Deze serie is een spin-off van de fictieve serie Tijd is Macht. Het bezoek van Thomas aan de professor in Leiden heeft meer teweeg gebracht dan Thomas vooraf had kunnen bevroeden. We volgen in deze serie de professor (Robert) met als startpunt de avond na het bezoek van Thomas.

Ik raad je aan om ten minste deel 1 t/m 6 van Tijd is Macht te lezen voor je start met deze serie. Voor dit hoofdstuk raad ik je voor de beste leeservaring aan om zowel 1 t/m 13 van Tijd is Macht én 1 t/m 7 van In Gesprek Met Mezelf gelezen te hebben.

Robert werd laat wakker, met een zwaar en loom lichaam. Het was al ver na tienen. Zonlicht viel fel door de kier tussen de gordijnen. Hij bleef nog even liggen, starend naar het plafond, terwijl de herinneringen van de vorige dag langzaam terugkwamen.

Lieke op de bank.

Haar natte kutje onder zijn tong.

Haar gezicht bedekt met zijn zaad terwijl ze lachte.

En later… Thomas en zijn vriend.

En toen de vader.

“Godverdomme,” mompelde hij zachtjes, terwijl hij over zijn gezicht wreef. Het voelde als een koortsachtige droom, maar hij wist dat het echt was. Hij had alles gefilmd.

Hij pakte zijn telefoon van het nachtkastje en opende de galerij. Zodra de filmpjes en foto’s verschenen, voelde hij zijn pik meteen stijf worden onder het dekbed. Hij bekeek ze een voor een: Lieke die gulzig twee pikken tegelijk bevredigde, hoe ze kreunde toen haar eigen vader haar van achteren nam, het sperma dat over haar rug spoot. Zijn ademhaling werd zwaarder.

Hij selecteerde een van de beste foto’s en stuurde hem naar haar nummer.

Daaronder typte hij:

“Je hebt het goed gedaan gister. Je hebt nu het nummer van je meester verdiend.”

Hij drukte op verzenden en wachtte. Eén vinkje. Twee vinkjes. Nu was het wachten tot ze blauw werden. Tot ze het las.

Terwijl hij lag te wachten, besefte hij dat het hoog tijd werd om het tweede raadsel van de munt te ontrafelen.

“Prithvi heeft het kompas.”

Hij gooide het dekbed van zich af, stond op en liep naar de badkamer. Onder de warme douche liet hij het water over zijn lichaam stromen terwijl hij diep nadacht. Prithvi. De aardegodin. Moeder aarde. Grond. Bezit. Wortels. Het kompas. Richting. Oriëntatie. Moreel kompas? Of letterlijk een kompas?

Hij zeepte zichzelf in en liet zijn gedachten de vrije loop. Misschien moest hij iets met de aarde doen. Iets begraven? Een offer brengen? Of betekende het dat hij zich ergens moest “wortelen”, zich binden aan een plek of een persoon om de volledige macht te krijgen? Zijn gedachten gleden weer naar Lieke. Naar hoe ze zich volledig aan hem had overgegeven. Was dat het? Moest hij haar volledig bezitten? Haar tot zijn eigendom maken?

Hij spoelde zich af en stapte onder de douche vandaan. Terwijl hij zich afdroogde, keek hij naar zijn telefoon. De berichtjes stonden nog steeds op twee grijze vinkjes. Hij glimlachte duister. Wat het raadsel ook betekende, hij had tijd. En hij had Lieke.

De rest van de ochtend bracht Robert door in een soort koortsachtige experimenteerdrift. Hij probeerde van alles met de munt, meer op goed geluk dan met echte wijsheid. Want als hij eerlijk tegen zichzelf was, snapte hij nog steeds geen reet van het raadsel.

Hij hield de munt vast terwijl hij door het huis liep, raakte van alles aan — een boek, een glas, de muur — maar er gebeurde niets bijzonders. Tot hij in de keuken een kamerplant oppakte en tegelijk de munt stevig vastgreep.

Opeens verdween de keukentafel.

Niet hijzelf, maar de tafel. Gewoon… weg. Alsof hij er nooit had gestaan.

Robert knipperde verrast met zijn ogen. Hij richtte zijn blik snel op de keukendeur om te controleren of Mariëlle niet plotseling binnenkwam, en op datzelfde moment verscheen de tafel weer terwijl de deur verdween.

Zijn mond viel open.

Het kwartje viel.

Prithvi. Aarde. Moeder aarde. Hij moest iets aanraken dat met de aarde verbonden was — een plant, een steen, iets natuurlijks — en dan kon hij de onzichtbaarheid richten. Sturen. Als een kompas.

Hij trok een paar blaadjes van de plant, stopte ze in zijn zak en testte het. Het werkte feilloos. Hij kon losse voorwerpen onzichtbaar maken zolang hij ze in gedachten hield en de munt vasthield terwijl hij iets aards aanraakte.

Zijn hart begon sneller te kloppen. Dit opende compleet nieuwe mogelijkheden.

Hij liep naar de achtertuin, waar Mariëlle bezig was met de border. Ze droeg een simpele blouse en een spijkerbroek. Robert pakte de blaadjes stevig vast, focuste zich intens op haar blouse en greep de munt.

Haar blouse verdween.

Mariëlle merkte er niets van en ging gewoon door met schoffelen, nu alleen nog in haar witte bh. Robert grijnsde breed. Hij probeerde zich nu ook op haar bh te concentreren. Het lukte niet meteen — haar blouse verscheen weer. Pas toen hij beide kledingstukken tegelijk in zijn hoofd hield, lukte het. Mariëlle stond opeens topless in de tuin, haar platte borstjes vrij terwijl ze werkte.

“Dit is… fucking geweldig,” fluisterde hij.

Het kostte nog veel concentratie en oefening. Hij kon niet alles tegelijk onzichtbaar maken, en als zijn aandacht verslapte, verschenen de kleren weer. Maar het werkte. Hij kon kledingstukken selectief laten verdwijnen.

Hij bleef een tijdje staan kijken hoe zijn vrouw onwetend halfnaakt in de tuin bezig was. Het was grappig, een beetje zielig zelfs, maar vooral een voorproefje van wat hij écht kon doen. Hij liet de focus los en haar kleren verschenen weer. Mariëlle merkte nog steeds niets. Hij draaide zich om en ging terug naar binnen, de blaadjes zorgvuldig in zijn zak gestopt. Nieuwe macht. Nieuwe mogelijkheden. En hij was nog maar net begonnen.

Binnen keek hij op zijn telefoon en zag hij eindelijk de blauwe vinkjes in zijn Whatsapp gesprek met Lieke. Ze had het gelezen en ze was aan het typen.

Haar antwoord kwam binnen:

“Mmm… meester. Gisteravond was zo lekker. Ik heb vannacht nog van je gedroomd.”

Robert voelde een warme golf van bezitterigheid door zijn borst trekken. Zijn sletje. Zijn Lieke. Hij typte terug, langzaam, genietend van elke letter:

“Ik wil een filmpje van je. Vandaag nog. Je moet jezelf neuken met iets groots. Het grootste dat je ooit in je natte kutje hebt gehad.”

Hij stuurde het bericht en leunde achterover. Zijn pik klopte alweer tegen zijn broek. Hij stelde zich voor hoe ze nu, ergens in haar kamer, naar iets zou zoeken. De gedachte maakte hem duizelig van lust.

Maar hij was nog niet klaar. Hij opende de chat met Thomas. Hij selecteerde het filmpje waarin Thomas zijn eigen zus van achteren nam terwijl zijn vriend in haar mond zat, en stuurde het door met de tekst:

“Ik heb hier geen slechte intenties mee, maar dan moet je wel wat voor me doen.”

Het duurde minder dan twee minuten voor Thomas antwoordde.

“Wat wil je?”

Robert glimlachte. Hij had erover nagedacht. Hij wilde niets vragen met Lieke — die had hij zelf al onder controle. Maar Thomas had vast nog veel meer uitgespookt, waar hij geen weet van had. De jongen had de zandloper. De macht over de tijd. En hij deelde zijn zus alsof het niets was.

Robert typte:

“Ik wil dat er morgen om 11.00 twee lekkere klasgenoten van je in het conciërgehok op jouw school naakt en vastgebonden voor mij klaarliggen.”

Hij stuurde het bericht en legde de telefoon neer. Zijn hart bonsde. Dit was een risico. Maar de macht brandde in zijn aderen. Hij wílde het. Hij wilde meer. Hij wilde zien of Thomas echt zou gehoorzamen. Of de jongen net zo kapot was als hijzelf.

Even later kwam het antwoord:

“Oké. Ik regel het.”

Robert staarde naar het scherm. Geen protest. Geen vragen. Alleen gehoorzaamheid. Zijn glimlach werd breder. De jongen was al ver. Verder dan hij had gedacht.

Hij keek op de klok. Het was bijna half twee. Hij moest naar de universiteit. Tentamens nakijken met zijn twee werkstudenten. Meer hulp mocht hij niet aannemen binnen het budget. Het liefst had hij twee vrouwelijke studenten gehad, maar zo veel keuze had hij niet. Een nerd en een alternatieve meid had hij als werkstudenten gevonden. Meer hadden zich ook niet aangemeld. Maar nu dacht hij alleen aan Lieke. Aan het filmpje dat ze hem zou sturen. En aan de twee meisjes die morgen vastgebonden zouden liggen.

Hij stopte de munt en de blaadjes in zijn zak, en liep de tuin in. Hij stak zijn hand op naar Mariëlle om te laten weten dat hij wegging.

“Ga je weg?” vroeg ze.

“Ja. Tentamens nakijken. Ik ben vanavond terug.”

Hij gaf haar een vluchtige kus op haar wang, precies zoals altijd, en stapte op zijn fiets. De koude herfstlucht beet in zijn gezicht, maar vanbinnen brandde hij. De munt pulseerde warm tegen zijn dij. Nieuwe macht. Nieuwe mogelijkheden. En een honger die alleen maar groter werd.

En ergens diep vanbinnen, onder de lust en de triomf, knaagde nog altijd die kleine stem van schaamte. De stem die fluisterde dat hij te ver was gegaan. Dat hij een monster was geworden.

Maar die stem werd zachter. Elke dag een beetje zachter.

Hij trapte harder. De universiteit kwam in zicht. Zijn kantoor. En straks, misschien, een filmpje van Lieke die zichzelf openrijt voor hem. Hij glimlachte in de wind.

---

Robert parkeerde zijn fiets bij de oude fietsenstalling van de universiteit en liep met stevige passen naar het gebouw. Het was zondag, de gangen waren stil en koud, alleen het gedempte geruis van de verwarming vulde de lege hallen. Hij voelde de munt en de blaadjes in zijn zak als een geheim wapen. Zijn hart klopte nog steeds sneller dan normaal. Lieke. Thomas. De belofte van morgen. Maar nu moest hij eerst werken: tentamens nakijken met twee werkstudenten.

Rik stond al voor zijn kantoordeur. Een typische nerd. De littekens van zijn puisten uit de puberteit zaten nog duidelijk op zijn wangen en voorhoofd. Hij droeg een saaie, dunne bril met metalen montuur en een zwart T-shirt met een logo dat Robert niet kende. Zijn schouders hingen een beetje voorover, alsof hij zichzelf kleiner wilde maken.

“Goedemiddag, professor,” zei Rik, zijn stem een beetje te hoog.

Robert knikte, opende de deur en liet hem binnen. Het kantoor rook naar oud papier en koffie. Hij pakte de stapel tentamens en de nakijkformulieren die hij een paar dagen ervoor had voorbereid en legde ze op de tafel.

“Hier. Begin maar. Ik wil dat je de open vragen grondig naloopt. Als je twijfelt, leg ze apart.”

Rik ging zitten, opende de eerste map en begon meteen te werken. Zijn pen kraste over het papier. Robert keek even naar hem. Een kansloze jongen. Iemand die waarschijnlijk nog nooit een meisje had aangeraakt. De gedachte gaf hem een vreemde, duistere voldoening.

Even later klopte het zacht op de deur. Roxanne kwam binnen.

Ze was precies zoals hij zich herinnerde: alternatief, emo. Zwarte lippenstift, zwarte nagels, een wijde, zwarte broek die haar heupen bijna verborg, en een grote zwarte hoodie die tot over haar billen hing. Haar stijle zwarte haren vielen tot over haar schouders. In één neusvleugel zat een dunne zilveren ring, en in haar oren een rij van vijf oorbellen. Ze had een lief gezichtje, sprankelende, donkere ogen, maar die piercing en die oorbellen vond Robert zonde. Alsof ze haar eigen zachtheid probeerde te verbergen achter een harde façade.

“Sorry dat ik iets later ben,” mompelde ze.

“Ga maar zitten,” zei Robert. Hij gaf haar een stapel tentamens. “Zelfde als Rik. Wees precies.”

Roxanne ging aan de andere kant van de tafel zitten, schoof haar hoodie-mouwen omhoog en begon te werken. Robert ging achter zijn bureau zitten, pakte zelf een map en deed alsof hij concentreerde. Maar zijn gedachten dwaalden meteen af.

Lieke.

Het filmpje dat ze hem nog zou sturen.

Of Thomas echt morgen twee klasgenoten zou regelen.

De nieuwe macht van de munt. Selectief onzichtbaar maken. Kleding laten verdwijnen.

Hij voelde de blaadjes in zijn zak. Zijn vingers speelden er onbewust mee. Hij keek even naar Roxanne. Haar hoodie was zo wijd dat hij bijna niets van haar lichaam kon zien. Alleen de lichte welving van haar borsten onder de stof. Hij vroeg zich af hoe ze eronder uitzag. Of ze dun was, of juist rond. Of ze grote of kleine borsten had. De gedachte was plotseling sterker dan hij had verwacht.

Zijn telefoon trilde in zijn jaszak.

Hij haalde hem eruit. Een bericht van Lieke. Een filmpje.

Robert keek snel naar Rik en Roxanne. Beide bogen zich over hun papieren, geconcentreerd. Hij deed stilletjes zijn oortjes in, stak ze in zijn oren, en drukte op play. Het scherm vulde zich met haar beeld.

Lieke zat op haar bed. Helemaal naakt. Haar lange blonde haren vielen los over haar schouders. Ze leunde achterover tegen de kussens, benen licht gespreid, zodat hij haar gladde, roze kutje perfect kon zien. Haar volle borsten deinden zacht met haar ademhaling. Ze keek recht in de camera, haar lippen iets geopend, wangen al een beetje rood.

“Hoi meester…” fluisterde ze, haar stem zacht en geil. “Ik heb iets groots voor je. Speciaal voor jou. Ik weet niet hoe veel erin past… maar ik doe alles voor jou. Alles.”

Het beeld bewoog een beetje. Iemand buiten beeld stak een hand naar voren en gaf haar een dikke, groene komkommer. Robert’s maag trok samen. Wie was dat? Wie zat daar bij haar? Wie filmde dit? Wie gaf haar die komkommer?

Een steek van pure jaloezie en woede schoot door hem heen. Ze was van hem. Van niemand anders. Waarom was er iemand anders in de kamer? Thomas of haar vader kon het niet zijn.

Lieke pakte de komkommer aan, draaide hem even in haar handen en keek ernaar met een mengeling van opwinding en nervositeit.

“Ik moet hem een beetje natter krijgen,” mompelde ze. Ze bracht de komkommer naar haar mond, likte er langzaam overheen, liet haar tong over het oppervlak glijden, maakte hem glanzend van speeksel. Toen liet ze hem zakken, tussen haar benen.

Ze drukte de ronde punt zachtjes tegen haar opening. Haar gezicht vertrok. Ze liet hem er eerst langs glijden, over haar schaamlippen, heen en weer, tot hij glad was van haar eigen vocht. Toen duwde ze. Heel langzaam. Heel voorzichtig.

Haar mond viel open. Een zacht, pijnlijk kreunen ontsnapte haar.

“Fuck… hij is zo dik…”

Ze duwde verder. Centimeter voor centimeter. Haar schaamlippen rekten zich om de groene huid. Haar ogen knipten dicht van de spanning. Ze hijgde.

“Ik heb me nog nooit zo gevuld gevoeld… ik had nooit gedacht dat dit zou passen…”

Toen begon ze te bewegen. Langzaam, diep. Ze trok de komkommer er bijna helemaal uit en duwde hem er weer in, dieper dan daarvoor. Haar borsten wiegden mee. Haar ademhaling werd sneller, luider. Ze kreunde, zacht en geil, terwijl ze zichzelf neukte voor de camera.

Robert’s pik was keihard. Hij voelde hem pijnlijk tegen zijn broek drukken. Hij keek even omhoog. Rik en Roxanne waren nog steeds geconcentreerd aan het werk. Niemand merkte iets.

Op het scherm haalde Lieke de komkommer eruit. Een natte, glimmende streep bleef achter op haar schaamlippen. Ze hijgde.

“Ik heb ook iets nog groters gepakt… om te kijken of dat ook lukt.”

De hand buiten beeld stak opnieuw naar voren. Dit keer een dikke, donkergroene courgette. Veel dikker dan de komkommer. Lieke’s ogen werden groot.

“Oh god…”

Ze herhaalde het proces. Likte de courgette, maakte hem nat, drukte hem tegen haar opening. Het ging moeilijker. Haar gezicht vertrok echt van pijn en spanning. Ze duwde, hijgde, duwde weer. Langzaam, heel langzaam gleed de dikke punt naar binnen. Haar schaamlippen rekten zich wijd om de groene schil. Ze kreunde hard.

“Meester… het doet pijn… maar het voelt ook goed…”

Ze begon te pompen. Dieper, harder. Haar hele lichaam bewoog mee. Haar borsten zwaaiden. Haar gezicht was rood, mond open, ogen halfdicht van pure overgave. Ze neukte zichzelf met de courgette alsof haar leven ervan afhing. Sneller. Harder. Haar kreunen werden luider, bijna wanhopig.

Aan het einde van het filmpje kwam ze klaar. Haar lichaam spande zich, haar rug kromde, een lange, rauwe kreun ontsnapte haar terwijl haar kutje om de courgette klemde. Ze trilde hevig. Toen haalde ze de courgette er langzaam uit. Een dikke, glimmende streep vocht gleed erachteraan.

Ze keek in de camera, nog na hijgend, wangen rood, lippen glanzend.

“Oh… ik hoop dat ik het goed heb gedaan, meester…”

Het filmpje stopte.

Robert zat als bevroren achter zijn bureau. Zijn pik klopte zo hard dat het pijn deed. Hij voelde de natte plek van voorvocht in zijn onderbroek. Zijn ademhaling was zwaar. Hij keek langzaam omhoog.

Rik werkte nog steeds geconcentreerd. Roxanne ook. Haar zwarte nagels dansten over het papier. Haar zwarte lippen waren licht geopend van concentratie. De grote hoodie verborg bijna alles, maar nu, na het filmpje van Lieke, zag Robert iets anders.

Niet een rare emo.

Nee. Hij zag nu een chick die hij zou kunnen neuken.

Hij slikte. Zijn gedachten draaiden. Hoe? Hoe moest hij het aanpakken? Eerst in ieder geval een compliment. Dat kon altijd handig zijn. Voor de munt.

Hij schraapte zijn keel.

“Ik zie dat je goed bezig bent, Roxanne. Die stapel nagekeken tentamens is al lekker hoog. Ga zo door.”

Roxanne keek op. Even glimlachte ze, een kleine, verraste glimlach. “Dank u, professor.”

Ze boog zich weer over haar werk.

Robert voelde de munt en de blaadjes in zijn zak. Zijn nieuwsgierigheid groeide. Een nieuwsgierigheid die hij niet eerder bij haar had gehad. Hoe zag ze eruit onder die wijde kleren? Had ze grote borsten? Een strakke kont? Een gladde of behaarde kut? De gedachte alleen al maakte hem nog harder.

Hij leunde een beetje naar voren.

“Heb je een goed weekend gehad?” vroeg hij, alsof het een normale conversatie was.

Roxanne keek weer op, een beetje verbaasd. “Eh… ja. Ik was op een festival.”

“Leuk. Nog een leuke jongen gezoend daar?”

Ze werd rood. Ze keek snel naar Rik, die opeens was gestopt met schrijven en nu duidelijk meeluisterde. Ze antwoordde niet.

Robert glimlachte schuin. “Oh, volgens mij heb je zelfs meer gedaan dan zoenen. Of niet?”

Roxanne stotterde. “Huh… wat…?”

“Ben je stiekem een sletje?” vroeg Robert zacht, maar duidelijk genoeg dat Rik het hoorde.

Haar mond viel open. Pure ongeloof in haar ogen. “Nee… dat ben ik niet,” zei ze zachtjes, bijna fluisterend.

Robert leunde verder naar voren. Zijn stem bleef kalm, bijna vriendelijk.

“Heb je wel een beetje een lekker lichaam onder die enorme kleren? Laat eens zien, meisje.”

Roxanne staarde hem aan alsof hij gek was geworden. “Huh wat? Nee. Dat doe ik niet.”

Rik keek nu openlijk naar haar. Zijn ogen waren lager gericht dan haar gezicht. Robert zag het. Hij glimlachte naar de nerd.

“Jij wilt vast ook wel wat zien van haar, toch Rik?”

Rik werd vuurrood, maar zei niets. Hij knikte bijna onmerkbaar.

Robert voelde de blaadjes en de munt in zijn zak. Zijn hart bonsde. Het risico was er. Maar door het filmpje van Lieke was hij te geil om helder te denken. Hij wilde het. Nu. Hier.

Hij pakte het blaadje stevig vast. Toen de munt. En focuste al zijn aandacht op de broek en de hoodie van Roxanne.

Even dacht hij dat het niet werkte.

Toen opeens verdwenen haar broek en hoodie.

Roxanne zat daar, ineens halfnaakt op de stoel. Haar huid was blank en gaaf, bijna porseleinwit onder de felle bureaulampen. Ze had geen bh aan. Dat verbaasde Robert het meest. Hoe had hij door die enorme hoodie nooit gezien dat ze zulke enorme borsten had? Zwaar, rond, met grote, lichtbruine tepels die nu hard werden van de kou en de schrik. Eronder droeg ze alleen een zwarte string met kleine roze bloemetjes en iets van tekst dat hij niet goed kon lezen als ze zo zat.

Ze sloeg meteen haar armen voor haar borsten en keek in pure horror naar Robert. Haar ogen waren wijd open, mond open van ongeloof.

“Huh… what the fuck?! Hoe?!” gilde ze.

Rik’s mond viel open. Zijn ogen waren groot als schotels, strak gericht op de borsten van zijn studiegenoot. Hij bewoog niet. Ademde nauwelijks.

Robert grijnsde. Hij hield zijn telefoon omhoog en begon te filmen.

“Say cheese.”

Roxanne zocht verwoed naar haar kleren, haar handen grijpend in de lege lucht. Maar Robert wist dat ze die nooit zou vinden. Ze waren onzichtbaar.

“Je kleren zijn even tijdelijk weg, meisje,” zei hij kalm.

“Geef ze terug, viezerik!” siste Roxanne, haar stem hoog van paniek.

“Viezerik?”

Dat maakte Robert boos. En geil. En boos en geil was een gevaarlijke combinatie. Hij stond op en liep langzaam om de tafel heen naar haar toe. Ze kromp ineen, trok haar knieën op, probeerde zich nog kleiner te maken.

“Ik geef je een keuze,” zei hij, zijn stem laag en vast. “Je mag nu gaan: naakt, met die grote dikke tieten van je de straat op. Dan ben je dit bijbaantje kwijt en verschijnt er een foto van je die ik net gemaakt heb online. Of… je toont voor deze keer je ware aard. Je bent nu mijn sletje. Niemand zal ooit iets weten. Je loopt hier vandaag weg met vijfhonderd euro, en daarna hebben we het er nooit meer over.”

Zijn hart ging tekeer. Tot nu toe had hij zich altijd onzichtbaar gehouden. Hij had nooit vrouwen direct geconfronteerd. Altijd alleen in de schaduw, onzichtbaar, zodat niemand kon aanwijzen dat hij het was. Maar nu wilde hij meer. Nu wilde hij laten zien hoeveel macht hij had. Nu wilde hij Lieke – en bij verstek Roxanne – nemen terwijl ze wist dat hij het was.

Roxanne was stil. Haar ademhaling ging snel. Tranen glinsterden in haar ogen, maar ze vielen niet.

“Kies maar,” zei hij nog een keer.

“Vijfhonderd euro?” vroeg ze zachtjes, bijna niet te horen.

“Ja.”

Het was pure bluf. Hij had het geld niet bij zich en wist niet eens of hij het zou geven. Maar daar zou hij zich later wel druk om maken.

“Oké,” fluisterde ze.

“Oké?” herhaalde Robert. Hij was stomverbaasd. Hij had zich niet kunnen voorstellen dat ze hier naakt weg zou lopen, maar tegelijkertijd ook niet dat ze zich zo snel aan hem zou uitleveren. Maar dat deed ze wel.

Hij liet het blaadje en de munt los. Haar kleren verschenen weer, precies zoals ze waren. Roxanne keek ernaar alsof ze een spook had gezien.

“Al je kleren uit. Nu.”

Ze keek naar Rik. “Hij moet weg.”

“Nee,” zei Robert meteen. “Hij mag blijven.”

Iets in hem vond het geil dat die nerderige student bleef kijken. Misschien de herinnering aan hoe Lieke bekeken was door de hongerige ogen van die klasgenoten van Thomas. Misschien pure wraak op alle vrouwen die hem vroeger hadden genegeerd.

Rik keek verbaasd naar Robert en mompelde zachtjes: “Dank u…”

“Uit,” herhaalde Robert.

Roxanne begon zich uit te kleden. Snel, bijna gehaast, alsof ze het zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben. De hoodie ging over haar hoofd. De broek zakte naar beneden. De string volgde. Ze stond daar naakt, klein – nog geen één meter zestig, schatte Robert – met die enorme, zware borsten die bijna te groot leken voor haar frame. Haar kutje was een echt hamburgerkutje: dikke, volle schaamlippen die in een spleetje tegen elkaar drukten. Helemaal spiegelglad, alsof ze die ochtend nog zorgvuldig geschoren had.

Robert deed een laatste stap naar haar toe.

“Tering, wat een enorme tieten heb jij zeg.”

Hij greep ze met beide handen, kneep erin, voelde het zachte, zware gewicht. Met zijn andere hand ging hij naar beneden en pakte haar kutje vast. Roxanne sprong achteruit van schrik.

“Uh-uh. Foei. Die wil ik ook.”

Ze stapte aarzelend terug en liet hem. Hij voelde de warme, gladde huid, de lichte vochtigheid tussen haar lippen. Hij keek naar Rik.

“Wil je ook even voelen, Rik?”

Rik knikte, te snel, te gretig.

“Nee,” zei Roxanne meteen. “Dat was niet de afspraak.”

“Jawel,” antwoordde Robert. “De afspraak was dat je mijn sletje bent nu. En als mijn sletje wil ik dat Rik je tieten voelt.”

Toen ze niets zei, nam hij dat maar aan als acceptatie.

“En weet je Rik… voel ook maar lekker even aan haar kutje.”

Rik liep naar voren, zijn handen trilden zichtbaar. Hij legde eerst zijn vingers op haar borsten, kneep voorzichtig, alsof hij bang was dat ze zouden breken. Toen gleed één hand naar beneden, tussen haar benen. Robert vond het heel geil om te zien hoe die kansloze nerd dit meisje betastte. Het was alsof hij naar zichzelf keek, maar dan tientallen jaren jonger. Alsof hij wraak nam op alle vrouwen die hem toen al links hadden laten liggen.

Hij probeerde in Roxanne’s gezicht te lezen wat ze dacht. Of ze boos was, bang, of ze het vies vond of lekker. Hij zag niets. Geen enkele emotie. Alleen een lege, vlakke blik.

“Genoeg, Rik. Nu is het weer mijn beurt.”

Hij stapte dichterbij.

“Trek mijn broek uit.”

Ze gehoorzaamde. Met zin of tegenzin wist hij niet. Haar zwarte nagels vouwden zich om zijn riem, trokken de rits open, lieten zijn broek en onderbroek naar beneden glijden. Zijn pik sprong vrij, dik en hard, de eikel al glanzend van voorvocht. Ze pakte hem vast, emotieloos, en hij keek naar beneden om te zien hoe die zwarte nagels zich om zijn lul vouwden.

“Pijp me.”

Ze zakte door haar knieën. Haar zwarte lippen sloten zich om zijn eikel. Warm, nat, zacht. Hij genoot. Maar soms kwam ze te veel met haar tanden. Hij wist dat hij niet ging klaarkomen, hoe lekker het ook was. Daarvoor deed ze het niet goed genoeg.

“Je mag je aftrekken hoor, Rik,” zei hij met een glimlach naar de nerd.

Rik gehoorzaamde meteen, trok zijn eigen broek open en begon zichzelf te strelen terwijl hij toekeek.

Robert legde een hand in Roxanne’s zwarte haar en duwde haar dieper. Ze slikte, hoestte even, maar bleef doorgaan.

Na een paar minuten trok hij haar hoofd terug.

“Opstaan. Voorover buigen. Ik wil je neuken.”

Ze gehoorzaamde zonder iets te zeggen, zonder iets te vragen, zonder tegen te stribbelen. En diep vanbinnen voelde Robert dat hij dat jammer vond. Hij vond zichzelf een monster, maar liever had hij een gevecht gehad. Had hij willen voelen hoe ze weg probeerde te komen. Niet zo gewillig als dit.

Hij keek naar beneden naar haar billen. Vlezig, rond, blank. Hij drukte zijn pik tegen haar opening en duwde zich in één lange stoot naar binnen. Ze was droog van angst, strak, maar hij dwong zich dieper tot zijn schaambeen tegen haar billen klapte.

Hij neukte haar hard. Dacht aan Lieke. Aan Lisa. Aan de serveerster in de koelcel. Hij pakte ruw de witte huid voor zich, de grote hangende tieten die hij langs haar zij zag slingeren door zijn stoten. Hij wilde in haar klaarkomen, maar bedacht zich op het laatste moment. Nee. Hij wilde iets anders.

Hij trok zijn pik eruit, trok een bil opzij en spoot in haar bilspleet. Dikke, witte stralen landden precies tussen haar billen, sijpelden omlaag, over en in haar sterretje, en stroomden verder richting haar kutje.

Hij bleef even staan, na hijgend, kijkend naar het zaad dat over haar billen gleed.

“Rik. Al eerder een chick geneukt?”

Rik schudde nee, zijn hand nog om zijn eigen stijve lul.

“Kom hier dan. Dit is je kans.”

Rik kwam braaf aansjokken.

“Mag het echt?”

“Ja, echt. Huppakee. Opschieten.”

Rik trok zijn broek verder omlaag en zocht naar de opening van haar kutje. Hij miste eerst.

“Gotver, niet in me reet, sukkel,” siste Roxanne, de eerste echte emotie die ze die middag liet horen.

“Sorry… hierzo?”

“Ja. Daar is het.”

Robert lachte terwijl hij in zijn blote lul stond te filmen hoe dit ging. Hij zag hoe Rik zich langzaam naar binnen werkte, hoe Roxanne’s gezicht zich verstrakte, en hoe heel langzaam een kleine traan langs haar wang liep.

Dus ze had toch emotie.

---

Die avond lag Robert op bed. Mariëlle sliep al naast hem, haar ademhaling regelmatig en diep. Hij was helemaal vergeten om Lieke te antwoorden.

Hij pakte zijn telefoon, opende het filmpje opnieuw en keek ernaar in het donker. De komkommer. De courgette. Haar kreunen. Haar woorden: “Ik hoop dat ik het goed heb gedaan, meester.”

Wie was die hand buiten beeld geweest? Wie had haar die dingen aangereikt? Wie had gefilmd?

De jaloezie brandde weer op.

Hij typte alleen:

“Goed zo, slet!”

En drukte op verzenden.