Het Ondergrondse Gewelf

Diep onder de straten van Parijs, ver beneden het geruis van het nachtelijke verkeer en de kille oktoberregen, trilt de eeuwenoude kalksteen op het ritme van een trage, hypnotiserende bas. Het Bal des Vampires vindt dit jaar plaats in een verborgen netwerk van zeventiende-eeuwse wijngewelven, toegankelijk voor slechts een handvol geselecteerde ingewijden. De lucht is er dik, warm en bedwelmend; een zondige mengeling van zwarte mirre, smeltende bijenwas, schaamteloos dure parfums en een subtiele, bijna metalige ondertoon van opwinding die op de tong blijft liggen. Honderden zwarte en bloedrode kaarsen werpen flakkerende schaduwen tegen de ruwe, gewelfde plafonds. De gasten bewegen zich als elegante roofdieren door de schemering, gehuld in zijde, kant, leer en fluweel. Het is een decadent eerbetoon aan duistere esthetiek, macht en ongeremde, nachtelijke lust. In donkere nissen kussen gemaskerde stellen elkaar met een gulzigheid die verraadt hoe laat op de avond het is.

Céline staat bij een van de stenen pilaren aan de rand van de dansvloer, haar slanke vingers geklemd om een kristallen kelk met dieprode Pomerol. Ze voelt zich vanavond elektrisch geladen, haar huid hypergevoelig door de broeierige warmte in het gewelf en de schaamteloze blikken die uit de schaduwen over haar lichaam glijden. Ze draagt een op maat gemaakte avondjurk van zwart satijn met een ingebouwd korset van donkerrood brokaat. De strakke baleinen snoeren haar taille in en duwen haar borsten hoog op, zodat de volle, romige welvingen bij elke diepe ademhaling verleidelijk boven de lage, hartvormige halslijn uitpuilen. Haar schouders en lange, sierlijke hals zijn onbedekt; ze heeft haar blonde haar hoog opgestoken en draagt geen enkele ketting, alsof ze haar keel bewust als een uitnodiging aan de nacht aanbiedt. Onder haar lange rok met een gewaagde split tot hoog op haar dij draagt ze enkel zwarte zijden kousen met brede kanten jarretel boorden en torenhoge naaldhakken—geen slipje. De koele tocht die af en toe over de stenen vloer strijkt en rechtstreeks tussen haar naakte, warme dijen door glijdt, houdt haar in een constante staat van sluimerende, kloppende opwinding.

Een plotselinge, ijzige rilling schiet over haar rug en trekt door naar haar armen, waar de fijne haartjes direct overeind springen. Haar tepels trekken zich pijnlijk hard samen tegen de strakke zijden voering van haar korset—een heftige, fysieke reactie op een blik die ze nog niet eens heeft gezien, maar die nu al zwaar op haar huid drukt. Céline draait haar hoofd. Aan de overzijde van de dansvloer, half verscholen in de schaduw van een gotische boog, staat een man. Hij is lang en breed geschouderd, gekleed in een perfect gesneden, driedelig kostuum van matzwart fluweel en een zwart zijden overhemd waarvan de bovenste knopen nonchalant openstaan. Hij draagt geen masker, maar zijn verschijning heeft iets tijdloos en aristocratisch: ravenzwart haar dat net zijn kraag raakt, scherp gesneden jukbeenderen en een mond die zowel wreed als onweerstaanbaar zinnelijk oogt. Maar het zijn zijn ogen die haar adem doen stokken. Ze zijn zo peilloos donker dat de pupil nauwelijks van de iris te onderscheiden is, en ze zijn met een hongerige fixatie op haar gericht. Meer specifiek: op de blote, kloppende huid van haar hals.

Een hete, zware golf van opwinding trekt vanuit haar onderbuik rechtstreeks naar haar schoot. Ze voelt hoe haar schaamlippen opzwellen en er een eerste druppel warm vocht tussen haar benen ontstaat. Ze kan haar blik niet van hem losmaken. Terwijl de muziek aanzwelt—een zware, slepende melodie van elektrische cello's—zet hij zich in beweging. De dansende menigte lijkt haast onbewust voor hem opzij te wijken terwijl hij met de soepele, geruisloze gratie van een roofdier recht op haar afloopt. Hij houdt vlak voor haar stil, zo dichtbij dat haar blik nu tegen zijn brede borstkas botst; ze dwingt haar ogen omhoog tot ze zijn blik ontmoet. Er gaat een vreemde, bijna duizelingwekkende dominantie van hem uit. Zijn geur omhult haar direct: rokerig cederhout, koude nachtlucht en een zware, mannelijke muskus die haar zintuigen verdooft.

"Je staat hier helemaal alleen, ma belle," zegt hij. Zijn stem is een diep, fluwelen basgeluid met een licht Frans accent dat rechtstreeks door haar borstkas en tussen haar dijen vibreert. "Dat is levensgevaarlijk op een nacht als deze."
"Misschien zoek ik het gevaar wel op," antwoordt Céline. Haar stem klinkt heser en zachter dan ze bedoelt.

Zijn donkere ogen glijden traag omlaag naar haar lippen, net wanneer ze haar glas wijn naar haar mond brengt. De intensiteit van zijn blik doet haar adem stokken; haar hand verslapt heel even, net genoeg om het kristallen glas onwillekeurig te laten kantelen. Een dikke, robijnrode druppel wijn glijdt over de rand, valt op haar blote sleutelbeen en rolt als een spoor van warm bloed langzaam omlaag naar de diepe kloof tussen haar opgeduwde borsten. De man bevriest een fractie van een seconde. Zijn neusvleugels trillen lichtjes en zijn blik volgt de rode druppel met een bijna dierlijke fascinatie. "Wat een zonde om zoiets kostbaars te verspillen," fluistert hij hees.

Voor Céline kan reageren, neemt hij het wijnglas uit haar trillende vingers en zet het zonder te kijken op een stenen richel achter haar. Vervolgens legt hij een hand in haar nek en buigt hij zijn hoofd naar haar toe. Céline hapt naar adem wanneer ze zijn hete tong in de welving tussen haar borsten voelt, precies waar de druppel is gestrand. Met één lange, trage, natte streek proeft hij de wijn en volgt het robijnrode spoor helemaal omhoog over haar borstbeen en langs haar keel, tot zijn lippen rusten op haar razende halsslagader, vlak onder haar kaak. Een schokgolf van pure, onversneden lust schiet rechtstreeks naar haar clitoris. Een zacht, hoog kreuntje ontsnapt over haar lippen en haar knieën knikken bijna. Hij richt zich langzaam weer op, zijn donkere ogen vlammend in het kaarslicht. "Je hart slaat op hol," fluistert hij. "Ik kan het horen. Oh ja, ik ben Lucien. En vanavond ben je van mij."

De Dans in de Schaduwen

Voordat Céline kan antwoorden, pakt Lucien haar bij haar taille en trekt haar weg van de dansvloer, de diepe schaduw in tussen twee massieve stenen bogen. Hier, waar het kaarslicht nauwelijks reikt en de deinende massa op afstand blijft, draait hij haar niet naar zich toe, maar trekt haar met haar rug strak tegen zijn brede borstkas aan. Zijn ene arm slaat zich als een stalen band om haar ingesnoerde middel, vlak onder haar opgeduwde borsten, waardoor haar billen dwingend tegen zijn kruis worden geperst. Door de lagen zwart satijn heen voelt ze direct de zware, keiharde welving van zijn erectie tegen haar onderrug en tussen haar billen drukken.

"Dans voor me, Céline," gromt hij in haar oor, waarna zijn tanden zachtjes in haar oorlel bijten. Als in een hypnotische trance begint ze haar heupen te wiegen op het trage, sensuele ritme van de cello's, haar billen schurend tegen zijn harde lengte. De hitte die van zijn lichaam afstraalt is overweldigend. Zijn vrije hand glijdt langzaam over haar heup naar beneden, zoekt de rand van de hoge split in haar avondjurk en schuift dan tussen haar benen. Céline houdt haar adem in. Zijn lange, warme vingers glijden over de gladde zijde van haar kous, langs het kanten boordje van haar jarretel, naar de fluweelzachte, blote huid van haar binnenste dij. Hoger en hoger glijdt zijn hand, tot zijn vingertoppen tegen haar gloeiende schaamlippen strijken.

Lucien verstijft achter haar. Een diep, rauw gegrom trilt vanuit zijn borstkas tegen haar schouderbladen. "Geen slipje," fluistert hij hees, zijn adem heet op haar huid. "En je bent al drijfnat. Heb je enig idee wat je met me doet, ma belle?" Midden in de duisternis van het gewelf, duwt Lucien haar dijen met zijn eigen been een stukje verder uit elkaar. Zijn middelvinger glijdt tergend langzaam door haar natte plooien, verzamelt haar overvloedige vocht en begint in trage, dwingende cirkels over haar gezwollen clitoris te wrijven. Céline laat haar hoofd achterover tegen zijn schouder vallen, haar lippen wijd geopend in een geluidloze kreet. De combinatie van het gevaar betrapt te worden, de bedwelmende muziek en de meesterlijke precisie van zijn vingers berooft haar van elk verstand. Terwijl zijn ene hand haar borst door het korset heen stevig kneedt en haar tepel tussen duim en wijsvinger rolt, glijden twee van zijn vingers onder haar rok diep bij haar naar binnen.

Ze schokt naar voren, maar hij houdt haar stevig tegen zijn borst geklemd. Hij beweegt zijn vingers op het trage, zware ritme van de bas in en uit haar, terwijl zijn duim haar clitoris blijft bespelen. Elke keer dat zijn vingers diep in haar krullen, schuren haar billen harder tegen zijn erectie. Ze voelt haar eigen warme vocht langs zijn vingers en haar dijen naar beneden glijden. "Lucien..." hijgt ze trillerig, haar hand achterwaarts grijpend naar zijn heup. "Ik... ik ga hier klaarkomen als je niet stopt..."

"Nog niet, je komt pas klaar als ik je kan proeven." Hij trekt zijn vingers uit haar terug, laat haar rok vallen, pakt haar hand en leidt haar met snelle, dwingende passen dieper het ondergrondse labyrint in.

De Overgave

Achter in het gewelf bevindt zich een verborgen gang met smalle, stenen nissen die met zware gordijnen van bloedrode zijde en zwart fluweel zijn afgesloten van de rest van het feest. Lucien schuift het zware gordijn aan het einde van de gang opzij, trekt Céline mee naar binnen. De verborgen ruimte is verrassend ruim. Het geluid van het feest dempt tot een ver, dreunend gefluister. De kamer wordt enkel verlicht door dikke, rode kaarsen in smeedijzeren standaards en is ingericht met een brede, lage divan vol donkerrode fluwelen kussens en een gigantische, antieke spiegel in een verweerde gouden lijst aan de zijmuur.

Met een snelheid en fysieke kracht die haar volledig overrompelt, draait Lucien haar om en drukt haar met haar rug tegen de met zijde bespannen muur. Hij kust haar. Het is een allesverslindende, hongerige botsing van lippen en tanden die haar de adem beneemt. Zijn tong dwingt haar mond open en verkent haar met diepe, bezitterige streken, terwijl ze op haar tong nog de lichte, zoete smaak van haar eigen opwinding proeft—hij heeft zijn vingers afgelikt op weg naar de verborgen ruimte. Céline kreunt diep in zijn mond en begraaft haar handen in zijn dikke zwarte haar. Haar heupen zoeken wanhopig naar wrijving tegen zijn dijbeen.

Lucien breekt de kus af en kijkt op haar neer met ogen die bijna zwart lijken te gloeien. "Ik wil je zien," zegt hij schor. Hij draait haar om zodat ze voor de grote, antieke spiegel staat. Zijn handen gaan naar de satijnen linten aan de achterkant van haar korsetjurk. In plaats van ze los te knopen, zet hij kracht. Met een scherp geluid van scheurende zijde trekt hij de veters in één keer los. Het zware brokaat en het zwarte satijn wijken uiteen en glijden langs haar lichaam naar beneden, tot de jurk als een donkere poel rond haar enkels op het tapijt valt. Céline staat nu volledig naakt voor hem, op haar zwarte zijden kousen, de kanten jarretelgordel en haar hoge naaldhakken na. Haar volle borsten zijn zwaar en glanzen in het kaarslicht, gekroond door keiharde, dieproze tepels. Tussen haar dijen glinstert haar gladgeschoren kutje van het vocht.

Lucien sluit zijn handen om haar borsten. Hij kneedt het zachte vlees stevig, bijna ruw, en trekt aan haar gevoelige tepels terwijl zijn mond naar haar hals zakt. Hij zuigt aan de gevoelige huid, likt met het hete vlak van zijn tong over haar kloppende slagader en laat zijn scherpe tanden tergend langzaam over haar keel schrapen. "Oh, god, Lucien..." kreunt Céline. Het scherpe, licht dreigende gevoel van zijn tanden op haar meest kwetsbare plek jaagt haar opwinding naar een ongekend kookpunt.

Zonder haar los te laten, duwt hij haar een paar stappen naar achteren tot haar knieholtes de rand van de brede, fluwelen divan raken. Hij duwt haar op haar rug in de zachte kussens. Met zijn ogen onafgebroken op haar gericht, trekt hij enkel zijn fluwelen jasje en gilet uit en gooit ze op de grond; zijn zwarte zijden overhemd en pantalon houdt hij aan, wat haar eigen naaktheid nog duizendmaal weerlozer maakt.

Hij zakt op zijn knieën, heft haar in zwarte zijde gehulde benen over zijn brede schouders en kijkt met een rauwe, onverbloemde honger naar de blote, glinsterende warmte die zich nu volledig voor hem opent. "Kijk hoe mooi en doorweekt je voor me open ligt," fluistert hij hees. Zijn handen grijpen haar billen stevig vast en hij trekt haar heupen iets van de kussens omhoog, recht naar zijn gezicht. Wanneer zijn mond zich op haar drukt, slaakt Céline een schreeuw en grijpt ze met beide handen in het rode fluweel van de divan.

Lucien bemint haar met zijn mond alsof hij een uitgehongerd roofdier is dat eindelijk zijn prooi heeft gevonden. Zijn tong volgt het spoor van haar eigen vocht en glijdt in brede, krachtige streken omhoog tot hij haar gezwollen kern bereikt. Vervolgens sluit hij zijn lippen rond het harde, hypergevoelige knopje en zuigt er hard en ritmisch aan, terwijl het puntje van zijn tong er razendsnel overheen zweeft. "Lucien! Ah... ja, daar!" hijgt Céline. Het geluid van zijn diepe grom resoneert tegen haar zachte, vochtige huid—een vibratie die door haar hele kern schiet—terwijl hij twee lange vingers diep bij haar naar binnen duwt. Hij kent geen genade. Hij pompt zijn vingers met een krachtig, soppend ritme in en uit haar, waarbij hij zijn vingertoppen bij elke stoot omhoog krult om die ene plek diep vanbinnen te raken, terwijl zijn mond onverminderd aan haar clitoris blijft zuigen en likken.

De spanning in Célines onderbuik bouwt zich zo razendsnel en gewelddadig op dat ze het gevoel heeft dat ze uit elkaar spat. Binnen enkele minuten bereikt ze het breekpunt. "Ik kom... oh god, Lucien, ik kom!" schreeuwt ze schor, haar vingers nu diep in zijn zwarte haar gravend om zijn gezicht nog harder tussen haar dijen te persen. Haar orgasme slaat in als een blikseminslag. Haar hele lichaam schokt en trilt terwijl haar inwendige spieren zich in hevige spasmen rond zijn vingers samentrekken. Een golf van heet, zoet vocht gutst naar buiten, recht tegen zijn gretige mond. Hij drinkt het gulzig op, likt elke druppel van haar schokkende schaamlippen en blijft haar zachtjes met zijn tong stimuleren totdat de laatste, schokken door haar dijen wegsterven.

De Verovering

Céline ligt hijgend op de rode kussens, haar borstkas gaat zwaar op en neer en haar huid is bedekt met een fijn laagje zweet. Maar wanneer ze haar benevelde ogen opent en ziet hoe Lucien langzaam overeind komt, begint haar hart direct weer te razen. Zijn mond en kin glanzen nat in het kaarslicht. Met zijn blik onafgebroken op haar gericht, maakt hij zijn riem en de knopen van zijn zwarte pantalon los. Wanneer hij zijn erectie bevrijdt, hapt Céline hoorbaar naar adem. Hij is imposant—lang, dik, zwaar geaderd en zo hard dat de brede, donkerrode eikel al glinstert door een druppel voorvocht.

Voordat haar lichaam ook maar enigszins kan bijkomen, pakt hij haar bij haar enkels en trekt haar met een snelle beweging naar de rand van de divan. Hij stapt tussen haar benen, legt haar enkels hoog op zijn borstkas zodat ze bijna dubbelgevouwen ligt en volledig voor hem geopend is, en plaatst zijn dikke eikel tegen haar nog altijd natte, natrillende kutje. "Adem in, ma belle." In één stoot duwt hij zich helemaal bij haar naar binnen. Een lange, rauwe kreet rolt uit Célines keel. Het gevoel is overweldigend, bijna pijnlijk lekker. Haar schoot zindert nog na van haar eigen orgasme en omsluit hem zo strak dat ze elke centimeter en elke kloppende ader van zijn keiharde paal voelt die haar tot op de bodem vult.

"Zo strak... en zo gloeiend heet," sist Lucien tussen zijn tanden door, zijn handen als bankschroeven om haar dijen geklemd. "Je bent voor mij gemaakt, Céline." Hij trekt zich bijna volledig terug en stoot dan opnieuw. En nog een keer. Binnen enkele tellen vindt hij een meedogenloos, zwaar ritme. Doordat haar benen hoog tegen zijn borst gedrukt liggen, raakt hij haar bij elke stoot op een ongekende diepte. De zware, natte klappen van hun samensmeltende lichamen weerkaatsen rauw tegen de muren en overstemmen elk ander geluid.

Bij elke krachtige stoot deinen haar volle borsten wild op en neer. Lucien buigt zich over haar heen en vangt een van haar tepels met zijn mond terwijl hij zijn tempo opvoert. Céline slaat haar armen om zijn nek en schreeuwt het uit; de nieuwe golf van opwinding is nog intenser en rauwer dan de eerste. En dan, na enkele minuten, trekt Lucien zich uit haar terug. Céline jammert door het plotselinge gemis, maar hij geeft haar geen seconde rust. Hij pakt haar bij haar heupen en draait haar om op haar buik. Hij trekt haar heupen omhoog zodat ze op haar knieën op de divan rust, met haar bovenlichaam en borsten plat in de fluwelen kussens gedrukt en haar billen hoog en uitnodigend naar hem opgeheven.

Zijn hand slaat één keer, snel en scherp, op haar rechterbil—het kletsende geluid en de plotselinge, hete tinteling op haar huid doet haar natte kutje direct weer samentrekken. Vervolgens grijpt hij haar met één hand bij haar heup en duwt hij zijn erectie in één enkele, verwoestende stoot weer helemaal bij haar naar binnen. "Aaah! Lucien!" gilt Céline. Vanuit deze positie is de penetratie nog dieper, nog dierlijker. Lucien houdt zich niet langer in. Hij ramt zijn heupen met een rauwe, bijna woeste kracht tegen haar billen. Zijn ene hand wikkelt zich in haar losgeraakte blonde haar en trekt haar hoofd en bovenlichaam voorzichtig maar dwingend achterover, zodat haar rug hol trekt en haar blote rug tegen zijn met zwart zijde bedekte borstkas aan komt.

Terwijl hij diep en genadeloos in haar blijft stoten, glijdt zijn vrije hand over haar keel naar haar borsten—die hij stevig kneedt—en zakt dan verder af over haar buik naar haar clitoris. "Voel hoe diep ik in je zit," gromt hij hees, terwijl zijn vingers razendsnel over haar gezwollen clitoris wrijven, synchroon met de zware slagen van zijn heupen. "Voel hoe je lichaam zich om me heen klemt. Je wilt alles van me, nietwaar?"

"Ja! Alles, neem me... harder!" smeekt Céline, compleet buiten zinnen van genot. Het zweet parelt op haar borsten en buik; de geur van seks, muskus en kaarsvet is zo overweldigend dat ze nauwelijks kan ademen. Haar inwendige spieren beginnen alweer te fladderen, opbouwend naar een tweede, allesverzengende climax.

De Extase

Lucien voelt dat ze op het punt staat om opnieuw te breken. Zonder zijn erectie uit haar terug te trekken, slaat hij beide armen onder haar dijen en billen en tilt haar met een onmenselijke kracht in één keer van de divan omhoog. Céline hapt naar adem wanneer de zwaartekracht haar nog zwaarder op zijn dikke paal laat zakken. Hij draait haar in zijn armen behendig om—terwijl ze op hem draait en haar benen wijd om zijn middel slaat—en drukt haar met haar rug hard tegen de muur, vlak naast de grote, antieke spiegel. Ze hangt nu volledig in zijn greep, haar armen wanhopig om zijn nek geklemd en haar hoge hakken in zijn onderrug geboord. Vanuit haar ooghoek vangt ze een schokkende glimp op van de spiegel naast hen in het rode schemerlicht, maar haar zintuigen worden volledig overspoeld door de manier waarop hij nu van onderaf, met korte, vernietigende stoten, recht tegen haar G-spot aan beukt.

De kracht waarmee hij haar draagt en neemt is bijna bovennatuurlijk; hij vertoont geen enkel teken van vermoeidheid, zijn ademhaling is diep en gecontroleerd terwijl zij naar lucht snakt. Bij elke stoot schuren haar blote, bezwete borsten over zijn openstaande hemd en de harde spieren van zijn borstkas. "Kijk me aan," beveelt hij donker.

Céline kijkt met benevelde, glanzende ogen recht in zijn peilloze zwarte blik. Er zit iets in die ogen dat haar ziel lijkt open te breken—een duizelingwekkende diepte waarin ze zich volledig wil verliezen. "Geef je aan me over, Céline," gromt hij. "Geef me je climax. Geef me je leven. Nu." Zijn mond zakt van haar gezicht naar haar hals, precies op de plek waar haar halsslagader als een razende onder haar dunne, verhitte huid klopt. Ze voelt zijn hete lippen, het natte vlak van zijn tong... en dan de scherpe, onmiskenbare druk van zijn tanden.

Op het moment dat de gigantische, opgebouwde golf van haar tweede orgasme losbarst en haar lichaam in een verblindende kramp trekt, zet Lucien zijn tanden in haar hals. Hij bijt. Niet zachtjes, niet speels, maar hard en diep—dwars door haar huid heen. De flits van scherpe, vlijmscherpe pijn botst frontaal op de exploderende golf van haar hoogtepunt en smelt er in een fractie van een seconde mee samen. Het effect is apocalyptisch. Een hete, witte flits van pure euforie schiet door haar hersenen en haar zenuwstelsel. Haar schreeuw smoort in haar eigen keel terwijl haar vagina zich in hevige, bijna pijnlijke spasmen als een vuist rond zijn kloppende lengte samentrekt en een nieuwe, krachtige stroom van heet vocht langs hun samengesmolten lichamen naar beneden gutst.

Terwijl ze hulpeloos en in totale extase in zijn armen schokt en trilt, voelt ze hoe zijn lippen zich vastzuigen op de wond in haar hals. Ze voelt het warme, ritmische trekken van zijn mond, het slikken van zijn keel—en elke slok die hij van haar neemt, stuurt een nieuwe, vreemde golf van elektrische hitte rechtstreeks naar haar baarmoeder.

Het proeven van haar bloed op het hoogtepunt van haar extase breekt ook Luciens laatste controle. Met een diepe, rauwe grom, stoot hij nog drie keer met verpletterende kracht in haar. Zijn hele lichaam spant zich als staal en hij stort zich met krachtige, gloeiend hete en schier eindeloze golven diep in haar schoot uit, haar tot de rand vullend met zijn zaad terwijl hij blijft drinken van haar hals. De wereld om Céline heen lost op in een draaikolk van bloedrood licht, kloppende aderen, brandend genot en een zware, fluwelen duisternis die haar zachtjes het bewustzijn ontneemt.
De Roes

Céline weet niet hoeveel minuten er verstrijken in die droomloze roes. Langzaam, heel langzaam, keert het gevoel terug in haar ledematen. Ze beseft dat ze niet langer tegen de muur hangt; ze ligt uitgestrekt op de zachte kussens van de fluwelen divan, haar zwarte satijnen jurk losjes als een deken over haar heupen gedrapeerd. Haar borsten glanzen van het opdrogende zweet in het rode kaarslicht en tussen haar dijen voelt ze de natte, warme en zware sporen van zijn zaad dat langzaam uit haar naar buiten sijpelt. Haar hele lichaam gloeit en trilt nog na van de zwaarste, meest verpletterende orgasmes uit haar leven.

Ze knippert met haar zware oogleden en kijkt op. Lucien staat bij de uitgang van de kamer, zijn hand al aan het zware, bloedrode gordijn. Zijn driedelige zwarte kostuum zit weer volmaakt en onberispelijk om zijn brede schouders, alsof er niets is gebeurd. In het schaarse licht van de kaarsen ziet ze hoe hij met zijn duim langzaam over zijn onderlip veegt—waar een minuscuul, glinsterend spoor van donkerrood bloed achterblijft. Wanneer hij haar blik vangt, glimlacht hij. In het flakkerende kaarslicht lijken zijn donkere ogen een fractie van een seconde het rode licht te weerkaatsen, net als de ogen van een roofdier in de nacht.

"Dank je wel, ma belle," fluistert hij. En tot haar huiveringwekkende verbazing ziet ze dat zijn lippen nauwelijks bewegen; zijn stem lijkt rechtstreeks in haar eigen hoofd te klinken. "Je smaakt nog veel zoeter en vuriger dan ik had gedroomd. We zullen elkaar snel weer zien." Voor Céline haar stem kan vinden of zich kan oprichten, laat hij het zware gordijn vallen en is hij verdwenen.

Verdwaasd, en met een hart dat nog altijd zwaar en warm in haar borst klopt, brengt ze een trillende hand omhoog naar haar hals. Haar vingertoppen raken een gevoelige, gloeiende plek aan, precies boven haar slagader. Wanneer ze haar vingers terugtrekt en ernaar kijkt, ziet ze twee minuscule druppeltjes bloed op haar vingertoppen. Twee kleine, diepe puntjes in haar huid, die vreemd genoeg geen pijn meer doen, maar een constante, bedwelmende en bijna erotische tinteling door haar aderen lijken te pompen.

Het was maar een extreem spel, probeert ze zichzelf voor te houden terwijl ze zich op haar trillende benen opricht van de divan. Een fanatieke, dominante gast die helemaal opging in de fantasie van het feest. Maar wanneer ze opstaat en haar hoofd draait naar de grote, antieke spiegel aan de zijmuur om haar hals van dichtbij te bekijken, bevriest het bloed in haar aderen. Ze staart naar het verweerde spiegelglas en naar de muur ernaast, waar nog de vage afdruk van haar bezwete rug op de rode zijde zichtbaar is.

En plotseling keert het beeld terug dat ze vanuit haar ooghoek opving vlak voor haar laatste hoogtepunt—het beeld dat haar door lust benevelde brein op dat moment weigerde te verwerken. Toen ze daar tegen die muur hing, schokkend van genot, met haar benen wijd in de lucht geslagen en haar rug hol getrokken van extase... was zij de enige die in de spiegel te zien was geweest.