Wanneer de liftdeuren op de begane grond openschuiven, slaat de tocht van de centrale lobby direct als een kille deken over Leen heen.

De hal is gigantisch en zo goed als verlaten. Het bleke ochtendlicht valt door de torenhoge glazen gevel naar binnen en schijnt in lange, doffe banen over de gepolijste vloer van wit Carrara-marmer. Verderop, tussen twee reusachtige neoklassieke zuilen van imitatiesteen, rijst de ontvangstbalie op: een monumentaal blok van donkergrijs graniet dat doet denken aan een altaar.

In een van de hoeken stuurt een schoonmaakster een zware, brommende boenmachine over de vloer. Achterop het metalen opstapje staat de hotelmascotte: de levensgrote, gele papegaai, met zijn grote pluche vleugels nonchalant om de schouders van de vrouw geklemd. Terwijl de roterende borstels met een eentonig gezoem over de vloer glijden, rijdt het duo in een tergend traag tempo in cirkels rond een brede zuil. De vrouw kijkt verveeld voor zich uit; de vogel staart met zijn vastgenaaide grijns doods naar het plafond.

Leen zet haar reistas op de vloer en blijft even staan. Haar armen voelen zwaar. De koude tocht trekt door de dunne mouwen van haar spijkerjasje en de vermoeidheid zit als nat zand achter haar oogkassen. In haar hand klemt ze nog altijd het kristallen glas Dom Pérignon, waar onderin nog een vingerhoedje verschraalde champagne kleeft. Ze zet het glas voorzichtig op een hoge sokkel naast een kamerplant en wrijft met haar knokkels over haar slapen. Ze pakt de band van haar tas weer op en loopt met trage passen naar de balie. Haar sneakers piepen droog op de gladde stenen.

Achter de balie staat een jonge receptionist. Zijn haar zit strak naar achteren gekamd met een glanzende pommade; zijn bordeauxrode colbert is kreukloos dichtgeknoopt. Boven zijn borstzakje glinstert een goudkleurig naamplaatje: Alejandro.

Wanneer Leen stilhoudt voor de balie, kijkt hij op van zijn computerscherm. Zijn blik glijdt over haar vale shirt en het verfrommelde jasje. Dan valt zijn oog op het felgekleurde VIP-polsbandje om haar pols. "Buenos días, señora," zegt hij in vlekkeloos, gepolijst Engels. "Heeft u zichzelf buitengesloten? Als u me uw kamernummer geeft, maak ik onmiddellijk een vervangende sleutelkaart."

Leen legt haar hand op de koude rand van de balie. "Suite 412. Maar ik wil geen nieuwe sleutel. Ik wil een extra kamer." Alejandros vingers bevriezen kort boven zijn toetsenbord. Suite 412. De hele receptie is vannacht al urenlang geterroriseerd door panische telefoontjes over privédokters en schadeclaims vanuit die kamer. Hij ziet de reistas op de vloer, trekt zijn conclusies, kiest eieren voor zijn geld en slikt wijselijk elke vraag in. Zijn glimlach glijdt onmiddellijk weer strak in de plooi. "Begrepen, señora," zegt hij op een toon van opperste, discrete professionaliteit. Hij negeert de tas volkomen. "Alleen voor uzelf, neem ik aan?"

"Alleen voor mezelf," zegt Leen. Haar stem klinkt schor. "Vanaf nu tot morgenochtend. Gewoon een standaardkamer. Een bed en een douche. En ik betaal zelf, los van het arrangement." Alejandro tikt een reeks toetsen in. Het zachte geratel klinkt luid in de kille stilte. Hij staart een paar seconden naar het scherm, tuit zijn lippen en laat zijn hoofd dan met een meelevende, formele knik zakken. "Ik begrijp het volkomen, señora. Helaas zitten we midden in het hoogseizoen. Onze standaardkamers en junior suites zijn tot volgende week woensdag volledig volgeboekt."

Leen zucht zachtjes. "En er is echt helemaal niets vrij?" "Er is zojuist een annulering binnengekomen in vleugel C," zegt hij, terwijl hij met een geoefende vinger over het scherm wijst. "Een Deluxe Ocean View Suite met privéterras. Maar aangezien we dit buiten uw groepsarrangement moeten inboeken, moet ik u een volledig dagtarief aanrekenen." Hij pakt een kaartje en krabbelt er met een zilveren pen een bedrag op, waarna hij het met twee vingers naar haar toeschuift. Op het papier staat: $ 1.200 USD + taxes. Leen kijkt naar het kaartje. Dan naar Alejandro, die uiterst beleefd afwacht met zijn handen op het werkblad. Eén nacht, voor een prijs waarvoor ze thuis een maand huur betaalt, enkel om een ruzie te ontlopen. De wanhoop om snel een bed te vinden zakt in één klap weg en maakt plaats voor een ijzige nuchterheid. Dit slaat nergens op. "Nee," zegt ze rustig. "Dat doe ik niet." De glimlach van de receptionist blijft onberispelijk beleefd. "Heel goed, señora."

Leen pakt haar reistas weer op en draait zich om naar de enorme glazen draaideuren. Buiten kleurt de lucht langzaam van asgrijs naar een flets, waterig wit. De palmbomen langs de oprijlaan staan roerloos in de ochtendschemering. Ze blijft midden in de hal staan en laat de zware tas met een doffe plof van haar schouder op de vloer glijden. Plotseling trekt er een kramp door haar maag. Vrij zijn is één ding; met een overvolle tas in een tochtige vestibule staan terwijl de wereld ontwaakt, is iets anders.

Achter haar klinkt het zachte piepen van de draaideuren. Leen kijkt niet direct om. Pas wanneer de voetstappen op de vloer naderen — trage, zware passen met leren zolen — draait ze haar hoofd een kwartslag.

Het is Thomas. Hij draagt een donkerblauw katoenen overhemd met opgerolde mouwen en een beige linnen broek die onderaan licht gekreukt is. Zijn donkere haren zitten nog half in de war van het slapen; zijn ogen zijn roodgerand en dragen dezelfde zwaarte als de hare. In zijn linkerhand bungelt de sleutelbos van de Jeep.

Hij ziet haar staan, maar versnelt zijn pas niet. Hij loopt met ingehouden tred haar richting uit. Op zo'n drie meter afstand blijft hij staan. Hij stopt zijn sleutels in zijn broekzak en kijkt naar haar: naar haar gezicht zonder make-up, naar het vale spijkerjasje en de zwarte tas die tussen haar voeten op de vloer rust.

Er valt een stilte. De spanning van de vorige avond bij de slagboom — die pijnlijke, afgebroken kus die tussen hen bleef hangen — lijkt nog ergens in de lucht te zweven, maar is vermengd met de rauwe nuchterheid van het ochtendlicht.

Thomas wrijft traag over zijn achterhoofd. Zijn stem klinkt hees wanneer hij de stilte doorbreekt:

"Het ziet er naar uit dat je vriendinnen je hebben buitengeshot."

Leen kijkt hem strak aan. Ze sluit de rits van haar tas en verbetert hem stil maar gedecideerd: "Nee. Ik ben zelf vertrokken." Thomas zegt niets. Hij knikt alleen — een heel langzame, afgemeten beweging van zijn hoofd. Terwijl hij haar aankijkt, breekt er in zijn ooghoeken een kleine, ingetogen en oprechte glimlach door. Een blik van stil respect. Thomas laat zijn handen in zijn broekzakken glijden. Hij knikt kort naar haar reistas. "Ik heb nog een logeerkamer vrij," zegt hij.

Leen kijkt naar hem. Ze voelt de oude, ingesleten reflex opkomen om haar eigen rotzooi op te ruimen en niemand tot last te zijn. Zeker hem niet. "Ik ben echt geen goed gezelschap nu, Thomas," zegt ze. Haar stem klinkt schor van de vermoeidheid. "Vraag ik ook niet," antwoordt hij direct. "Ik bied je enkel een bed en een douche. Geen verplichtingen. Je slaapt zolang je wilt." Hij kijkt even zijdelings langs haar heen, naar Alejandro die nog altijd uiterst correct achter zijn granieten altaar staat te wachten. Leen slikt. De kille aircolucht trekt door haar dunne spijkerjasje heen. Ze staart naar de donkere stof van zijn overhemd. "En morgen?" Thomas wrijft traag over de achterkant van zijn nek. "Morgen wilde ik naar Valladolid. Gewoon, weg van deze kermis." Hij kijkt haar weer aan, zijn blik zacht maar nuchter. "Maar je hoeft niet mee. Als jij met een boekje aan het zwembad wil liggen, doe je dat."

De drang om zichzelf te verdedigen ebt langzaam weg. De man voor haar pusht niet; hij biedt enkel de belofte van rust. Ze laat het handvat van haar tas los. "Misschien moeten we maar beginnen met een koffie," zegt ze zacht. Thomas knikt kort. Er verschijnt weer dat kleine, ingetogen lachje in zijn ooghoeken. "Koffie is oké." Nog voordat Leen zich over haar zware reistas kan buigen, stapt Thomas naar voren. Met één hand tilt hij de tas van de vloer en slingert de band over zijn schouder. Een ouderwets, vanzelfsprekend gebaar waar hij verder geen seconde bij stilstaat. "Mooi," zegt hij. "De Jeep staat buiten." Hij draait zich om en loopt met rustige passen richting de uitgang. Leen volgt hem, weg van de balie, weg van Alejandro en de veilige, verstikkende cocon van het resort.

Wanneer ze de glazen draaideuren passeren, slaat de zwoele, verse ochtendlucht van Mexico haar direct in het gezicht. De zon kruipt net boven de toppen van de palmen uit en werpt een lange, gouden gloed over het asfalt van de oprijlaan. Ze lopen samen naar de donkergroene Jeep die met tikkende uitlaat in de berm staat te wachten.