Sergeant Nadezhda Savchuk en Korporaal Valentyna Kovalenko zijn door maarschalk Leo van Hasselbach op verkenning gestuurd naar de Remmelaanse alpen. Na een barre klimtocht door sneeuwstormen bereiken ze de Hellepoort. Een nauwe en lastig begaanbare doorgang die naar de daar achter gelegen Somas vallei leidt.

Daar aangekomen schijnt een vriendelijk Meraaks zonnetje. Terwijl hun gevechtskleding zich aanpast aan de veranderde omstandigheden lopen ze verder de vallei in. De eerste naaldbossen verschijnen. Ze vinden een smal pad en dalen verder af naar beneden. Op een weide midden in het bos zien ze een kleine hoeve. De eerste tekenen van menselijke bewoning. In een modderpoel wroeten rogglers. Deze zesvoetige kruipers zijn hier dol op. Met de klauwen van hun voorste poten graven ze naar de wortels van de Rabba, een soort peen die deze beesten heerlijk vinden.

‘Smerige rotbeesten,’ zegt Nadezhda.

‘Ja, maar wel een bijzonder aangename verrassing als je die aantreft op je bord,’ zegt Valentyna. ‘Waarom zijn we hier sergeant?

‘Een van die heikneuters hier heeft een Nesbetaanse Draak gezien?’

‘En dat is zo bijzonder?

‘Wel als die het teken van de Hertog van Megrez draagt!’

‘Oh, en wat nu?’

‘Elio de Montbéliard, Hertog van Megrez is Nidaxia’s grootste vijand. Hij heeft al meerdere keren geprobeerd Constance te veroveren. Dat lukte hem alleen nooit dankzij de moed van haar Oekraïense brigades,’ zegt ze met gepaste trots.

‘Oké, maar wat nu?’

Ze kijkt haar domme korporaal aan: ‘Wat denk je?’

‘Jij bent hier de commandant.’

‘Heel slim ben je niet hè.

Even later wijken de bossen uiteen en kijken ze uit over de Somas vallei. Uit de bergen komend, stroomt de Soma, een zijrivier van de Remmelaan richting de stad Marburg.

Nadezhda haalt haar thermografische verrekijker uit zijn tas en richt die op de stad. Ze ziet vijf Nesbetaanse draken. Die spuwen vuur naar de verdedigingswerken van de stad. Dat kan maar één ding betekenen.

Nog eens een tiental draken open het vuur. De stad zal niet lang kunnen standhouden tegen zo’n macht, daarvoor zijn haar middelen te beperkt.

Het is wel duidelijk, de Hertog van Megrez heeft Nidaxia de oorlog verklaard, en dat na twintig jaar vrede.

Nijdig schopt Nadezhda een steen weg: ‘Godver., ga je bijna met pensioen en dan wordt het oorlog.’

‘Ons werk toch?,’ zegt Valentyna.

‘Stom gansje, ons werk is dodelijk.’

Aan de hemel verschijnen vier reusachtige ruimteschepen.

Deze dalen langzaam naar de bodem van de vallei. Het vlaggenschip verduisterd de Meraakse zon. Deze schepen zullen niet landen, daarvoor zijn ze te groot.

Nadezhda richt haar verrekijker op het schip en zoomt in op een van de geschutstorens van het schip. Ze ziet het wapen van de hertog van Megrez op de wanden van de batterij plasmakanonnen.

Dan opent zich het shuttledek van het kolossale schip. Een stroom landingsschepen vertrekken uit de krochten van het schip en zweven in de richting van de begane grond.

Ieder landingsschip brengt vier pelotons Amorische Amazones naar beneden.

‘Godver. de godver,’ vloekt Nadezhda.

‘Wat is er sergeant?’

‘Kijk zelf maar,’ terwijl ze Valentyna de kijker aanreikt.

‘Dat ziet er wel lekker uit toch?’

‘Godver. de godver., geile lesbo, ben je nou helemaal belazerd, die meiden zijn de meeste dodelijke strijdsters uit heel het heelal.

‘Maar ze hebben wel allemaal mooie grote borsten.’

‘Ja dat is hun beloning voor betoonde moed. Dat krijg je dan als je pelotonscommandant een magiër is.

‘Hadden wij maar zo’n pelotonscommandant.’

‘Tja, maar laat je niet voor de gek houden, deze meiden staan bekend om twee dingen, punt één: hun ongekende moordlust en punt twee: Hun geilheid. Een man is zijn leven niet zeker bij zo’n griet. Ze laten hem zich letterlijk en figuurlijk dood neuken.

‘Kan zijn, maar ik ben geen man hè.’

‘Valentyna, pas op hoor.’

Steeds meer landingsschepen zetten soldaten aan de grond. Vrachtschepen brengen materieel, voedsel en tenten. Maar ook veel rollend materieel. Een speciaal extra zwaar vrachtschip brengen een gepantserde tachtig ton zware schildpad. Het zespotige mechanische monster voert een zestig gigawatt plasmakanon die worden gevoed door een tweetal reactoren.

De zeskoppige bemanning van zo’n lopend kanon draagt beschermende kleding tegen de straling die desondanks alle veiligheidsvoorzieningen weglekt. Dienen op een schildpad is een kut baan. Je leeft niet lang genoeg om van alle poen die het oplevert te genieten. Maar er zijn altijd van die wanhopige types die ervoor kiezen.

De schildpad loopt richting de stadsmuur van Marburg. Het kanon vuurt en de stadsmuur met het poortgebouw worden in één slag gedesintegreerd. De stad ligt open voor de vijand. Van overgave zal geen sprake zijn. Overgave is een woord dat Amorische Amazones niet kennen. Voor zichzelf niet en zeker voor de vijand niet.

Een woeste moordlustige horde vrouwen stormt de stad binnen en slacht de bevolking af. Geen mens die zichzelf de vijand noemt laten deze dames in leven. Het vijandelijke bloed stroomt rijkelijk deze dag.

Sergeant Nadezhda Savchuk en Korporaal Valentyna Kovalenko kijken machteloos toe. Het enige wat ze kunnen doen is een ijlekster oproepen om te rapporteren wat hier is gebeurd.

Nidaxia is in haar harem. Ze heeft seks met drie van haar mannen. Gaspard, een gespierde reus en de vader van haar jongste dochter, lift haar met zijn handen onder haar billen van het matras op en zit haar op zijn knieën keihard te neuken. Gaspard is niet voor niets haar favoriet, hij schenkt haar ook nu weer immens genot.

Magdalena zit op haar stok en kijkt toe. Mensen, denkt ze.

Mathis en Raphaël zitten aan weerszijden van haar en proberen de tepels van haar hevig schokkende borsten te stimuleren, iets dat ze op een redelijk bevredigende wijze lukt.

Gillend van genot krijgt ze haar eerste orgasme, terwijl Gaspard in haar klaarkomt.

‘Ik hoop dat je me nu eindelijk eens zwanger maakt van een zoon,’ zegt ze dreigend.

Ze kijkt hem aan en ziet de angst in zijn ogen.

Een glimlach verschijnt op haar gezicht.

‘Raphaël, maak me blij,’ vraagt ze. Hij heeft iets dat maar weinig mannen in voldoende mate bezitten. De omvang ervan bezorgen haar hevige lustgevoelens. God wat wordt ze weer geil.

Hij is een bloedmooie atletische jonge knaap van net achttien jaren oud. Deze ongewoon knappe jonge god vertedert haar. Met haar tweehonderd drieënzeventig levensjaren is ze nagenoeg onsterfelijk en heeft het leven geschonken aan dertien dochters en slechts één zoon.

En juist die ene zoon sneuvelde in één van de vele door haar gevoerde oorlogen. Raphaël lijkt zoveel op hem.

Als hij haar penetreert verschijnen de tranen in haar ogen.

‘Waarom ben je verdrietig Nida,’ vraagt hij haar.

‘Oh Raph, je moest eens weten.’

‘Wat moet ik weten?’

‘Dat kun je beter niet vragen, neuk me liever, ik wil het gewoon vergeten,’ dan begint ze te huilen en is de seks over.

Dan vliegt een ijlekster door het geopende raam naar binnen.

Magdalena blikt vijandig naar de grote zwart-witte vogel.

Het beest kent de ongelofelijke brutaliteit om naast haar neer te zitten. Notabene op haar eigen stok.

‘Klotebeest, verdwijn uit m’n ogen,’ Een stoomwolkje ontsnapt uit haar neusgaten.

Maar de ijlekster is echter niet bang en pikt naar haar ogen.

Magdalena ontwijkt de snavel en vliegt op en haalt met haar klauwen uit naar het beest. Die hopt echter behendig uit de weg.

‘Kappen nou hiermee,’ snauwt Nidaxia naar de twee rivalen.

Verbouwereerd strijkt Magdalena voorzichtig neer op de ontblote schouder van Nidaxia terwijl de ijlekster gebruik

maakt van haar stok.

‘Vind je dit normaal,’ moppert ze tegen haar.

Triomfantelijk neemt de ijlekster nu het woord.

Nidaxia trekt bleek weg, ze heeft helemaal geen zin in alweer een oorlog, maar naar ze vreest zal ze die keuze niet hebben.

Elio de Montbéliard, Hertog van Megrez en zij zijn gezworen vijanden.