Het was niet al te druk, met gelukkig vooral vrouwelijke klanten en een enkele oudere heer. Ik heb het niet zo op jonge kerels, zeker niet in groepjes. Telkens spannend om even te bukken om een artikel uit een lager schap te halen. Als ik helemaal onderop moest zijn ging ik toch maar even door de knieën. Ik had een camera bij me en maakte enkele malen een foto van mezelf.
Toen ik al bijna klaar was met mijn boodschappenlijstje en op het punt stond om naar de kassa te lopen, altijd een spannend moment, kwam er opeens een winkelmeisje op me af.
“Goede middag, meneer. Zo u even met mij willen komen? De bedrijfsleidster wil u graag spreken.”
Ik schrok natuurlijk, maar niet heel erg. Zo mag je in dit land er wel bij lopen zonder je schuldig te maken aan openbare schennis van de eerbaarheid. Ik liep dus rustig achter het meisje aan. We kwamen in een ruim kantoor, waar de bedrijfsleidster ons opwachtte. Fors type, veertiger, gekleed in een schotse rok en een strakke witte blouse. Ze draaide er niet omheen.
“Goede middag. Ik wil u een vraag stellen. Hebt u een broekje aan?”
“Zoiets vraagt men niet aan een dame.”
Dat vond ik van mezelf een erg snedig antwoord. Maar ze haalde alleen even haar schouders op.
“De vraag is juist of u wel een dame bent. We zullen dan zelf maar eens even kijken.”
Meteen pakten het winkelmeisje en zij me elk bij een arm vast. Kennelijk hadden ze dat al zo afgesproken. En de bedrijfsleidster trok mijn jurkje omhoog.
“Tja, een broekje, wat heet? Geslachtsdelen net bedenkt maar verder loop je praktisch in je blote kont. Wat staat daar trouwens op dat broekje. ‘Love’, ach wat schattig. Op die plaats kan dat woord trouwens maar één ding betekenen: seks. Ben jij inderdaad een beetje een geil typetje, aan de nymfomane kant, zullen we maar zeggen? Door wie van ons beiden zou je het liefst gebeft willen worden? Of moet ik zeggen: gepijpt? Zo te zien zit er toch een piemeltje onder dat broekje, zij het een heel kleintje. Dat moeten we nog eens even onderzoeken.”
“Laat me los! U hebt helemaal het recht niet om…”
Maar het winkelmeisje had de string al vastgepakt bij het draadje waar die aan hing, en in één ruk van mijn lijf getrokken. Meteen pakte de bedrijfsleidster van haar bureau een mobieltje, waarmee ze een foto van mijn onderlijf maakte.
“Ziezo, dat is bewijsstuk nummer één. En Chantal hier kan verklaren dat je in een gangpad je jurkje hebt opgetild om je blote billen te laten zien.” Waarschijnlijk heb je daar trouwens een foto van gemaakt. Chantal, pak jij even die camera uit zijn schortje? Ja hoor, ik zie het al: een blote bips, en van dat slipje zie je niets. Genoeg bewijs voor schennis, lijkt me. Dat vindt de politie altijd leuk, veel leuker dan winkeldiefstal. Ze sturen vast een vrouwelijke rechercheur. Chantal, doe jij de deur even op slot? Anders loopt hij nog weg.”
Dat was ik inderdaad van plan. Maar Chantal was mij weer voor.
“U hebt geen recht om mij hier vast te houden.”
“Wel even tot de politie komt, hoor. Je wordt ten slotte van een misdrijf verdacht.”
“Het is een valse aanklacht, dat weet u heel goed. Jullie hebben zelf mijn slipje uitgetrokken.”
“Dat geeft niet hoor, het gaat bij de politie niet om de feiten maar om bewijzen. Als ze iemand als jou kunnen laten hangen doen ze het meteen. Maar moet je horen, we kunnen de politie er ook buiten laten. Dat doen we bij winkeldieven ook vaak.”
“Maar wat wilt u dan van mij?”
“Heel simpel, wij gaan je zelf straffen. Je krijgt van ons een verdiend pak slaag. En wel op diezelfde blote billen waarmee je in onze winkel rondliep.”
“O nee, daar voel ik niets voor. Daar werk ik niet aan mee.”
“Even goede vrienden, hoor. Of even slechte. Dan bellen we toch gewoon de politie?”
Ik had eigenlijk al meteen begrepen dat ik maar beter kon meewerken. Sterker nog, het idee om door deze nogal dominante vrouw op mijn billen geslagen te worden, was wel heel griezelig maar ook heel opwindend.
“Nou, okay dan.”
“Buig dan maar over die tafel daar. Ja, plat op je buik. En til dat jurkje maar weer op. Mooie ronde billen heb je hoor, bijna echt vrouwelijk. Chantal, pak jij de spullen even?”
Met ‘de spullen’ bleek ze twee grote houten ping-pongbatjes te bedoelen. Beide dames gingen aan weerskanten van me staan. Ik zag nog net dat Chantal haar mobiele telefoon in een kast neerzette, ongetwijfeld om van het gebeuren een opname te maken. Daar protesteerde ik natuurlijk meteen tegen.
“Houd je handen dan maar voor je gezicht zodat je niet herkenbaar bent. O nee? Je kent het alternatief.”
Na enig soebatten gaf ik weer toe. Ik ging opnieuw op mijn buik op de tafel liggen, recht tegenover dat mobieltje, en sloeg mijn jurkje opnieuw omhoog. Meteen had ik de eerste klap al te pakken, van de bedrijfsleidster. Onmiddellijk daarna een klap van Chantal, op mijn andere bil. Ze sloegen om beurten, ongeveer even hard. Pijnlijk was het zeker, maar de thrill was groter dan de pijn.
“Schuif wat verder die tafel op. Nog wat verder.”
Op dat moment viel mijn autosleuteltje dat ik in mijn bh had verstopt op de grond. Chantal raapte het meteen op. De bedrijfsleidster nam het van haar over en stopte het onmiddellijk in een bureaula die ze op slot deed. Ik realiseerde me dat ik nu helemaal in hun macht was. In dat jurkje kon ik onmogelijk helemaal naar huis lopen, al helemaal niet zonder slipje aan.
Zij realiseerden zich het ook.
“Sta maar op en trek dat jurkje helemaal uit.”
Ik stond op en probeerde rustig te blijven.
“Dat kan toch niet? U weet zelf dat ik er niets onder aan heb. U had er al bezwaar tegen dat ik het jurkje even optilde in de winkel.”
“Precies. Daarom hoort het nu bij je straf dat je het uit moet trekken.”
“Zet dan in elk geval dat mobieltje uit.”
Weer enig soebatten. De conclusie was dat de bedrijfsleidster mij toezegde dat ze de opname niet publiek zouden maken, op YouTube of waar dan ook. Ik begreep wel dat die toezegging weinig waarde had, maar wat kon ik doen? Ik maakte het schortje los, en trok het jurkje over mijn hoofd uit. Ik had aanvechting om mijn piemel met mijn handen te bedekken, maar dat had natuurlijk al helemaal geen zin meer. Maar ik voelde me heel erg beschaamd en kwetsbaar, met mijn naakte onderlijf tussen twee ‘gewapende’ vrouwen. Verontrustend was ook dat jurkje en schortje meteen in diezelfde afgesloten la verdwenen.
“Wat een mooie bh en gordel heb jij aan, zeg. Echt prachtig met al dat kant. Maar, aan het werk maar weer! Ga nu maar op je handen en je knieën op de tafel zitten. Chantal, haal de mattenklopper even. Je krijgt daar vijftig klappen mee, die je zelf mag tellen.”
Het was maar een smalle mattenklopper, maar hij deed veel meer pijn dan ik had verwacht. En van opwinding was nu geen sprake meer. De vrouwen gaven de mattenklopper telkens na een paar slagen aan elkaar door. Chantal maakte er een sport van om mij zo snel achter elkaar te slaan dat ik het met het tellen niet kon bijhouden. De klappen die ik niet op tijd geteld had telden dan niet mee. Ik kreeg trouwens meer en meer de neiging om hard ‘au au’ te roepen in plaats van te tellen.
En toen we de officiële vijftig bereikten, na zeker 70 klappen, gilde ik ook echt. Ik sprong meteen van die tafel af en vroeg om mijn kleren en autosleuteltje.
“O jij denkt dat we al klaar met je zijn? Nee, ventje, nog lang niet hoor.”
Ik protesteerde dat dit niet de afspraak was, ik zou een pak slaag krijgen en dat had ik nu toch zeker wel gehad.
“Het is een rekbaar begrip, hoor, een ‘pak slaag’. En in elk geval heb jij nu helemaal niets meer in te brengen. Je staat hier praktisch naakt, we kunnen alles met je doen wat we willen. Kom jij maar eens mee.”
Ze opende een tweede deur van het kantoortje, en Chantal dreef mij met behulp van de mattenklopper daar doorheen. De deur bleek naar een groot magazijn te leiden, waar de voorraad voor de winkel op planken langs de wanden lag opgestapeld. Er waren twee meisjes aan het werk in dat magazijn, die eerst schrokken toen ze me zagen, en daarna begonnen te giechelen.
‘Ja, we hebben er weer eentje’, zei de bedrijfsleidster. Ik begreep dat ze suggereerde dat ik een winkeldief was. “Zet hem maar flink aan het werk. En je hoeft je handen niet thuis te houden.”
De vrouwen overlegden even wat ze me zouden laten doen. Bij de uitgang van het magazijn stond een groot aantal afgeleverde dozen waarvan de inhoud naar de juiste plek in het magazijn moest worden gebracht. Ik moest de dozen op een steekkar laden, naar de plek brengen die ze me aanwezen, en daar uitpakken. Alle drie vrouwen hielden zelf met werken op om zich volledig met mij bezig te kunnen houden. Chantal gaf me nog regelmatig klappen met die vreselijke mattenklopper. Een ander meisje had een badborstel in het assortiment gevonden. Daarmee sloeg ze me niet alleen op mijn billen, maar ook op mijn bovenrug en mijn dijen. Het derde meisje zat mij steeds overal te bevoelen, vooral als ik omhoog moest reiken om spullen hoger op een plank te zetten. Ze trok hard aan mijn tepels en friemelde met mijn piemel.
“Dat is ook niet veel wat je daar aan je buikje hebt hangen. Heb je daar echt wel eens mee geneukt?”
Opeens kwam er vanuit de winkel een wat oudere vrouw het magazijn binnen. Lachend legden de meisjes de situatie aan haar uit.
“O, maar dan weet ik een nog veel leuker spelletje.”
Op verschillende plaatsen in het magazijn hingen ijzeren kettingen langs de planken waarmee goederen omhoog getakeld konden worden. De vrouwen lieten twee van die kettingen tot op de grond zakken. Ze dwongen mij op mijn rug op de grond te gaan liggen en maakten mijn beide enkels aan de kettingen vast. Vervolgens takelden ze die allebei tegelijk omhoog tot ik met mijn handen net niet meer de grond kon raken. Dit was een vreselijk nare houding, vooral omdat ik het bloed naar mijn hoofd voelde stijgen, of liever zakken. Ik probeerde mijn hoofd wat op te lichten maar dat lukte niet best. Bovendien trokken die kettingen mijn benen ver uit elkaar.
Het meisje dat niet van mij af kon blijven ging voor me staan en nam mijn piemel in haar mond om erop te sabbelen en erin te bijten. Ook dat was heel erg vervelend. Chantal had weer iets anders gevonden in dat onuitputtelijke magazijn om mij te kwellen: kettinkjes die ze met klemmetjes aan mijn tepels hing. Maar het ergste moest nog komen. De oudere vrouw liep het kantoor in, en kwam terug met een zweep in haar handen die uit een bundel van zo’n tien leren strengen bestond. Ze ging achter me staan om me daarmee te slaan, op mijn rug, mijn toch al zo geteisterde billen, mijn dijen. Heel erg pijnlijk was het vooral als ze op mijn voeten sloeg, of tussen mijn benen.
“Houd nu maar op”, zei de oudere vrouw, “ik geloof dat hij bijna stikt.”
Ze lieten me op de grond zakken. Ik was zo uitgeput dat ik haast niet meer overeind kon komen, en toen ik eenmaal overeind stond begon het me zo te duizelen dat ik weer in elkaar zakte. Ze lieten me maar even liggen. Ik was gauw hersteld maar hield me natuurlijk muisstil.
Maar toen de bedrijfsleidster het magazijn binnenkwam met mijn jurkje in haar hand, stond ik gauw op mijn benen. Was de beproeving dan eindelijk afgelopen? Nee, zo bleek algauw. Ze liet me het jurkje aantrekken en ik moest ook mijn schortje weer omdoen. Maar mijn autosleuteltje kreeg ik niet terug. In plaats daarvan gaf ze mij een pakje dat ik naar de Johan Willem Frisolaan 27 moest brengen. Ik moest het daar persoonlijk afgeven, en de ontvanger laten tekenen voor ontvangst. Ik probeerde natuurlijk haar te bewegen mij dat sleuteltje te geven, maar ze was niet te vermurwen.
“Ja, en dan dat pakje onderweg gewoon weggooien zeker. Je komt eerst maar netjes terug met het ontvangstbewijs. En dan krijg je zeker nog een keer op je bips voor we je vrijlaten.”
Mijn eerste prioriteit was nu toch om hier vandaan te komen. Ik liep onder veel bekijks over de parkeerplaats naar mijn auto, maar die was solide afgesloten.
Die Frisolaan kende ik wel, die was maar een paar straten van de supermarkt verwijderd, in een chique, heel rustige buurt. In eerste instantie besloot ik echter toch naar huis te lopen. Het sprak me bepaald niet aan om straks nog een keer ‘op mijn bips te krijgen’. Maar toen ik pas honderd meter onderweg was zag ik een eind verderop langs de weg een groepje opgeschoten knullen staan, en ik begreep dat ik geen vijftien kilometer door twee steden zou kunnen lopen zonder in grote moeilijkheden te komen. Dan toch maar op weg naar de Frisolaan.
Twee keer getoeter van een passerende auto en de vraag van een voorbijgangster of ik het niet koud had, maar verder ging alles goed. Nr. 27 bleek een vrijstaande villa te zijn die in een grote tuin lag. Ik begon me nu toch zorgen te maken over wie ik daar zou aantreffen. Die bedrijfsleidster vertrouwde ik voor geen cent.
Maar nu ik eenmaal hier was moest ik doorzetten, ik kon zeker niet onverrichter zake terugkeren naar de supermarkt. Dus trok ik aan de bel. En ouderwetse bel die galmde als een klok. Ik schrok ervan. Ik deed een paar stappen terug en wachtte af. Er gebeurde niets.
Dus met kloppend hart nog maar eens aangebeld. Nu hoorde ik voetstappen in het huis. De deur ging open. Daar stond een forse blonde vrouw in een badpak. Ze begon hard te lachen toen ze me zag.
“Jongetje toch. Of misschien moet ik zeggen: meisje toch. Wat zie jij er prachtig uit. Kom gauw binnen.”
”Ik hoef alleen maar dit pakje af te geven. Wilt u even voor ontvangst tekenen?”
“En dan hol jij meteen weer weg? Waarom denk jij dat Cato jou naar mij toe gestuurd heeft? Ik ga eerst eens even lekker met jou spelen. Kom maar mee.”
Dat klonk bepaald verontrustend. De vrouw draaide zich om en liep heupwiegend de gang van haar huis in. Wat ze droeg bleek een stringbadpak zonder schouderbandjes te zijn. Ze had fantastische billen. Maar ik bleef besluiteloos staan.
“Kom nu maar gauw naar binnen, anders de ik de deur voor je neus dicht en moet je zonder ontvangstbewijs terug. En dan zwaait er wat, dat zul je intussen wel begrijpen.”
Ik had inderdaad geen keus. De vrouw liep voor me uit naar een ruime keuken. Op de keukentafel lag een tablet die de vrouw aanzette, kennelijk om een video-opname te maken.
“Zo, en laat ons dan eerst maar eens zien wat voor vlees we in de kuip hebben. Ja, ik bedoel dat je je moet uitkleden. Helemaal. Poedelnaakt.”
Opnieuw dat machteloze gevoel dat je iets moest doen wat je helemaal niet wilde. Maar als ze me weg zou sturen… Ik kon wel raden wat Cato dan met me ging doen. En eerlijk gezegd, bij die wulpse vrouw in haar uitdagende badpak was het toch ook wel spannend om me uit te kleden. Terwijl ik mijn jurkje dus maar weer eens uittrok, ging de vrouw op een keukenstoel zitten.
“Kindlief, wat hebben die grieten je te pakken gehad. Wat had je wel niet gestolen?
“Ik heb helemaal niets gestolen. Ze hebben gewoon mijn autosleuteltje afgepakt, mijn slipje van mijn lijf getrokken, en me gedwongen me te laten slaan.”
“Ja ja, dat zal wel. Kom jij toch maar eens even op je buikje over mijn schoot liggen.
“O, alstublieft, niet opnieuw klappen op mijn billen.”
“Dat maak ik wel uit. Nee, je hoeft je niet verder uit te kleden. Die bh en dat gordeltje vind ik juist wel grappig. Die maken je eigenlijk nog een beetje bloter.”
Zo voelde dat ook.
“Kom, schiet een beetje op.”
Ik liep aarzelend op haar toe. Ze pakte me bij een arm en trok mij pardoes over haar schoot.
“Beetje intiem hè, zo met je spulletjes tegen mijn blote dijen?”
Ze gaf me wel klappen maar ze sloeg niet hard. Of misschien waren mijn billen intussen haast gevoelloos. Klappen op mijn dijen waren pijnlijker. Vooral klappen die ze met de achterkant van een haarborstel gaf. Ik wriggelde flink over haar dijen en kreunde wat.
“Wat voel ik nou? Zit jij een beetje tegen mij aan te rijden? Staat je fraai hoor.”
Ze hield op met slaan. Tot mijn verrassing pakte ze een pot van de tafel die zalf bleek te bevatten. Die begon ze over mijn billen, dijen, flanken en onderrug uit te smeren. Heel aangenaam, mijn erectie groeide snel, mede omdat zij mijn penis steeds tussen haar dijen masseerde.
“Sta nu maar op en laat eens kijken hoever we zijn. Nee, je hoeft je niet te generen, hoor, haal die handjes maar weg. Prachtig! Ik had niet gedacht dat je hem überhaupt nog omhoog kon krijgen, na al die klappen van Cato en haar meiden. Kom maar gauw mee.”
We liepen nu naar de woonkamer, waar een lange smalle bielzen tafel stond. Vreemd genoeg lagen er een paar punaises op die tafel. Er lagen ook twee kussens op. Ik moest op mijn rug op die tafel gaan liggen, met mijn hoofd op de kussens. Mijn gastvrouw had de tablet meegenomen en stelde die achter ons op. In de hoek van de kamer stond een grote spiegel waarop ik die tablet kon zien staan.
“Zorg wel even dat je dingetje flink overeind blijft staan, wil je? Ja, gewoon masturberen, zoals je dat normaal ook doet.”
Ze pakte nu een dikke wollen das die al klaarlag op een stoel. Die bond ze om mijn hoofd heen, zodat ik niets meer kon zien.
“Want, weet je, ik ben een net en welopgevoed meisje, een beetje beschroomd zelfs. Ik vind het niet nodig dat je al mijn naakte heerlijkheden aanschouwt.”
Aan het geritsel kon ik horen dat ze haar badpak uittrok. Tot mijn verrassing ging ze achterstevoren op mij zitten, met haar billen naar mijn gezicht, en blijkbaar met haar benen aan weerszijden van de tafel op de grond. Ze leidde mijn penis naar binnen, en begon mij te neuken, eerst met hele rustige bewegingen van haar heupen, geleidelijk aan steeds wilder.
Opeens voelde ik een stekende pijn in een van mijn dijen, kennelijk duwde ze daar een punaise in. Meteen daarna hetzelfde gevoel in mijn andere dij.
“Sorry hoor, dat is om te voorkomen dat je te snel klaarkomt. Je mag trouwens wel aan mijn billen voelen, zo bleu ben ik nu ook weer niet. Geef er zelfs maar een paar klapjes op. Ja, goed zo. “
Door haar bewegingen begon die wollen das van mijn gezicht te glijden. Opeens keek ik tegen die fantastische billen aan, en via die spiegel ook tegen haar niet minder uitbundige borsten.
“Wacht eens even, wat doe je daar? Zit jij naar mij te gluren? Dat zal je nog berouwen, weet je? Nee, laat die das nu maar af, je hebt nu toch al alles gezien wat er te zien was.”
Ze stak nog eens twee punaises in mijn dijen. Dat hielp werkelijk, maar het zal ook wel door mijn uitputting en de pijn over mijn hele lichaam zijn gekomen dat het zo lang duurde. Eindelijk voelde ik mijn orgasme omhoog wellen. Op hetzelfde moment kwam ook zij gierend klaar.
“Nou dat was fijn, ik kan niet anders zeggen. En misschien krijg ik nog een kind van je, ik ben nog maar vijf-en-veertig. Nee hoor, grapje, ik zal daar wel wat aan doen.”
Ze stapte van me af en liep naar de keuken, blijkbaar om haar kut te wassen. Al snel kwam ze terug, nog steeds naakt, met een nat washandje waarmee ze ook mijn piemel schoonmaakte.
“Maar nu heb ik nog een appeltje met je te schillen, omdat je die das hebt afgedaan.”
“Maar die gleed vanzelf naar beneden.”
“O, je had helemaal geen belangstelling voor mijn lichamelijk schoon? Dat is nog erger. Kom jij maar eens gauw mee.”
Ze liep nu, nog steeds heupwiegend, voor me uit, de trap op, naar de badkamer., waar ze de tablet opnieuw opstelde. Kennelijk had ze dit allemaal meer gedaan, want ze wist precies waar dat apparaat moest staan. Stuurde Cato haar vaker klantjes? Hoe dan ook, ze liet me ditmaal wel mijn kousen, gordeltje en bh uittrekken. Ik moest nu met mijn armen op de rand van het bad steunen. Ze pakte nu iets van boven de rij kastjes tegen de zijwand, en tot mijn afgrijzen bleek dat een lange rotanstok te zijn.
“Alstublieft, mevrouw, u zei zelf dat ze me al zo te pakken hadden gehad. Mijn billen staan nog in brand.”
“O die paar klapjes kunnen er nog best bij hoor. Ik heb niet zo heel veel medelijden met sletjes, diefjes en gluurders. Je moet zelf de klappen tellen, en na elke klap zeg je: ‘Dank u wel, mevrouw Beatrix’. Want ja, zo heet ik, ik kan het ook niet helpen. Je krijgt vijftig klappen.”
Nee, mijn billen waren bepaald nog niet gevoelloos. Dit was nog een graadje erger dan die mattenklopper. Het leek wel of elke klap door mijn vlees schroeide. Al gauw kon ik mijn kreten niet onderdrukken en op het eind gilde ik het uit. Ze wachtte wel steeds geduldig tot ik mijn dankwoordje had gestameld. Zo kreeg ik ten minste niet meer dan die vijftig klappen. Nu was het echt waar dat het voelde alsof mijn billen in brand stonden.
Ze liet me nu in het bad stappen en richtte een koude douchestraal op mijn billen, wat zeker verlichtend werkte. Minder aangenaam was dat ze daarna mijn hele lichaam met die koude straal afspoelde, dat was zelfs schokkend. Ze pakte nu een harde borstel waarmee zij mijn hele lijf afschrobde, ook niet bepaald fijn.
We gingen nu, nog steeds met de tablet, naar haar slaapkamer waar een groot tweepersoonsbed stond, met een groot aantal kussens aan het hoofdeinde. Ze ging tegen die kussens aanzitten, en liet mij weer op mijn buik over haar schoot liggen. Zo zalfde ze me nog eens in, ditmaal van top tot teen, en vooral mijn billen. Maar tot haar teleurstelling werkte de truc ditmaal niet, ik kreeg niet opnieuw een erectie. Ze liet zich dan maar door mij beffen. Ditmaal kwam ze heel snel klaar.
“Okay, dat was het dan. Trek je kousen, je jarretelgordel en die prachtige bh maar weer aan. Nee, dat jurkje krijg je niet terug, dat houd ik als aandenken.”
“Maar ik kan zo toch niet over straat, mevrouw?”
“Ja, dat is jouw probleem, zou ik haast zeggen. Maar goed, ik zal je iets anders geven. Op dat kastje daar in de hoek ligt een rokje. Ja, een minirokje, wat dacht je? We moeten wel een stukje bloot been blijven zien. Liefst ook een stukje blote bips.”
Het rokje kwam inderdaad niet eens helemaal tot aan mijn bilrand. Omdat het zo strak was kon je er ook duidelijk mijn geslachtsdelen onder zien. Ik protesteerde opnieuw dat ik niet in zo’n rokje en een bh de straat op kon.
“Dat is geen probleem, hoor, je hoeft maar een klein eindje.”
“Maar dan moet ik over dat parkeerterrein en als het magazijn niet open is, zelfs door de winkel.”
“O, je dacht dat ik je terugstuur naar Cato? Nee hoor, dat is het plan niet. Je gaat nu naar de Prins Hendriklaan 18, dat is maar een paar straten verder. Je zult daar weer heel hartelijk ontvangen worden, dat weet ik zeker. Zelfde verhaal: pakje afgeven, en om een ontvangstbewijs vragen. Hopelijk krijg je dat deze keer. Natuurlijk heb je ook de optie om zonder ontvangstbewijs terug te gaan naar Cato, maar dat zou ik je niet aanraden.”
Hoe ik ook smeekte, het hielp allemaal niets. Ze trok me met zich mee de trap af en duwde me pardoes de deur uit.
“Het was me een genoegen, hoor. Hopelijk was het genoegen wederzijds. Je mag altijd terugkomen voor nog een beurtje. Maar alleen in dit rokje en een bh, met een schortje voor. O ja, hier heb je dat schortje nog.”
QueenLion (44)
PetraH (44)
Kate (35)
Sarah25 (35)