop. Haar lippen probeerden dicht te blijven en lieten het toch ontsnappen.
Pas toen hij langzaam begon te slinken, liet ze hem los. Haar mond ging open en een draad speeksel bleef even tussen haar lippen en de top gespannen. Ze bleef even zitten, ademend, met glanzende lippen en een natte kin. Haar adem kwam zwaar en onregelmatig. De penis hing nog steeds uit het gat, glimmend, halfhard, een laatste druppel die langzaam naar beneden viel. Ze zag hoe die druppel zich rekte en toen losliet.
De kamer was weer stil. De stilte viel terug alsof er niets was gebeurd. Alleen het bewijs op haar huid en kleren zei dat het echt was gebeurd. Het zat op haar kin, op de witte stof en op haar vingers.
En de muur was nóg steeds te dun. Het gat was weg. Onder haar blik was er alleen nog glad beige over, zonder rand en zonder opening, terwijl de smaak in haar mond en de vlekken op haar blouse bleven.
-
Aprilla (35)
Shareen (30)