Julia kijkt haar man na tot ze de oplichtende remlichten ziet als hij de weg opdraait. Binnen enkele seconden is hij uit het zicht verdwenen en zacht sluit ze de deur. Met een zucht blijft ze een ogenblik ertegen aan staan en houdt een hand op haar buik die op en neer rijst bij iedere ademhaling. Al drie jaar probeert ze zwanger te raken. De gedachte dat ze nooit zelf kinderen kan krijgen draait als een scherp mes door haar organen. Na een aantal bezoeken aan specialisten en diverse onderzoeken was de uitslag dat ze beiden gezond waren en het slechts een kwestie van tijd is voordat ze zwanger wordt. In het begin van hun huwelijk deden ze het soms wel twee keer per dag maar elke maand werd Julia weer ongesteld. Ze weet het ook aan de druk op Abel die de afgelopen jaren iedere keer moest werken als gastpredikant. Ze was de middelste van twee zussen die beiden gezegend waren met kinderen. Iedere keer als ze weer op kraambezoek ging had ze een brok in haar keel en dacht ze hoe het zou zijn om zelf zwanger te raken en de aanwezigheid van nieuw leven in haar buik te voelen. Het vertrouwen in Abel en God was rotsvast. Ze wist zeker dat ook zij de zegeningen van een zwangerschap mocht ervaren. Nu Abel zijn eigen gemeente had en een vaste aanstelling moest het allemaal makkelijker worden. Morgen waren ze sinds lange tijd weer een avond samen en verlangde Julia ernaar met Abel vroeg naar bed te gaan en elkaar te beminnen. Ze had de vorige keer de teleurstelling in zijn ogen gezien toen ze hem had geweigerd maar er was haar alles aan gelegen om dit weekend seks te hebben. Ze had haar ovulatie berekend en ze kreeg een deze dagen haar eisprong. Het zou fantastisch zijn als ze naast hun nieuwe huis en nieuwe baan ook een baby zouden krijgen. Op haar pantoffels loopt ze de trap op naar boven en opent de deur van de kinderkamer die nu nog als opslag dient voor de verhuisdozen en spullen die nog geen bestemming hebben. In gedachten zet ze het ledikant tegen de lange muur aan ,naast de commode. Daar tegenover een grote kast voor de kleertjes en spullen die ze de eerste tijd nodig denkt te hebben.
Voor de ramen hangt ze speciale kindergordijnen met vrolijke afbeeldingen. Ze zucht. Waar is ze in vredesnaam mee bezig. Met haar armen over elkaar loopt ze weer naar beneden en zoekt in de kast haar boek op over de zwangerschap. Ze nestelt zich op een hoek van de bank en terwijl ze gaat lezen begint het buiten zacht te sneeuwen.

'Tot stof zijt gij, en tot stof zult gij wederkeren.'
Ik kijk naar het handjevol mensen die zich hebben verzameld rondom het graf van Jannetje de Hoog die is overleden op vijfennegentig jarige leeftijd. Als ze acht weken langer had geleefd was ze zesennegentig geworden maar de kanker had hard en snel toegeslagen. Binnen enkele dagen was al duidelijk dat de ziekte in haar lichaam zo was uitgezaaid dat ze niet lang meer te leven had en na een kort ziekbed was ze overleden. De sneeuw joeg over de begraafplaats en bedekte alles met een witte deken. Ik zette mijn kraag op. Net als de andere mensen had ik een dikke jas, muts en handschoenen aan.
'Laat ons bidden en in een persoonlijk gebed Jannetje herdenken zoals wij haar herinneren.'
Ik buig mijn hoofd en het handjevol mensen volgt mijn voorbeeld. Ik weet dat bij begrafenissen op zaterdag meestal meer mensen zijn , maar deze keer zijn het alleen diegene die haar goed hebben gekend en het slechte weer hebben getrotseerd.
Na enkele minuten schraap ik mijn keel.' Zo meteen in de aula is er koffie en broodjes en gelegenheid na te praten over Jannetje of haar nog gewoon voor uzelf te herdenken.'
Medewerkers van het uitvaartcentrum stellen zich aan weerszijden van de kist op om die in het graf te laten zakken. Enkele mensen leggen nog bloemen op de kist als laatste groet voordat de aarde haar definitief bedekt. Dan buigen ze even het hoofd als teken van respect en lopen snel naar de aula. Ik volg het kleine groepje en kijk op mijn horloge en zie dat het tien uur is. De aula is voor drie kwartier afgehuurd. Als het allemaal meezit kan ik nog voor twaalf uur thuis zijn. Dan moet ik aan mijn preek werken voor de volgende dag en de avond is voor Julia. Mijn hart zwelt op van trots als ik aan haar denkt. Ze kan de vergelijking met iedere andere vrouw glansrijk doorstaan. Ze is knap, intelligent en beschikt over een goed gevoel voor humor. Toen ik gisteravond thuiskwam trof ik haar aan op de bank in diepe slaap. In haar armen lag het opengeslagen boek over zwangerschappen. Overmand door emoties had ik haar wakker gekust en in mijn armen genomen.

Ik stap een klein gangetje in waar ik de sneeuw van mijn kleren en schoenen afschud. In de kleine aula hangt de geur van vers gezette koffie. Ik hang mijn jas aan een hangertje en loop naar binnen.
'Voor u ook een kopje koffie, dominee, 'vraagt de vrouw achter de tafel vriendelijk. Ze schenkt een kopje voor me vol.' Daar vindt u de melk en de suiker.'
Ik bedank haar en voeg me onder de andere aanwezigen en een half uur later rijd ik naar de uitgang van de inmiddels verlaten begraafplaats en draai voorzichtig de weg op.
Het sneeuwt nog steeds. Ik hoop met een half uur thuis te zijn, maar als het weer zo blijft kon het wel eens langer gaan duren. Ik zet de kachel en de radio aan en rijdt zo snel als ik durf naar huis. Mijn gedachten zijn bij Julia en daarom heb ik het niet gelijk in de gaten dat er iemand aan de kant van de weg loopt met de fiets aan de hand. Op de bagagedrager zitten twee tennis rackets en op de rug hangt een tas. Ik rem iets af en ziet in mijn spiegeltje dat het een meisje is. De adem stokt in mijn keel als ik zie dat het Anne is. Wat moet ik doen. Een ijzeren vuist draait zich om in mijn maag. Ik heb me voorgenomen bij haar uit de buurt te blijven. Inmiddels sta ik bijna stil en is Anne me zo dicht genaderd dat ik niet meer zomaar weg kan rijden. Een gevoel van naderend onheil en argwaan steekt de kop bij mij op maar als ze zo doorloopt in dit weer doet ze er zeker twee uur over om thuis te komen. Het zweet breekt me aan alle kanten uit als ik een besluit neem en de auto stil zet aan de kant van de weg en uitstap.
De sneeuw heeft haar bedekt met een witte deken en haar wangen en zijn rood van de kou. Tot mijn grote verbazing heeft ze geen handschoenen aan.
'Waarom loop je hier, en wat is er met je fiets?,’ vraag ik verbaasd. ’Hoe…? ‘
Achteloos onderbreekt ze me en wijst naar de achterband.' Ik ben wezen tennissen bij de vereniging en toen ik bij mijn fiets kwam, zie ik de band leeg staan.'
Ik kijk naar de achterband en ziet dat die inderdaad plat is. 'Heb je niet geprobeerd de band op te pompen.'
Anne rolt met haar ogen.' Oppompen?'
Ik lach en schud mijn hoofd, 'Stap jij maar vast in, dan zal ik je fiets achterin gooien en je netjes thuis af zetten.'
Anne knikt en gaat voorin zitten met de rugtas tussen haar voeten. Ik loop naar de achterkant van de auto en open de deur. Dan til ik haar fiets op en schuif die de auto in. Onze ogen ontmoeten elkaar in het spiegeltje en ze maakt een kus beweging met haar lippen. Toen, beste lezer had ik al beter moeten weten maar ik hing al te spartelen aan het haakje.

Ik blijf onbeweeglijk staan en schud de gedachten uit mijn hoofd. Neem me voor dat als ze iets doet wat ik niet wil haar gelijk de auto uit te gooien. Even kijk ik of er niets van de fiets uit steekt. Dan sla ik de achterklep dicht en loop naar voren. Inmiddels is de sneeuw in regen overgegaan en dikke druppels slaan tegen de voorruit. Ik doe de ruitenwissers aan, kijk in de spiegel en rijdt weg. De weg is nagenoeg verlaten en ik kan nog redelijk snel doorrijden. In de auto hangt weer de sterke verleidelijke geur van haar parfum. Anne kijkt strak voor zich uit en zegt .'Ik heb u nog niet kunnen bedanken voor gisteravond. Dat we hebben geneukt samen.’
Ik krimp in elkaar en kijkt haar van opzij snel aan. Mijn vingers omknellen het stuurwiel en niet voor de eerste keer vervloek ik mijn naïviteit. ‘ Dat hoeft niet, Anne. Het is gebeurt en ik wil het achter ons laten,’ antwoord ik schor.
'Maar toch wil ik u bedanken.'
Haar stem trilt en voordat ik besef wat er gebeurt doet Anne de rits van mijn broek weer naar beneden en laat haar ijskoude hand mijn broek in glijden. Een vederlichte aanraking van haar koude vingers door de dunne stof van mijn onderbroek heen is genoeg om mijn penis weer stijf te maken. De wagen slingert gevaarlijk en we schreeuwen van schrik.
'Handen aan het stuur en ogen op de weg, dominee.' schreeuwt Anne.' We willen geen ongelukken.'
In de auto is de spanning nu zo sterk dat hij is te snijden.
'Stop daarmee, Anne, ’schreeuw ik woedend.’ Houd er gelijk mee op.'
Maar mijn ogen draaien weg en ik voel hoe de welbekende een golf van sensatie weer over me heen spoelt en weer weet ik dat ik verloren ben. Ik weet dat ik nu zou moeten doorrijden en niet de auto aan de kant van de weg zetten. Ik weet nu dat ik haar hand uit mijn broek moet trekken maar ik kan het niet. Vertwijfeld kijk ik opzij naar Anne en smeek haar om te stoppen. Maar Anne doet of ze me niet hoort. Tergend langzaam knoopt ze mijn broek en ceintuur los en doet mijn benen uit elkaar waardoor haar handen meer ruimte krijgen. Het lijkt alsof ze zo lang mogelijk wil genieten van het moment.
Ze kijkt mij aan met een wellustige trek op haar knappe gezicht en trekt dan mijn penis uit de onderbroek en begint die te masseren. Met een mengeling van ontsteltenis en pure lust zie ik mijn penis groeien in haar hand. Hem groter en stijver zie worden dan ik voor mogelijk had gehouden. Het zweet breekt me aan alle kanten uit en ik slaak kreten van genot als ze hem streelt en knijpt. Ik heb me nu helemaal overgegeven aan Anne. Ik ben niet meer bij machte om haar te doen stoppen. Heb alleen nog het besef de auto de berm in te rijden en de alarmlichten aan te zetten. 'Zo meteen mag u spuiten in mijn hand,' fluistert Anne .'Of in mijn mond. Maar eerst wil ik dat u me neukt.’
Voordat ik weet wat er gebeurt stroopt ze haar broek en slipje uit en zie ik haar vochtige kut voor mijn ogen hangen. Hijgend slaat ze haar benen om mijn middel en laat zich zakken over mijn keiharde penis.
‘Zo...lekker…,’kreunt ze, duwt haar borsten in mijn gezicht en ga als een zuiger over mijn pik heen. Steeds dieper en sneller. Ze klemt zich vast om mijn lul en sluit haar ogen. Hapt naar adem en laat zich meeslepen op golven van genot. Anne slaat in vervoering haar armen om me heen.
‘U...u bent een echte man…,’jammerde ze.’ Het is heerlijk…….aaahhh….oh..God...ik kom klaar..’
Ik klemde mijn kaken op elkaar en sloeg mijn armen om haar middel en trok haar hete geile lijf tegen me aan. Ik voelde haar hart bonzen als een razende en wist dat iedere vezel van haar lichaam ernaar verlangde klaar te komen.
Een rilling liep over haar rug en haar spieren spanden zich aan. Ze gooide haar hoofd achterover en kromde haar rug.
‘Oh...ooohhh….Jezus Christus...ik ga klaar komen….IK KOM….AAAHHH…!!!

Een vlaag van woede schoot door me heen toen ik hoorde hoe ze de naam van mijn verlosser en zijn zoon zo misbruikte. Ze gilde en schokte, kronkelde op mijn schoot en zette haar tanden in mijn nek.
De claxon verscheurde de stilte in het winterse landschap omdat ze die met haar kont indrukte terwijl ze hevig klaar kwam.
Geil droop uit haar kut en liep over mijn broek en onderbroek.
Ik hapte naar adem en op dat moment wist ik dat ik diep in de problemen zat. Ze glipte met haar kut van me af en kroop tussen mijn benen en nam hem in haar mond. Ze begon hem stevig af te trekken. Haar gezicht een masker van wellust en verrukking.
‘Doet uw vrouw dit ook voor u, dominee, ’riep Anne geil. Ze likte met haar tong aan mijn eikel en masseerde mijn ballen.
Ik ben allang machteloos en als was in haar handen. 'Ga door, alsjeblieft. Niet stoppen.'
Ik sluit mijn ogen en vraag me af wat Julia zou zeggen als zij mij hier zo in de auto zag. Op dat ogenblik daalt het besef bij me in en met een vertwijfelde kreet probeer ik het tegen te houden maar als Anne mijn ballen in haar hand neemt en die begint te masseren voel ik dat ik het gaat verliezen. In een gevoel van overgave druk ik me in de stoel en op het moment dat Anne mijn hele penis in haar mond neemt kom ik schreeuwend klaar zoals hij nog nooit ben klaargekomen. '
Ik kom. .oh...nee….NEE…!!! .ik kom klaar.'
Salvo na salvo spuit ik in Anne haar mond. Schreeuwend pak ik haar hoofd en spietst die op mijn penis. Na enkele minuten die voor mijn gevoel uren lijken te duren laat Anne mijn slappe penis uit haar mond glijden, kijkt er even naar en geeft er met een bijna liefkozend gebaar een kus op.

Met een gevoel van afgrijzen kijk ik naar haar knappe gezicht van Anne wat nu helemaal onder mijn sperma zit, het kleeft zelfs in haar mondhoeken. Ze buigt zich naar haar rugtas en haalt er een aantal vochtige doekjes uit. Daarmee begint ze mijn broek schoon te maken. Vervolgens neemt ze mijn penis in haar hand alsof er niets gebeurt is en stopt die terug in mijn onderbroek. Dan knoopt ze de broek vast en trekt de ceintuur weer aan.' Zo, nu merkt uw vrouw er niets van.'
Tot slot poetst ze haar gezicht schoon, maakt een prop van de papiertjes en gooit ze het raam uit.
'Je hebt alles gepland,' zeg ik toonloos.' Je rekende erop dat ik zou stoppen en je meenemen. Je wist dat ik een begrafenis had. '
Een groeiende woede zoekt een uitweg als het mij duidelijk word hoe ze het heeft gespeeld. 'Je bent een manipulatief loeder. Je hebt misbruik van mij gemaakt.'
Anne knijpt haar ogen tot spleetjes.' Ik heb u gevraagd of ik moest stoppen, en u zei zelf dat ik moest doorgaan,' zegt ze boos.' Waarom maakt u er zo'n probleem van als mensen elkaar leuk vinden en seks hebben.'
Met een woedende ruk trekt ik de gordel aan en rijdt weg.' Ik kan hierdoor in grote moeilijkheden komen. Bovendien vind ik je niet leuk. '
Anne kijkt rustig voor zich uit.' Weest u niet bang, dominee. Dit is ons geheim.'
Ik kijk over mijn schouder als ik afslaat en het dorp inrij. ‘Ik wil je niet meer zien. Ik wil je niet meer bij me in de buurt zien of bij mijn huis.'
'En anders ,'reageert Anne spottend.' Gaat u me dan aangeven, of iets anders doen...klagen bij het vrouwtje? ‘
Ik heb mezelf bijna niet meer in de hand als ze de naam van Julia in haar mond neemt. Het liefst had ik dat leugenachtige, gluiperig loeder de hele auto door geslagen maar ik besef dat ik het daarmee alleen nog maar erger maak voor mezelf. Ik stop aan de kant van de weg en stap uit. Stijf van de ingehouden woede loop ik naar de achterkant van de auto, open de klep en haal de fiets eruit. Het is opgehouden met regenen en een waterig zonnetje spiekt door de wolken heen.
Ik open het portier voor Anne. 'Eruit,' zeg ik met een trillende stem. 'Je kan hiervandaan naar huis fietsen.'
Ze stapt uit, grijpt haar rugtas uit de auto en sluit het portier.' Bedankt voor de lift, dominee. Doe de groeten aan uw vrouw.’
Ik stap in en rijdt weg. In het spiegeltje zie ik Anne steeds kleiner worden. Dan steekt ze een hand op en zwaait nog naar me. Mijn maag draait zich om en ik voel me misselijk. Ik probeer in het spiegeltje te kijken waar ze me heeft gebeten maar kan het niet zien...