Julia staat in de deuropening als ik de Volvo onder de carport parkeert. Ik treuzel een beetje met uitstappen omdat ik bang ben dat mijn gezichtsuitdrukking of de vlekken op mijn kleren verraden wat er is gebeurt. Maar als ze naar hem toe loopt met een blijde glimlach op haar gezicht laat ik opgelucht mijn adem ontsnappen. Ik heb mijn das om gehouden om de beet in mijn nek te verbergen.
Ze kust me op de wang en mijn vieze broek valt kennelijk niet op. Ik neem haar dolgelukkig in mijn armen en druk haar tegen me aan. Ze ruikt heerlijk naar haar favoriete badschuim, versterkt met een vleugje parfum.
'Ging het op de begrafenis?'
Ik knik en hand in hand lopen we naar binnen. Ze neemt mijn jas over en hangt die aan de kapstok en vraagt voor mijn das.
‘Ik houd hem nog even om,’ zeg ik. De leugen komt vlot. ‘Ik heb last van een stijve nek.’
'Heb je zin in koffie?'
'Heerlijk.'
Julia loopt naar het apparaat en drukt het aan. 'Ik heb het al een tijdje klaarstaan.'
Uit de trommel haalt ze twee koekjes en legt die bij de kopjes.
Handenwrijvend loopt ik de keuken in en ga op één van de krukken zitten. 'Lekker warm. Beter uit te houden dan buiten.'
Julia staat met haar rug naar hem toe als ze iets uit een bovenste kastje moet halen.'Toen ik op je stond te wachten, zag ik mijnheer en mevrouw de Jong langs rijden,' zegt ze,' en dat was al een half uur geleden. Ze zijn ook op de begrafenis geweest.'
Ze zegt het nonchalant en het klinkt niet als een beschuldiging , maar Abel hoort de subtiele ondertoon.'Ik bleef nog even napraten met de begrafenis ondernemer.'
Alweer rolt de leugen makkelijk van mijn lippen.
'We hadden het er over dat er zo weinig mensen komen als het weer tegenzit.' De smoes klinkt hem niet goed in de oren, maar het is er uit voor hij er erg inheeft. Julia lijkt er niets achter te zoeken, ze schenkt de koffie in en zet het voor me neer. De warme damp kringelt omhoog. Ik zie dat ze de gouden oorbellen draagt die ik haar heb gegeven als huwelijkscadeau.

Ze gaat naast me zitten en neemt een slok van de koffie. Dan buigt ze zich naar me toe en kust me op mijn mond. Lang en passioneel. Ze kijkt me liefdevol aan, glijdt van haar kruk af en schuift bij me op schoot. Ze neemt mijn hoofd in haar handen en onze lippen vinden elkaar weer in een lange en hartstochtelijke kus. Julia verbergt haar gezicht in mijn haar en ik voel haar warme adem langs mijn oor strijken. 'Je weet wat voor dag het vandaag is, he.' fluistert ze.
Ik sla mijn armen om haar heen en kijkt in haar glanzend bruine ogen. 'Ik weet het, lieverd.'
'Zullen we nu naar boven gaan. Daarna kan je altijd nog aan je preek werken.'
'Laten we eerst onze koffie opdrinken.'
Voorzichtig maak ik van haar los en strijk over haar lange bruine haar.
'Ik vergeet je niet lieverd,' zeg ik zacht.' Laten we het volgende afspreken. Ik ga een uurtje aan het werk, daarna kom jij naar boven en gaan we naar bed.'
Ik kijk haar doordringend aan. 'Alsjeblieft. Ik heb een en ander in mijn hoofd, en ik ben bang dat als ik het niet opschrijf ik het vergeet.'
In een hoek van haar oog blinkt aan traan.'Ik verlang naar je, Abel. Ik wil een kind om onze liefde te bezegelen.'
'Ik weet het, liefje. Maar geef me een uurtje en daarna ben ik voor jou.'
Geërgerd en boos glijdt Julia van mijn schoot af en gaat op haar kruk zitten.' Woensdagochtend deed je ook niet zo moeilijk. Maar ga maar, als die preek van je belangrijker is dan je vrouw.'
Ze neemt haar kopje met twee handen vast en kijkt op de keukenklok. Haar lippen zijn samengetrokken tot een smalle bloedeloze streep.
'Ga maar gauw, want over een uur ben ik bij je.'
Met gebogen schouders sta ik op en leg even een hand op haar schouder.'Dank je.'
Mijn hoofd is rood van schaamte als ik de trap oploop naar mijn werkkamer. Het was de eerste kamer in huis die gebruikt kon worden. Achter mijn bureau de leren stoel en langs de muren heen mijn boekenkasten met boeken uit mijn studietijd en die ik de laatste jaren heeft verzameld.

Oud staat broederlijk naast nieuw. Sommige planken gevuld met dvd's en muziek cd's . Het raam kijkt uit over de tuin die nu een wit winter wonderland is. Ik trek de lamellen dicht, ga achter mijn bureau zitten en laat mijn broek zakken. In de werkkamer is het doodstil. Alleen op de achtergrond tikt de grote klok aan de muur de minuten weg. Met trillende vingers pak ik mijn penis en begin die te masseren, langzaam komt er iets leven in. Opgelucht stopt ik hem terug in zijn broek en kijk op de klok tegenover me. Over een uur is het twee en een half uur geleden dat Anne me heeft leeggezogen. Heel, heel misschien kan ik Julia nog bevredigen en anders...In paniek pak ik hem opnieuw en begin me af te trekken met de moed der wanhoop. Opeens voel ik een kille hand rond mijn hart en snel pak ik een kleine spiegel uit de bovenste bureaula. Mijn ademhaling valt stil als ik in mijn nek een duidelijke afdruk zie van tanden. Hoe kan ik dit ooit uitleggen aan Julia? Mijn hart bonst als een razende en ik verberg mijn hoofd in mijn handen. Mijn mond is kurkdroog en mijn maaginhoud komt omhoog. Het dringt tot me door dat ik vanaf nu geen rust meer heb. Het lijkt alsof duizenden mieren onder mijn huid proberen te kruipen. Ik voel me alsof ik aan de rand van de afgrond sta.
Ik durf er niet aan te denken wat er gaat gebeuren als ik niet aan haar verlangens tegemoet kan komen. Julia mag nooit horen wat er is voorgevallen anders ben ik haar kwijt. Maar als het niet lukt, moet ik ook een goed verhaal hebben.
Van machteloze woede pak ik een boek van de stapel op mijn bureau en smijt die tegen de muur.
'Gaat het , lieverd.'
Het is de stem van Julia met het sarcasme wat zo kenmerkend voor haar is, als het niet gaat zoals zij het wil. Hij vraagt zich af hoe het komt, dat ze het gehoord heeft. Staat ze voor de deur?
'Sorry, lieverd. Er viel een boek op de grond.'

Zweet staat op mijn voorhoofd en mijn handen zijn klam. Er resten me nog veertig minuten voordat Julia bij me is. Ik probeer me een realistische voorstelling te maken van wat er gebeurt als ik Julia niet kan geven waar ze nu zo wanhopig naar verlangt. Ik ken haar als vriendelijk en meegaand maar dat kan zomaar veranderen. Wanhopig verberg ik mijn hoofd in mijn handen en vervloek Anne. Ik ga op mijn knieën , vouw nederig mijn handen en buig mijn hoofd en zend een smeekbede naar God. Door de jaren heen heb ik hem leren kennen als een strenge maar rechtvaardige vader. Ik hoop op zijn genade en liefde. Opeens onderbreek ik mijn gebed. Waarom zit Anne achter mij aan. Wat kan de reden zijn dat ze mij als middelpunt van haar belangstelling heeft gemaakt. En waarom die kus bij de slagerij, en het hele toneelstukje onderweg met als resultaat de verkrachting van hem in de auto. Als ik er langer er over nadenk kan ik het me niet voorstellen dat ze het allemaal zelf heeft bedacht. Waarom? Wat zit hier achter. En ben ik nu van haar af? Hoe meer ik er over nadenkt, hoe meer het zweet me uitbreekt. Ik kan nu al niet meer terug. Als alles wat er is gebeurt bekend raakt kan ik mijn baan als dominee vergeten en Julia ook. Sterker nog, ik kan mijn hele carrière vergeten. Met een ruk sta ik op en veeg de papieren die hij klaar had liggen voor mijn preek van de tafel. Het liefst spring ik nu in de auto om naar Anne te rijden en een verklaring te eisen voor haar gedrag.Ik probeer uit alle macht rustig te blijven en dwing me zelf na te denken, Wat heeft ze ook alweer gezegd. Donderdagavond is ze alleen thuis. Mijn hart bonst zo hard dat ik bang ben dat ie uit mijn borstkas springt. Ik haal gejaagd diep adem om te proberen rustig te worden. Ik moet nu aan Julia denken. Een blik op de klok leert me dat ik nog twintig minuten heb voordat ik naar haar toe moet. Ik ga mijn werkkamer uit, sluit die af en loop naar de badkamer, draai de koud water kraan open, houdt mijn handen als een kom eronder en spetter het water in mijn gezicht. Ik staar in de spiegel en haat mezelf.Waarom had ik niet de kracht om Anne tegen te houden. Ik heb me als een lam naar de slachtbank laten leiden door een kind van zeventien. Wanhopig zuchtend droog ik mijn gezicht en handen af. Het is tijd voor Julia.
Ze wacht op me in de slaapkamer. Alleen het lampje aan de muur brandt om een intiem moment te creëren. Julia ligt net buiten het lichtschijnsel naakt op bed. Ik loop zwijgend naar haar toe en ga op de rand zitten. Ze legt haar hoofd op mijn schoot.
'Nu hebben we de kans een baby te maken, lieverd. Laten we niet langer wachten.'
Haar stem glijdt als honing over me heen.
Haar vingers komen omhoog en strijken vederlicht over mijn voorhoofd, neus en lippen en stopt bij mijn overhemd. Ze komt half overeind en begint de knoopjes van mijn overhemd los te maken. Als ze alle knoopjes los heeft trek ik het uit. Ik zie in de schemering haar ogen glanzen van verwachting als haar vingers mijn riem en broek losmaken. Ik stap uit mijn broek en voel dat haar handen trillen als ze mijn onderbroek omlaag stroopt. Ik buk me en stap eruit. Mijn ademhaling versnelt als ik voel hoe mijn verschrompelde penis tussen mijn benen hangt.
Julia is een prachtige vrouw zoals ze daar ligt en voor mij haar benen wijd doet. Ik kijk naar haar perfecte donkere driehoek en haar borsten die rechtop staan en ik krijg een brok in mijn keel. Met de moed der wanhoop klim ik op bed en stel me op tussen haar benen. Julia strekt haar arm uit en grijpt mijn penis om die bij haar naar binnen te leiden.

Ik sluit mijn ogen en houd mijn adem in. 'Abel, wat is er aan de hand.'
Wacht op het onvermijdelijke. In haar stem klinkt een lichte paniek. Ze komt overeind en spert haar ogen wijd open. 'We hebben nu een goede kans heb ik uitgerekend.'
Julia haar stem breekt als ze zich omdraait en het licht aandoet. Ze staart Abel aan en kijkt dan naar zijn penis die slap tussen zijn benen hangt. Haar ogen vernauwen zich en haar mond vormt een smalle bloedeloze streep. 'Abel Laarman, wat is hier aan de hand.'
Haar stem is ijskoud. 'Woensdag kon je niet wachten, en nu… nu ik er klaar voor ben laat je me in de steek?'
'Ik kan alles uitleggen,' stamel ik met zijn handen afwerend voor zich uit. 'Het is niet mijn schuld.'
Ze komt overeind op bed en even lijkt het erop alsof ze me wil slaan, Dan breekt ze en barst uit in een huilbui. Ze rolt zich op en haar hele lichaam schokt. In een poging haar uit te leggen wat er is gebeurt leg ik een hand op haar rug.
' Laat me met rust,' gilt ze en slaat wild om zich heen. 'Ga weg...laat me met rust. Oh,, ,mijn baby. Waarom, waarom...?'
Ze springt van het bed af en rent de slaapkamer uit. 'Julia,' schreeuw ik ontzet. 'Blijf hier, laat het me uitleggen.'
Dan hoor ik een lawaai dat eindigt met een misselijkmakende doffe bons, gevolgd door een doodse stilte. 'Julia, schreeuwt ik in paniek 'Julia.'
Ik spring van het bed af en ren de slaapkamer uit. Beneden aan de trap ligt het lichaam van Julia op de grond. Het bloed bevriest in mijn aderen als ik haar onbeweeglijk zie liggen. 'Oh, mijn God, 'stamel ik. 'Wat heb ik gedaan.'
Met vier sprongen ben ik beneden en voel in haar hals of haar ader klopt. Ze is ijskoud en ligt onbeweeglijk. Huilend voel ik een lichte hartslag. Ze mag niet dood gaan. Ik sta op en wankel op mijn benen. De ambulance...ik moet een ambulance bellen. Waar is de telefoon. Ik ren naar de kamer en trek de telefoon uit de houder, bel de ziekenwagen en gelijk stamel ik tegen Julia dat alles goed komt en ik streelt haar blote rug. Dat ze een baby krijgt en gelukkig wordt.
Dan leg ik de telefoon neer en barst in huilen uit.

Zeven minuten later wordt er een brancard naar binnen gereden en naast Julia gezet. Voorzichtig word ze op een plank gelegd en daarvandaan op de brancard. Ze wordt in dekens gesnoerd en aan apparatuur gelegd.' We brengen haar naar het ziekenhuis , meneer. U kunt zo niet mee.'
Stemmen klinken door elkaar als ze de ambulance in wordt gereden en de deur dichtslaat. Met loeiende sirene rijden ze weg. Mij alleen achterlatend. Voor mij blijft het beeld op mijn netvlies gebrand als Julia op de brancard wordt weggereden. Haar ogen kijken mij beschuldigend aan. Alsof ik iets vreselijks heb gedaan. En dat heb ik ook.
Het is tegen tien uur als ik arriveer in het ziekenhuis. Ik moest me eerst aankleden en nachtkleding voor Julia in een tas stoppen. Tussendoor word ik overmand door emoties als de herinnering naar boven komt, zoals ze daar op de vloer lag. Ik sta voor de deur en moet aanbellen voor ik naar binnen kan. Iemand van de beveiliging komt de deur opendoen en ik loop met hem mee naar de receptie. 'Mijn vrouw is vanavond binnengebracht. Ik weet niet waar ze nu is.'
De zuster achter de balie kijkt hem aan met een blik van herkenning. Donkere krullen steken onder haar kapje uit .'Dominee Laarman. Uw vrouw is op de trauma afdeling.'
De beveiliger gaat me voor. Na enkele minuten lopen zwaaien automatisch klapdeuren open en komen we in een gang met verschillende genummerde deuren. Achter een tafel met een computer zit een man die opkijkt als we binnenkomen. Hij is lang en mager en op zijn neus balanceert een bril met een dik montuur. Op zijn naamkaartje staat dat hij Dick Bergman heet.
'Mijn vrouw is hier, Julia Laarman.'
De beveiliger laat me alleen met de arts. Die komt overeind en geeft me een korte, stevige hand.
'Allereerst heeft uw vrouw ontzettend veel geluk gehad. We hebben gelijk foto's gemaakt toen ze binnen werd gebracht en die hebben geen breuken aan het licht gebracht. Ik denk dat toen ze viel ze zichzelf heeft opgerold waardoor vitale delen beschermd zijn gebleven. Wel heeft ze een hersenschudding en daarom willen we haar één nacht ter observatie hier houden'
Hij kijkt me vragend aan alsof hij wil weten of ik het er mee eens ben.
'Mag ik haar zien?'
Ik til de tas met nachtkleding en spullen op als om mezelf een reden te geven haar te zien. 'Ik heb kleding voor haar meegenomen.'
Bergman kijkt Abel van achter zijn brillenglazen argwanend aan. 'Als gevallen zoals uw vrouw binnen worden gebracht, dan zijn we verplicht om de politie te waarschuwen. Er kan namelijk sprake zijn van huiselijk geweld.'
Ik voel de bodem onder me wegzinken.' Het was een ongeluk, 'fluister ik.' Een ongeluk.'
Bergsma knikt en kijkt alsof hij me niet gelooft. Voor de deur van kamer vier blijft hij staan.'Ze is bij kennis maar maakt u het niet te lang. Ze heeft rust nodig.'
Hij draait zich om en loopt terug naar zijn computer. Halverwege houdt hij zijn pas even in.'Een politieman zit in kamer drie. Hij wil u spreken voor u weggaat.'
Ik knik en leg een hand op de deurknop. Mijn benen zijn slap en ik voel een onmetelijke last op zijn schouders. Ik open de deur en loop naar binnen. Mijn hart slaat een slag over als ik haar op bed zie liggen als een gebroken pop. Ze heeft een blauw ziekenhuis hemd aan wat een stuk van haar dijbeen vrijlaat. Een dun dekbed ligt half over haar heen. Haar lange bruine haar ligt als een waaier over haar kussen en haar ogen zijn gesloten. Ik zie haar neusvleugels trillen en haar borst gaat regelmatig op en neer. Ik zet de tas onder bed,buigt over haar heen en druk een kus op haar voorhoofd. Julia opent haar ogen en kijkt me aan. De glans is uit haar ogen verdwenen.
'Hallo, lieverd,' zeg ik met een brok in mijn keel. 'Ik hou van je. Het spijt me zo wat er gebeurt is.'
Dan sluit ze haar ogen weer.