Markus woonde in een ruim hoekappartement op de derde verdieping van een sober, modern complex. Geen franje aan de buitenkant, alleen grote ramen die uitkeken over een rustige straat met bomen. Binnen was alles strak, donker en functioneel. Matzwarte houten vloer, diepgrijze muren, één grote abstracte zwart-wit foto van een mannelijk torso. Zware leren bank, lage salontafel, eettafel met stoelen die meer voor discipline leken dan voor dineren. De keuken industrieel en leeg van overbodige spullen. Markus’ slaapkamer had een breed, stevig bed en een grote spiegel. De kamer van Alex was kleiner, sober, met een eenpersoonsbed, open kast en houten stoel. Geen bureau. Geen rommel. De badkamer was ruim, met een inloopdouche voor twee. Overal hing de geur van leer, zeep en mannelijkheid. Het was geen thuis. Het was een gecontroleerde ruimte waar een dienende jongeman precies wist waar hij hoorde.

Na twee weken was er een strak ritme.

Elke ochtend om half zes ging Alex’ wekker. Markus sliep nog. Alex sloop uit bed, deed de halsband om, controleerde het kooitje en trok sportkleren aan. Geen ondergoed, alleen de jockstrap als dat was toegestaan. Glas water, niets eten, en fietsen naar de sportschool. Tom stond meestal al te wachten. De training was zwaar: squats, hip thrusts, core, isolatie voor billen en bovenbenen. In twee weken was Alex duidelijk afgevallen. Buik strakker, gezicht scherper, kont ronder. Tom corrigeerde stevig, nooit seksueel.

Tijdens een woensdagsessie bij Dr. Voss kwam het ter sprake.

“Tom dient ook,” zei Voss terwijl Alex naakt op zijn knieën zat. “Hij is een van de betere voorbeelden. Hij traint overdag en dient ’s avonds. Precies zoals jij nu leert.”

Alex knikte alleen. Het voelde logisch.

Na het sporten fietste hij terug. Tegen de tijd dat Markus wakker werd, had Alex de keuken schoongemaakt, koffie gezet en het ontbijt klaargezet volgens het dieet. Hij at pas nadat Markus had gegeten. Hij deed het hele huishouden. In de weekenden kwamen er vaak vrienden over. Alex wist nooit zeker of ze voor Markus kwamen of voor het speeltje.

Afgelopen zondag speelden ze een kaartspel. Alex was de prijs.

Vier mannen rond de eettafel. Markus, breed en zelfverzekerd, en drie vrienden. De eerste was begin vijftig, kaal, stevig, met een dikke buik en harige handen – niet knap, maar dominant en luid. De tweede was jonger, rond de veertig, sportief, kort grijs haar en een strakke kaak; hij zag er verzorgd en knap uit. De derde was ouder, eind vijftig, mager, met diepe rimpels en een scherpe blik die bijna lelijk aandeed, maar zijn stem was laag en bevelend.

Ze dronken bier, lachten hard, en speelden een simpel ronde-spel. Elke keer dat Markus verloor, moest Alex iets doen. Eerst knielen en de schoenen van alle vier poetsen met zijn tong. Daarna moest hij bij elke man langs om hun glas bij te vullen en hun hand of knie te kussen.

Ik ben hier niet om mee te spelen, dacht Alex terwijl hij op handen en knieën van de ene naar de andere kroop. Ik ben de inzet.

Toen Markus een grotere ronde verloor, wees hij naar de bank.

“Over de leuning. Kont omhoog. Mond beschikbaar.”

Alex gehoorzaamde meteen. Hij hing met zijn bovenlijf over de stevige leuning, billen omhoog, gezicht naar de mannen. Markus trok de chino’s omlaag, haalde de plug eruit en knikte naar de kale, stevige man. Die stapte naar voren, spuugde op zijn dikke lul en duwde er hard in. Alex kreunde, greep de bank vast en probeerde zich te ontspannen. De man neukte hem diep en grof, met harde klappen van zijn buik tegen Alex’ billen, tot hij met een grom diep klaarkwam.

Direct daarna schoof de knappe, sportieve man op zijn plaats. Hij was langer en neukte ritmischer, dieper, terwijl hij Alex’ heupen stevig vasthield. Ondertussen kwam de magere, oudere man voor Alex’ gezicht staan, opende zijn broek en duwde zijn halfharde pik tussen Alex’ lippen.

“Zuig netjes terwijl je geneukt wordt.”

Alex deed zijn best. Hij zoog, likte, gaf aandacht, zelfs toen de stoten van achteren hem vooruit duwden. Hij wilde dat ze tevreden waren. Toen de sportieve man klaarkwam en zich terugtrok, wisselden ze. De magere man nam nu zijn gat, droog en hard, terwijl de kale zijn lul weer in Alex’ mond duwde om schoongezogen te worden. Alex likte hem zorgvuldig schoon, slikte wat er nog uit kwam, en wendde zich daarna naar de sportieve man om hetzelfde te doen.

Markus keek toe, tevreden. Als laatste nam hij zelf plaats achter Alex. Hij duwde er langzaam maar diep in, hield hem stevig vast en neukte hem met bezitterige, zware stoten.

“Dit is mijn speeltje,” zei hij tegen de anderen. “Maar jullie mogen hem gebruiken als ik verlies.”

Alex kreunde in de bank, speeksel en restjes zaad op zijn kin, terwijl Markus diep in hem klaarkwam. Toen Markus zich terugtrok, bleef Alex liggen zoals hij was: over de leuning, kont open, zaad dat langzaam naar buiten droop.

“Maak ze schoon,” beval Markus.

Alex kroop van de bank, ging bij elke man op zijn knieën en likte hun lullen zorgvuldig schoon. Hij kuste de eikels, slikte wat er nog was, en bedankte elk van hen met een schorre stem.

“Dank u, meneer.”

Pas toen ze allemaal tevreden waren, mocht hij de vloer dweilen.

Prijs. Dump. Beschikbaar, dacht hij terwijl hij op handen en knieën het zaad van de vloer veegde.

De renovatie van zijn oude appartement liep inmiddels twee maanden uit. Maarten had laten weten dat de badkamer volledig werd vernieuwd en er extra geluidsisolatie kwam. Alex maakte het niets meer uit. Hij had bijna vergeten hoe zijn oude kamer eruitzag. Hier had alles een duidelijke regel.

Om Markus te bedanken deed hij alles: vloeren, handdoeken, koken als het mocht, kleren strijken. ’s Ochtends en ’s avonds diende hij hem oraal of zoals Markus wilde. Geen discussie. Routine. En soms, als Markus hem extra hard nam, voelde Alex bijna spijt dat de renovatie ooit klaar zou zijn. Alleen thuis leek ineens stiller en leger.

Op het werk was hij permanent beschikbaar voor Maarten. Soms een korte opdracht, soms na sluitingstijd een snelle, harde beloning.

Die donderdag was er een interne team-building. Maarten had de middag vrijgehouden in de grote vergaderzaal. Toen de laatste externe gasten weg waren, sloot hij de deur.

“Kleren uit, Alex. Blijf in het midden.”

Zes seniors stonden er. Pieter, twee projectleiders, en drie anderen die Alex alleen van gezicht kende. Maarten knikte.

“Hij is vandaag de faciliteit. Gebruik hem. Mond, gat, wat je wilt. Hij slikt alles en bedankt daarna.”

Alex ging op handen en knieën. De eerste pik schoof in zijn mond, de tweede in zijn gat. Ze wisselden zonder haast. Sommigen neukten hard en kort, anderen hielden hem lang vast. Pieter kwam diep in zijn keel en liet hem alles doorslikken. Een andere man spoot over zijn gezicht en halsband. Tegen de tijd dat de laatste klaar was, droop er zaad uit zijn gat over de vloer en zaten er strepen op zijn borst en rug.

“Dank u, heren,” zei Alex schor, nog op handen en knieën.

Maarten keek tevreden toe.

“Vanaf maandag heb je geen bureau meer nodig. Je nieuwe rooster hangt in mijn kantoor. Elke ochtend en middag staat er een naam. Je dient wie erop staat, op de manier die hij wil. Ik hou de sleutel van je kooi. Begrepen?”

“Ja, meneer.”

De woensdag erna was de sessie bij Dr. Voss korter.

“We gaan de frequentie omlaag brengen,” zei Voss terwijl hij Alex al naakt op het bed had. “Je hebt de basis gehad. Nu is het onderhoud.”

Hij duwde Alex op zijn rug, spreidde zijn benen en neukte hem hard en diep, zonder veel voorbereiding. Elke stoot was gecontroleerd en zwaar. Alex kreunde, handen boven zijn hoofd, halsband die tegen de matras drukte. Voss kwam diep in hem klaar, bleef er even in liggen en trok zich toen terug.

“Je bent er klaar voor,” zei hij terwijl hij zich aankleedde. “Volgende maand regelen we de tepelpiercings. Kleine ringen. Zichtbaar als je shirt uit is, en handig om aan vast te pakken. Maarten is akkoord.”

Alex slikte. “Dank u, meneer.”

Die avond, terug bij Markus, lag hij naakt op zijn eenpersoonsbed. Het kooitje drukte, zijn gat was nog open en gevoelig van de dag, en de gedachte aan de piercings gaf een vreemde tinteling.

Hij dacht aan het moment dat de renovatie klaar zou zijn. Alleen in dat donkere, kale appartement.

Even voelde hij iets dat op spijt leek. Hier werd hij hard aangepakt, gebruikt, gevuld, gecorrigeerd. Hier was hij nooit alleen met stilte.

Hij draaide zich op zijn buik, voelde de napijn, en glimlachte zwakjes in het donker.

Maarten had een rooster gemaakt.

Voss had de volgende stap al gezet.

En ergens wist hij dat “alleen thuis” nooit meer echt alleen zou zijn.