“Oké,” zegt kapitein Lynden. Zijn stem klinkt helder en zakelijk.

“Draai de boot om. Alles moet weer perfect zijn. Aan het werk.”

Iedereen loopt lachend weer aan boord. De spanning van de charter valt van onze schouders. De deckhands beginnen meteen de boot af te spuiten en het teak en RVS te poetsen. De stewardessen zuigen en poetsen het interieur. Ik help waar ik kan, maar mijn hoofd zit nog vol met alles wat er de afgelopen dagen is gebeurd.

Ik ben net klaar met het opvouwen van de laatste handdoeken als de portofoon kraakt.

“Laura, kom naar de stuurhut.”

Ow jee.

Heb ik iets verkeerd gedaan?

Met een kloppend hart loop ik naar voren, klop zacht en stap naar binnen. Kapitein Lynden zit op de comfortabele bank achterin de stuurhut met een map naast zich. Hij kijkt op en glimlacht, maar zijn ogen zijn serieus.

“Ah, Laura. Daar ben je. Alsjeblieft, kom zitten.”

Ik ga naast hem zitten en probeer niet te zenuwachtig te kijken.

“Hoe vond jij dat het ging, deze charter?”

Ik slik.

Weet ik veel… ik doe dit ook voor het eerst.

“Wel… goed, denk ik?” zeg ik voorzichtig. “Iedereen leek blij met me. En met… wat ik met ze deed.” Ik voel mijn wangen warm worden.

De kapitein kijkt me streng aan. Even denk ik dat er een preek aankomt.

“Oké, behalve Robert dan,” voeg ik er snel aan toe. “Maar hij maakte het er zelf naar. Ik had echt geen zin om met een asociale, zelfingenomen arrogante zak die het niet uitmaakt of hij je pijn doet naar bed te gaan. En jij zei zelf dat ik mijn grenzen aan mocht geven.”

Ik kijk hem uitdagend aan. Als dit me mijn baan kost, dan is dat zo. Ik heb mijn punt gemaakt.

Maar in plaats van de preek die ik verwacht, beginnen de mondhoeken van kapitein Lynden te trillen. Hij kan zijn lach niet meer inhouden en slaat me vaderlijk op mijn schouder.

“Dat is precies het goede antwoord,” zegt hij nog lachend. “Luister, Laura. Je bent aangenomen voor hun plezier, ja. Maar dat betekent niet dat ze geen rekening met jou hoeven te houden. Goed dat je voor jezelf bent opgekomen.”

Hij wordt weer serieuzer.

“Maar let hier wel mee op. Niet elke gast zal zo meewerkend zijn als deze groep. Soms zul je dingen moeten slikken die je liever niet doet.” Hij lacht kort. “Soms letterlijk. Dat hoort er helaas bij. Hoe dan ook… het was leuk om je te zien groeien deze dagen. Ga vooral zo door.”

Hij leunt achterover en glimlacht weer.

“Ik heb ook leuk nieuws voor je. Je krijgt versterking.”

Hij geeft me de map die naast hem lag.

“Ik heb hier een lijst van zes meiden. We gaan er twee kiezen, en ik ben benieuwd naar jouw mening.”

We bekijken de foto’s en korte profielen. Zes meiden in bikini, met een tekstje erbij. Vrij snel wijzen we de meiden af die eruitzien en klinken alsof ze zelf als gast mee willen in plaats van werken.

Over Evelien zijn we het snel eens. Ze is 23, heeft een leuk open profiel, klinkt enthousiast, is bi, heeft mooi bruin haar met sproetjes, een mooie C-cup en een stevig kontje. Ze heeft ervaring met een daddy en een beetje in de escort.

Daarna twijfelen we tussen Kelly en Louise.

Kelly is een blonde meid van 25 met grote borsten en brede heupen, biseksueel. Ze heeft al een paar jaar ervaring in een privéhuis.

Louise heeft zwart haar, is 26, cup D, wat smaller postuur, ook bi. Ze is net begonnen als escort, maar maakt al langer erotische filmpjes op OnlyFans.

“Ik weet het niet,” zeg ik terwijl ik nog eens naar de twee foto’s kijk. “Kijk nog een keer goed.”

Kapitein Lynden wacht geduldig.

“Ik zou voor Louise gaan,” zeg ik uiteindelijk.

Hij kijkt me aan.

“Waarom?”

“Geen idee. Zij voelt beter. Alsof het met haar en Evelien beter gaat klikken. Maar het is maar een gevoel.”

“Duidelijk,” zegt hij. Hij sluit de map.

“Dan krijg jij deze twee meiden erbij. En de verantwoordelijkheid die daarbij hoort.”

Mijn mond valt half open en mijn wenkbrauwen schieten omhoog. Hij praat gewoon door.

“Jij zult de leiding hebben. Hen aansturen en zorgen dat de gasten niets tekortkomen.”

Hij pakt twee nieuwe epauletten en legt ze op tafel: een hartje met twee strepen eronder.

“Bij die verantwoordelijkheid horen natuurlijk ook deze.”

Ik sta er een paar seconden stil van.

“Wacht… wat? Ik… leiding geven?”

“Als je denkt dat je het niet aankunt, moet je het nu zeggen. Dan geef ik de rol aan een van de andere meiden en zul je moeten doen wat zij wil dat je doet. Maar Alexander denkt dat je dit snel oppakt.”

Ik heb geen zin om straks de rotklusjes te krijgen van iemand anders.

Ik pak de epauletten van tafel.

“Tuurlijk. Komt goed.”

Kapitein Lynden lacht, klopt me nog een keer op de schouder en zegt:

“Ik kan niet wachten om te zien hoe je dit doet.”

Hij pakt zijn portofoon.

“Alle crew, alle crew. Over vijf minuten in de sky lounge voor een tipmeeting.”

Hij staat op, pakt de dikke envelop van Alexander en loopt naar de deur.

“Kom.”

Ik volg kapitein Lynden over het gangboord en de trappen op naar de sky lounge. De rest van de crew druppelt al binnen. Iedereen ziet er moe maar tevreden uit. Lara zwaait me naar een plekje naast haar op de grote bank. Angela zit met de andere stewardessen, de deckhands leunen tegen de bar, en de chef komt binnen met nog een theedoek over zijn schouder.

Kapitein Lynden blijft staan bij de lage tafel in het midden. Hij legt de dikke envelop van Alexander neer en wacht tot het stil is.

“Goed gedaan, iedereen,” begint hij. “Dit was een korte maar intensieve charter. De gasten waren tevreden, het eten was top, het dek lag er elke ochtend weer piekfijn bij, en de service was op niveau. Vooral jullie flexibiliteit viel op. Ik verwacht dat we het niveau dit seizoen verder omhoog trekken.”

Hij opent de envelop en haalt er een dikke stapel biljetten uit. Er gaat een zacht gegons door de ruimte.

“Dan nu het leuke nieuws. De tip is ronduit royaal,” zegt hij met een klein lachje. “Alexander is niet alleen tevreden, hij wil ook goed voor zijn bemanning zijn. Iedereen krijgt precies 1800 euro.”

Er klinkt gejuich en ongelovig gelach.

Hij begint de bedragen uit te delen. Als hij bij mij komt, geeft hij me een even dik pakketje. Zo veel contant geld heb ik nog nooit in één keer in mijn handen gehad. Hij glimlacht kort naar me en loopt verder.

“En voordat jullie verdwijnen,” zegt hij terwijl hij weer rechtop staant, “nog twee dingen.

Laura krijgt vanaf de volgende charter twee nieuwe meiden onder zich: Evelien en Louise. Zij wordt verantwoordelijk voor het… speciale vermaak. Dus als jullie haar zien lopen met deze…” Hij houdt een van mijn nieuwe epauletten omhoog, het hartje met de twee strepen. “…dan weten jullie waarom.”

Er klinken verbaasde geluiden, daarna applaus en wat lachen. Lara stoot me lachend tegen mijn schouder. Angela knikt serieus, alsof ze het al een beetje zag aankomen. Een van de deckhands fluit zacht tussen zijn tanden.

Ik voel mijn wangen warm worden. Als het kon zou ik hier in de bank verdwijnen, maar ik houd mijn kin omhoog. Binnenin knoopt mijn maag zich samen van zenuwen én trots.

Kapitein Lynden klapt in zijn handen.

“Ten tweede: vanavond zijn jullie vrij. En volgens traditie trakteer ik de eerste avond uit eten. De taxibusjes staan over een uurtje klaar, dus doe niet te lang over omkleden.” Hij kijkt alle meiden streng maar met een glimlach aan. “Oké, dat was het. Geniet van jullie vrije avond en houd er rekening mee dat we morgen vroeg beginnen met de voorbereidingen voor de volgende gasten. Met of zonder hoofdpijn. Dismissed.”

Iedereen staat op, praat door elkaar, bekijkt de tips en maakt plannen voor de avond. Lara haakt haar arm door de mijne.

“Leidertje,” fluistert ze met een grijns. “Kom, we doen wat leuks aan voor vanavond en gaan feesten. Je ziet eruit of je het hard nodig hebt.”

Ik lach zenuwachtig en laat me meevoeren naar onze hut, de nieuwe epauletten nog stevig in mijn hand.