Dit ging van kwaad tot erger. Ik kon de gedachte dat ik nog eens te grazen zou worden genomen niet verdragen. Het begon inmiddels te schemeren, en ik stond te rillen in dat rokje, van de kou en van de angst. Maar het was de hele dag hetzelfde, vanaf het moment dat mijn autosleuteltje uit mijn bh was gevallen: ik had geen keus. Bibberend ging ik op pad.

Ditmaal kwam ik drie meiden op de fiets tegen, die hard moesten lachen. “Til dat rokje eens op, schat.” Ze remden af en ik was even bang dat ze achter me aan zouden komen. Ik versnelde mijn pas.

Nr. 18 was een gewoon rijtjeshuis. Ik moest mezelf geweld aandoen om weer aan te bellen en stond letterlijk te klappertanden terwijl ik wachtte. Weer duurde het een hele tijd. En opeens zag ik om de hoek die drie meiden aankomen die opgetogen juichten toen ze me zagen. Juist op dat moment ging de deur toch open. Daar stond Cato.

Misschien zou ik anders zijn weggehold, maar met die meiden achter me aan vluchtte ik toch naar binnen.

“Wel, wel daar hebben we ons sletje. Nog steeds zonder broekje, wil ik wedden. En nog bloter dan vanmiddag. Ja, die bh is prachtig, ik kan me voorstellen dat je die graag wilt laten zien. Geef me maar gauw dat ontvangstbewijs.”

“Dat wilde Beatrix mij niet geven.”

“Mevrouw Beatrix voor jou. O, nee? Hoe weet ik dan dat je daar geweest bent? Die naam Beatrix? Die stond op het pakje dat je wel ergens weggegooid zult hebben. Dat rokje? Dat kun je overal gehaald of zelfs gekocht hebben, hier om de hoek is een kringloopwinkel. Mijn adres? Dat heb je in mijn kantoor zien liggen of van Chantal gehoord. Dat gaat zo niet, meisje. Doe dat rokje maar gauw weer uit.”

“Maar u gaat me toch niet opnieuw op mijn billen slaan? Mevrouw Beatrix heeft mij net nog vijftig klappen met een stok gegeven. Ik kan echt niets meer hebben.”

“Laat me dat dan maar eens zien. Uit dat rokje! Okay, dat zou Beatrix geweest kunnen zijn, die slaat graag met een cane. Maar het zou ook iemand anders geweest kunnen zijn. Er is hier in de buurt een SM-studio die je vast wel kent”.

“Alstublieft, alstublieft, mevrouw Cato, geen slaag meer.”

“Kom jij dan eerst maar eens even mee. Kijk, deze keuken hier is geen weken gedweild, dat komt omdat mijn werkster is weggelopen en ik daar zelf een bloedhekel aan heb. Ik heb de emmer met sop en de dweil al voor je klaar staan. Ja, op je knieën natuurlijk, wat dacht je? Begin maar in de hoek bij het aanrecht.”

Ze liep zelf naar de andere hoek en haalde daar een tablet uit de kast. De zoveelste opname van vandaag. Erger nog, ze pakte daar ook wat een paardenzweepje bleek te zijn. Ze gaf me aanwijzingen voor het dweilen – “niet zoveel sop”, “beter uitwringen”- en zette die kracht bij door me met dat zweepje te slaan, vooral op mijn armen, schouders en dijen, maar soms toch ook op mijn brandende billen.

Het kostte me drie kwartier om die keuken helemaal te dweilen. Daarna volgde de badkamer die ruim een half uur vroeg. Al die tijd klappen met dat zweepje. En toen we in de badkamer kwamen hing Cato ook nog eens twee gewichtjes met klemmetjes aan mijn tepels, die steeds pijnlijker werden.

Opeens ging, doordringend, de bel.

“O, sletje, doe jij even open?

“O nee, dat doe ik echt niet. Ik weet niet wie daar staat, en ik kan zo toch niet aan de openbare straat verschijnen?

“Dat vind jij toch juist leuk? Ontken het maar niet. Moet je horen, sletje, ik heb ook een cane in huis, die is nog langer dan die van Beatrix. Als je nu niet meteen die deur gaat opendoen, krijg je daar honderd klappen mee. Op je bips natuurlijk. Begrepen?”

Weer ging, nog langer en doordringender, de bel. Met een hopeloos gevoel daalde ik de trap af. Met mijn ene hand hield ik mijn geslachtsdelen bedekt, terwijl ik met de andere voorzichtig de deur opendeed. Er stond een meisje met haar rug naar me toe, die zich opeens omdraaide. Meteen schoten er van links en rechts nog twee meisjes naar voren die zich verdekt hadden opgesteld. Ik herkende eerst de drie fietsende meisjes van straks, maar meteen daarna zag ik wie het echt waren: Chantal en de twee andere meiden van de supermarkt. Chantal had zelfs de mattenklopper bij zich. Een van de andere meisjes nam de scene op met haar smartphone.

“Goed volk hoor. Je hoeft je voor ons niet te schamen voor je piemeltje en je blote billen, wij hebben alles al gezien. Hopelijk ben je trouwens bij Beatrix wat beter voor de dag gekomen dan vanmorgen. Ja, wij komen ook even leuk met je spelen, vooral met dat piemeltje. En een paar klapjes geven, natuurlijk. Kom, niet zo flauw, haal die handjes eens weg. Anders krijg je meteen met de mattenklopper. Ach gut, het is allemaal nog zieliger geworden. Jammer nou toch. Ik begrijp het wel hoor, ze hebben je wel erg toegetakeld vandaag. Maar ja, dan moet je ook maar niet, wat had je ook weer gedaan? Ik hoor daar verschillende verhalen over.”

Cato kwam er nu bij en dirigeerde ons naar haar woonkamer. Daar moest ik op mijn rug op de tafel gaan liggen. Het bleek nu dat er boven mijn hoofd twee kettingen aan het plafond hingen. Cato gaf de meisjes opdracht mijn benen daaraan vast te maken. Aan zulke kettingen had ik slechte herinneringen dus probeerde ik mij te verzetten, maar ze waren met hun drieën natuurlijk veel te sterk voor mij. Gelukkig hing ik nu niet in de lucht, maar met mijn bovenrug nog op de tafel.

Chantal ging achter me staan, met de mattenklopper in de aanslag.

“Nog eens vijftig klappen. Je gaat ze tellen en na elke klap zeg je: ‘ik zal nooit meer zonder slipje in de supermarkt rondlopen.’”

“Dat heb ik helemaal niet gedaan, dat weet je best.”

“Zestig klappen dan maar. En als ik niets hoor telt de klap niet mee.”

Ik wist intussen heel goed dat ik maar beter kon meewerken, dus ik zei braaf dat irritante tekstje op. Naarmate we vorderden werd het wel steeds moeilijker dat op tijd uit mijn mond te krijgen, maar Chantal gaf mij ditmaal meer tijd om te schreeuwen. Na twintig klappen gaf ze de mattenklopper door. Het meisje dat niet van mij af kon blijven sloeg het laatst en het hardst.

Cato gaf nu opdracht om mij los te maken en de tafel werd aan de kant geschoven. Mijn bh werd losgemaakt en er werd nu een lange ketting met klemmen aan mijn tepels bevestigd. Aan die ketting hing een ijzeren ring, ergens tussen mijn benen. Cato zette muziek van Johan Strauss aan, en gaf mij opdracht daarop te dansen.

“En dan moet je die ketting om je heen zwieren zodat die tegen je rug aankomt. Zo hoog mogelijk.”

Om dat te bevorderen pakte ze het paardenzweepje waarmee ze me op mijn schouders en bovenarmen sloeg als de ketting niet hoog genoeg kwam. Na de wals kwam er een cancan, waarbij ik ook geacht werd mijn benen steeds verder omhoog te zwaaien. Ik kreeg nu een regen van klappen, met het zweepje en de mattenklopper, en die tepelklemmen gingen ook steeds meer pijn doen. Totdat bij de laatste maat de klem van mijn linker tepel gleed.

Cato troonde mij nu mee naar een plaatsje achter het huis. De wanden van dat plaatsje waren verbonden door een houten balk op ruim twee meter hoogte en aan die balk hingen twee leren boeien. Onder de balk stonden drie stoelen. Ik moest op de middelste stoel gaan staan, en twee van de meiden gebruikten de andere stoelen om mijn polsen aan die boeien vast te maken. Verder plakten ze mijn mond met een pleister af, zodat ik niet zou kunnen schreeuwen. Dat vonden ze niet zo gewenst in verband met de buren.

Zoals ik al vreesde, trokken ze daarna de stoel onder mij vandaan, zodat ik weer eens in de lucht hing, gelukkig ditmaal niet ondersteboven. Maar het was al erg genoeg om geen vaste grond onder je te hebben en ik was bang dat ik mijn polsen zou breken. Nog veel erger was dat Cato nu tevoorschijn kwam met die cane die ze had aangekondigd. Nog langer dan die van Beatrix, zoals ze al had gezegd, en ze sloeg ook harder. Dit was het ergste wat ik die dag had meegemaakt, ik zal het mijn leven lang niet vergeten. Ik trappelde voortdurend met mijn benen in de lucht wat het gevaar voor mijn polsen alleen maar groter maakte. De meiden telden de klappen in koor. Maar na zesenveertig klappen bloedden mijn billen blijkbaar op meerdere plaatsen en Cato hield daarom op me te slaan. Ze liet me ook losmaken.

De dames gingen nu een glaasje port drinken, maar algauw ging de bel weer. Natuurlijk moest ik weer opendoen, en hoewel ik inmiddels wist dat gehoorzaamheid geen garanties gaf tegen slaag, was het vooruitzicht daarvan te erg voor ongehoorzaamheid. Tot mijn grote verbazing was het nu een slank naakt meisje dat voor de deur stond, zelf ook met haar handen voor haar onderbuik. Ze bleek ook een medewerkster van de supermarkt te zijn, een kassière die eerder die week een kleine greep in de kas had gedaan. Ze kreeg dezelfde behandeling als ik: eerst met de mattenklopper, toen met de tepelklemmenketting en het zweepje en ten slotte met de cane. Ik kreeg intussen van Cato de opdracht om in een hoekje te gaan staan masturberen.

“En zorg dat je hem over een half uur overeind hebt gekregen. Anders krijg je nog meer slaag.”

Dat dreigement hielp niet echt, maar wat wel hielp was dat de drie meiden, de een na de ander, hun kleren uittrokken, tot ze alle drie alleen in een slipje rondliepen. Toen ze klaar waren met de kassière moest ik weer op mijn rug op de tafel gaan liggen, ditmaal met mijn hoofd op een kussen. Het meisje dat niet van mij af kon blijven boog zich over mij heen om mij te pijpen, en algauw had ik nu een complete erectie. De kassière werd nu gedwongen op haar knieën op de tafel te gaan zitten, één knie aan elke kant van mijn romp, en Cato zelf geleidde mijn lid in haar vagina. Ik hield het nu niet zo lang vol als bij Beatrix, en het meisje kreeg geen orgasme. Ze werd nu de straat weer opgeduwd, net zo naakt als toen ze aankwam.

“Denk morgen even aan de morning after pill, lieverd.”

“Zo dames”, zei Cato, “het is genoeg geweest voor vandaag. Morgen moeten we weer op tijd aan de slag, nou ja, aan het werk. Ja, wat doen we nu met ons sletje? We kunnen het haar niet aandoen nog kleren aan te trekken, dat zou veel te veel pijn doen aan haar tere huid. En de nachtelijke kou voelt vast wel lekker aan zulke geteisterde billen. Weet je wat? Weet je wat? Ga jij maar naakt terug naar Beatrix, daar moet je toch nog een ontvangstbewijs halen. Misschien wil Beatrix ook nog even met je spelen, ik denk eigenlijk van wel. Ja, dan moet je dat ontvangstbewijs natuurlijk ook nog even terug komen brengen, en dan heb ik misschien ook nog een kleine verrassing voor je in petto, en niet in tropische melkchocolade. Als je dan heel braaf geweest bent, krijg je van mij je autosleuteltje, het zal dan wel bijna ochtend zijn. En dan hoef je alleen nog maar even naakt terug naar de supermarkt te lopen om je auto op te halen.

Je kunt natuurlijk ook besluiten om meteen naakt naar huis te lopen. In de nacht is dat een beetje minder gevaarlijk, maar ik zou het nog steeds niet aanraden. Als je trouwens niet binnen tien minuten bij Beatrix bent, gaan wij naar je op zoek. Dat zal heel opwindend worden!”

“Als je terugkomt”, zei het meisje dat niet van mij af kon blijven, “maken we nog even een wipje.”

Het was om deze tijd doodstil op straat, maar helemaal naakt was toch nog een stuk griezeliger dan in rokje en bh. En ik moest toch nog tweemaal achter een geparkeerde auto wegduiken om niet door een passerende automobilist te worden opgemerkt. Daar maakte ik uit op dat het inderdaad niet verstandig was om te proberen naakt naar huis te lopen., zeker niet als ik daarbij jachtwild zou zijn. Ik vroeg me af wat ze met me zouden doen als ze me zouden vinden.

Zo kwam ik weer terug in de Frisolaan. Ik had geen idee of Beatrix al van mijn komst op de hoogte was gesteld, maar het was sowieso weer vreselijk spannend om bij haar aan te bellen. Nu ik helemaal naakt was nog meer dan de eerste keer. En ik moest nog langer wachten dan toen. Maar toen de deur eindelijk openging, was het niet Beatrix die daar stond, maar een vreemde, jongere vrouw in een kimono. En ze was duidelijk niet op de hoogte van mijn komst, want ze schrok zichtbaar. Dus schrok ik ook, ik sloeg ook ditmaal mijn handen voor mijn piemel. De vrouw sloeg de deur voor mijn neus dicht en ik hoorde haar binnen hard roepen. Weer duurde het vijf minuten, en toen deed Beatrix zelf open, ditmaal gekleed in een rood korset met zwarte kousen en een kleine string.

“Wel wel, daar hebben we ons dienstmeisje weer. Hoe kom jij zo bloot kind? Weet je niet dat het heel stout is om zo rond te lopen? En nu heb je mijn vriendin ook nog aan het schrikken gemaakt.”

Ik legde haar uit dat Cato mij terug had gestuurd voor het ontvangstbewijs. Dat vond Beatrix erg grappig. Ze nam mij mee naar boven, naar de mij bekende badkamer. Daar bevond zich inmiddels ook de vriendin, die onder haar kimono niets aan bleek te hebben. Ik stelde vast dat ze rode billen had.

“Okay, ik zie het al, ik had hem moeten herkennen van de video.”

Ze lieten me in het bad stappen en wasten me daar met lauw water. Zelfs dat deed nog zeer aan mijn huid. Vervolgens werd ik voor de derde keer die dag door Beatrix met verzachtende zalf behandeld.

De vriendin probeerde om leven te krijgen in mijn penis, maar zonder succes. Beatrix nam ons beiden mee naar haar slaapkamer, waar ook zij zich geheel uitkleedde en beide vrouwen op het mij bekende tweepersoonsbed gingen vrijen. Dat was zeker opwindend, maar niet opwindend genoeg. Het hielp zelfs niet dat Beatrix haar vriendin veertig klappen met de cane gaf. Ik moest er steeds maar aan denken wat Cato nog voor mij in petto had.

Dus liet Beatrix mij maar weer gaan, met een getekend ontvangstbewijs, en opnieuw met de verzekering dat ik altijd terug mocht komen. Ik was haar heel dankbaar dat ze me ditmaal niet geslagen had. Maar toen ik haar smeekte om mij iets te geven om aan te trekken, desnoods een hemdje of een slipje, lachte ze me alleen maar uit.

En daar stond ik dus voor de vierde maal die dag voor een deur waar ik juist aangebeld had, voor de tweede maal in mijn blootje. De drie meiden deden samen open, inmiddels alle drie ook poedelnaakt. Het meisje dat niet van mij af kon blijven zonk ter plekke op haar knieën om mij te pijpen, en tot ons beider verrassing lukte het haar om mijn piemel omhoog te krijgen. Dus weer naar de kamer, weer op de tafel. Zij ging net als Beatrix met haar billen naar mij toegekeerd op mij zitten, en ditmaal kregen we tegelijk een orgasme.

Daarvoor werd ik door Cato beloond met mijn autosleuteltje. En ik mocht zelfs een zwart hemdje aantrekken, dat overigens mijn billen nog steeds bloot liet, en steeds ook maar weer boven mijn lendenen kroop. Ik moest het de hele tijd met beide handen over mijn piemel trekken. Ditmaal geen verdere problemen op weg naar de parkeerplaats. Maar wel een heel onaangename verrassing toen ik daar aankwam: mijn auto stond niet op z’n plaats, en ook nergens anders in die grotendeels verlaten ruimte.

De ochtendschemer brak aan en er kwam al iemand zijn auto halen. Er zat niets anders op: ik moest nu toch met niets dan dat hemdje aan naar huis terug, ook al was de kans groot dat ik dat niet zou halen zonder opgepakt of gemolesteerd te worden. Ik overwoog nog aan te bellen op een willekeurig adres, maar zag daar toch vanaf.

En zo begon een gevaarlijke tocht: telkens wegduiken in een portiek, achter een boom of een geparkeerde auto. Meestal voor een auto maar ook al enkele malen voor fietsers. En opeens herkende ik een van die fietsers: het was Chantal. En nadien doken alle drie meiden voor of achter me op. Opeens ging me een licht op: ze hadden vast een zendertje in dat zwarte hemdje gestopt. Ik trok het snel uit en legde het op de kap van een auto. En nu leek ik inderdaad mijn belaagsters van me afgeschud te hebben. Ik was een uur op weg, de hele stad door, nu kon ik een heel eind verder over een bospad.

En juist op dat moment werd ik toch nog gesnapt. Van het pad af kwamen twee van de meisjes aanfietsen. Ik dook achter een boom, maar een van de twee reed juist aan mijn kant langs die boom. Ze stootte een triomfkreet uit. Meteen stopte de ander ook, en even later was Chantal ook ter plekke. Ik begreep dat het geen zin had om weg te hollen.

Chantal belde iemand, ik kon wel raden wie, met haar mobieltje. En even later dook er een auto op. Dat was tot mijn grote verrassing mijn eigen auto, bestuurd door Cato. Ze stapte uit en opende de achterbak.

“Erin jij! En vlug een beetje!

Toen we uitstapten herkende ik de omgeving meteen: we waren bij de villa van Beatrix. Beatrix en haar vriendin zaten allebei op een beschutte plek in de tuin, aan een tuintafel, Beatrix in haar badpak en de vriendin in kousen, gordel en bh die ik meteen als de mijne herkende. Ik moest nog vier extra stoelen bij die tafel zetten. Nog een verrassing: er kwam een naakt meisje aanfietsen. Ze gooide haar fiets tegen het hek en rende de tuin in. Het was de diefachtige kassière. Zij en ik moesten nu vanuit de keuken alles aanslepen wat nodig was voor het ontbijt. De drie meiden trokken intussen ook hun kleren weer uit, alleen Chantal hield haar slipje aan. Ook dat herkende ik: er stond ‘Love’ op.

“Trek de champagnefles maar open”, zei Beatrix, “het wordt vast weer een gezellige dag.”