De taart was drie verdiepingen hoog en Thomas had er nog niet van mogen proeven.

"Het is mijn verjaardag," zei hij in de keukendeur. Hij droeg een donkerblauw linnen pak en een overhemd zonder das, en hij had al twee glazen champagne op. Zijn lachrimpels stonden diep. Zijn schouders spanden het colbert. "Zesenvijftig. Ik heb recht op voorproefjes. Dat staat in de Grondwet."

"Welk artikel?" vroeg Marie zonder op te kijken. Ze spoot slagroom in kleine rozetten langs de rand. Haar handen waren stabiel. Haar hart niet. Ze had de hele middag gebakken terwijl Elena de tafel dekte en Iris belde om te zeggen dat ze later was door een zitting, en Henk had laten weten dat hij met genoegen kwam, wat in Henk-taal betekende dat hij te vroeg zou zijn en te lang zou blijven.

"Artikel één. Iedereen wordt gelijk behandeld. Behalve jarige professoren. Die krijgen taart."

"Na het diner."

"Marie."

"Na het diner, professor."

Hij zuchtte zo diep dat Elena, die achter hem door de gang liep met een stapel servetten, haar hand op zijn rug legde en hem zachtjes de keuken uit duwde.

"Je gasten," zei ze.

"Mijn gasten zijn saai."

Elena kuste hem op de mondhoek. "Gedraag je. En raak de taart niet aan. Marie bijt."

"Marie bijt niet," zei Thomas. "Marie kijkt. Dat is erger."

Achter hen, bij de oven, glimlachte Marie naar de rozetten. Ik bijt wel, dacht ze. Alleen nog niet. Nog niet vanavond. Of juist wel. Ik weet het nog niet. Ik weet alleen dat ik de trap op wil met iets in mijn handen.

* * *

Het waren er acht. Twee hoogleraren met hun vrouwen, die beleefd lachten om grappen over facultaire begrotingen. Een jonge decaan die te veel lachte en te vaak zijn glas bijvulde. Iris, in een groene jurk met blote armen, naast Elena aan tafel. En Thomas, die af en toe onder het tafellaken Iris' knie vond en er even zijn hand op legde.

En Henk.

Henk was zeventig. Emeritus. Prof. em. H. W. van Duren, al zei niemand dat hardop behalve op visitekaartjes. Hij had dertig jaar naast Thomas op de gang gezeten en had nog altijd de gewoonte om tijdens het eten zijn servet als een slabbetje in zijn boord te stoppen. Hij had zilvergrijs haar, een lage, rustige stem en ogen die alles zagen zonder haast.

Ze zagen Marie.

Marie zag het. Ze serveerde de soep, de vis, de lamsrug. Bij elke gang draaide Henk zijn hoofd mee. Niet opdringerig. Waarderend. Zoals een man kijkt naar een vakvrouw.

"Wie heeft dit gemaakt?" vroeg hij bij de lamsrug. Zijn stem droeg over de tafel zonder dat hij hem hief.

"Marie," zei Elena. Ze glimlachte haar kat-glimlach. Ze had Henk zien kijken. Ze keek zelf ook. Ze keek altijd.

"Marie." Hij legde zijn vork neer. "Jongedame. Ik heb in Parijs gegeten. In Lyon. In Tokio, in een zaak waar ze je bij de deur al beoordelen. Dit is beter."

"Dank u," zei Marie. Ze schonk zijn glas bij. Haar pols was dicht bij zijn schouder. Ze rook zijn aftershave: oud, duur, citrus en leer. Anders dan die van Thomas.

"Ik meen het."

"Dat zie ik," zei Marie, en ze ging door naar de volgende gast, en voelde zijn blik op haar rug tot ze de keuken weer in was.

In de keuken leunde ze even tegen het aanrecht. Ademde. De lamsjus pruttelde. Haar slipje was niet nat, niet echt, maar er zat iets onder haar navel dat zoemde. Aandacht. Ze was maanden aandacht gewend van boven, door de vloer, door deuren. Dit was aandacht van voren. Van een man die betaalde voor wat hij mooi vond.

Niet nu, dacht ze. Eerst de taart. Eerst hem. Eerst wat ik zelf wil geven.

* * *

Om half twaalf vertrokken de gasten. De decaan het laatst maar één. Henk als allerlaatste.

In de hal, bij de kapstok, terwijl Thomas de decaan uitliet met een grap over vampieressays en Elena bij de deur afscheid nam van de vrouwen, drukte Henk Marie iets in haar hand. Een envelop. Dik. Het papier was zwaar. Crèmekleurig.

"Voor het vakmanschap," zei hij zacht. Zijn adem rook naar Bourgogne en munt.

"Dat kan ik niet aannemen."

"Natuurlijk wel." Hij glimlachte, en het was geen onaardige glimlach. Het was de glimlach van een man die gewend was dat mensen uiteindelijk ja zeiden. "Er zit mijn kaartje bij. Voor als je ooit voor een kleiner gezelschap wilt koken. Eén gast. Goede wijn. Geen haast."

Hij tikte tegen zijn hoed — hij droeg werkelijk een hoed, in deze eeuw — en was weg, de laan in, waar de platanen zwart stonden tegen de zomernacht.

Marie stond in de hal met de envelop in haar handen. Ze voelde het gewicht. Ze keek er niet in. Ze stopte hem in haar schortzak, bij de lucifers en een elastiekje en een briefje waarop Elena had geschreven meer ijs.

Later, dacht ze. Eerst de trap.

* * *

Iris was blijven slapen. Ze lag al boven, in de grote slaapkamer, met Elena. Marie had hun stemmen gehoord, zacht, lachend, toen ze de laatste glazen spoelde. Thomas liep nog door de woonkamer. Hij raapte servetten op die niet opgeraapt hoefden te worden, schoof stoelen recht die al recht stonden. Hij was stil. Hij was nooit stil op zijn verjaardag. Op zijn verjaardag was hij luid, en bleef hij als laatste op.

Marie zag hem vanuit de keuken staan bij het raam. Zijn rug naar haar toe. Hij keek naar zijn eigen spiegelbeeld in het donkere glas. Het linnen pak. De schouders. Het grijze haar.

Zesenvijftig, dacht ze. Hij is bang. Niet voor oud. Voor minder. Voor het moment dat ze kijken en iets anders zien dan wat Elena ziet.

Hij wilde iets wat niet op het menu had gestaan. Ze wist niet hoe ze dat wist. Ze wist het gewoon. Zoals ze wist wanneer het deeg genoeg gerezen was.

Ze keek naar de taart. Drie verdiepingen. Nog niet aangesneden. Want na het diner had de decaan een toespraak gehouden die zo lang duurde dat iedereen de taart vergeten was, en Thomas had beleefd geklapt met een gezicht dat zei ik vermoord je in een voetnoot.

Ze sneed er een punt af. Legde hem op een bordje. Stak er één kaars in. Stak de kaars aan met een lucifer uit haar zak. Het vlammetje flakkerde.

En ze liep de trap op.

* * *

De slaapkamerdeur stond op een kier. Binnen brandde alleen het lampje op het nachtkastje.

Iris lag op haar zij, half onder het laken, met haar hoofd op Elena's schouder. Elena zat rechtop tegen de kussens met een boek dat ze niet las. Haar blonde haar was los. Haar hemdje was zijde, champagne, tot halverwege haar dijen.

Thomas kwam achter Marie de trap op. Ze hoorde hem stilstaan op de overloop. Hoorde zijn adem.

Ze klopte niet. Ze duwde de deur met haar heup open en stapte naar binnen, met het bordje in haar handen.

"Professor," zei ze over haar schouder. "U had recht op een voorproefje."

Thomas stond in de deuropening. Hij keek van de taart naar Marie. Van Marie naar Elena. Van Elena naar Iris, die op een elleboog overeind kwam, ogen glanzend.

Elena legde haar boek weg.

Marie zette het bordje op het nachtkastje. Toen draaide ze zich om naar Thomas en knielde op het tapijt, vlak voor hem. Haar schort nog aan. Bloem nog ergens op haar onderarm, dacht ze, of was dat weggewassen. Haar handen op haar dijen.

Het was heel stil in de kamer. Ergens in huis tikte een klok. Verder niks.

"Mag ik ook iets geven?" vroeg ze.

Ze keek niet naar Thomas. Ze keek naar Elena.

Ik heb het zelf gevraagd, dacht ze. Niemand heeft het me gevraagd. Niet Henk. Niet de vloer. Ik.

Elena kwam het bed uit. Langzaam. Ze liep om Marie heen en knielde achter haar, haar borsten tegen Marie's rug, haar mond bij haar oor. Warm. Parfum en wijn en huid.

"Weet je het zeker?"

"Ja."

"Dan doen we het samen," zei Elena. "Ik laat je zien hoe hij het lekker vindt. Daarna is het van jou."

Iris schoof hoger tegen de kussens. "Zeg maar of ik weg moet," zei ze zacht.

"Blijf," zei Marie. "U keek ook naar mij. Die ochtend. Met de badjas. Nu mag u blijven kijken."

Iris' mond trilde. Ze knikte. Haar hand lag op het laken, vingers gespreid.

* * *

Elena's handen gleden langs Marie's armen naar voren. Ze legde Marie's vingers op Thomas' riem.

"Maak hem open."

Marie maakte hem open. De gesp. De knoop. De rits. Haar vingers waren rustiger dan ze had verwacht. Ze had duizend dingen opengemaakt in dit huis. Potten. Flessen. Pakjes boter. De deur van de bijkeuken. Zichzelf, die ochtend bij de wasmachine.

Ze trok zijn broek en zijn boxer naar beneden.

Hij was nog zacht. Zwaar en zacht, en toch al groter dan ze ooit bij een man had gezien. Hij hing tegen zijn dij, dik, met de huid nog over de kop. De geur van hem steeg op: huid, zeep, een beetje zweet van een lange avond gastheer zijn.

"Hij is nerveus," fluisterde Elena in haar oor. "Dat is hij nooit. Je mag je gevleid voelen."

"Ik ben niet nerveus," zei Thomas boven hen. Zijn stem klonk schor. "Ik ben zesenvijftig. Dat is iets anders."

"Stil," zei Elena. "Jij hebt vanavond geen stem. Alleen handen. En die handen blijven waar Marie ze wil."

Ze nam Marie's rechterhand en vouwde hem om zijn schacht. Warm. Zacht, met iets daaronder wat al begon te harden. Marie voelde hem kloppen in haar palm. Eén keer. Twee keer. Elke keer een beetje voller. De huid schoof onder haar vingers. De kop kwam vrij, donker, en er glinsterde al een druppel.

"Langzaam," zei Elena. "Van onder naar boven. Neem de huid mee. Zo. Ja. Twee handen; hij is te groot voor één. Voel je dat? Hoe hij groeit omdat jij het doet, niet omdat hij het besluit?"

Marie bewoog haar hand. Langzaam. Hij groeide tot haar vingers er niet meer omheen pasten. Ze keek ernaar. Naar haar eigen hand, te klein. Naar de ader langs de onderkant. Naar de glans.

Dit, dacht ze. Dit heb ik maanden door de vloer gehoord. Dit heeft Iris vol gemaakt. Dit heeft Elena bewaard op haar tong. En nu is het in mijn hand.

"Nu je mond," fluisterde Elena. "Eerst alleen je tong. Proef hem. Zoals je een saus proeft. Eerlijk. Zonder haast."

Marie boog naar voren.

Ze likte de onderkant, van zijn ballen tot de top, in één lange natte haal. Zout. Huid. Iets muskusachtigs van een lange warme dag in een linnen pak. Ze voelde hem schokken tegen haar tong. Een tweede haal. Een derde. Ze likte de druppel van de glans en hield hem even op haar tong, zout en zoet, en slikte hem door omdat ze wilde weten hoe hij smaakte voordat ze hem bewaarde.

Thomas kreunde. Laag. Zijn hand hing naast zijn lichaam.

"Goed zo," zei Elena. "Nu de kop. Lippen om de kop, en zuigen. Zacht. Je tanden weg. Je tong eronder, bij de rand."

Marie sloot haar lippen om hem.

Hij was zo dik dat haar kaak meteen moest wijken. Ze zoog. Ze voelde de rand van de kop over haar tong schuiven, voelde meer vocht, glad, zout. Ze liet hem los met een nat geluid en keek omhoog, met een draad speeksel van haar onderlip naar hem.

Thomas keek naar beneden. Zijn gezicht was open. Kwetsbaar. Jarig. Bang en geil tegelijk.

"Mag het?" vroeg hij. Zijn hand bewoog, aarzelend, naar haar haar.

Marie knikte, met hem nog half in haar mond.

Zijn hand kwam in haar haar. Niet duwend. Alleen rustend.

* * *

Daarna liet Elena haar los.

Ze ging op de rand van het bed zitten, naast Iris, en ze keken samen. Iris' hand vond die van Elena. Hun vingers strengelden. Iris' adem was kort. Haar knieën onder het laken tegen elkaar.

En Marie deed het zelf.

Ze nam hem dieper. Haar hand om de wortel, haar mond over de bovenste helft. Op en neer, in een ritme dat ze kende uit haar handen, uit het deeg, uit de deegroller, uit de wasmachine die trilde tegen haar buik. Speeksel liep langs haar kin, over haar hand, op haar schort. Ze liet het lopen. Het natte, zuigende geluid vulde de kamer. Ze schaamde zich er niet voor. Ze was er trots op.

Ze nam hem verder dan ze kon. Hij raakte de achterkant van haar keel en haar ogen liepen vol en ze bleef. Ademde door haar neus. Slikte om hem heen, de reflex, en hij vloekte zacht boven haar. Ze haalde hem eruit, hijgend, een dikke draad speeksel van haar lip naar zijn kop die brak en op haar borst viel, op het katoen.

"Jezus, Marie," zei Thomas.

"Nog niet," zei ze. Haar stem was hees. Kapot van hem. "U mag nog niet. Het is uw verjaardag. U blaast uit wanneer ik het zeg."

Iris lachte zacht op het bed. "Ze heeft het van jou geleerd," zei ze tegen Elena.

"Ze heeft het door de vloer geleerd," zei Elena. "En van zichzelf. Dat is gevaarlijker."

Marie nam hem weer in haar mond. Haar andere hand vond zijn ballen. Zwaar. Strak getrokken. Ze woog ze in haar palm en rolde ze zachtjes, haar duim op de warme huid. Hij kreunde dieper. Zijn vingers spanden in haar haar.

Haar eigen lichaam brandde. Haar slipje plakte tussen haar benen. Haar tepels schuurden tegen het katoen van haar schort. Ze wilde haar hand tussen haar benen. Ze liet het. Dit was niet voor haar. Dit was van haar — anders. Geven. Bewaren. Doorgeven.

"Marie," zei hij. Dringend nu. "Marie, ik ga—"

Ze keek omhoog naar Elena.

Elena knikte. Boog zich naar voren. Zei heel zacht één woord.

"Bewaar."

Marie begreep het.

Thomas keek naar beneden. Marie op haar knieën, haar lippen uitgerekt om zijn kop, haar wangen hol, haar ogen nat en omhoog op hem gericht. Op het bed Elena en Iris, hand in hand, Elena met haar lippen van spanning open, Iris met haar knieën uit elkaar onder het laken, die keek alsof ze hem ook in haar mond had. Drie vrouwen, en ze wilden allemaal hetzelfde.

"Geef het me," zei Marie, met hem nog half op haar tong. "Ik wil het, professor. Alles."

Ze zoog hem tot op de rand, haar hand snel en strak om de wortel, haar tong plat onder de kop. Hij voelde het aankomen vanuit zijn ruggengraat. Zijn ballen trokken op. Zijn dijen trilden. Haar mond. Haar hand. Haar ogen. Zijn heupen schokten naar voren. Hij kreunde, laag, gebroken, jarig, en toen kwam hij.

De eerste stoot raakte haar tong zo hard dat ze schrok. Warm. Dik. Toen de tweede. De derde. Meer dan ze had verwacht. Haar mond liep vol, zwaar en zout en een beetje zoet, en ze slikte niet. Ze hield haar lippen strak om hem en ving alles op, stoot na stoot, tot hij leeg tegen haar tong lag te trillen en haar wangen bol stonden en er één druppel langs haar mondhoek ontsnapte die ze met haar duim wegveegde en op haar tong wreef, bij de rest.

Ze liet hem langzaam uit haar mond glijden. Niets gemorst. Zijn pik gleed over haar onderlip, nat, klein wordend, en ze kuste de kop.

Ik proef hem, dacht ze. Eindelijk. Na al die nachten. Na kijken. Na de kus die alleen rook. Nu heb ik hem.

* * *

Elena knielde tegenover haar op het tapijt.

Ze keken elkaar aan. Marie's wangen bol. Haar ogen nat. Haar lippen glanzend. Elena's blik was honger en trots en iets dat op liefde leek zonder het woord nodig te hebben.

Elena legde haar handen om Marie's gezicht.

En kuste haar.

Marie opende haar mond en liet het gaan. Ze voelde het van haar tong naar die van Elena glijden. Warm. Traag. Dik. Elena zoog het naar zich toe, en hun tongen gleden langs elkaar door zijn zaad, en het liep een beetje over Marie's kin, en Elena likte het daar weg en kuste haar weer, dieper.

Ze verdeelden het. Heen en weer. Tot Marie niet meer wist wat van wie was. Tot het alleen maar hen was. Tot Iris op het bed een geluid maakte, hoog, en Marie uit haar ooghoek zag dat Iris' hand onder het laken bewoog, snel, schaamteloos.

Toen slikten ze. Tegelijk. Marie zag Elena's keel bewegen. Voelde haar eigen keel. Proefde de nasmaak, zout, blijvend.

Elena liet Marie los, met haar duim over Marie's onderlip.

"Welkom," zei ze.

Marie lachte. Haar stem was hees. Haar knieën deden pijn van het tapijt. Ze had nog nooit zo veel van iets gehouden. Niet van een recept. Niet van een huis. Niet van een man die ze niet eens jij noemde.

* * *

Thomas ging op de rand van het bed zitten. Hij keek naar de taartpunt op het nachtkastje. De kaars was half opgebrand, het was half in de slagroom gezakt.

"Ik geloof," zei hij, "dat dit de beste kaars was die ik ooit heb uitgeblazen."

Marie zat nog op haar knieën. Ze wilde niet opstaan. Opstaan was de keuken, en de envelop.

Hij boog zich voorover en blies de kaars uit. Iris klapte zachtjes. Elena zong, vals, één regel Lang zal hij leven, en Thomas brak een stuk taart af met zijn vingers en at het op, en zei met volle mond dat Henk te veel naar Marie had gekeken.

"Henk mag kijken," zei Elena. "Kijken is gratis. De rest is van ons."

Marie stond eindelijk op. Haar knieën kraakten. Ze veegde haar mond af met de achterkant van haar hand. Proefde opnieuw.

"Ik ga de keuken opruimen," zei ze.

"Je gaat niks," zei Thomas. "Je gaat morgen opruimen. Vanavond ben je jarig. Via mij. Dat is de wet."

"Welk artikel?" vroeg Marie.

"Artikel twee," zei hij. "Degene die de kaars uitblaast met haar mond, mag de afwas laten staan."

* * *

Om twee uur 's nachts werd Elena wakker van het licht in de badkamer.

Thomas stond voor de spiegel. Naakt. Hij keek naar zichzelf. Naar de buik die strak was, naar het grijze haar op zijn borst, naar de lijnen bij zijn ogen, naar zijn pik, zacht nu, nog glanzend een beetje, nog van haar mond.

Ze kwam achter hem staan en sloeg haar armen om zijn middel. Haar wangen tegen zijn rug. De sleutel was er nog niet. Het device was er nog niet. Er was alleen dit: een man van zesenvijftig in een spiegel, en een vrouw die hem vasthield.

"Zesenvijftig," zei hij tegen de spiegel. "En straks drie, vier vrouwen."

"Is dat erg?"

"Nee." Hij legde zijn handen op de hare. "Het is het mooiste wat me ooit is overkomen."

Hij zei niet wat hij dacht.

Hoe lang nog?

Boven, in haar kamer onder het dak, lag Marie op haar bed. De envelop onder haar kussen. Haar vingers tussen haar benen, langzaam, niet om klaar te komen, alleen om te voelen dat ze nog van zichzelf was terwijl ze naar hen rook aan haar lippen.

Ik heb het zelf gevraagd, dacht ze. En sliep, met een glimlach die ze niet oefenen hoefde.

* * *

En jij?

Ik moet je iets bekennen. Bij dit hoofdstuk heb ik twee keer moeten pauzeren. Een keer bij dat ene woord van Elena, "bewaar". En een keer bij die kus daarna, toen niemand meer wist wat van wie was.

Welk moment was het voor jou? Marie die met een taartpunt de trap op liep? Haar hand die niet om hem heen paste? Of die envelop van Henk, die nog steeds ongeopend in haar schortzak zit?

Laat je fantasie de vrije loop. Er is niets wat je hier niet mag denken.

Zesenvijftig kaarsjes, en jij mag er één uitblazen: wat had jij gewenst? Zet het in de reacties of mail het naar nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man van ongeveer die leeftijd. Hij antwoordt altijd, en hij bloost soms.

— Vera Nachtegaal