"Ik heb voorwaarden," zei Marie.

Ze zei het op dinsdagochtend, om tien over negen, terwijl Elena aan het keukeneiland haar tweede koffie dronk en de krant las op haar tablet. Thomas was naar de faculteit. Het huis was stil, op het zoemen van de vaatwasser na.

Elena keek op. Haar blonde haar zat in een losse knot. Haar ochtendjas was open tot het begin van haar borsten.

"Voorwaarden," herhaalde ze.

"Voor meer." Marie veegde haar handen af aan haar schort. Ze had het opgeschreven, gisteravond, op de achterkant van een boodschappenlijstje, tussen boter en citroenen. Ze had het briefje niet nodig. Ze kende het uit haar hoofd. "Ik wil geen ceremonie."

"Geen ceremonie."

"Geen kaarsen. Geen weet je het zeker. Geen bed met opgehaalde dekens en zachte muziek." Marie haalde adem. De geur van koffie. De geur van de vaatwasser. De geur van zichzelf, schoon, klaar. "Ik wil dat hij me gewoon pakt. Als ik aan het werk ben. Als ik kook. Als ik de was opvouw. Wanneer hij wil. Zonder dat ik eerst een afspraak in een agenda zet."

Elena zette haar kopje neer, heel voorzichtig.

"Ga door."

"En als ik zeg de pan brandt," zei Marie, "dan stopt alles. Meteen. Ook als de pan niet brandt. Ook als ik midden in iets zit wat ik zelf heb gevraagd. Ook als hij bijna komt. Alles stopt."

"En als de pan wél brandt?"

"Dan zeg ik dat de pan brandt."

"Dat wordt verwarrend."

"Dan zeg ik het twee keer," zei Marie. "En gooi ik een deksel erop. En als hij dan niet stopt, schop ik hem tegen zijn scheen. Ik werk hier. Ik ken zijn schenen."

Elena begon te lachen. Ze lachte tot ze haar hoofd op haar armen op het aanrecht moest leggen, en toen ze weer opkeek waren haar ogen nat en haar knot scheef.

"Je bent geweldig," zei ze. "Weet je dat?"

"Ik weet wat ik wil," zei Marie. "Dat is iets anders."

Elena stond op. Liep om het eiland heen. Bleef voor Marie staan en nam haar gezicht in haar handen, zoals op de avond van de taart, zoals in de bijkeuken toen Marie twee keer had gezegd.

"Ik geef het door," zei ze. "Woord voor woord. Inclusief de schenen."

Mijn werk en dit, dacht Marie, terwijl Elena's duimen over haar jukbeenderen gleden, zijn hetzelfde. Zo wil ik het. Niet ernaast. Ertussen.

* * *

Elena gaf het door. Woord voor woord. Marie hoorde het die avond door de vloer van haar kamer, terwijl ze haar sokken opvouwde.

"Wanneer hij wil?" zei Thomas. "Ze heeft letterlijk wanneer hij wil gezegd?"

"Letterlijk."

"En de pan brandt."

"Ja."

"Dat is," zei hij, en Marie hoorde het bed kraken alsof hij ging zitten, "het meest erotische stopwoord dat ik ooit heb gehoord."

Elena's lach. Daarna was het stil. Daarna niet meer. Marie legde haar sokken weg, ging op haar rug liggen, en luisterde met haar hand op haar buik, niet lager, alleen wachtend. Vier dagen zou het worden. Dat wist ze toen nog niet. Ze wist alleen dat hij zou wachten, omdat wachten zijn manier was om te bewijzen dat hij luisterde.

* * *

Hij wachtte vier dagen.

Marie wist niet of dat beleefdheid was of marteling. Ze vermoedde het tweede. Vier dagen lang liep hij door de keuken, pakte een appel, zei goedemorgen, kuste Elena, ging weg. Vier dagen lang draaide Marie zich om bij elk geluid in de gang. Vier dagen lang droeg ze een slipje dat ze na zijn vertrek moest verschonen omdat wachten nat maakte.

Op zaterdag kwam Iris eten. Elena dekte de tafel op de veranda, met de tuindeuren open en het laatste zonlicht in de glazen. Augustus nu. Warm. De tuin rook naar lavendel en naar de basilicum die Marie in potten bij de keukendeur kweekte, en naar vers gemaaid gras.

Marie maakte risotto.

Risotto was haar ritme. Je kon niet weglopen. Je stond erbij. Een scheut bouillon. Roeren. Wachten tot het weg was. Weer een scheut. Twintig minuten aan het fornuis, met de lepel in je hand en je heupen tegen het aanrecht, en je hoofd bij het rijstkorreltje dat al dente moest worden zonder pap te worden.

Ze stond er tien minuten toen ze hem achter zich voelde.

Hij zei niets. Hij legde alleen zijn handen op haar heupen. Groot. Warm. Droog. Zijn borst tegen haar schouderbladen. Zijn adem in haar haar.

Marie's lepel stopte. Eén tel. De risotto pruttelde.

Toen roerde ze door.

"Goedenavond, professor."

"Goedenavond, Marie." Zijn stem was laag. Vlak bij haar oor. Zijn neus schuurde langs haar jukbeen. "Wat maken we?"

"Risotto. Met paddenstoelen. Er moet nog een scheut bouillon bij."

"Doe maar," zei hij.

Ze deed er een scheut bij. Het siste. Zijn handen gleden onder haar schort. Onder de zoom van haar jurk. Over de achterkant van haar dijen, omhoog, over haar blote huid — ze had bewust geen panty aangedaan, bewust, sinds dinsdag, elke dag — tot hij de rand van haar slipje vond en het naar beneden trok, zonder haast, centimeter voor centimeter, tot het op haar enkels lag.

Ze stapte eruit. Eén voet. De andere. Trapte het opzij, onder het aanrecht, naast de prullenbak. Roerde.

"Benen uit elkaar," zei hij.

Ze zette haar voeten uit elkaar. Haar buik tegen het aanrecht. Haar lepel in de pan. Haar kont een beetje naar achteren, zonder dat ze het besloot.

Hij ritste zijn broek open. Ze hoorde het. Ze voelde het: de zware warme kop tegen haar bil, tegen de binnenkant van haar dij, en toen tussen haar benen, waar ze al zo nat was dat hij erdoor gleed zonder dat ze iets hoefde te doen. Hij wreef heen en weer. Door haar spleet. Over haar clit. Terug. Haar natheid maakte een klein geluid. Een smakken. Schaamteloos.

"Je bent drijfnat," zei hij verbaasd. Bijna eerbiedig. "Marie. Je bent—"

"Ik sta al vier dagen te wachten, professor," zei ze tegen de risotto. Haar stem was vast. Haar knieën niet. "U mag nu ophouden met verbaasd zijn en beginnen met neuken."

Hij lachte, zacht, in haar nek. Zijn tanden schuurden over haar huid. Toen zette hij de kop tegen haar opening.

En duwde.

* * *

Marie had gedacht dat ze voorbereid was. Ze had gekeken. Ze had hem in haar mond gehad. Ze had hem in haar hand gehad, en haar hand paste er niet omheen. Ze had zichzelf vingers gegeven tot ze kwam met zijn naam tegen het deksel van de wasmachine.

Ze was niet voorbereid.

Hij rekte haar open. Langzaam. Centimeter voor centimeter. Ze voelde elke ader. Ze greep met haar vrije hand de rand van het aanrecht en haar mond viel open en er kwam een geluid uit dat ze nog nooit had gemaakt, half Tagalog, half niks, en de risotto pruttelde en een scheut bouillon spatte op het fornuis en siste mee.

"Gaat het?" vroeg hij in haar oor. Hij stond stil. Half in haar. Zijn handen om haar heupen, niet duwend, houdend. "Marie. Echt. Gaat het?"

"Roeren," hijgde ze.

"Wat?"

"Ik moet roeren. Anders brandt het aan."

"Is dat—"

"Nee," zei ze. Ze lachte, gebroken, geil, trots. "Dat is geen stopwoord. Dat is een feit. Duw door. Helemaal. Ik wil die hele pik, professor. Duw—"

Hij duwde door.

Helemaal. Tot zijn heupen tegen haar billen lagen, en ze zo vol was dat ze niet wist waar zij ophield en hij begon. Haar buik voelde zwaar van hem. Haar keel maakte opnieuw dat geluid. Ze roerde. Haar hand trilde. De lepel ging rond.

En toen begon hij haar te neuken.

Niet teder. Niet zoals hij Iris had genomen, met alle lampen aan en ik zie je. Hij pakte haar heupen en trok haar terug op zijn pik, hard, diep, en de pannen rammelden op het fornuis en haar buik sloeg tegen de rand van het aanrecht. Klets. Klets. Het geluid van zijn dijen tegen haar billen, nat en snel. Het geluid van haar natheid om hem heen, klotsend. De lepel in de pan, die ze bleef ronddraaien.

"Bouillon," hijgde ze.

Hij stopte niet. Hij pakte met één hand de pan bouillon van het achterste pitje en gaf hem aan haar, over haar schouder, zonder uit haar te gaan, en de beweging duwde hem nóg dieper en Marie vloekte, en schonk, en het siste, en hij stootte, en ze roerde.

"Ik geloof," zei hij hijgend, "dat ik nog nooit zo nuttig ben geweest in een keuken."

"U roert niet," zei Marie. "U neukt. Dat is een ander werkwoord. Artikel drie."

"Ik roer," zei hij, en hij draaide zijn heupen in een langzame cirkel diep in haar, zijn kop tegen iets wat vonken gaf achter haar ogen, en Marie liet de lepel los.

"O," zei ze. "O god. Professor. Daar. Daar—"

* * *

Op de veranda lachte Iris om iets wat Elena zei. Glazen tikten. Een merel. Het geluid kwam door de open tuindeuren, door de gang, de keuken in. Ze waren twaalf meter weg. Misschien minder. Misschien konden ze het natte geluid horen als ze stil waren.

Ze kunnen ons horen, dacht Marie. Als ze stil zijn. Als ze luisteren. Zoals ik maanden heb geluisterd.

Bij die gedachte klemde haar kut om hem heen. Hij floot door zijn tanden.

"Harder," zei ze.

Hij nam haar harder. Hij greep haar haar, niet trekkend, alleen houdend, een vlecht van zwart in zijn vuist, en ze boog haar rug en liet hem nog dieper komen. Ze voelde hem tegen iets aanstoten diep in haar wat niemand ooit had aangeraakt, niet met vingers, niet met speelgoed, niet met de jongen in Manilla die te snel was geweest en te weinig. Haar benen trilden. Ze greep het aanrecht met twee handen. De risotto stond op het vuur en ze liet hem staan.

"Neuk me," zei ze. Het Nederlands kwam er raar uit, dik van speeksel en adem. Ze zei het nog eens, in het Tagalog, vuile woorden die haar moeder nooit mocht horen, en daarna weer in het Nederlands. "Neuk me. Neuk me door de pan heen. Maak me kapot. Ik kook daarna wel verder."

"Is dat een stopwoord?"

"Nee!"

Hij hield stil, diep in haar, en liet haar zelf bewegen. Ze vond haar eigen ritme, klein en hongerig, tegen hem aan, en hij legde zijn hand over haar buik en zijn mond bij haar oor. "Ik zie je," zei hij. "Je knieën trillen. Je kut trekt aan me. Je bent zo mooi als je het niet meer houdt." Het tintelen in haar buik werd een trek, en de trek werd te veel.

Ze kwam zo hard dat ze een pollepel van de haak sloeg. Hij kletterde op de tegels. Haar kut kneep om hem heen in golven, keer op keer, en ze hoorde zichzelf, hoog, gebroken, en ze kon het niet stoppen en wilde het niet stoppen. Haar voorhoofd tegen het tegelwandje boven het aanrecht. Haar adem een vlek op de tegel.

Op de veranda viel het gesprek even stil.

Dan Elena's stem, helder, geamuseerd, gevaarlijk: "Marie? Alles goed?"

Marie haalde adem. Twee keer. Thomas lag stil in haar, diep, kloppend, zijn voorhoofd tegen haar schouderblad, zijn lach een trilling in haar rug.

"De pan moet nog!" riep ze.

Een stilte. Toen Iris' lach, hoog en verbijsterd. En Elena: "Neem je tijd! De wijn is nog niet op!"

Thomas legde zijn mond tegen haar oor. "Je bent een genie," fluisterde hij.

"U komt," zei Marie. "Nu. In me. Ik wil het voelen terwijl ik nog sta."

Hij keek naar beneden, naar haar kont die tegen hem aan stootte, naar haar kut die strak om hem heen gespannen stond en glansde, naar hoeveel er nog buiten zat. Het werd heet onderin zijn buik. Ze kneep nog na. Hij stootte sneller. Kort. Diep. Haar schort tussen hen in. De pan siste. Haar kut kneep. Zijn ballen trokken op. Nog één. Nog één.

Hij lachte, en terwijl hij lachte schokte zijn pik in haar en kwam hij. Ze voelde het. Diep. Warm. Stoot na stoot, dik, en hij kreunde in haar nek, "Marie, Marie," en zijn vingers lagen om haar heupen zo strak dat er morgen blauwe plekken zouden staan. Hij bleef in haar tot het laatste schokje voorbij was. Tot zijn adem tot rust kwam. Tot de risotto begon aan te zetten en Marie de lepel weer greep en doorroerde.

Toen trok hij zich terug.

Ze voelde het meteen. Een warme stroom die uit haar liep en langs de binnenkant van haar dij gleed, dik en traag. Zijn zaad en haar nat, samen.

Hij bukte om haar slipje te pakken.

"Nee," zei Marie.

Hij keek op. Zijn haar stond overeind. Zijn mond was rood. Zijn pik hing glanzend uit zijn open broek, nog half hard, nog druipend.

"Laat maar," zei ze. Ze trok haar jurk naar beneden. Streek haar schort glad. Pakte de lepel. Proefde de risotto, knikte, zette het gas lager. "Ik moet serveren. U trekt uw broek omhoog. En doet uw overhemd goed. Het zit binnenstebuiten. Ik zie de naden."

"Ik ben een ramp," zei hij, en glimlachte.

* * *

Vijf minuten later bracht ze de risotto naar buiten.

Ze liep langzaam. Niet omdat het moest. Omdat ze het voelde, bij elke stap, dat warme dat uit haar zakte en een spoor trok langs haar dij, onder de rand van haar jurk, tot boven haar knie. Een druppel dreigde. Ze kneep haar dijen even samen. Liep door. De warme avondlucht streek over haar natte huid.

Ze zette de schaal op tafel. Boog zich voorover om Iris op te scheppen. De jurk schoof. Iris keek naar de risotto. Toen naar Marie's hand. Toen naar beneden. Naar Marie's knie. Naar het glanzende spoor dat daar in het avondlicht stond.

Iris werd rood. Van haar hals tot haar haarlijn. Haar vork hing in de lucht.

"Parmezaan?" vroeg Marie. Kalm. Hoewel haar binnenkant nog trilde om de herinnering van hem.

"Graag," zei Iris. Haar stem kraakte. Ze nam de parmezaan aan zonder te kijken. Haar ogen waren nog bij de knie. Bij wat ze herkende. Bij wat ze zelf had gevoeld, lopen uit haar, na hem.

Elena keek naar Iris' gezicht. Toen naar Marie. Ze zei niets. Ze nam alleen een slok wijn, en glimlachte, en haar voet vond onder tafel die van Thomas, die als laatste naar buiten kwam met zijn overhemd goed — bijna goed — en ging zitten alsof hij zojuist de krant had gelezen.

"Ik heb de pollepel opgeraapt," zei hij.

"De risotto," zei Elena, proevend, "is perfect. Wat er ook in is gebeurd."

Iris proestte in haar wijn. Marie schonk water. Onder haar jurk liep nog iets bij. Ze ging zitten met haar knieën dicht. Trots. Nat. Thuis.

* * *

Die avond, toen Iris naar huis was en Thomas in zijn werkkamer zat met een essay dat hij niet las, vond Marie Elena in de bijkeuken.

"Mevrouw."

"Elena."

"Mevrouw," zei Marie nog eens, beslist, en Elena glimlachte en gaf het op. Marie aarzelde. Alleen even. De wasmachine was stil. De droger ook. De envelop van Henk lag in haar kamer, onder haar kussen. "Ik wil nog iets vragen."

"Vraag maar."

"Een plug." Ze zei het zonder te blozen. Ze had erop geoefend, voor de spiegel, tot haar gezicht niets meer verraadde. "Iets wat ik kan dragen. Overdag. Terwijl ik kook. Terwijl ik stofzuig. Terwijl ik doe alsof ik alleen maar werk hier."

Elena's wenkbrauwen gingen omhoog. Haar kat-glimlach kwam terug, langzaam.

"Waarom?"

"Omdat hij pakt wanneer hij wil," zei Marie. "Maar tussendoor is het leeg. En dan wil ik het niet missen. Ik wil vol blijven. Ook als hij bij de faculteit is. Ook als u naar een vergadering bent. Ik wil dat mijn lichaam onthoudt wat mijn hoofd al weet."

Elena keek haar lang aan. Toen opende ze de kast boven de droger. Achter de wasknijpers stond een doos. Ze tilde het deksel op. Zwart fluweel. Een rij glinsterende dingen, klein, middel, groot. Glas. Metaal. Siliconen. Een klein juweeltje aan het uiteinde van de middelste.

"Morgenochtend," zei Elena. "Na de croissants. Ik doe hem in. De eerste keer. Met olie. Met mijn vingers eerst. En jij zegt de pan brandt als het te veel is. Ook als er geen pan is."

Marie knikte.

Morgenochtend, dacht ze. Na de croissants. Vol. Op mijn voorwaarden. In mijn keuken.

* * *

En jij?

Een keuzevraag, want deze keer mag jij kiezen: wat had jij geroepen, als Elena vroeg of alles goed was? "De pan moet nog"? Of iets wat de hele veranda had laten verstommen?

En welk moment was het voor jou? Marie die haar voorwaarden opsomde? De pollepel op de tegels? Of dat spoor langs haar knie, en Iris die rood werd boven de parmezaan?

Laat je fantasie de vrije loop. Er bestaat hier geen te vies en geen te gek.

Brandt jouw pan, of mag het door? Laat het me weten onder het verhaal, of schrijf naar nachtegaal.schrijft@gmail.com als het tussen ons moet blijven. Achter Vera zit een man, en hij kookt zelf ook risotto. Slechter dan Marie.

— Vera Nachtegaal