De renovatie was klaar.

Maarten haalde Alex persoonlijk op bij Markus. Geen lange afscheidswoorden. Markus gaf hem alleen een stevige klap op de bil, knijpende vingers die nog even bleven liggen, en zei: “Gedraag je.” Alex knikte, pakte zijn kleine tas en volgde Maarten naar de auto. Tijdens de rit zei Maarten bijna niets. Alleen aan het einde, toen ze de straat inreden: “Vanaf nu kom je hier elke avond terug. Tenzij ik anders bepaal.”

Het appartement rook nog naar verse verf, nieuw hout en een vleugje schoonmaakmiddel. Donkere muren, matzwarte vloer die het licht slikte, één groot stevig bed precies in het midden van de kamer. Een lage, zware bank tegen de muur, genoeg open ruimte om te knielen, en een inloopdouche die duidelijk voor twee mannen bedoeld was. Geen bureau. Geen rommel. Geen herinneringen aan het oude leven.

Aan de open kapstok en in de kast hing opvallend veel dezelfde kleding: vijf identieke strakke donkere chino’s met elastiekband, zes simpele zwarte en grijsblauwe T-shirts, allemaal precies dezelfde snit. Daaronder een hele rij sexy underwear – zwarte en donkerblauwe jockstraps, een paar kanten slips, strakke boxers die meer lieten zien dan verborgen, en twee pair van bijna doorzichtige slips die duidelijk niet voor kantoor bedoeld waren. Alles netjes gevouwen of op kledinghangers. Schoon, precies, en in veelvoud. Alsof iemand had bedacht dat hij nooit meer hoefde na te denken over wat hij aantrok.

Een paar lades in de kast en twee lades onder het bed waren afgesloten met stevige metalen sloten. Alex trok er even voorzichtig aan, maar ze gaven geen millimeter. Hij had geen idee wat erin lag. Strafwerktuig, dikkere plugs, of kleding die hem nog verder zou vernederen – hij wist het niet, en vroeg er niet naar.

In de keuken hing een groot, duidelijk gedrukte voedingsschema aan de muur. Exacte tijden, exacte grammen, eiwitrijk, weinig koolhydraten, streng. Onder het schema stond in dezelfde strakke letters: *Boodschappen worden elke maandagochtend tussen 7 en 8 geleverd. Niets extra’s bestellen. Niets afwijken.*

Op het nachtkastje lag een zwarte map. Maarten opende hem zonder commentaar. Binnen zaten foto’s. Scherpe, goed belichte beelden. Alex op handen en knieën bij Markus, speeksel op zijn kin. Alex met dikke strepen zaad over zijn gezicht en halsband na de team-building. Alex over de leuning van de bank, kont wijd open, terwijl een van Markus’ vrienden half in hem zat. Duidelijke, ongenadige beelden.

“Dit blijft hier,” zei Maarten. “Zodat je niet vergeet wat je bent als je alleen bent.”

Hij liet Alex de foto’s één voor één bekijken. Alex voelde zijn wangen branden, maar keek toch. Maarten legde de map open terug op het nachtkastje.

“Trek alles uit.”

Alex gehoorzaamde. De kleren vielen op de zwarte vloer. Maarten duwde hem op de lage knielplek precies voor het bed, opende zijn broek en haalde zijn al halfharde, dikke pik tevoorschijn.

“Mond open. Tong uit.”

Hij duwde diep. Alex kokhalsde, maar hield vol. Maarten neukte zijn keel langzaam en gecontroleerd, hand stevig in zijn haar, tot speeksel over zijn kin en op de vloer droop. Daarna trok hij hem omhoog, duwde hem achterover op het nieuwe matras en spreidde zijn benen. Zonder veel glijmiddel drukte hij de eikel tegen de nog gevoelige opening en schoof er in één lange stoot in. Alex kermde.

Maarten neukte hem hard, diep, met het volle gewicht van zijn lichaam. Elke stoot klonk doffer in de half lege ruimte. Hij hield Alex’ polsen boven diens hoofd vast en sprak tegen zijn oor, stem laag:

“Dit bed is om gebruikt te worden. Deze vloer is om op te knielen. Jij hoort hier, maar dit huis is niet van jou. Begrepen?”

“Ja… meneer—”

Maarten ging sneller, harder, tot hij met een diepe grom diep in hem klaarkwam. Hij bleef er een volle minuut in liggen, ademend, zwaar, voordat hij zich langzaam terugtrok. Zaad droop meteen naar buiten op de nieuwe lakens.

“Maak jezelf schoon. Morgen begint het nieuwe rooster. Wees op tijd.”

De werkweek die volgde was anders dan alles daarvoor.

Alex had geen bureau meer. Alleen een kleine lockerkast met twee setjes kleren en een pakje doekjes. ’s Ochtends sportte hij bij Tom, daarna meldde hij zich bij de eerste naam op het rooster. Maandag ochtend Maarten (oraal, snel, in diens kantoor). Maandag middag een projectleider die hem over het bureau legde en hard nam. Dinsdag een oudere senior die hem alleen in de mond gebruikte en hem daarna naakt koffie liet rondbrengen. Woensdag opnieuw Maarten, langer dit keer. Elke dag hetzelfde ritme: beschikbaar, gebruikt, bedankt, door. Tegen de tijd dat hij ’s avonds terugging naar het appartement, voelde hij zich leeg, open en duidelijk gemarkeerd.

Woensdagmiddag was de sessie bij Dr. Voss.

Voss was korter en directer dan voorheen.

“De begeleidingsfase is voorbij,” zei hij terwijl hij Alex al naakt op het behandelbed had liggen. “Vanaf nu alleen nog onderhoud.”

Hij spreidde Alex’ benen, druppelde nauwelijks glijmiddel en duwde er meteen in. Geen zachte opbouw. Elke stoot was gecontroleerd, zwaar en diep. Alex greep de randen van het bed, ademhaling kort, halsband die tegen de matras drukte. Voss boog zich over hem heen en zei tegen zijn oor:

“Volgende week de tepelpiercings. Kleine ringen. Maarten wil ze kunnen vastpakken. Jij bent er klaar voor.”

Voss kwam diep in hem klaar, bleef even liggen en trok zich daarna terug.

“Je mag gaan.”

In het weekend was het appartement stil. Alex had de vloer al geboend, de handdoeken gewassen, de foto’s weer netjes in de map gelegd en de kleding opnieuw geordend. Hij dacht dat hij de avond alleen zou zijn.

Om half negen ging de deur open zonder te kloppen. Maarten kwam binnen met Pieter en één van de andere seniors van het rooster – een brede man begin vijftig met grijzende slapen, zware handen en een dikke, donkere lul die Alex al eerder had gevoeld. Geen uitleg.

“Kleren uit. Op het bed. Nu.”

Alex trok alles uit en ging op het matras liggen. Maarten ging als eerste aan zijn mond. Hij duwde zijn dikke pik diep in Alex’ keel en neukte hem daar langzaam, hand stevig in zijn haar, tot speeksel en snot over zijn kin liepen. Ondertussen pakte Pieter zijn enkels, duwde zijn benen wijd uit elkaar en spuugde op zijn opening. Zonder verder te wachten drukte hij de eikel ertegen en schoof er hard in. Alex kermde om Maartens pik heen. Pieter begon meteen in een snel, ruw ritme, buik klappend tegen zijn billen, handen die zijn heupen stevig vasthielden.

De derde man stond erbij, streelde zijn eigen zware lul, en wachtte. Toen Maarten zich terugtrok en met drie dikke stralen over Alex’ gezicht en open mond kwam, schoof hij direct in de vrijgekomen keel. Alex zoog en slikte terwijl Pieter dieper en harder ging. Pieter kwam met een lage, tevreden grom diep in hem klaar en trok zich met een nat geluid terug. Direct daarna nam de derde man zijn plaats in. Hij was dikker en langzamer, rekte hem open met lange, zware stoten terwijl hij Alex’ heupen omhoog trok zodat hij nog dieper kon.

Maarten ging opnieuw aan zijn hoofd staan, duwde zijn halfharde, natte pik weer tussen Alex’ lippen en liet zich schoonzuigen.

“Houd hem goed open,” beval hij.

Ze wisselden nog twee keer. Pieter nam zijn mond, de andere senior zijn gat, dan weer andersom. Alex werd heen en weer gebruikt, speeksel en zaad over zijn gezicht, borst en halsband, zijn gat open, nat en rood. Hij probeerde elke man aandacht te geven – zuigen, likken, heupen omhoog duwen – precies zoals hij geleerd had. Uiteindelijk legde Maarten hem op zijn buik, spreidde zijn billen wijd met beide handen en nam hem zelf als laatste. Diep, bezitterig, met lange, zware stoten tot hij opnieuw klaarkwam en alles in hem achterliet.

Toen ze klaar waren, lieten ze hem achter op het bed. Zaad op zijn buik, in hem, op de nieuwe lakens, strepen over zijn gezicht. Maarten legde de map met foto’s weer open op het nachtkastje, precies naast zijn hoofd, zodat de beelden het eerste zouden zijn wat hij zag.

“Kijk ernaar als je alleen bent. En wees morgen op tijd. Halsband zichtbaar.”

De deur viel in het slot. Voetstappen verdwenen in de gang.

Alex bleef liggen. Het kooitje drukte pijnlijk. Zijn gat voelde wijd open en gebruikt. De foto’s lagen open, scherp en onontkoombaar.

Even miste hij de constante aanwezigheid van Markus — de stem die ’s ochtends opdrachten gaf, de handen die hem corrigeerden, het gevoel dat er altijd iemand was die besliste.

Hier was het stiller.

Hier was hij alleen met de bewijzen van wat hij was geworden.

Hij draaide zijn hoofd naar de open map, keek naar de beelden van zichzelf terwijl hij gebruikt werd, en voelde hoe de leegte zich mengde met een diepe, vreemde tevredenheid.

Dit was thuis.

En thuis betekende beschikbaar.