Donderdagmiddag na de les. Alleen Luc blijft na. Het lokaal is leeg, de lucht nog warm van de middagzon die schuin door de ramen valt. Hij trekt zich op me af. Ik kijk hem aan terwijl ik aan mijn bureau blijf zitten. Mijn handen rusten op het blad, vingers stil. Hij staat voor me, zijn kromme lul in zijn hand. De huid is strak, de curve duidelijk zichtbaar terwijl hij heen en weer beweegt. Een minuutje. Langer duurt het niet. Ook hij komt duidelijk te kort, en trekt gretig aan zijn stevige, kromme lul. Zijn adem is kort, zijn polsbeweging sneller. Ik ontvang het. Ik hijg als ik m’n mond open. Meer dan ik zou moeten voor dit. Maar het is iets. Zaad. Opwinding. Verlangen. Verboden. Luc schokt wild, een hand stevig op mijn schouder, zijn eikel voor mijn gezicht. De warmte van zijn hand drukt door mijn blouse heen. Stralen trekken over mijn gezicht. Warm, dik, het glijdt over mijn wang, over mijn lip, blijft hangen. Hij kreunt. Ik zucht. Beiden opgelucht. Al heeft hij niet door hoeveel mij dit doet. Gewoon zaad op mijn gezicht. Meer is het niet.
Goed, een tweede lading zou nog volgen niet veel later. Ik had m’n spullen nog niet eens allemaal bij elkaar, of Van Weelden stond in de deur. Ik zat alweer in m’n stoel. Ik kijk hem aan. M’n mond open. De smaak van Luc hangt nog op mijn lippen. Hij pakt twee minuten waarbij hij me fier aankijkt. Geen woorden. Niks. Wel een eikel die hij tegen m’n lippen drukt als hij spuit en dorstig slik ik het weg. De druk is kort, vast, het warme vocht schiet naar binnen, dikker dan ik verwacht. Ik zie dat hij het wel ziet. Zijn grijns is eng, maar veelbelovend. Althans, dat hoop ik.
Maandagmiddag zit ik weer in die stoel. Ik had het laatste uur al geen les, maar bleef zitten, omdat ik wist dat er een voldoende gehaald was. Eentje maar weer. Het moest maar. Mijn handen rusten op mijn knieën, de stof van mijn rok een beetje warm van het zitten. Saai? Dat was niet het goeie woord. Dit werd nooit echt saai. Het was gewoon vervelend dat ik daar zat met een lichaam wat veel meer wilde. De spanning zit laag in mijn buik, stil en hardnekkig. En dat nu Jayden voor me stond, met zijn lekkere, bruine lul, en ik er niet eens aan mocht komen. Regels zijn maar regels. Zijn huid is glad, de kleur warm onder het TL-licht. Maar ik wist dat ik bekeken werd. Hoe dat gebeurde, wist ik echter nog steeds niet. Ik zocht wel eens naar spleten in de gordijnen of luisterde of iemand in de buurt was. Maar er was nooit iemand in de buurt. Alleen de zachte geluiden van zijn hand. Jayden kijkt anders naar me. Zijn ogen blijven langer hangen. Maar trekt net zo snel als Luc de week ervoor. Mijn handen wrijven over z’n dijen. Dat mocht wel, denk ik. De spieren onder zijn huid zijn strak, warm, een beetje ruw van haartjes. En als hij spuit, breng ik mijn mond naar z’n eikel. Ik steek m’n tong uit, kijk hem hijgend aan, en zijn eikel spuit alles over mijn tong en tegen mijn gehemelte aan. Warm, zout, het vult mijn mond voordat ik het goed en wel voel. Ik sluit m’n mond met een goedkeurend kusje op de punt en slik het weg. Okay, denk ik. Prima begin van de week. Minder dan vorige week kon ook niet. De gedachte dat dit aan mij zou liggen, kwam nog niet in me op. Ik was het waard.
En een dag later was het alweer raak. Rayenne was net weg. Omdat ik gezegd had dat ik nog bezoek kreeg.
“Laat je het weten als het teveel wordt,” had ze lief gezegd.
Ze had het geaccepteerd. Maar nog niet omarmd. Het moest ook gescheiden blijven. Ik wist dat ze soms zag dat er druk op mijn schouders lag. Maar nu had ik gezegd dat ik het miste.
“Ik weet dat het fout is,” had ik eraan toegevoegd.
Dat deed ik altijd. Ook tegen mezelf. Want dan was het minder erg.
Ik ga rustig op de grond zitten. Tussen de twee heren in. De kromme rechts. Die van karamel links. Mijn knieën voelen de koele vloer. En nu mijn handen die ze grijpen, strelen en aftrekken. Hun huid is heet en hard onder mijn vingers. Hun eikels kloppen, dik en warm tegen mijn handpalmen. De geur is bedwelmend, zwaar en mannelijk. Mijn handen bewegen langzaam. Niet eerst de ene, dan de andere. Ik zag er een uitdaging in ze tegelijk te strelen. Ze zelfs tegelijk te laten klaarkomen. Terwijl ik voor ze zat. Ze aankeek. Zuchtend, hijgend. Soms siste ik even van de opwinding, een klein geluid tussen mijn tanden. Als ik merk dat Jayden dichterbij is dan Luc, rem ik hem. Mijn greep wordt lichter, trager. Ik spuug op Luc en mijn hand glijdt over zijn kromme hardheid, en brengt hem dichterbij. Te dichtbij. Dus spuug ik ook op Jayden. Het speeksel maakt alles gladder, natter. Minutenlang trek ik ze af. Totdat ik merk dat ze beiden dichtbij zijn. Mijn armen voelen moe aan, maar zijn niet te stoppen. Mijn handen blijven gevuld met twee dikke schachten en de grote eikels komen steeds dichterbij. Ik kijk naar Jayden als Luc klaarkomt, waardoor hij me van de zijkant raakt. Warm, dik, het trekt over mijn wang. En als ik dan snel naar Luc keer om nog wat met mijn hijgende mond op te vangen, komt Jayden aan de andere kant klaar omdat hij mij ondergespoten ziet worden.
Donderdag is het bijna identiek. Niet voor Biologie, maar voor Geschiedenis. Ik ben blijven zitten in mijn lokaal. Aan mijn bureau. Nu Luc links en Jayden rechts. Ik trek. Ze staan meer voor me. Ik kijk ze beiden aan. Houd hun eikels voor m’n mond, en ze komen sneller klaar. Ze spuiten tegelijk. Op en in mijn mond. Ik kreun als hun zaad mengt met mijn speeksel. Ik kan het niet laten.
Als ik daar dan nog even zit na te hijgen, alweer alleen, betrap ik mezelf opnieuw erop hoe ver ik ben afgegleden. Mijn adem komt nog in korte stoten. Het is namelijk niet genoeg. Er zat een stijgende lijn in. Meer voldoendes. En hogere. Maar nu is het maar aftrekken. Dat stoort me. De smaak van hun zaad hangt nog zwaar in mijn mond, zout en dik. Moet ik de andere methode gaan toepassen? Dan had Jayden me deze week mogen neuken. Want daar was ik aan toe. En Luc tegelijk in m’n mond. Dat zorgt ervoor dat ik met hun zaad nog op en in mijn mond m’n ogen sluit, en een hand tussen m’n benen druk. De stof van mijn rok is warm onder mijn vingers. Ik wilde blijkbaar gewoon geneukt worden. En dan kon ik misschien ook meer studenten in mijn programma nemen, al waren er nog geen aanmeldingen. Want ik wilde gewoon nog steeds meer.
Wat wel spannend was, en zeker geen toeval, gok ik, was het ‘rapporteren.’ Er wordt op m’n deur geklopt. Ik zit daar. Ik schrik op. Zaad nog op m’n lippen. Betrapt? Zo voelt het wel. Even. Spanning die zeer welkom is. Ze zeggen niks. Ze kijken. Ze zijn gekomen omdat ze gestuurd zijn. Omdat ze meedoen.
Het was de week van de conciërges geweest. Maandag had Jorrel zich op me afgetrokken. Na Jayden. En dinsdag had ik me na de dubbele trekpartij gemeld in het hokje van de conciërges. Na een kort appje, van Jorrel. Niet van Van Weelden. Daar zaten Marek en Dimitri op mij te wachten.
Twee vreemden. Die meer over me wisten dan zou moeten. Weinig woorden. Alleen naar elkaar. In een andere taal. Hun stemmen blijven laag, vreemd, iets wat ik niet versta. Twee pikken. Witter. Langer. Indrukwekkend groot. Echt.
Ze hangen zwaar voor me, al half hard, en worden sneller dikker terwijl ik kijk. De huid is lichter dan ik gewend ben, bijna bleek onder het felle licht van het hokje, met dikke aders die duidelijk zichtbaar kloppen. Langer dan Luc, langer dan Jayden, de schachten reiken verder, de eikels breed en vol, al glanzend aan de top. Mijn adem blijft even steken. Indrukwekkend groot. Echt. Mijn mond voelt droog en tegelijk nat. De rapportage was spannend.
En nu die andere twee in de deur, met het zaad nog aanwezig op mijn lippen. Rashid en Leandro lopen binnen. De Tafel van Elf leek alweer ver achter me te liggen, maar was altijd dichterbij dan ik dacht. Alleen dat klopje. Ook hier geen woorden. Rashid droeg een overal die naar de grond valt. Leandro een te groot overhemd wat hij uit z’n broek haalt. Ze komen voor me staan. Waar Luc en Jayden net stonden. Maar dan dichterbij. Niet opdringerig, wel dwingend. Ze zijn misschien net zo oud als ik. Het is vreemd. Maar hun harde pikken springen tevoorschijn. En niks doet er meer toe.
Ik trek ze af. In mijn lokaal. Terwijl het buiten donker is. Binnen brandt hetzelfde licht als altijd. Het laat het zaad glimmen. Van wie het ook komt.
Ik ben van m’n stoel afgezakt voor ze. Mijn knieën raken de vloer, mijn rok schuift omhoog. In m’n handen die dikke, donkere schachten. De huid is strak, warm, de aders kloppen onder mijn vingers terwijl ik ze omhoog en omlaaghaal. Het tempo is gestaag, vast. Hun adem wordt zwaarder boven me.
Het zaad is dikker, rijker. Het smaakt anders. Het vliegt in m’n haar, trekt strepen over m’n gezicht, en vult m’n mond totdat ik de laatste druppels van hun eikels schep met mijn tong. Warm, zwaar, het blijft plakken op mijn lippen, op mijn kin, in de hoeken van mijn mond. Ik wilde meer. Ik kreeg meer. Maar was het genoeg?
''Weer een week overleefd.'' zegt ze me die vrijdag. Het klinkt bijna als een vraag. Ik zat wat afwezig naar m'n scherm te staren. Geen afspraken vandaag. Dat wist ze al.
''Ik voel me leeg.'' zucht ik dan tegen haar, eerlijk. Ze wilde net weggaan. Het weekend in. Nu blijft ze staan. Ze vraagt niet of het wel gaat. Het is de toon van m'n stem die haar laat stilstaan. Bijna verveeld. Ontevreden. ''Ik weet dat het fout is...'' zeg ik weer. ''Maar de laatste weken valt het tegen, of zo.'' Ik hoor het mezelf zeggen als het verwende meisje wat ik nu ben. En zij hoort het ook.
Ze lacht eerst. Kort. Spottend. ''Meen je dit?'' Ik kijk haar aan, vragend. ''Dat je ervan geniet, ja okay. Maar dit gaat verder, of niet?'' Ze was al zover mee dat ze het niet erg vond dat ik genoot. Ik heb haar veel gezegd. Maar nog niet alles. Niet over dat weekend, bijvoorbeeld, die clubmannen, het samenvoegen van cijfers. Dat niet. Wel dat ik elke week seks heb met die jongens, en met van Weelden onder het mum van rapporteren. Dus eigenlijk weet ze nog niks. En dat vond ze al te veel. En ik kwam te kort. Dat vond ik.
''Je hoeft me niet de les te lezen.'' zeg ik, niet streng. Eerder in berusting. Ze zucht. Ze weet ook niet wat te zeggen, of wat te doen.
''TIjdje terug hadden ze toch zoveel cijfers?'' begin ik dan, omdat ze is blijven staan. Ze knikt. Ik voel haar spanning. Het erover hebben is al leuk. Dat vindt ook zij. ''Toen heb ik het iets anders gedaan. Ze mochten optellen. Minder beloningen, maar hogere...'' breng ik iets te voorzichtig waardoor het erger klinkt. Ik zie haar grote ogen. Maar eigenlijk klinkt het ook precies zo erg als dat het is. ''Was eenmalig. Maar...''
Ze draait haar hoofd iets. ''Wat dan?'' wil ze eerst weten.
''Meer dan ik aan zou moeten kunnen.'' verklap ik alleen. ''Dacht toen dat als dit normaal zou worden, ik het niet aan zou kunnen. Maar het is andersom.'' zeg Rayenne rustig, zonder exact uit te leggen wat er dan wel of niet gebeurd is. De rest hou ik nog voor me. Zij is anders dan ik. Gevoeliger. Jonger. Eerst kijken wat dit met haar doet.
Daarnaast wil ik het vooral kwijt. Dat ik te weinig krijg. Terwijl het is de basis te veel is.
Als ze dan even later toch vertrekt, vertwijfeld en verward, ben ik weer alleen. In een school waar ik zo seks kan krijgen. En het toch niet krijg. Alleen een boos bericht: "Waarom haalt Mo geen voldoendes meer?'' Het was het enige wat Van Weelden die week had laten horen...
-
EmSwhatt (32)
Man-on (41)
Zwartleren (30)