Ik stap nog even naar het raam, trek het gordijn maar een klein beetje opzij alsof ik bang ben gezien te worden. Hier. In wat ik draag. Met wat er door mijn lijf giert, en waar mijn gedachten maar naar terug blijven gaan. Maar ik zie niemand. Een serene rust buiten. De tuin met de veranda die zich uitstrekt. En daarachter de uiterwaarde tot de rivier waar dauw boven het gras hangt. Een vaal zonnetje breekt net door de sluierbewolking heen. Het is gewoon een mooie zaterdagochtend in november. Heel even kan ik diep ademhalen. Heel even voel ik iets wat op rust lijkt. Terwijl ik weet dat ik er nog middenin zit. Maar midden in wat? Het beeld buiten is bijna te gewoon voor wat er in mij omgaat. Ik laat het gordijn weer iets terugvallen en blijf nog even kijken naar het gras, naar de dauw en naar de stille tuin. Buiten lijkt alles overzichtelijk en rustig, terwijl ik zelf nauwelijks weet wat ik moet voelen of waar ik mijn aandacht moet houden. Toch helpt die paar minuten bij het raam. Mijn ademhaling wordt rustiger en mijn schouders zakken iets.
Ik fris me even op in de badkamer. Ik heb geen make-up. Mijn tas ligt in de auto. En mijn kleren van gisteren zijn ook weg. Ik heb dus alleen dit jurkje. Ik voel me er goed in. Het is ook lekker warm in huis. En enigszins nerveus stap ik weer de trap af naar beneden. Het is nog net geen huppelen. Daar hoor ik die man. Bezig in de keuken. Als een normale man. Ik hoor de bonen weer gemaald worden. Ik ruik de koffie al. Nu lust ik ook wel een kopje. De geur maakt de ochtend bijna huiselijk en even vergeet ik waar ik ben. Ik loop langzaam verder en probeer mijn gezicht zo normaal mogelijk te houden. Het geluid van de koffiemachine en het malen van de bonen geeft iets alledaags aan de situatie, iets waar ik me maar al te graag aan vastklamp.
En als hij me ziet, lacht hij. Ja, zijn ogen dwalen meteen weer af over wat er onder mijn ogen bevindt. Maar het is korter dan gisteren. Minder dwingend. En zeker niet minder welkom. ''Anna.'' zegt hij rustig, statig zoals hij vaak is. Zijn rug recht. Zijn overhemd zit netjes. Toch is het een ander overhemd dan hij op school zou dragen. ''Beetje kunnen slapen?'' vraagt hij, waardoor ik besef dat hij heus wel weet in wat voor vreemde situatie hij mij gebracht heeft. Maar zijn stem klinkt zo normaal, dat ik alleen maar ''Jahoor.'' kan zeggen. Hij gebaart mij te gaan zitten. En dan zitten we daar. Te ontbijten. Ik zeg niks. Kijk. Eet wel. Want ik heb nogal honger. Gisteren was uitputtend. ''Wordt een mooie dag.'' zegt hij nog. Ik knik. ''Mooie omgeving.'' zeg ik dan wel. En dan begint hij daarover te vertellen. Dat je hier mooi kan wandelen, dat het bos iets verderop ligt, dat het zo rustig en stil is. Allemaal redenen om hier te wonen. Ik knik, lach en snap het. ''Jij nog hobby's?'' vraagt hij dan. Ik weet niet of het een schunnige vraag is. Ik wil pijpen zeggen. Maar doe het niet. Ook al denk ik even dat hij dat verwacht. Nee, zijn vraag blijkt oprecht te zijn. Maar weet hij dat dan niet? Wat weet hij dan wel? ''Nee, niet echt.'' zeg ik maar, en kijk even weg. Als ik zeg dat ik me in het weekend al aan het voorbereiden ben op school, kan dat ook dubbel opgevat worden. Zo normaal is het dus ook weer niet om hier te zitten. Dat zijn blik af en toe wat langer op mijn mond of decolleté blijft hangen, helpt ook niet. Ik probeer mijn aandacht bij mijn bord en mijn koffie te houden, maar iedere keer als ik merk dat hij kijkt, word ik me opnieuw bewust van mijn kleding en van mezelf. Ik neem een slok koffie en voel de warmte door mijn keel zakken, terwijl de ongemakkelijke stilte tussen ons telkens maar kort duurt. Als hij even opstaat om koffie te pakken, zie ik ook dat hij een stijve heeft. Doet er niks mee. Laat hij het aan mij? Is dit weer spel? Nee, echt niks aan dit is normaal. En toch lijkt hij z'n best te doen. Misschien is dit nu wel het normaal. Misschien zit juist daarin de vreemdste tegenstelling: dat hij zich gedraagt alsof dit een gewone ochtend is en ik daardoor bijna vanzelf word meegenomen in datzelfde ritme. Ik blijf zitten, drink mijn koffie en probeer niet te veel betekenis te geven aan iedere beweging. Maar helemaal lukken doet dat niet.
Maar dan sta ik plots op scherp. ''Die uhm... Elf cijfers.'' begint hij dan, terwijl hij zijn mok leegdrinkt. Hij kijkt me aan. Een open blik. ''Die staan nog open, toch? Of tel je gisteren daarin al mee?'' Hij stelt de vraag zo alsof het lijkt dat ik die zelf mag beantwoorden. Maar is dat ook zo? En nu zitten we hier, en hebben we het over seks. Over de cijfers die ik beloond heb aan de jongens, en aan zijn mysterieuze kring kennissen. Dat had ik gewoon gedaan. Diezelfde avond heb ik hem nog twee keer zitten pijpen. Telde dat mee? Ik aarzel even. Ik voel hoe mijn aandacht zich volledig op hem richt en hoe moeilijk het ineens wordt om gewoon rustig te blijven zitten. En denk te moeten antwoorden wat hij wil horen. ''Dat zou vandaag pas ingaan toch?'' vraag ik hem dan. Want dat was de afspraak... Dat voelt een beetje ondeugend. En dat gevoel trekt mijn hele lichaam door. Ik merk dat ik mijn adem even inhoud en pas daarna weer langzaam uitadem. Hij gniffelt en laat uiteraard een stilte vallen waarin hij gewoon even naar me kijkt. Me niet alleen bekijkt, maar me probeert te doorgronden. Die stilte lijkt langer te duren dan nodig is, juist omdat ik niet weet wat hij in mijn gezicht probeert te lezen. Ik kijk hem aan en probeer niets van mijn onzekerheid te laten merken.
''En hoe ga je het invullen? Met de oude of de nieuwe methode, als ik het zo mag noemen.'' Zijn woorden galmen in m'n oren. Het gaat dus echt gebeuren. Elf keer. Of twee keer? Of iets daartussenin. Ik lach, kijk even weg alsof ik erover na moet denken. Maar ook nu bedenk ik me vooral te moeten zeggen wat hij wil horen. ''Wat wilt u?'' vraag ik beleefd, maar niet alsof het een onderhandeling is. Jayden had ik nog een punt extra gegeven. Dat wil ik benoemen. Ook al weet hij het al. Hij noemt het niet. Dus ik ook niet. Ik voel hoe ik mezelf bewust stilhoud en wacht op zijn reactie, terwijl ik ondertussen probeer te bepalen wat zijn stilte betekent. Hij lacht. Maar in zijn lachje zit ook iets wat lijkt op verveling. Hij luistert wel. Maar geeft geen antwoord. Even flitst gisterenavond door me heen. Toen juist ik initiatief nam. Toen was hij zo hard. Speelde ik misschien het spel verkeerd? Die gedachte blijft even hangen en maakt mijn twijfel alleen maar groter. Misschien had ik toen iets anders moeten doen, maar daar kan ik nu niets meer aan veranderen.
''Goed.'' zegt hij duidelijk, en wil het over iets anders hebben. ''Wat wil je doen vandaag?'' stelt hij dan weer een normale vraag in een abnormale setting. De cijfers zijn weer van tafel. Of is dit alsnog het moment om dat initiatief weer naar me toe te trekken? Ik word gek van die onzekerheid en van mezelf. Ik weet wat ik wil. Denk ik. Wat wil hij? Ik merk dat ik bijna automatisch op zijn bewegingen let, alsof daar ergens het antwoord in verborgen zit. Hij staat op als ik stil blijf. Nog meer koffie. Leunt tegen het aanrecht. In zijn pantalon is duidelijk te zien wat hij wil. Ik kijk er iets te lang naar. Hij lijkt me uit te nodigen. Maar ik blijf zitten. ''Maakt mij niet zoveel uit.'' zeg ik dan maar. Alsof ik aangeef geen keuze te hebben. Mijn stem klinkt voor mijn gevoel rustiger dan ik me werkelijk voel. Als hij hem er nu uithaalt, zit ik met open mond klaar. Dat is zeker. Maar hij humt alleen kort, bijna veroordelend. ''Goed.'' zegt hij dan weer. ''Wil jij afruimen?'' vraagt hij me. Ik schrik. Ik knik. Het moment is weer voorbij? Ik blijf nog heel even zitten voordat ik in beweging kom, alsof ik daarmee tijd kan rekken en kan begrijpen wat er zojuist precies is gebeurd. Dan sta ik toch op en richt ik mijn aandacht op de mokken en de rest van het servies, terwijl de spanning nog steeds ergens in mijn lichaam blijft hangen.
En dan wordt het alleen maar gekker. Omdat hij zo 'normaal' doet. ''Ik ga even een stukje hardlopen.'' zegt hij. Hij vraagt me niet mee. Hij loopt naar boven en kleedt zich om. En ik sta in de nachtjapon in de keuken en ruim de vaatwasser in. Is dit de bedoeling? Is dit mijn functie? Ik snap het niet. Ik merk hoe vreemd het is dat hij zo rustig blijft terwijl ik nog steeds probeer te begrijpen wat er gebeurt. Even luister ik naar zijn stappen boven me. Ik weet niet of ik moet wachten of zelf iets moet doen, en juist dat maakt me onzeker.
''Lijkt me wel leuk om straks te gaan lunchen.'' zegt hij in sportkleding als hij weer voor me staat. De stijve is weg. Ik knik maar snel. En dan is hij weg. En dan ben ik alleen. In zijn huis. In dit jurkje met mijn borsten die er zo mooi uitknallen. Waar hij niks mee gedaan heeft. Ik krabbel even aan m'n gezicht. Ik snap er gewoon niks meer van. Wat doe ik hier? En waarom blijf ik hier? Ik heb z'n autosleutels zien liggen. Op het plankje in de hal. Zoals normale mensen dat doen. In de auto liggen de kleren van gisteren. Die kan ik aantrekken. Ik kan gaan lopen. Of zijn auto pakken. Naar huis gaan. En proberen alles een plekje te geven als ik echt alleen ben. Maar dat alles doe ik niet. Ik loop naar de deur. Ik blijf nog even naar de sleutels kijken. Ze liggen daar gewoon, binnen handbereik, en toch voelt het alsof ik een grens over zou gaan als ik ze pak. Mijn blik blijft er even op rusten voordat ik weer wegkijk. Ik loop terug.
Ongemerkt sta ik nog zeker tien minuten in de keuken. Gewoon stil. Alsof ik geen taken heb als hij er niet is. Doodeng. Ik ben nieuwsgierig. Maar durf ook niet rond te gaan snuffelen. Geen idee wat ik aantref. Of wie. Ik ga zitten. Aan de keukentafel. En dan even op de bank. Maar ook dat voelt gek. Ik loop even de tuin in. Maar het is gewoon koud. Dus maar weer naar binnen. En al die tijd een hoofd vol gedachten. Ik kijk om me heen. Alles lijkt normaal, maar juist daardoor voelt mijn aanwezigheid hier zo vreemd. Ik probeer mezelf bezig te houden, maar mijn gedachten blijven steeds terugkomen bij dezelfde vragen.
Wie is hij? Wat doe ik hier? Maar ook: hoe verder? Niet straks, maar na dit weekend. Volgende week, volgende maand... Hoe zie dat eruit? Onmogelijk om te weten. Maandag weer naar school. Weer belonen. Weer rapporteren. Is dat het? Is dit nu mijn leven? En het ergste is nog dat ik stiekem hoop van wel... Daarom blijf ik.
En voordat ik het weet hoor ik de voordeur. Hij is alweer terug. Zijn haar is wat nat van het zweet en donkerder. Zijn ademhaling nog onrustig. Zo heb ik hem vaker horen ademen... En ik sta dan weer in de keuken. Handen achter m'n rug. Borst iets naar voren. Niet eens expres. Ik merk het pas wanneer ik daar zo blijf staan en me bewust word van mijn eigen houding. Alsof ik wil laten zien dat ik braaf op hem gewacht heb. Hij lijkt het amper op te merken.
''Ik ga even douchen.'' zegt hij dan. Ik sta stil. Maar ik knik weer en glimlach. Alsof ik een popje ben. Ik voel me gewoon achterlijk. ''Ga je mee?'' vraagt hij dan. Zijn toon is anders dan vanmorgen. Ik hoor het meteen aan de manier waarop hij het zegt en blijf een moment naar hem kijken. Wellicht ook even nagedacht over het alles en hoe mij aan te pakken. Wat directer dus. Want ik durf geen nee te zeggen. En wil dat ook absoluut niet. Die twee dingen bestaan tegelijk in me en juist dat maakt mijn reactie zo verwarrend.
Hij gaat me voor de badkamer in en zet de douche aan. Het is een mooie moderne badkamer. Met veel ruimte. Het water begint te lopen en het geluid vult meteen de ruimte. En hij loopt zo op me af. Ik voel mezelf nauwelijks bewegen terwijl ik hem dichterbij zie komen. Hij pakt m'n handen en legt die naast me. Dan legt hij z'n handen op m'n heupen en draait me om. Hij komt tegen me aan te staan. Zijn stijve goed duidelijk vanwege de sportkleding. Ik voel de warmte van zijn lichaam tegen me aan en slik even. Zijn mond nadert mijn oor, zijn neus door m'n lange haren. ''Je bent toch niet bang voor me?'' fluistert hij op een angstaanjagende manier. Ik moet er bijna om lachen. En als hij dat doet, doe ik dat ook. Het is de opzet. ''Vindt het juist leuk als je wat initiatief neemt. Ik wil gewoon zien wie jij bent. Echt. Als alles mag.'' fluistert hij nu een stuk liever, bijna zwoel. De verandering in zijn stem raakt me direct. Zijn handen glijden naar mijn buik en dan omhoog. Ik laat mijn hoofd op zijn schouder vallen als hij mijn beide borsten omvat. Ik sluit m'n ogen. Ik heb nog steeds duizend vragen. Maar ik wil alleen zijn handen voelen die verrassend teder zijn. Zijn handen kneden stevig. De stof trekt hij opzij zonder moeite en zijn vingers vinden mijn harde tepels. Ik adem dieper wanneer ik zijn aanraking voel. ''Altijd maar uitdelen...'' fluistert hij zwoel, en laat een hand naar beneden vallen waar hij de stof van de rok tussen mijn benen duwt en daardoor mijn nattigheid voelt. Ik voel meteen hoe mijn lichaam reageert op zijn aanraking. Ontvangen is ook wel eens lekker. Wil hij dat echt? Dat ik niet alleen uitdeel. De gedachte blijft even bij me terwijl ik mijn ogen gesloten houd.
Zijn handen en woorden raken alle juiste plekjes. En dan draai ik me naar hem om. Mijn handen op zijn gezicht en doe ik het ondenkbare. Ik kus hem... Mijn baas. De man die mij gevangen heeft genomen in wat dit ook allemaal mag zijn. Ik voel zijn gezicht onder mijn handen en blijf een moment dicht bij hem voordat ik hem weer aankijk. Ik kus hem diep. Gretig. Met tong terwijl ik hem aankijk. En hij aarzelt niet. Hij duwt z'n tong in m'n mond, legt z'n handen op m'n billen, en dan staan we daar te vrijen met handen en tong alsof we hier al maanden op gewacht hadden. Alles aan het moment voelt tegelijk nieuw en vreemd vertrouwd. Zijn stijve drukt tegen m'n buik en ik duw terug. Iets met elf cijfers... Maar ik weet niet meer wat. Ik probeer me eraan vast te houden, maar op dit moment lijkt het getal ineens veel verder weg.
Ik kus zijn mond nog terwijl ik voor hem afzak. Mijn handen zijn me voorgegaan en beide kneden de bobbel in zijn sportbroekje wat niet veel later naar de grond valt. Ik kijk hem aan. Mijn blik wijkt geen moment totdat ik voor hem zit, zijn stijve ontbloot en keihard. Mijn handen glijden er al langs en als ik ernaar kijk, open ik mijn mond direct en sluit m'n ogen als ik erop zuig. Zijn smaak is goddelijk. Helemaal zo na het sporten. Ik weet niet goed wat het is, maar het smaakt alleen maar mannelijker, dus lekkerder. Van Weelden is ook een echte man met een echte pik. Ik snuif tevreden door m'n neus terwijl ik zijn eikel dieper neem en mijn handen glijden naar zijn buik en over zijn benen. Ik kijk hem dan alweer aan en zijn zelfvoldane grijns doet me goed. Alles mag. En dan kies ik dit. Hij had vast niks anders verwacht.
Zijn lul is gewoon perfect en ligt perfect op mijn tong. Mijn lippen sluiten zich er perfect achter en hij smaakt perfect. Ik weet niet wat het is. Of krijg je dit als je definitief een pijpslet bent geworden? Dan liggen de lullen gewoon perfect in de mond. Dat zal het wel zijn. En het is geweldig.
De douche klettert achter hem. Het lijkt nog zo ver weg. De damp vult de kamer. Samen met mijn geluidjes. Ik kreun zachtjes als ik hem dieper neem. En mijn mond vult zich met speeksel wat voor klotsende geluiden zorgt. Ik spuug. Ook dat hoor je. Mijn hand klikt als het zijn lengte afglijdt en zijn buik bereikt. Ik hijg. Ik zucht. Ik kerm. En ik hoef er niet eens m'n best voor te doen. Ik laat niet alleen horen hoe graag ik het doe, ik laat het ook zeker zien. Ogen die strak op de zijne blijven als ik hem deepthroat zonder handen, mijn lippen die daarna kussend zijn schacht afglijden, en mijn natte tong likt zich dan weer een weg naar boven. Hij laat me helemaal losgaan. En dat vul ik op deze manier aan. Ik pak zijn stijve, zware lul en sla een paar keer op m'n tong voordat ik hem naar binnenzuig. En ook om de beurt in de wangen doet iets visueels met hem. Ik pijp niet omdat ik z'n zaad wil. Ik wil hem gewoon harder pijpen. Laten zien wat ik kan. Nee, wat ik wil! Hem misschien wel het gevoel geven dat de tijd tussen dit moment en mijn gepijp op de bank gisterenavond ook heel anders ingevuld had kunnen worden. Dat ik ervoor gekozen heb te blijven. Om dit te doen. Zo pijp ik hem.
En hij pakt mijn haren met een stevige vuist beet en speelt het spel perfect mee. Hij neemt steeds meer initiatief. En dan laat ik zien, en horen, dat ik dat lekker vind. Hij duwt z'n eikel diep m'n mond in, hij geeft met die vuist het tempo aan, en laat me ook stoppen, zodat hij zijn natte schacht langs mijn neus over m'n gezicht kan laten glijden. Met een pats op m'n wang weet hij m'n mond weer te vinden. En dan heb ik twee handen op m'n achterhoofd en duwt hij gewoon fanatiek door. Hij kreunt. Hij kermt. Maar hij komt zeker niet klaar.
Daar nam hij het initiatief al over. En ik begrijp het. Ik moet het tonen. Maar hij heeft het nooit weg. Hij zet een stap achteruit en ik voel het meteen. De beweging trekt aan mijn mond nog voordat ik zelf een centimeter opschuif. Zijn lul schuift een stuk uit mijn mond, nat en zwaar, maar ik laat hem niet los. Ik kruip mee. Ik moet wel met nu nog één hand op m'n hoofd. Mijn knieën schuiven over de vloer terwijl ik hem weer naar binnen zuig en mijn handen op zijn benen blijven. Onder mijn handpalmen voel ik hoe warm zijn huid is en hoe hij verder weg wil zonder dat ik hem uit mijn mond laat. Hij loopt achteruit naar de douche en laat me meekruipen terwijl ik doorpijp. Onderweg stapt hij z'n broekjes uit. Zijn gespierde torso al bloot. Elke stap van hem is een trek aan mijn mond. Elke keer moet ik dichterbij blijven, lager, gretiger.
De damp wordt dikker. Het gekletter van het water klinkt harder en dichterbij. Ik zie zijn buik, zijn sportbroekje ergens achter ons op de grond, en daarboven die zelfvoldane grijns die me opnieuw raakt. Hij kijkt naar beneden. Naar mij. Naar hoe ik op handen en knieën achter zijn pik aankruip en hem niet uit mijn keel laat. Dat bevestigt het. Hij bepaalt waar we naartoe gaan. Ik volg met mijn mond vol. Ik voel het gewicht van hem op mijn tong terwijl ik dicht onder hem blijf.
Mijn lippen blijven strak om zijn schacht. Speeksel loopt langs mijn kin en drupt op de vloer terwijl ik hem bijhoud. Ik hoor het tikken ervan tussen mijn eigen geluid door. Ik snuif door mijn neus, kerm tegen zijn eikel en voel hoe mijn knieën warm worden van het schuiven. De vloer schuurt onder me mee en blijft toch bijzaak. Het doet er niet toe. Ik wil hem houden. Ik wil laten zien dat ik dit volhoud, dat ik blijf pijpen terwijl hij me mee naar de douche trekt.
Hij blijft achteruit lopen tot de tegelvloer natter wordt onder mijn handen. Water spat tegen zijn kuiten en tegen mijn vingers. De warmte ervan loopt over mijn huid terwijl ik hem niet loslaat. Zijn vuist zit weer in mijn haar, niet hard genoeg om me stil te zetten, wel hard genoeg om me te sturen. Ik voel de druk in mijn schedel en laat mijn hoofd meegaan. Ik kijk omhoog terwijl ik hem deepthroat en zie dat hij het precies zo wil. Dominant. Zeker. Alsof het vanzelfsprekend is dat ik kruip en zuig tot hij onder de straal staat.
En dat is wat ik doe. Ik kruip de laatste stukjes mee, mond wijd, keel open, en pijp hem door terwijl het warme water over zijn buik en over mijn gezicht begint te slaan. De spatten maken mijn wangen nat en mijn mond nog voller. Zijn smaak mengt zich met de damp. Zijn lul blijft keihard op mijn tong. Ik proef hem en het water tegelijk en houd hem toch precies waar hij hoort. Doorpijpen. Hem laten voelen dat ik zijn rol bevestig met elke centimeter die ik op mijn knieën meeneem. Zoals elke dikke centimeter van zijn lul die mijn mond in blijft schuiven.
Hij trekt me niet veel later omhoog. Mijn jurkje ligt achter me. Zijn vuist zit nog in mijn haar als zijn andere hand onder mijn arm schuift en me van de natte vloer afhaalt. Mijn knieën laten los. Mijn mond verliest hem. Zijn lul glijdt over mijn lippen, over mijn kin, langs mijn buik en borsten en dan sta ik. Warm water slaat tegen mijn gezicht, tegen mijn borst, tegen de plek waar ik net nog op handen en knieën hing. Hij houdt me stevig vast met die hand op m'n hoofd en met open mond begint hij me te zoenen en mijn tong antwoordt al voordat ik het echt doorheb. Heerlijk, hoe me neemt. Anders dan voorheen. Hij draait me om. Hard genoeg om te laten voelen dat hij het doet. Niet hard genoeg om me te laten vallen.
Mijn handen vinden de tegelwand. Nat. Glad. Koud onder het warme water. Ik voel hem achter me komen staan, zijn lijf tegen mijn rug, zijn stijve tegen mijn billen. Keihard. Nat van mijn mond. Nat van de douche. Hij duwt hem even tussen mijn billen door tegen het sterretje, niet naar binnen, alleen maar zodat ik hem voel. Ik had er niks van gezegd als hij wel doorgedrukt had. In tegendeel... Maar hij doet het nog niet. Alsof hij me herinnert waar die pik hoort. Ik kijk niet om. Ik hoef het niet. Ik voel zijn adem in mijn nek en die zelfvoldane rust waarmee hij me neerzet.
Zijn hand gaat naar voren. Over mijn buik. Lager. Hij vindt mijn poesje en speelt eerst zonder twijfel. Twee vingers glijden tussen mijn schaamlippen, niet diep, alleen strijkend, zoekend, tot hij voelt hoe nat ik al ben. Niet van het water. Van hem. Van het kruipen. Van het pijpen. Van die vuist in mijn haar. Ik hijg tegen de muur en spreid mijn voeten iets wijder op de natte tegels. Hij merkt het. Natuurlijk merkt hij het. Zijn vingers worden duidelijker. Een vinger draait om mijn clitoris. Langzaam. Zeker. Alsof hij alle tijd heeft.
Ik kerm. Het water slaat op mijn schouders en loopt tussen mijn borsten door naar de plek waar zijn hand me openhoudt. Hij wrijft steviger. Zijn andere hand blijft in mijn haar of zakt naar mijn heup, houdt me op mijn plek terwijl hij mijn poesje bewerkt. Een vinger glijdt naar binnen. M'n mond vliegt open. Dan een tweede. Een harde kreun laat ik los. Hij duwt ze in me, trekt ze terug, spreidt me alsof hij kijkt hoe makkelijk ik hem toelaat. Ik laat het. Mijn rug holt. Mijn voorhoofd komt dichter bij de tegel. Ik voel mezelf om zijn vingers knijpen en hoor hoe nat het klinkt, zelfs onder de douche.
Hij speelt ermee. Niet slordig. Gericht. Zijn duim blijft op mijn clitoris terwijl zijn vingers dieper gaan. Ik wieg tegen zijn hand aan en voel zijn lul de hele tijd tegen mijn bil, zwaar, wachtend. Die komt hopelijk zo nog aan de beurt. Hij laat me het eerst voelen. Hoe hij het ook zonder kan. Laat me natter worden. Laat me begrijpen dat hij bepaalt wanneer. Mijn mond staat open. Water loopt over mijn lippen. Ik proef nog steeds hem. Ik kerm zijn naam niet. Ik kerm gewoon. Harder als hij een bepaalde plek raakt. Zachter als hij even gas terugneemt.
Dan haalt hij zijn vingers terug. Leeg. Plots. Mijn poesje klopt na. Ik voel het water en de lucht en het gemis van die vingers in één keer. Achter me verschuift hij. Zijn handen pakken mijn heupen. Zijn eikel vindt mijn opening, nat, gereed, en blijft daar even liggen. Drukkend. Niet naar binnen. Alleen maar precies op de plek. Ik voel zijn hartslag kloppen in zijn hete eikel. Ik duw een fractie terug. Hij houdt me vast. Dominant. Zeker. Alsof het vanzelfsprekend is dat ik open blijf tot híj beweegt.
En dan gaat hij over tot penetratie. Hij duwt zijn lul in me, langzaam de eerste centimeters, tot mijn lijf hem pakt en het warme water over onze huid slaat. Ik voel hoe dik hij is. Hoe hij me vult na die vingers. Mijn handen glijden uit op de tegel. Ik kerm tegen de muur terwijl hij dieper gaat, tot zijn buik tegen mijn billen komt en hij even blijft. Binnen. Hard. Van Weelden. Een echte man met een echte pik, nu niet meer op mijn tong maar in mijn poesje.
Hij beweegt in me. Eerst diep en zeker, met zijn buik tegen mijn billen en het water dat over ons heen slaat. Elke stoot vult me. Elke terugtrekking laat me hem even missen. Mijn handen blijven op de tegel. Mijn voeten staan wijd op de natte vloer. Ik voel hem overal. In mijn poesje. Tegen mijn rug. In mijn haar als hij mijn hoofd weer iets naar achteren trekt. Hij neukt me zoals hij me liet kruipen. Alsof het vanzelfsprekend is dat ik dit neem.
Dan verandert het. Niet harder. Gerichter. Hij schuift een hand van mijn heup naar voren, duwt mijn onderrug iets holler en zoekt met zijn lul een andere hoek. Kortere stoten. Lager. Precies naar voren. Ik voel het meteen. Niet diepere volheid alleen. Een scherpe, volle druk vlak achter mijn schaambeen, op die ene plek die eerder al ter sprake was gekomen. Mijn g-spot. Hij zoekt hem bewust. Niet per ongeluk. Niet omdat hij toevallig goed ligt. Hij legt hem erop en blijft.
Zo is Rayennen opeens toch heel dichtbij. En ik weet nu zeker wat ik toen al wist. Hij wist het al. Hoe en waar. En nu ben ik het.
Ik kerm harder. Mijn voorhoofd raakt de tegel. Mijn benen doen het bijna niet meer. Hij houdt die hoek vast en wrijft eroverheen, stoot na stoot, met diezelfde zelfvoldane zekerheid. Alsof hij me wil laten merken dat hij het onthouden heeft. Dat hij weet waar die plek zit. Dat hij hem nu pakt omdat híj dat besluit. Het is een powermove. Onder de douche, van achteren, met zijn pik die niet meer alleen neukt maar precies die plek bewerkt waarover het eerder al ging.
Mijn poesje trekt samen. Eerst klein. Dan niet meer klein. De druk bouwt zich op achter die ene punt, voller en voller, tot ik het niet meer als prettig voelen kan maar als moeten. Ik probeer nog iets te zeggen. ''Awhahahah...'' klinkt het zodra ik ook maar even m'n mond open. Er komt alleen geluid uit. Nat. Open. Hulpeloos. Zijn arm gaat om mijn middel. Zijn andere hand blijft me in die holle stand houden. Hij vertraagt niet. Hij laat die plek niet los. Hij neukt erop alsof hij me erdoorheen duwt.
Dan kom ik klaar. Harder dan ooit. Langer dan ooit. Het slaat niet als één piek en weg. Het blijft. Het golft. Mijn poesje trekt zich in krampen om zijn lul, keer op keer, terwijl het warme water over mijn rug loopt en mijn knieën wegzakken. Ik hoor mezelf. Ik hoor hoe nat ik klink elke keer als hij door mijn klaarkomen heen blijft stoten. Mijn buik spant. Mijn mond blijft open tegen de tegel. Speeksel en douchewater lopen langs mijn kin. Ik kan mijn lijf niet meer sturen. Alleen voelen.
Hij houdt me overeind. Natuurlijk doet hij dat. Hij blijft precies op die plek terwijl ik doorkom, terwijl de krampen niet ophouden, terwijl het langer duurt dan ik kwijt kan. Elke stoot jaagt er een nieuwe golf doorheen. Ik knijp om hem. Ik tril. Ik kerm zijn naam bijna en krijg het niet af. Het blijft maar gaan. Nat tegen zijn buik. Nat om zijn pik. Nat over mijn dijen. Mijn klaarkomen loopt onder de straal weg en komt meteen weer op als hij die g-spot opnieuw raakt.
Dit is wat hij wilde laten voelen. Niet alleen dat hij me kan neuken. Dat hij die plek kent. Dat hij haar bewust opzoekt en me er langer op laat komen dan ik zelf ooit voor elkaar kreeg. Dominant. Zeker. Met mijn lijf dat onder de douche voor hem openblijft tot het klaarkomen bijna pijn doet van hoe goed het is. Een keertje de ontvanger. En dat was nodig.
Ik zak bijna door mijn knieën. Hij pakt me dan juist steviger. Zijn lul blijft in me, hard, gericht, en wacht niet tot ik bijkom. Ik voel nóg een golf. En nog een. Mijn poesje klopt om hem alsof het niet meer uit kan. En hij komt niet. Dat had er nog eens boven op moeten komen. Alsof hij het expres doet. Zij hete zaad wat over mijn g-spot zou spuiten zou me nog harder laten klaarkomen. Dat bewaart hij. Dus sta ik hier klem tussen zijn beukende lijf en de koude natte tegelmuur. Klaarkomend. Door Van Weelden. Door hem omhooggetrokken. Door hem omgedraaid. Door hem eerst in mijn mond, toen met zijn hand, en nu met die bewuste stoten op mijn g-spot tot ik harder en langer klaarkom dan ooit. Hij laat me het voelen. En ik laat hem horen dat hij het gevonden heeft. Wat dat ook mogen zijn...
Hij stopt. Niet abrupt, maar bewust. Zijn stoten worden kleiner tot hij stil in me blijft, hard nog, terwijl mijn poesje in nagolven om hem knijpt. Ik voel zijn eikel pulseren. Het wil ontploffen. Maar hij laat het niet toe. Het water slaat zachter tegen mijn rug nu ik niet meer voorover hang te kermen. Zijn hand gaat van mijn heup naar mijn buik. Plat. Warm. Hij houdt me tegen zich aan tot mijn knieën weer doen wat knieën moeten doen.
Ik hijg tegen de tegel. Mijn lijf trilt na. Langer dan het orgasme zelf, alsof het er nog niet uit wil. Hij buigt naar mijn nek, kust de natte huid onder mijn oor, en blijft daar even met zijn mond. ''Wat kom jij mooi klaar.'' fluistert hij, verrassend teder. Geen vuist in mijn haar. Geen pats. Alleen zijn lijf dat me overeind houdt en zijn pik die langzaam uit me glijdt. Een leegte achterlatend. Nat. Ik voel het gemis meteen, maar hij laat het. Hij laat me bekomen. Ik durf niet om te kijken. Ik kan het ook niet. Mijn lijf wil nog niet luisteren. Wie is die man die daar staat?
Zijn handen wassen het water over mijn schouders, over mijn rug, over de binnenkant van mijn dijen waar ik nog klop. Teder. Verrassend teder, na hoe gericht hij die plek had gezocht en hat toegeëigend. Hij draait me daarna naar hem toe. Mijn voorhoofd komt tegen zijn borst. Ik voel zijn hart onder de straal en sluit mijn ogen. Hij kust mijn haarlijn. Mijn slaap. Mijn mond, kort, zonder haast. Ik sluit mijn armen om zijn middel omdat mijn benen het alleen nog niet vertrouwen.
Niemand zegt veel. Het is niet nodig. Ik voel nog steeds die krampen, kleiner nu, ergens diep, en hij merkt het. Zijn duim strijkt over mijn heup alsof hij me tijd geeft om terug te komen in mijn lijf. Het warme water loopt tussen ons door. Zijn lul ligt zwaar tegen mijn buik, nog hard, maar hij gebruikt hem niet. Hij laat me helemaal bekomen van mijn orgasme. Tot mijn adem langer wordt. Tot ik weer zelf kan staan. Tot ik hem aankijk en die grijns zachter is dan onder de douche, maar nog steeds de zijne.
Hij kust me nog één keer. Langer en zachter. Dan laat hij me even douchen. Hij laat me alleen. Maar zo voel ik me nu niet.
Daarna zie ik hem pas weer op zijn slaapkamer. Ik twijfelde waarnaartoe te gaan. Waren we al klaar? Want zo voelde het niet. En zowel, dan wilde ik wel nog een keertje...
De deur is open. Hij staat bij het bed, droog, een handdoek laag om zijn heupen, alsof de douche alweer een kamer verder weg is. Bezig zijn kleren uit te zoeken. Hij heeft voor zijn leeftijd echt een goed onderhouden lijf met duidelijke spierlijnen. Slank. Niet eens zozeer breed. Maar krachtig. Dat had ik ervaren. Ik blijf even in de deuropening staan en naar hem kijken. Alsof ik droom. Alsof ik het allemaal vergeten ben. Mijn lijf is nog warm. Mijn poesje nog gevoelig. En toch is het eerste wat ik doe niet iets vragen. Ik loop naar hem toe, stop vlak voor hem, en bied me aan. Ik zeg niks. Ik ben naakt. Volledig. Sta open voor hem. Waar hij maar wil. Mond. Bed. Tegen de muur. Opnieuw van achteren. Ik zeg het niet in een lijst. Ik zeg het zoals het is. ''Ik doe alles.'' komt er zacht ui mijn keel, alsof het niet mijn stem is, maar een stem die hij heeft doen ontwaken. Dat hij mag. Dat ik hier ben. Dat hij kan nemen wat hij wil. En niet alleen vandaag, ben ik ban.
Hij grijnst. Diezelfde zelfvoldane grijns, nu met iets tevredens erin alsof hij precies dit had verwacht. Hij geeft me een verrassend compliment. ''Je bent uniek.'' Laag. Dichtbij. En ik maar denken dat ik gewoon een sletje ben. Niet dus? ''Het staat je ook echt zo goed. Zeker van dichtbij.'' voegt hij toe over de daad. Over hoe ik eruitzag onder die straal. Over hoe hard ik kwam. Over hoe goed ik hem nam. De woorden landen in mijn buik. Dan pakt hij mijn gezicht en kust me met de tong. Diep. Langzaam. Niet om meteen weer verder te gaan, wel om te laten voelen dat hij mijn aanbod gehoord heeft. Ik zwicht bijna ter plekken voor hem en mijn knieën worden week omdat ze weten dat mijn mond wil pijpen.
En even denk ik dat we hier verder gaan. Zijn hand zakt. Een tik op mijn bil. Kort. Bezit. Speels genoeg om geen nieuwe ronde te starten, duidelijk genoeg om me te herinneren wie hier bepaalt. Hij laat mijn lippen los en kijkt me aan. Die blik is intimiderend op een opwindende manier. Ik kan het nauwelijks uitleggen, laat staan bevatten. Maar dat is ook wel eens fijn.
''Ik heb wat voor je klaargelegd'', zegt hij. Alsof dat het volgende is. Alsof mijn aanbod mag blijven staan tot híj het pakt. Ik knik. Voel de plek van die tik nog op mijn bil. Voel zijn smaak nog in mijn mond. Hij verrast me al de hele week. Maar deze laatste 24 uur overtreffen alles op alle gebieden. Zeker sinds ik hier ben. En nu de lunch, met mijn lijf dat nog van hem is terwijl mijn kleding al op het bed ligt. Ik ben benieuwd wat hij nu voor mij gekozen heeft. En hoe ik hem later alsnog van die stijve afhelp. Het liefst elf keer, als dit nog niet telt.
-
Siaffie (44)
Haaline (29)
DelineJocy (25)