Ik trok een jas aan en liep even het balkon op. Frisse lucht. Het was helder geworden. De Bilt gaf aan dat er een koufront aan stond te komen. Noordoostenwind. Sneeuw? Misschien, maar in ieder geval matige vorst. Ook wel eens lekker; het najaar was nogal nat geweest. Misschien konden we weer eens schaatsen op natuurijs. Ik grinnikte. Kon ik Joline eindelijk een zien ijsdansen in zo’n dun, kort jurkje… Ik hoorde haar commentaar al als ik het zou voorstellen. ‘Ben je gek geworden, Kees Jonkman? Ik in zo’n veel te dun en veel te kort jurkje sierlijk proberen te wezen terwijl ik verrek van de kou? En dan drie weken blaasontsteking daarna? Ze zien me aankomen bij DT. Idioot.’ Het zou er vinnig uitkomen.
Ik keek richting Oirschotse Heide. Nu een donker geheel. Ook daar zou het nu wel rustig zijn. Geen oefeningen of introductiebivaks; de Landmacht was grotendeels met kerstverlof. Behalve de enkele zielepoot die moest fungeren als ‘officier van dienst’, die waren gebonden aan hun mobiele telefoon en waren drooggelegd. Logisch. Nou ja, dat was slechts voor een paar dagen. De militairen in de diverse missiegebieden waren máánden drooggelegd. En de meesten zaten daar niet zo mee. Ja, een biertje drinken met de maten was gezellig, maar dat kon ook wel met een colaatje. Degenen die hun biertje of borrel écht niet konden missen waren ondertussen al de dienst uitgetrapt of hadden vrijwillig hun ontslag aangeboden…
Achter me hoorde ik de schuifdeur. “Hé gekke vent… Wat sta jij hier te blauwbekken? Kom eens gauw naar binnen!” “Naar jou? Altijd, Jolien.” Ik draaide me om. Haar hoofd stak tussen de deuren door, de rest was onzichtbaar achter de gordijnen. Ik glipte door de deuropeningen en zoals zo vaak moest ik even slikken. “Schat… Wat zie jij er weer prachtig uit…” Twee blauwe ogen lachten in een mooi opgemaakt gezicht. Joline had een van haar ‘dansjurken’ aan: felrood, strak om haar bovenlichaam, wijd uitlopend om haar benen. Een onderrok piepte er onderuit, haar benen in sexy nylon met daaronder pumps met hoge, spitse hakken. “Ik heb zin in jou, Kees. Lekker vrijen en van elkaar genieten. Doe de deur op slot, de gordijnen dicht… Wil je wat drinken?” “Geef me maar hetzelfde als wat jij wil drinken, schat. Geen zin in een mopperende echtgenote die zich beklaagt over bierlucht.”
Ze knipoogde. “Misschien moet ik ook eens aan het bier…” “Doe maar niet. Als je dan Margot en Charlotte wil zoenen gaan die arme meiden helemaal ballistisch.” Ze giebelde. “Mooi. Dan hebben we daarna goedmaakseks.” Ik lachte mee.

Ze opende de vriezer en haalde de fles Jägermeister er uit. Twee kleine glaasjes werden ingeschonken. “Jij ook aan de Jägermeister? Jij durft…” Ze knipoogde. “Soms lekker om in de stemming te komen, Kees. Alsjeblieft, jij moet ook even opwarmen, geloof ik.” We gingen zitten en ik legde een hand in haar nek. Ze huiverde. “Koud! Ga eerst je handen maar eens opwarmen, voor we gaan vrijen, lover. ‘Kouwe jatten aan m’n lijf, daar ril ik van…’ Wie zong dat ook alweer?” Ik haalde mijn schouders op. “Bach in ieder geval niet, dat weet ik zeker. Wie wel? Geen tekst die bij mij warme gevoelens oproept, in ieder geval.” Joline viste haar telefoon van tafel. “Nu wil ik weten ook!”
Even later zei ze: “Astrid Nijgh. Een lied over een prostitué: ‘Ik doe wat ik doe’ uit 1973.” “Tja, dat was ver voor mijn geboorte, schat. Mark Rutte zou nu zeggen: ‘Daar heb ik geen actieve herinnering aan’. Sorry.” Ze tikte haar glaasje tegen het mijne. “Dat zal best. Ook al had ze dit lied drie jaar geleden gezongen, had je er nog geen actieve herinnering aan; toen was je nog maagd en leefde in drie werelden: techniek, hardlopen en klassieke muziek. En meisjes waren eng, laat staan prostituees…” “Zet je glaasje eens neer, mevrouw Jonkman. Anders gaat na de pets, die ik je zo ga geven, die kostbare vloeistof over je mooie jurk heen en dat zou jammer zijn van de vloeistof én de jurk.” Ze giebelde. “Dan zuig je die vloeistof er toch uit, lieve Kees? Die je met andere vloeistofjes ook wel eens…” Ik zuchtte diep en Joline lachte me nu hardop uit. “Heb je je handen nu al warmgemaakt? Want daar begon deze discussie mee…”
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, nog niet. Ik was van plan ze op te warmen tussen jouw mooie benen en toen kwam jij met een of andere ouwe songtekst op de proppen…” Joline glimlachte. “Ja. Goed van mij, he? Dan ben je ten minste afgeleid.” Ze keek me aan. “Zet eens een mooie CD op, Kees. Langzame dansmuziek. Ik wil lekker close met je dansen.” Ik zocht in onze CD-collectie om uiteindelijk een Readers Digest verzamel-CD met ‘slow dance music’ in de lade van het apparaat te leggen. Even later vulden de klanken van ‘I did it my way’ van Frank Sinatra de kamer.

“Mag ik deze dans van u, mevrouw?” Joline gleed in mijn armen en langzaam, dicht tegen elkaar, bewogen we door de kamer. “Dit is heerlijk, Kees”, hoorde ik even later zachtjes in mijn oor. “Moeten we vaker doen. Zó romantisch…” Ik bromde: “Klopt, schat. Jij in een prachtige jurk, helemaal opgedoft en ik in een door-de-weekse spijkerbroek en een ouwe militaire Noorse trui. Nou ja, het zit beter dan zo’n vlinderdas, dat scheelt weer.” Ze kneep even in mijn schouder. “Jij bent ook zo’n heerlijke romanticus… Die Noorse trui staat je prima. En weet je waarom?” Ze keek me van dichtbij aan en ik keek vragend. “Omdat je je daarin thuis voelt. Niet opgedirkt. Dit ben jij. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.’ En da’s prima, Kees Jonkman.” Ze kuste me langzaam. Toen ze losliet, schitterden haar ogen. “En jij, mooi rekenwonder… jij weet je altijd zó te kleden dat je de aandacht trekt van iedereen in dezelfde ruimte.
Nee, wacht even… je kleding heeft daar weinig mee te maken. Het is uitstraling. En met name je mooie ogen. Meestal vriendelijk, naar mij toe voor het grootste deel van de tijd lief, maar soms ook boos flikkerend. En slechts héél zelden woedend. Dat heb ik maar twee keer moeten ondergaan: één keer die avond toen Melissa hier was, vlak voor Rob terugkwam van zee en de andere keer was het toen ik een rot opmerking maakte over je talenknobbels, waar Mar en Lot bij waren. Waarvoor alsnog mijn excuses, schat. Maar jij trekt hoe dan ook meteen de aandacht in de ruimte. En dan mag ik naast je staan en weten dat wij bij elkaar horen. En dan is mijn dag weer goed. Dank je wel daarvoor, schat.” Ik kuste haar langzaam en daarna dansten we rustig verder.

Frank Sinatra werd afgelost door een andere Amerikaanse zanger met een rustig, jazzy nummer. Geen flauw idee wie het was, maar je kon er prima ‘slow’ op dansen. Rustig draaiden we rond, tot Joline opeens zachtjes zei: “Wat doen we tijdens de kerstdagen, Kees? Gaan we weer naar Malden?” “Ik weet niet of Tony voldoende kersen in blik heeft, schat. En of de voorraad appelmoes op peil is. Wil jij graag kerst in Malden vieren?” Even was het stil. “Vorig jaar was het heerlijk daar, maar…” Ze keek me aan. “Zullen we dat dit jaar niet doen, schat? En mijn pa en ma uitnodigen om hier te komen?” Ik knikte. “Als ze geen andere plannen hebben, vind ik dat een meer dan uitstekend idee. Van mijn pa en ma weet ik dat ze, as we speak, naar Winterberg zijn. Die brengen de kerstdagen daar door. En Mel, Claar, Rob en Ton zijn in Wageningen, die vermaken zich daar ook wel, denk ik. De rest… Ik zou het niet weten, maar ik heb geen signalen opgevangen dat iemand ‘heel alleen kerst zit te vieren’, zoals André Hazes ooit zong.”
Joline keek ondeugend. “Ik wel, Kees. Holtinge, de familie de Rooij en pa en ma Bongers en hun vriendjes. En wie weet: Duyvestein ook wel. Maar die gaan we niet uitnodigen.” “Ammenooitniet Jolien. Kerst met Duyvestein? Ik breng nog liever de nacht door met een Siberische tijger die twee weken niet gegeten heeft dan met die klootzak…” Ze schoot in de lach. “Wat ben jij weer lekker tactisch, schatje.” Een ander liedje werd hoorbaar: Berdien Stenberg op de dwarsfluit met haar ‘Rondo Russo’. Lekker vlot, goed om naar te luisteren, maar minder geschikt om ‘slow’ en romantisch op te dansen. Dus gingen we zitten. Mocca, die vanaf zijn kleedje het geheel had bekeken, vatte dit als uitnodiging op. Hij kwam overeind, rekte zich uit en legde toen zijn kop op Joline’s bovenbeen.
“Hé Moccaatje…” Ze aaide de hond en de ogen gingen half dicht, als teken dat hij dit wel op prijs kon stellen. “Er zijn momenten dat ik wel hond zou willen zijn, Jolien…” Ze giebelde. “Ik geloof niet dat jij tevreden zou zijn met alleen maar je kop op mijn mooie jurk en dat ik je dan achter je oren ging kriebelen, Kees.” “Hmm… Daar heb jij weer gelijk in. Ik zou manmoedige pogingen doen om mijn kop onder je mooie jurk te krijgen, schat. Misschien zou het je wel een paar lekkere likjes opleveren.” Ze keek me donker aan. “Smeerlap. Mij een beetje tussen mijn benen likken, onder mijn rok? Je zou meteen een pets op je oren kunnen krijgen.” Ondertussen boeide onze discussie Mocca voor geen meter; die zat naast Joline duidelijk te genieten van de aandacht. De staart ging langzaam heen weer, zijn ogen waren nu bijna dicht… Totdat Joline en ik even gingen zoenen en haar hand stopte met het strelen van zijn kop. Ik voelde een nogal nadrukkelijke poot op mijn arm.
“Achgut… Jolien: ons hondenbeest is jaloers.” Ze keek en lachte. “Jammer voor jou Mocca, maar er zijn momenten dat ik Kees liever streel dan jou. Wen er maar aan.” De hond was het er niet mee eens: een bruine kop duwde Joline’s arm omhoog en hij wrong zich er onder. De boodschap was duidelijk: aai mij en laat die suffe Kees maar in z’n sop gaarkoken. We besteedden Mocca de nodige aandacht en die genoot ervan. Op een gegeven moment ging de hond op z’n rug liggen, buiten bereik van onze handen. “Zullen we ‘m even lekker verwennen, Kees?” Zonder het antwoord af te wachten gleed Joline van de bank op de grond en begon Mocca over zijn buik te aaien. Een brommetje kreeg ze als antwoord; de ogen gingen half dicht en de hond lag heerlijk ontspannen te genieten. Ik ging naast Joline zitten, een arm om haar heen en zo streelden we de hond. “We moeten Tony en Rob nog wel even bellen, meisje. Of ze de kerst hier door willen brengen.” Joline knikte. “Doe maar. Ik ben even bezig.”
Ik viste mijn telefoon van tafel, belde Malden en kreeg Rob aan de lijn.

“Hoi Kees. Wat verschaft ons het genoegen?”
“Hallo Rob. Hoe is het in het hoge noorden?”
Een grinnik klonk. “Ga jij nou alles ten noorden van Eindhoven ‘het hoge noorden benoemen, Kees?”
“Ja. Maar geef eens antwoord op mijn vraag.”
“Het is wat stilletjes, kerel. Wij hebben gisteren de laatste college’s en onderzoeken afgerond en verheugen ons op een redelijk ongestoorde twee weken. Geen jengelende studenten aan onze kop, Tony moet nog één dissertatie nakijken en dat is het wel qua werk. Oh ja, en de bruiloft van Greet en Anita natuurlijk. Voor de rest: heerlijk rustig en daar gaan we van genieten, jongen.”
“Mogen wij dan zo vrij zijn om die serene rust een beetje in puin te gooien?”
Even was het stil. “Willen jullie weer hierheen komen, Kees? Gezellig. Tenminste… als je niet wéér op 2e kerstdag er van tussen gaat naar zee.”
Ik grinnikte. “Dat staat niet in mijn planning, maar goed… DT heeft haar klanten niet in de hand. Nee, wij wilden jullie vragen om vanaf kerstavond tot 2e kerstdag hier te komen doorbrengen. Als een soort tegenprestatie voor vorig jaar, zeg maar.”
“Daar doen we niet aan, Kees.” De stem van Tony klonk beslist. “Het is gezellig als jullie hier zijn; het is ook gezellig als wij naar Veldhoven komen. Punt.” “Dank u wel, lieve schoonmama. Ik beschouw dit dan maar als een groot compliment.”
Bijtend klonk: “Die gezelligheid zet ik wel even opzij voor een paar kletsen om je oren, jochie. Ga zo door en je kunt er een aantal verwachten.”
Iets milder zei ze: “Lijkt me gezellig, Kees. Komt de rest van de meute ook?”
Ik moest lachen. “Sorry Tony. We beschikken weliswaar over een berging annex garage beneden, maar die is niet geschikt om de nacht door te brengen. En twintig mensen hier onderbrengen… Dat wordt wat moeilijk. Karel en Chantal zitten in Winterberg, jullie lieve zoontjes en mijn onschuldige en niet meer zo maagdelijke zusjes verblijven in Wageningen, Lot, Mar, Rogier en Gerben in Arkel, wat Angelique en Gerben gaan uitspoken weet ik niet, Fred en Wilma moeten waarschijnlijk veel douchen en ik heb geen zin om onze waterrekening skyhigh te laten gaan en Greet en Anita zitten zich bloednerveus te maken voor hun bruiloft. Dus: als het jullie leuk lijkt zijn jullie hier van harte welkom, vanaf kerstavond tot 2e kerstdag.”
“Prima plan, Kees. Gezellig. Dan kunnen we ook eens serieus bijkletsen zonder dat we om de haverklap onderbroken worden door woordspelingen en lompe grappen.”
"Het lijkt ons ons gezellig, Ma”, zei Joline lief. “Hé, ik hoor een niet meer zo maagdelijk-maar-dat-mag-nu-dochtertje. Hoi meisje. Is Kees een beetje lief voor je?”
Ze giechelde. “Ik moet momenteel twee kerels tevreden houden, ma. Mocca ligt op m’n schoot en die wil persé een bellyrub en Kees zit naast me. Nou, dan weet je wel genoeg…”
Tony schoot in de lach. “Ik heb er beeld bij. Maar ligt Mocca bij jou op schoot? Op de bank?”
“Nee hoor. Wij zitten op de grond, tegen de bank aangeleund. Mocca mag niet op de bank en dat weet hij drommels goed.”
“Dan is het goed. Maarre… Bengel komt dan ook mee met ons, dat begrijp je wel hé?”
“Is prima, Ma. Dat zal Mocca ook wel op prijs stellen. Die twee mogen elkaar wel. Komen jullie dan maandagavond voor het eten onze kant op? Dan eten we hier, kunnen Bengel en Mocca weer even aan elkaar wennen en rond een uur of half tien vertrekken we richting kerk. Nou ja, Kees wat eerder, die moet zich nog even warmblazen.”
“Speelt Kees ook? Dan wordt het een mooie dienst, meisje.”
Ik boog me naar de telefoon. “Dank je wel Tony. Maar het wordt sowieso een mooie dienst, ook al zou Kees niet spelen. Laat dat maar aan Richard, onze dominee over. En Brecht, de organiste.”
“Ehh… Brecht? Geen Greet?”
“Nee. Greet trekt zich langzaam terug als organiste bij ons. Wil zich breder oriënteren; op andere orgels spelen. En ze heeft een meer dan uitstekende opvolgster: Brecht Solinge. Een meisje van twintig jaar, ook een leerlinge van Greet. Die gaat volgend jaar naar het conservatorium, maar zoals die meid nú al speelt… Enfin, dat gaan jullie wel horen. Zij speelt ook tijdens de bruiloft van Greet en Anita. En dat gaat zelfs Greet verrast worden, denk ik.”
Even was het stil.
“Als jij dat zegt, Kees… Ik ben benieuwd. Hoe dan ook: wij komen maandag in de loop van de middag richting Veldhoven. Zin in!”
Even bespraken we nog wat ze mee zouden moeten nemen om te logeren. Veel was het niet; we hadden de bedden waar Lot en Mar op geslapen hadden gewoon laten staan: met een dikke topper over de matrassen was het gewoon een breed tweepersoonsbed.
“Ik neem wel wat lekkers mee voor het kerstdiner, Kees”, zei Tony.
“Da’s prima Tony, maar ga niet uren in de keuken staan. Dat is niet zo gezellig.”
Ze giebelde hetzelfde giebeltje als Joline soms liet horen. “Als jij er bij komt… maken we het samen gezellig, Kees. Alleen jammer dat jullie een open keuken hebben.”
Joline’s ogen brandden bijna door de telefoon heen. “Wat hoor ik hier voor schandalige voorstellen, professor Boogers? Mijn vent een beetje lopen te versieren? Laat ik het niet merken!”
Op de achtergrond hoorde ik Rob Sr. zeggen: “Dan maken wij het toch ook gezellig, Jolientje?” Gevolgd door een duidelijke ‘Kléts’ en een “Auw, potdomme! Vuil kreng!”
Wij schaterden. “Vanavond goedmaakseks, Ma! En volgens mij moet je behoorlijk je best doen!” Tony bromde wat onduidelijks. En na wat gekheid hingen we op en keken we elkaar aan.

“Nou, dat wordt nog wat, deze kerstdagen…” Joline knipoogde. “Zeker weten! Ik hoop dat ze de ramen dichtdoen tijdens die goedmaakseks. Gezien hun leeftijd zou dat wel eens lang kunnen gaan duren…” Ik haalde mijn schouders op. “Dan kun jij ten minste op een willekeurig tijdstip de logeerkamer binnenvallen en roepen: ‘Ieuwww! Bejaardenseks!’ en vervolgens de deur keihard dicht laten vallen. Heb je je lolletje ook weer gehad…” We gniffelden, toen stond ik op. “Ik ga ons bruine huismonster nog even uitlaten. Daar ben ik, nu nog ten minste, op gekleed. Daarna vrij snel niet meer, als ik mijn echtgenote zo inschat...” “Zeker weten, Kees Jonkman. Als jij terugkomt sluit je af, je loopt je veiligheidsrondje, legt Mocca op z’n kleedje met een kluifje en komt dan meteen in de slaapkamer. Bij mij. Goed begrepen?”
“Ik zie er naar uit, schat. Tot zo. Mocca: get leach!” Even later stond ik in de lift. Tony en Rob hier… Dat zou wel eens lachen kunnen worden, maar ook goeie gesprekken op kunnen leveren…Na een rondje gelopen te hebben kwamen we weer thuis. Mocca had alles gedaan wat hij moest doen; keurig. En wat ook keurig was: zelfs zonder dat ik steeds brokjes in de hand had, keek hij om de paar passen naar me op om ‘in te checken’, zoals men dat bij Hulphond noemde. Tot nu toe moest ik hem daar nog wel eens aan herinneren, bij Joline deed hij dat al bijna vanaf het begin. Ik gaf hem z’n kauwstaafje en tevreden ging de hond de mand in. Nog even draaien, z’n kleedje in een prettige vorm duwen en toen ‘Bónk’: meneer lag. Veiligheidsrondje en daarna liep ik de slaapkamer in. “Zo. We zijn er weer, schat. Mocca heeft gedaan wat er gedaan moest worden, maar de bijzonderheden zal ik je besparen.” Van onder het dekbed hoorde ik: “Da’s wel zo prettig Kees. Uitkleden en bij me komen, schatje. Dit meisje heeft zin in jou.” Mijn kleren gingen snel uit en ik kroop onder het dekbed, tegen Joline aan. Die sloeg meteen haar armen om me heen. “Ohh… Een lekkere majoor met een harde paal! Daar ga ik eens van genieten… Kom in me, Kees! Nú”
Ik kuste haar. “Heb je er zo’n zin in, geile vrouw van me?” Ze trok mijn boxer uit. “Ja! En ik heb al wat voorwerk gedaan… Ben helemaal klaar voor je, Kees. Kóm!” Onder het dekbed voelde ik haar benen zich spreiden. Een warme hand pakte mijn paal beet en leidde die naar haar poesje. “Je bent lekker glad, schat…”
Ze bromde. “Ik zei toch al… dat ik wat voorwerk had gedaan? Ik wil je diep…ahhh…. In me voelen, lekkere vent…” Ik gleed langzaam in haar, voelde haar poesje om me heen: knijpend, glad, vochtig en lekker warm. “Heerlijk, schat…” Ze humde. “Vind ik ook. Nu even heel stil blijven liggen, Kees. Even niets doen, alleen maar genieten, lover.” “Moeilijk Joline. Je bent zo lekker warm…”
Ze giebelde. “Beheers je maar even. Dit meisje wil even genieten van je harde paal die nu opgesloten zit.” Ze kneep even en ik kuste haar. “Ik vind dit wel een lekkere gevangenis. Krijg ik hier levenslang?” Joline rolde met haar ogen. “Echt niet. Mocht je willen, seksmaniak.” “Hé! Wie houdt mij hier vast?” Ze ontspande een beetje en zuchtte:
“Nou, doe maar eens een poging om te ontsnappen dan. Wie weet lukt het ook nog.” Ik kuste haar weer. “Je bent een lekkere cipier. Die laat ik niet zomaar gaan, schatje.” Ik begon in haar te bewegen: héél rustig en niet te diep. Haar ogen gingen dicht. “Lekker zo… Heerlijk intiem, Kees.” Rustig bewogen we tegen elkaar aan, tot ze weer begon te knijpen.
“Ik… ik ga klaarkomen, lekkere vent… Je zit de hele tijd… mijn G-spot te masseren… Heerlijk!” “Lekker klaarkomen, mooie vrouw. Hier mag het. In je eigen bedje, bij je eigen vent…” “Jaaa… Lekker… Kees! Ik… ga…” Verder kwam ze niet; haar poesje trok samen en ik voelde haar schokken. “Jij… ook… Lekkere vent! Geef het me! Spuit in… JAA!” Ik kwam ook tot een ontlading: Joline’s strakke poesje had me heerlijk verwend; ik kon me niet meer beheersen.
Vier harde stralen spoot ik in haar en ze keek me aan tijdens ons gezamenlijk orgasme. Een aantal lange zoenen later lagen naast elkaar een beetje uit te hijgen, handen in elkaar. “Heerlijk zo, Kees. Lekker dansen, en dan romantisch vrijen… Ik hou van je!” Joline draaide op haar zij en kuste me weer. “Dank je wel, schat. Dat je je leven wil delen met een botte techneut.”
Weer een kus. “En een lekkere chefkok. Dat is de grootste reden natuurlijk.” Ze giebelde. “Wat bedoel je exact met dat ‘lekkere chefkok’, schat? Is die kok zo lekker of gaat het je alleen maar om de hapjes?” Ze zei niets, keek me alleen maar aan en knipoogde lief. Ik wist genoeg. “Kom Kees. We gaan even douchen en dan lekker slapen. Mocca snurkt al, hoor je dat?” Even luisterde ik en inderdaad: vanuit de kamer kwamen brommetjes, piepjes en een incidentele ‘bonk’. Waarschijnlijk als hij met een poot tegen de mand trapte. “Die droomt, Jolien. Waarschijnlijk van een leuk teefje waar hij gezellige dingen mee doet. Misschien werd ons hondenbeest geïnspireerd door de geluiden die uit dit bedje kwamen.” Joline kwam overeind. “Smerige hond. Een beetje liggen luistervinken als wij… Nou ja, laat maar. Douchen!” Een kwartiertje later lagen we weer in bed. “Lekker slapen, Kees?” “Zeker weten, schat. Morgen op tijd weer naar de kerk.” Ik gniffelde. “Eens kijken hoe Brecht en die bassist van de houseband met elkaar omgaan…”
Waarschuwend klonk er naast me: “Je gaat niet je lompe militaire humor er op loslaten, Kees. Ik waarschuw je!” “Goed schat. Ik zal de lompe technische grappen de boventoon laten voeren. Niet de militaire.” Zuchtend klonk: “Pestkop… Slapen jij!” Na nog een knuffel werd het vrij snel stil op de slaapkamer. Het laatste wat ik hoorde waren de brommetjes van Mocca…

Zondagochtend! Na het ontbijt pakte ik de bugel in, lijnde Mocca aan en reden we naar de kerk. Daar hoorden we in de hal de houseband al repeteren. En gecoacht worden; plotseling werd een lied afgekapt en hoorden we de stem van Greet. “Bert: iets meer bas graag. Jij ‘draagt’ de melodielijn; laat dat dan ook horen. Opnieuw!” Ik keek Joline aan. “Niet goed is opnieuw, schat. Ook in de kerk.” Ze glimlachte. “Misschien moet de zondaar straks ook het dak op. Het is er prima weer voor.” Ik huiverde demonstratief. Het regende buiten behoorlijk en de straffe noordenwind maakte het er niet aangenamer op. “Arme kerel…” We bleven even in de hal, tot de band zweeg en de leden ervan de hal in liepen. Greet als laatste.
“Hé, een werkloze bugelist en zijn echtgenote. Hoi Jolien, hoi Kees.” Hallo, nu nog vrijgezelle opperwachtmeester. Waar heb je aanstaande bruid gelaten?” “In de Spoed Eisende Hulp, Jolien. Aan het werk. Geld verdienen.” “Nou Greet… zó spoedeisend is het allemaal niet, hoor. Het duurt nog een dikke week voor jullie gaan trouwen.”
Ze keek me minachtend aan. “En wie oh wie moest even afgeleid worden, de avond voor zijn bruiloft? Jawel: ene Jonkman, samen met zijn ogenschijnlijk even stoere maatje van Laar. Weet je nog, Kees?” “Goed zo Greet! Zet ‘m maar op zijn plaats. Mijn toestemming heb je!” Joline knipoogde. Achter me hoorde ik de stem van Brecht. “Willen jullie een beetje aardig zijn tegen een van mijn solisten op kerstavond? En hij is ook solist op oudejaarsdag, heb ik me laten vertellen. Als jullie rot doen tegen Kees bedenkt hij zich wellicht. En waar tover je dan zo gauw een goeie bugelist vandaan?”
Ik wees naar Greet. “D’r staat er dan eentje voor in de kerk, Brecht. Maar of ze fatsoenlijk die steile trap naar de orgelgalerij op- en af kan rennen, in haar bruidsjurk… Dat zou een leuke circusact kunnen opleveren. En een paar gebroken benen, en ik weet niet of zuster Zondervan op dat moment in de stemming is om een fatsoenlijk gipsverband aan te leggen…” Greet zuchtte en wendde zich tot Joline. “Kun jij de fantasie van je vent even laten dimmen, Jolien? Ik denk in plaatjes, weet je nog?” Joline gniffelde. “Ik in filmpjes, Greet…”

Even daarna liepen we de kerk in en ging in de bank zitten waar Joline en de zussen meestal zaten: iets achter het midden. En aan het gangpad, zodat Mocca op het gangpad kon liggen. Lot, Mar, Rogier en Gerben schoven even later ook aan. Even later: ook Derk Zondervan en zijn echtgenote en, iets daarna: Hendrik en Wendy. Mooi, alle muzikanten voor de repetitie voor de bruiloft compleet. Rogier keek verwonderd naar de muzikale opstelling voor in de kerk: 2 gitaren, een bas, een keyboard en een drumstel. En een microfoon voor de zangeres. “Wat gaan we nou beleven? Een popgroep in de kerk? Da’s nieuw voor me.” Charlotte legde hem een en ander uit en hij trok een wenkbrauw op. “Nou… ben benieuwd…” De band liep naar voren en begon zachtjes te spelen om het geroezemoes in de kerk iets te overstemmen. En om tien uur kwam de kerkenraad binnen. De ouderling van dienst begon met zijn mededelingen.
Hij besloot met: “… en naast mij ziet u onze houseband, die vandaag de zang ondersteunen. Aangevuld met Brecht, die vond dat er wel een toetsinstrument bij de band moest zijn, anders was het niet compleet. Tenminste: dat zei ze net in de hal tegen mij.” Brecht trok een gezicht en we moesten lachen. Jaja Brecht… Volgens mij speelden ook andere belangen een rol! Richard kreeg zijn hand van de ouderling en dienst begon. Duidelijk op de jeugd gericht: veel muziek, een ‘makkelijke’ lezing uit de Bijbel. Het onderwerp: ‘Laat de kinderen tot mij komen’. En, zoals Richard in zijn inleiding zei: “een korte, praktisch ingestelde preek”. Dat ‘praktische’ klopte wel. Richard begon zijn preek op het podium, liep daarna met zijn draagbare microfoon door de kerk.

“Geliefde Gemeente. Dit is een jeugddienst. Samen met een paar jeugdige leden van onze gemeente, onze houseband hebben we daar een paar avonden op zitten zwoegen. En men had nogal wat commentaar op mijn tekstkeuze. ‘Wij zijn geen kinderen meer, Richard!’ werd me tijdens de eerste avond nogal duidelijk te verstaan gegeven…” Hij keek naar de band, en de bassist werd redelijk rood. Er klonk een grinnik door de kerk en Richard vervolgde: “Op ons, ouders, opvoeders, grootouders soms, van onze kinderen rust de taak om ons nageslacht bij de Heer te brengen.” Hij zweeg even. “Via de kindernevendienst, via de clubs van kerk, via school… Maar het belangrijkste is: door een voorbeeld te zijn. En dat voorbeeld is niét: door hen aan hun haren op zondagochtend negen uur uit bed te sleuren en mee naar de kerk te slepen, maar door hen voor te doen wat de Heer van ons vraagt.” Weer zweeg hij even. “Hoewel er ongetwijfeld momenten zijn geweest dat een aantal van u in de verleiding kwamen om hun kroost op zondagochtend uit bed te rammen. Met name na een gezellige avond in de stad.”
Er klonk wat geroezemoes om ons heen; blikken van verstandhouding werden gewisseld en Richard gniffelde. “Ik zie het al… Een feest van herkenning bij een aantal zowel jonge als wat oudere gemeenteleden. En ik moet eerlijk bekennen: toen ik tiener was, ben ik ook een aantal keren door mijn pa uit bed geramd onder het motto: ’s Avonds een vent, ’s morgens ook een vent!’ Maar het voorbeeldgedrag waar ik het net over had is wat minder confronterend. Door simpelweg om u heen te kijken waar u een handje kunt uitsteken. Een telefoontje naar een familielid waarvan u weet dat die een moeilijke tijd doormaakt. Een kletspraatje met een nieuwe collega of klasgenoot. Hem of haar even wegwijs maken in het bedrijf of in de school. De collectant aan de deur niet afpoeieren, maar daadwerkelijk een donatie doen als het doel u aanstaat. En als het doel u niet aanstaat, dan ook netjes aan de collectant vertellen waarom niet…”
Zo ging hij nog even door met wat praktische voorbeelden. Hij besloot met: “Gemeente, wij hebben een gemeente met, gelukkig, veel jeugd. In mijn jaren hier heb ik, ik heb het gisteren nagekeken, in totaal 31 kinderen mogen dopen. En 3 volwassenen. En het gros van die kinderen komt met de ouders ’s zondags ook hierheen. Verdwijnen halverwege dienst naar de nevendienst of zijn bij de oppasdienst. Da’s prima. Maar in veel kerken ziet men dat de jeugd vanaf de middelbare schoolleeftijd afhaakt. En ook hier mis ik soms gezichten: gezinnen waarvan ik weet dat er nog meer kinderen zijn, die ik echter niet zie tijdens de ‘gewone kerkdiensten’. Nu gelukkig wel. En, gemeen als ik nu eenmaal ben, ga ik juist die gemeenteleden vragen waarom ze nu hier zijn…” Hij hield de microfoon voor een knul van een jaar of 15. “Waarom zit je nu wél hier en vorige week niet, Gerrit?”
De knul kreeg een kop als een boei, maar antwoordde eerlijk: “Ik vind zo’n gewone dienst best saai, dominee. En wat u allemaal verteld… Ik kan er soms geen touw aan vastknopen. Sorry.” Er klonk gelach in de kerk. “Kijk, da’s ten minste een eerlijk antwoord. Een ander antwoord klonk even later: “Ik vind die orgelmuziek vreselijk.” Richard moest nu lachen. “Kijk je een beetje uit? Je zit precies één bank voor Greet Zwart, onze organiste. En Brecht, die nu voorin achter haar keyboard zit, gaat Greet opvolgen; beide dames vinden waarschijnlijk wel iets van dit antwoord…” Greet boog zich voorover en zei in de microfoon: “Soms geef ik je groot gelijk hoor. Dan moet ik een lied spelen met een dráák van een melodie. Maar ja: dominee Richard vond dat juist dát lied gezongen moest worden, dus…” Weer gelach.
Rustig wandelde Richard door de kerk met hier en daar wat vragen. Niet alleen aan de jeugd, maar ook aan hun ouders. En die antwoorden waren soms best confronterend. Eén van de ouders zei: “Op zaterdagavond gaat de jeugd stappen. Prima, hebben we geen problemen mee, zolang ze zich gedragen. Maar dan op zondag ook mee naar de kerk onder het motto: ’s Avonds een grote vent, dan ’s morgens ook!’ Gelukkig hebben ze dat geaccepteerd.” Vervolgens ging de microfoon naar de zonen in kwestie: een tweeling van een jaar of 17. “Behalve dat ’s ochtends ook een vent’ vinden we het hier wel prima. Ja, het opstaan op zondagochtend is even afzien, maar na een kop koffie ziet de wereld er al een stuk beter uit.” De andere helft van de tweeling vulde aan: “En wij vinden de muziek, ook tijdens de ‘gewone’ kerkdiensten best mooi. Zeker sinds dat die trompet erbij is gekomen.” Richard keek rond en zocht mij. “Het is een bugel, maar goed… Nou, Kees… Die kun je in je zak steken!” Ik stak een duim op, Greet ook.
Richard liep door het gangpad weer naar voren en aaide Mocca even. “Ik zal maar niet vragen wat onze kerkhulphond van de diensten hier vindt…” Joline zei vlot: “Zolang er af en toe brokjes te eten zijn, vindt Mocca het wel uit te houden hier, dominee.” Hij grinnikte en ging weer op de preekstoel staan. “Gemeente… Tot zover een klein inkijkje in de motivatie van wat jonge leden van onze gemeente om wel of niet naar de kerk te gaan. Voor mij best lastig, want ik wil graag dat iedereen iets van een kerkdienst oppikt en daar wat mee doet. Of dat nu een bepaalde tekst uit de Bijbel is die plotseling stevig bij je binnenkomt, een stuk muziek, de tekst van een lied of een losse opmerking van een mede-kerkganger… En ja, ik wéét dat ik een tekst soms vreselijk uitkauw, dat ik in mijn preken soms tot het gaatje ga, maar hé… daar heb ik voor gestudeerd. Zie het als een soort beroeps-deformatie.
Maar men verwacht ook dat ik dat doe. Een tekst soms een keer ondersteboven houden en flink schudden, zodat je wellicht tot een dieper inzicht komt. Dát vind ik leuk om te doen. En niet alleen leuk, maar ook bijzonder interessant. Ik kijk nu heel anders tegen sommige teksten aan dan tien jaar geleden, toen ik nét was afgestudeerd.” Hij grinnikte. “We zullen het maar op ‘voortschrijdend inzicht’ houden. En ja, daardoor zit ik soms tot twee uur in de nacht van zaterdag op zondag achter mijn computer om een preek die ik misschien voor 90% al klaar had, compleet overnieuw te schrijven. En dan ga ik soms bijzonder de diepte in. Sorry…”
Mijn gedachten gingen op de loop. Ja, Richard ging vaak diep op een onderwerp in. Soms ging het om één bijzin in een tekst die hij op diverse manieren belichtte. En soms raakte ik draad van zijn verhaal compleet kwijt. Maar altijd had hij wel iets, een opmerking, een gebaar, een lied wat mij wakker schudde en na liet denken. Dát was zijn grootste verdienste. En hij was een prima spreker. Keek af en toe op zijn aantekeningen, maar tijdens de preek zwierven zijn ogen door de kerkzaal heen. Tijdens de lessen voor mijn onderwijsbevoegdheid had ik geleerd dat een prima manier was om mensen aan je te binden en de aandacht vast te houden…
“Uiteindelijk, gemeente…” Oh, hij breide er een eind aan. “ik kán me er met een Jantje van Leiden afmaken door vanaf de preekstoel te roepen: ‘Gaat heen en zondig niet meer!’. En ja, dan is de preek lekker kort. Zal ongetwijfeld op prijs gesteld worden door een paar van de gemeenteleden. En nee, daar bedoel ik niet alleen de jeugd mee. Maar daarvoor sta ik hier niet. Mijn taak is om u, voor zover ik dat kan, iets uit te leggen uit de grote schat van wijsheid die ‘De Bijbel’ heet. Niet omdat ik al die wijsheid in pacht heb, verre van dat, maar omdat ik probeer zo’n tekst van alle kanten te bekijken en u de resultaten van dat onderzoek te vertellen. En of u daar iets mee doet… Dat is úw en jullie taak in de komende week. Amen.”

Brecht ging voor het stukje ‘meditatieve muziek’, wat altijd na de preek klonk, achter haar keyboard zitten De rest van de band deed even niet mee. Ook zij had iets opgepikt, dat bleek. Ze speelde met een hele simpele begeleiding de melodie van lied 313: ‘Een grote schat van wijsheid schonk God ons in zijn woord.’ En na één couplet maakte ze er een korte fuga van: het thema van de eerste twee regels over elkaar heen laten buitelen. De bassist stond ook op, pakte zijn gitaar en begon mee te spelen: hij hield vast aan de melodie, Brecht improviseerde er omheen. Dat klonk samen prima! Na twee minuten rondde Brecht haar fuga af door het couplet compleet te spelen, waarbij de basgitaar de pedaalpartij voor z’n rekening nam. En na het laatste akkoord was het even stil in de kerk.
“Brecht, Bert… Hebben jullie dit samen ingestudeerd?” Ontkennend hoofdschudden. Richard vervolgde: “Die zin over de grote schat van wijsheid die ‘de Bijbel’ heet, heb ik er pas vanochtend met pen tussen gekrabbeld. En jullie onderstrepen dat eventjes, uit je hoofd, al improviserend… Dank je wel!”
Beiden kregen een rooie kop en de gemeente lachte. Ik boog me naar Joline. “Dat was een heel netjes stukje ‘jammen’ samen!” De band liep nu compleet het podium op en een evangelisch lied klonk. Niet mijn smaak, maar de gemeente zong goed mee. Een gebed en de onvermijdelijke collecte volgden, toen het slotlied en de zegen. En na de zegen speelde de band nog een lied, terwijl de meeste mensen de kerkzaal uitliepen.
Rogier en Gerben wilden ook richting uitgang gaan, maar de meiden hielden hen tegen. “Wachten jullie. En luisteren. Dit is mooi!” Joline en ik bleven ook staan luisteren. En toen het slotakkoord klonk, volgde een klein applausje. Margot keek om. “Die zijn écht goed…” Ik wees richting Greet. “Dezelfde strenge docente… Goed spelen of een militaire snauw krijgen.” Lot lachte. “Oh… Ik zie het al helemaal voor me op Oudjaarsdag. Kees die de mist in gaat met z’n bugel en Greet die zich in haar trouwjurk omdraait en hem even luid en duidelijk uitfoetert…” “Je fantasie maakt weer eens overuren, Charlotte Boogman. Rogier: doe er wat aan!” We liepen naar achteren en gaven Richard een hand. “Dank je wel voor jouw stukje huiswerk, Richard.” Hij knipoogde.

Tijdens de koffie na de dienst zag ik Greet nergens meer. Die was na de dienst even naar de band gelopen, maar alle bandleden stonden ondertussen al in de hal, aan de koffie of iets fris. Ik klampte Brecht aan. “Weet jij waar Greet is?” Ze wees naar buiten. “Wilde geen koffie blijven drinken, want de dienst van Anita zou om twaalf uur aflopen en dan wilde ze thuis zijn.” “Prima, dan kunnen wij zo dadelijk lekker losgaan, Brecht.” “Hoho… Eerst even een bakje thee, Kees. Hebben we wel verdiend.” “Zeker weten. Jullie hebben prima gespeeld. En jouw improvisatie na de preek, samen met Bert: prachtig!” Ze kleurde een beetje en draaide van me weg. Ja, die had het wel te pakken, geloof ik… Langzaam maar zeker werd de hal van de kerk leger. Joline trok aan mijn mouw. “Kom, mooie kletsmajoor. Pak die bugel van je; we zullen meneer Purchell eens doornemen. Derk is al binnen met z’n trompet.”
Ik rende naar de auto en pakte de bugelkoffer. Ben Moes liep net de kerk uit. “Hé Kees… de dienst is afgelopen hoor! Waar ga jij met die toeter heen?” “Repeteren voor de bruiloft van Greet en Anita, Ben.” Hij knikte. “Aha. Dat wordt flink je best doen dus…” Ik knikte. “Gelukkig sta ik daar niet alleen, Ben.” “Succes, Kees.” Ik liep weer naar binnen. Mooi dat hij er ook was… Bij ‘normale kerkdiensten’ had ik hem nog niet gezien.
Ik liep het balkon op. Daar was het ondertussen een beetje vol geworden: Brecht uiteraard op de orgelbank, Bert er naast met z’n basgitaar, maar ook z’n versterker, Wendy, Joline en Derk… en nu kwam ik er ook nog bij. Beneden in de kerk stonden Wim en Evie Brun. “Wij luisteren wel even. Daarna geven we, indien nodig wel wat aanwijzingen, jongelui.” Brecht nam de leiding. “Come ye sons of art’ als eerste, jongens. En meteen daarna ‘Sound the trumpet’. Dat moet netjes in elkaar overvloeien.” Ze legde haar handen op de toetsen en telde af. Bert speelde op zijn basgitaar keurig de partij van de Basso Contiuo: Derk en ik namen de ‘houtpartij’ voor onze rekening; bij dat Youtubefilmpje van dat Portugese meisjeskoor werden die partijen door twee clarinetten gespeeld. Na de 12 maten van het voorspel viel Joline in. Redelijk zachtjes, maar goed te verstaan, dankzij haar draagbare microfoon. Even later viel Wendy haar bij met haar partij: de bovenstem.
En samen zongen ze redelijk stevig! Ze hadden geen moeite om boven het orgel, de basgitaar en het koper uit te komen. Nou ja, de dames werden elektronisch versterkt, de bas ook, maar Brecht, Derk en ik niet. Veel te snel was dit deel ten einde. Brecht wipte van de orgelbank af. “Zeg het maar, Wim!” Die lachte. “Wat moet ik zeggen Brecht? Ik sta hier voor beide dames. Niet voor dat orgel van je… Nee, even zonder dollen: Wendy, Joline: zouden jullie het ook zonder versterking af kunnen? Jullie stemmen komen nu via de speakers van de kerk, maar de instrumenten komen vanaf de orgelgalerij. Daar zit op de plaats waar ik sta al een fractie tijdsverschil in; als je voorin de kerk staat of zit zal dat nog meer zijn. Snelheid van het geluid en zo… Probeer het eens zonder versterking; en dan mag je je, ook bij de zachtere delen, best laten horen. Als Brecht eens een register minder gebruikt en beide heren hun koper ook iets dimmen… Bert mag gewoon op hetzelfde volume doorgaan. Probeer het eens.” Brecht knikte, duwde een register van het orgel terug. Joline en Wendy schakelden hun microfoons uit en legden die neer. Even later klonk het stuk weer. De stem van Joline klonk nu minder aarzelend, ook bij de zachtere delen. Ik kon ‘los van de muziek’ spelen, dus kon naar haar kijken toen ze zong. De spanning van de eerste keer was weg, ze kon haar stem nu laten klinken zonder dat ze zich in moest houden. En dat kwam ten goede aan de klank. En toen beide meiden samen zongen, een deel wat écht voluit moest gaan, klonk dat prima! Ze kwamen goed boven het koper en het orgel uit. Veel te snel, na één minuut en veertig seconden, was het stuk alweer voorbij. Wim knikte. “Dit klonk véél mooier, dames. Geen microfoon voor jullie gezichten, gewoon je longen het werk laten doen in plaats van de elektronica. Véél beter! En de timing is nu ook beter. Hoe klonk het voorin, Evie?” De vrouw van Wim stond op het liturgisch centrum. “Prima timing en inderdaad een betere klank, dames.
Gooi die microfoons maar overboord.”
Wendy giebelde. “Ik ken een koster die dan nogal uit z’n dak gaat, Evie…” Wim grinnikte. “Ja, die ken ik ook… Nou, laten we die trompet maar eens de ruimte geven, dames en heren!” Brecht keek ons aan. “Muziek gewisseld iedereen?” Derk en ik gingen demonstratief zitten; ‘Sound the trumpet’ was voor het orgel, de bas en beide zangeressen. Het koper hoefde, ondanks de titel, niets te doen. Bert was een beetje aan het schutteren; een van de bladen van zijn partituur viel van het balkon. “Dat moet niet meer gebeuren, Bert. Zorg dat je bladmuziek voor elkaar is. Nietjes, paperclips, plakband of secondenlijm voor mijn part, maar niet die losse velletjes! Als Bert of Kees een keer jouw kant uit blaast, vliegen al die losse blaadjes weg. En wie staat voor paal? Ik niet. Regel dat!” Ze klonk streng. “Zeker, mooie muziekjuf…”
Meteen werd zijn kop rood. Brecht snoof. “Die zit hier niet. Die staat volgende week daar voor in de kerk mooi te wezen. Maar als jij er een potje van maakt, zou ze wel eens deze galerij op kunnen stormen. Kijk maar uit dus!” Joline en ik keken elkaar snel aan en knipoogden. En Joline zei kalmpjes: “Nou, Brecht… Je hebt de wind er wel onder. Nou ja, met die windmotor van dat orgel naast je… niet zo’n kunst natuurlijk.” Derk vulde aan: “En als die windmotor je in de steek laat: Bruine bonen doen ook een boel.” Ik keek hem misprijzend aan. “Ik dacht dat jij een nette overste van het Regiment van Heutsz was… Ik ga wel eens met je aanstaande schoonzus kletsen, denk ik. Of met je echtgenote.”
Ondertussen had Bert het vliegende blad van zijn partituur opgehaald. “Nou, dames en één zielige heer… De kers op de taart dan maar: ‘Sound the trumpet’ Maak er een feestje van!” Wim lachte. Derk en ik gingen zitten: ondanks de titel van dit lied zweeg het koper. Wendy had de leiding; Joline volgde door haar muzikale ‘zinnen’ te herhalen, maar met kleine variaties. Klonk prima. En beide dames hielden zich niet in; als er ‘forte’ op de partituur stond, leefden ze zich ook uit! De laatste noot werd lang aangehouden en daarna was het even stil in de kerk. Wim Brun keek waarderend. “Dat klonk prima, dames! Ik kan horen dat jullie goed op elkaar zijn ingespeeld. Alleen…” “Ja, kom maar met je kritiek, Wim.” Wendy zuchtte. “Die gaat niet over jou, mevrouw van Dalen! Nee, ik zit even te denken… Ergens op Youtube heb ik een versie gezien van een countertenor met een bekende Engelse trompettiste. De tenor de eerste regels, de trompet, overigens een ventielloze, antieke trompet, de herhalingen… Dat klonk ook prachtig. Als we dat eens op die manier proberen? Dan kan dat koper toch hoorbaar zijn. Dáár gaat het in dit lied toch om?”
“Allison Balsom met Lestyn Davies en The English Concert onder leiding van Trevor Pinnock”, zei ik. “Een prachtige, vrije vertolking van deze muziek. Ik ben voor!” Ook Derk en Joline waren enthousiast; die kenden die uitvoering ook. De rest niet. “Wacht even jongens… dan zoek ik ‘m even op. Derk pakte zijn telefoon, was even aan het knoppenbonken en toen hoorde ik het intro. “De speaker van zo’n Iphone is natuurlijk niks, maar… Enfin, luister maar.” Even later was het besluit unaniem: Zó gingen we het doen. Zangeressen als ‘lead’, trompet en bugel er achteraan. Orgel en bas als begeleiding. Die beslissing kostte ons bijna drie uur repeteren. Uren waarin Wim Brun de rol van Greet overnam: uiterst kritisch, streng soms, maar altijd met suggesties om het stuk beter te laten klinken. En ’s middags om kwart over twee zaten we in de hal uit te hijgen. Wendy en Joline aan de kamillethee met honing, de rest aan ‘gewone’ thee. “Als je nog eens wat weet, Brecht… Ik heb geen vingers meer over.” Bert keek haar nogal verwijtend aan en Joline keek vragend. “Ben je erin geluisd door die knappe organiste, Bert?”
Brecht werd knalrood en Bert knikte. “Nogal. Brecht belde eergisteren of ik ‘een stukje mee wilde helpen’ tijdens de trouwdienst van Greet en Anita. En nu zit ik hier met blauwe vingers. Lekker dan.” “Dan had je maar een ander instrument uit moeten kiezen om te bespelen, jongeman”, zei Derk. “Kijk eens naar Kees en naar mij: geen blauwe vingers. Lekker simpel, zo’n trompet of bugel. Drie knoppen, een beetje lucht en ziedaar…” Ik mopperde: “Een beetje lucht, zegt meneer. Er waren net momenten dat ik ‘een beetje lucht’ tekort kwam, Derk!” Ik werd uitgelachen. “Nou dames en heren… We breien er een eind aan. Kopjes en bekers in het keukentje even afwassen, anders gaat Gerard over de jank en dat wil je niet meemaken. Daarna naar huis. Wellicht zien we elkaar met kerst hier nogmaals; ik heb begrepen dat de kerstavonddienst de moeite waard is. In ieder geval oudjaarsdag om 14:00 hier aanwezig zijn. 15:00 begint de kerkdienst, dan hebben jullie nog even de tijd om in te zingen en warm te spelen. Oké?”
We knikten braaf en vertrokken. Brecht en Bert samen op de fiets, Bert met z’n basgitaar in een goeie hoes op z’n rug. Eenmaal in de auto keken we elkaar aan. “Dit ging uiteindelijk heerlijk, Kees. Ik heb genoten!” “Ik ook, schat. Zoals jij samen met Wendy zingt… Prachtig!” Ze giebelde. “En volgens mij hebben twee anderen ook wel genoten, Kees. Brecht en Bert. Ik heb nogal wat blikken van Bert richting orgelbank onderschept. Het zou me niks verwonderen als die knul, ondanks z’n macho uiterlijk en z’n stoere basgitaar, méér dan smoorverliefd is op Brecht. En volgens mij is dat redelijk wederzijds.”
“Prima. Dat levert weer meer synergie op, Jolien. Als ze maar niet gaan klefbekken tijdens ‘Come ye sons of art’. Dan spring ik er tussen.” “Over macho gesproken…” Ze maakte een minachtend geluidje. “En nu meneer: lekker naar huis rijden, ons bruine monstertje uitgebreid uitlaten, want die heeft dat wel verdiend.”
Dat klopte: Mocca was gedurende de kerkdienst uiterst rustig naast ons in het gangpad blijven liggen, kop op de voorpoten. En tijdens het repeteren lag hij aan de rand van de galerij, lekker op een grote kluif te kauwen. Daar deed hij een uur mee. Daarna: weer de kop op de voorpoten en ontspannen. Wat die mensen allemaal voor lawaai maakten… Boejuh. Ik had ‘m tijdens het repeteren één keer uitgelaten en even lekker laten rennen en dollen in het park. Daarna plofte hij weer neer… Ideale hond!