Een wasje doen aan het water

F*/M

Corry Hartong

Zoals gewoonlijk had ik de grootste moeite om Beatrix ervan te weerhouden haar naakte heerlijkheden voor de rest van het universum uit te stallen. We hadden een bootje met een buitenboordmotor gehuurd in het Noord-Overijsselse plassengebied en voeren daarmee langs zo'n typisch dorp dat bestaat uit twee rijen huisjes aan weerszijden van een vaart. Het was een prachtige dag midden in de zomer, dus de vaart werd druk bevaren door alle mogelijke plezierboten, en ook veel van de bewoners aan beide oevers waren op hun erf aan het zonnen of tuinieren. Dat had Beatrix er niet van weerhouden om meteen haar jurkje uit te trekken, waaronder ze slechts de meest minuscule bikini droeg die je je kunt voorstellen: tweemaal twee kleine lapjes, met touwtjes aan elkaar verbonden. Toen ze ook nog van plan bleek het topje van die bikini los te knopen moest ik haar dreigen haar uit de boot te zullen kieperen zodat ze dan in het bikinibroekje naar huis zou kunnen lopen. Wat aan dat dreigement effectief was, was waarschijnlijk alleen het feit dat ze de weg niet kende.

Enfin, bekijks had ze genoeg. Maar opeens was er iets wat in het voorbijvaren ook onze ogen trok. Het ging om een besloten tuin bij een kleine vakantiewoning. Op het stoepje achter het huis stond iemand de was op te hangen. Het opmerkelijke was allereerst dat die was bestond uit uitgesproken sexy lingerie. Bontgekleurde corseletjes en speelpakjes met gaten vielen het meest op tussen de bh's, strings, kousen met kanten boorden en jarretelgordels. Nog opmerkelijker was de persoon die al dat fraais ophing. Alleen al aan zijn baardje kon je zien dat het een man was. Maar hij was gekleed als dienstmeisje: een witte bh, een zwart rokje met daarop een wit schortje, en daaronder witte, blijkbaar zelf ophoudende kousen, met een fraaie kanten boord. Een witte hals- en dito polsbandjes, en bunny-oortjes. En ten slotte zwarte pumps met hoge hakken. Dat rokje woei telkens even op en dan kon je ook zien dat hij zijn spulletjes had opgeborgen in een kleine witte string.

Ik remde af en voer langzaam langs het huisje. Beatrix applaudisseerde. Het dienstmeisje keek naar ons op en wuifde, en wij wuifden enthousiast terug.

"Wacht eens even", zei Beatrix toen we er voorbij waren, "draai eens om. Dan kan ik een foto van hem maken."

Toen we echter in het zicht van het huisje kwamen, Beatrix met haar camera in de aanslag, schoot ons dienstmeisje als een paling haar huisje in. Beatrix drukte wel af en liet me lachend de gemaakte foto zien. Daarop zag je zijn blote billen onder het rokje. En die hadden ontegenzeggelijk een rode kleur.

“Leg eens even aan. Daar wil ik meer van weten.”

Langs de waterkant bevond zich een houten beschoeiing waaraan we zonder moeite ons bootje konden afmeren. Ik sloeg de motor af, terwijl Beatrix al lenig de tuin insprong. De deur ging open, en het dienstmeisje kwam ons tegemoet. Dat gaf Beatrix de gelegenheid alsnog een foto van haar te maken.

"Sorry dames", zei de man, toch kennelijk een beetje verlegen. "Dit is privé-terrein, we ontvangen geen gasten."

"Wij zijn geen gasten, juffrouw", antwoordde Beatrix, "wij zijn verontwaardigde medeburgers. Wij konden vanuit de boot onder jouw rokje kijken en stelden vast dat je bijna niets aanhad. Dat is onzedelijk."

“Eh, is dit niet een beetje een kwestie van de pot en de ketel? Ik heb aanzienlijk meer aan dan jij.”

“Hoor eens even, ik ben een dame en jij bent een dienstmeid, dus tutoyeren is ongepast. Voor jou dan. Badkleding is bij watersport toegestaan, zelfs voor dames. Maar wat er onder een rokje zit hoort onzichtbaar te zijn. We zijn hier niet in de peepshow.”

De man had intussen zijn verlegenheid blijkbaar overwonnen, en ik zag hem verlekkerd kijken naar alle fraaie rondingen die Beatrix voor hem uitstalde.

“Misschien kan ik het goedmaken, mevrouw, door u een kopje thee aan te bieden?”

“Nou, Julia, wat vind je daarvan? Daar zijn we wel aan toe, nietwaar.”

Zonder mijn antwoord af te wachten liep Beatrix heupwiegend in de richting van het huisje. Op het plaatsje daarachter waar ook het wasrek stond, stond een tafeltje met enkele stoeltjes. Beatrix nam plaats en sloeg haar benen over elkaar. Terwijl ons dienstmeisje naar binnen liep, blijkbaar om de thee te halen of misschien eerst nog te zetten, klom ik eveneens uit de boot om ook aan het tafeltje plaats te nemen. Al gauw kwam het dienstmeisje terug om te vragen hoe we de thee beliefden. Zonder suiker en melk. Beatrix nam meteen de draad van het gesprek weer op.

“Vertel me eens, kind, hoe heet jij?”

“Eh..., ik heet, eh..., Carolien, mevrouw.”

“Zo, Carolientje, dat is een mooie naam voor een dienstmeisje. Maar woon jij hier alleen, of heb je ook een Mevrouw, of desnoods een Meneer? Met een dienstmeisje is het toch eigenlijk net als met een echtgenoot: dat kun je nooit op je eentje zijn.”

“Op het ogenblik woon ik hier alleen, mevrouw.”

“Dus die kleertjes die je aan het ophangen bent zijn ook allemaal van jou?”

“Dat klopt, mevrouw.”

“Dan moet ik zeggen, Carolientje, dat jij een ondeugende smaak hebt. Erg ondeugend, zelfs, om niet te zeggen uitgesproken stout. Ik geloof niet dat jij een heel net meisje bent. Til dat rokje nog eens op, wil je?”

Een kleine aarzeling maar hij gehoorzaamde toch.

“Wat ik al dacht, dat slipje stelt ook niets voor. Het is trouwens doorzichtig, dan had je nog beter helemaal niets aan kunnen hebben. Draai je eens om. Zie je wel, Julia, alleen maar een touwtje, je ziet haar billen volledig en zelfs haar bilnaad, van boven naar beneden. Ik moet wel zeggen, meisje, dat je fantastische billen hebt. Rond en vlezig, en geen rimpeltje te zien.”

“Dank u wel, mevrouw. Dan haal ik nu even de thee.

Even later keerde hij/zij -wat zal ik zeggen, ik zal het maar een beetje naar bevind van zaken doen- terug met een plateautje, waarop een potje thee en twee kopjes stonden, en zelfs een appelpunt en een tompouce.

“Eens kijken wat je nog meer aanhebt, meisje, veel is het niet. Die bh is kennelijk een push-upje, die jouw borstjes nog ergens op moet laten lijken. Wip die eens even op, wil je? Nee, van tepeltjes worden wij niet geil, daar kunnen wij heel goed tegen. Nou het valt me eerlijk gezegd nog mee, echt schattige tietjes.”

Op dat moment kwam er een andere boot aan, en Carolien trok snel haar bh weer recht.

“En zo loop jij dan hier de hele dag rond te showen in al die sexy dingetjes? En dan steeds maar aan, hoe zeg ik dat nu neutraal, je schaamdeeltjes zitten zeker? Kom, ik vraag je wat...”

“Sorry mevrouw, ik moet een beetje blozen van die vraag. Zo'n onnet meisje ben ik nu ook weer niet.”

“Stel je niet aan kind, ik vraag je gewoon of je niet permanent zit te masturberen. Het antwoord kan ik trouwens wel raden.”

“Eh..., een enkele keer mevrouw. Ik heb normaal een slipje aan, zoals u gezien hebt, dan kan ik er niet bij.”

“O nee? Wat een onzin. Bovendien, wat zie ik daar aan dat rek hangen? Een string-teddy met uitgespaarde gaten voor je borsten en je edele delen? Nee Carolien, jij bent echt een heel ondeugend meisje. En weet jij wat wij in dit land van Opstelten en Teeven met zulke ondeugende meisjes doen? Vast wel. Ja, vooral die Teeven weet met zulke teven wel raad. Kom jij maar eens hier en ga jij maar eens keurig op je buikje op mijn schoot liggen. Ja, met je dingetje op mijn dijen, daar krijg ik niets van.”

Ik had verwacht dat Carolien nog wat zou tegenspartelen maar ze aarzelde maar even voor ze zonder protest gehoorzaamde.

“Ja, jij dacht zeker, laat ik die dames maar lekker vol met thee en taart stoppen, dan zullen ze al dat liederlijke gedrag van mij wel door de vingers zien. In het openbaar rondlopen in een opwaaiende jurk en een doorzichtige string! Of zelfs in zo'n teddy die alles laat zien wat Onze Lieve Heer aan onze sekse heeft geschonken om netjes achter textiel verborgen te houden.”

“Daar loop ik niet mee buiten, mevrouw.”

“O nee? Ik geloof er niets van. Jij bent een onbeschaamde del, wat zeg ik, een lellebel, een snol! Hier, pak aan!”

Beatrix had de zoom van het rokje omhooggeslagen en sloeg Carolien op haar blote billen. Ze sloeg niet erg hard, maar Carolien begon meteen te hijgen en te kreunen en over Beatrix haar dijen heen en weer te wriggelen, ik denk niet zozeer van de pijn maar om zich een beetje op te geilen. Haar billen kleurden niettemin al gauw aardig rood.

Op dat moment kwamen er drie schepen achter elkaar voorbij, waarop erg gelachen en geapplaudisseerd werd. Ik wuifde maar even, en hoopte van harte dat ze niet zouden aanleggen. Op de derde boot stond een vrouw met een camera, die meteen meerdere foto's maakte. Carolien zag het best maar wendde alleen haar gezicht af, waarschijnlijk om op YouTube niet herkend te worden.

Beatrix trekt er zich niets van aan en slaat in een stevige cadans door, langzamerhand ook wat harder. Ze onderbreekt alleen even om Caroliens slipje op haar dijen te trekken. Geleidelijk beginnen Caroliens kreten dringender te klinken en ze heeft ook de neiging zich van Beatrix haar dijen af te laten glijden, waar Beatrix haar streng tegen waarschuwt.

“Anders krijg je met een badborstel. Die heb je vast wel in huis.”

Maar dan duwt Beatrix Carolien zelf van haar schoot.

“Ik moet even plassen. Je hebt zo tegen mijn blaas gedrukt.”

Nu wordt Carolien echter zenuwachtig.

“Nee, mevrouw, sorry, dat kan echt niet, ik kan u niet toelaten in mijn huis.”

“Wat krijgen we nu? De brutaliteit! Moet ik het dan soms in mijn broek doen? Of daarlangs laten lopen?”

“Nee, alstublieft, niet naar binnen. Gaat u dan maar even in de tuin zitten.”

“Hier, in het openbaar? In mijn blote kont?”

“Daar achter dat struikje kan het wel even. We zijn toch meisjes onder elkaar, nietwaar?”

"Geen sprake van", zei Beatrix vastberaden, en zonder zich verder iets van Carolien aan te trekken liep ze het huisje in.

"Wat is het probleem?", vroeg ik aan Carolien. Die antwoordde niet rechtstreeks.

“Ze is wel heel erg kordaat, is het niet?”

“Ja, dat mag je wel zeggen. Maar die klappen op je bips vond je duidelijk wel leuk. Je had van tevoren trouwens al rode billen. Dat hele gedoe met die lingerie, is dat niet ook een vorm van SM?”

“Ja, ik denk het wel. Ik heb binnen nog allerlei spullen en ik ben bang dat uw vriendin die vindt.”

“O vast. Die is helemaal niet naar de WC, die is gewoon aan het rondsnuffelen.”

Op dat moment kwam Beatrix alweer naar buiten, triomfantelijk zwaaiend met wat een lange houten peddel bleek te zijn, met allemaal ronde gaatjes erin. "O nee", kermde Carolien. "O ja", was het antwoord, "en trek dat rokje nu ook maar uit, moppie, dat zul je nu even niet nodig hebben."

Carolien zei geagiteerd dat het leuk was geweest, heel leuk, dankuwel, dankuzeer, maar dit ging haar echt te ver, ze moest ons nu vriendelijk verzoeken om door te varen. Op dat soort situaties zijn wij voorbereid. Beatrix legde de peddel neer op de tuintafel, en voor Carolien het wist hadden we haar allebei bij een arm gepakt. Het was nu geen kunst om haar schortje los te knopen en haar het rokje uit te trekken. Ik trok wel haar slipje omhoog, want ze stond ten slotte in een publiekelijk zichtbare tuin, en er kwam inderdaad alweer een boot voorbij, van waar echter geen teken van waarneming kwam.

We drukten Carolien op haar buik op de tuintafel, Beatrix nam ook de tweede arm van mij over, en hield haar op haar plaats door van de andere kant van de tafel beide armen stevig vast te houden. Ik pakte de peddel en gaf haar het eerste voorzichtige klapje, waarop ze meteen met een luid "au au" reageerde. Ze riep ook nog steeds dat ze er mee ophield, dat we weg moesten gaan, en zo voort en zo verder.

“Nu ga je echt een lesje krijgen, meisjelief. Je mag om te beginnen de klappen tellen, die van daarnet was nummer twee. Na elke klap zeg je het nummer en voeg je eraan toe:

‘ik ben een del, ik ben een lellebel, ik moet op mijn bips hebben’. Begin maar.”

Dat verdomde ze natuurlijk eerst, en dus sloeg ik een paar keer snel achter elkaar zo hard als ik kon. Nu schreeuwde ze als een mager varken en wist ze niet hoe snel ze moest gehoorzamen.

“Au, au, au. Drie. Ik ben een del, ik moet op mijn bips hebben. Au, au, au, au. Vier. Ik ben een del, ik moet op mijn bips hebben.”

“Je vergeet de lellebel. We beginnen weer bij nummer drie.”

Ik sloeg inmiddels niet zo hard meer, maar toch hard genoeg om haar steeds te laten schreeuwen en te laten spartelen met haar benen. Diverse passanten vonden het allemaal dolvermakelijk en het commentaar was niet van de lucht.

Pas na dertig klappen hield ik op. Caroliens billen waren inmiddels dieprood gekleurd, met hier en daar een blauwgrijze glans. Terwijl Beatrix haar nog steeds bij haar polsen vasthield, ging ik ook eens binnenkijken.

Het was er een onbeschrijfelijke bende, met een afwas van dagen op het aanrecht. Overal op de vloer en op de meubels lagen vrouwenkleren, meest lingerie. In een hoekje vond ik nog meer slagwerktuigen, van hout en van leer. En op een tafel stond een geopende koffer, met daarin allerlei andere interessante voorwerpen. Hand- en voetboeien in diverse soorten en maten, dildo's en vibrators, zelfs een strap-on dildo.

Ik zocht een lange ketting uit die eindigde in twee klemmen, en een paardenzweepje. Voor de zekerheid nam ik ook de sleutel van de achterdeur mee. Toen ik met die spullen buitenkwam, stonden Carolien en Beatrix bij het rekje met wasgoed. Beatrix had een zwarte string uitgezocht en was bezig Carolien te overreden het slipje wat ze nu droeg daarvoor te verwisselen.

"En doe die bh ook maar uit", voegde ik eraan toe, "die zit nu in de weg." Ik moest vervolgens Carolien wel dreigen haar nog dertig klappen met de peddel te zullen geven voor ze erin toestemde dat ik die beide klemmen met de lange ketting eraan op haar tepels zette. Binnen had ik een cd-speler zien staan, en toen ik daar nog even ging kijken vond ik ook al gauw een heel geschikte cd: Carmina Burana van Carl Orff. Ik begon bij nummer 15, die prachtige languissante sopraan-aria. Ik zette de muziek luid aan en liet de deur open staan.

Carolien had de bedoeling al begrepen.

“Precies, dansen. Het idee is dat je die ketting om je heen laat zwieren, zo hoog mogelijk, tegen je schouderbladen aan.”

Het hielp om haar aan te sporen met de zweep, zowel op haar billen als op haar schouders, waarbij ik goed oppaste om niet die ketting te raken. Blijkbaar viel de trekkracht van de ketting aan haar tepels nog wel mee, want ze liet zich inderdaad tot een wilde dans opzwepen.

Er kwamen niet zo veel schepen meer voorbij, blijkbaar omdat het lunchtijd was, maar de aanmoediging van de schepen die wel passeerden was groot. Het was ook een fraai gezicht, dat mollige lichaam in die prachtige kousen, met de billen bloot, een bobbeltje onder het slipje, en de ketting zwierend aan de tepels.

Toen het stuk afgelopen was, ging ik weer naar binnen om de cd-speler uit te zetten, en op de terugweg nam ik een lange riem en twee handboeien mee. Ditmaal weigerde Carolien weer pertinent om mee te werken.

“Als jullie me vastgebonden hebben kunnen jullie alles met me doen wat jullie willen. Dat wil ik beslist niet. Wat jullie doen is allang huisvredebreuk, en dan komt er ook nog vrijheidsberoving bij.”

Daar moesten we hartelijk om lachen.

“Daar hebben wij geen verstand van, schat, we zijn geen juristen.”

Ook ditmaal overmeesterden we haar met gemak, en al gauw stond zij onder een grote zijtak van een lindeboom, op haar tenen, haar armen vastgemaakt aan de handboeien boven haar hoofd, nog steeds met die ketting aan haar tepels. Beatrix trok haar het slipje uit dat ze haar net nog had aangeprezen. Daar protesteerde zij hevig tegen, en ik kon haar geen ongelijk geven. Dit was echt openbare schennis van de eerbaarheid. Ik pakte daarom het witte schortje dat we haar eerder hadden afgenomen en bond haar dat voor om daarmee haar 'schaamdeeltjes' te bedekken. Nu kon Beatrix op haar knieën voor Carolien gaan zitten om onder het schortje met gezegde deeltjes te spelen, terwijl ik aan de oever ging staan om te waarschuwen voor aankomende boten.

Beatrix had in no time het piemeltje in staat van erectie gebracht, maar daarna trok ze zich terug. Ze ging voor Carolien staan draaien met haar borsten en haar heupen, wipte nu eens haar bikinitopje op, en trok dan weer haar slipje over haar billen naar beneden. Prick-teasing, daar is ze echt een meester in.

Er kwamen nu drie bikinimeisjes in kano's voorbij. Die lachten niet, maar lieten wel even hun peddels rusten om goed te kijken wat er allemaal gebeurde. Beatrix tilde Caroliens schortje op en dat leverde toch een klein applausje op.

Ik sneed intussen van een jong berkenboompje dat in de tuin stond een paar lange takken af, en daarmee gingen we nog eens Caroliens billen, bovenrug en dijen bewerken. We sloegen om de beurt. Daar waren we mee bezig toen een enorm lawaai op het water de komst van een groot schip aankondigde. Dat bleek een rondvaartboot te zijn. De opvarenden stonden eerst allemaal op het dek naar de andere kant van het water te kijken, maar iemand kreeg ons in de gaten en alarmeerde de rest. Geschater, applaus, getoeter, camera's en camcorders in volle actie. Ook de stuurman had ons blijkbaar gezien want de boot minderde sterk vaart. Beatrix en ik sloegen zo hard als we konden, terwijl Carolien probeerde niet te hard te schreeuwen. Op een gegeven ogenblik werd de pijn haar toch te machtig, zodat ze zich omdraaide en haar toegetakelde bips aan de passanten liet zien. Gejuich en luid getoeter van de stuurman.

Toen het schip eenmaal voorbij was, leek het me toch verstandiger Carolien los te maken. Iedereen heeft tegenwoordig een mobieltje bij zich en de politie is zo gebeld. En dit was toch wel op of over het randje van schennis. Carolien vluchtte als een haas naar binnen, maar omdat ik die sleutel bij me had kon ze niet verhinderen dat wij achter haar aankwamen.

Ik gaf haar een half uur om de afwas te doen, "en anders zwaait er wat". Beatrix en ik schonken onszelf nog een kopje koffie in, en Beatrix haalde de laatste tompouce uit de koelkast. Hoe verstandig het van mij was geweest Carolien naar binnen te halen bleek al meteen: er kwam een politieboot langsvaren. Carolien was gelukkig van buiten niet te zien, en Beatrix had op mijn dringend advies zelfs een strandjurkje van Carolien aangetrokken. Beatrix en ik wuifden, de agenten wuifden terug en voeren door.

Toen de afwas klaar was, hielden wij Carolien aan het werk. We lieten haar de keuken netjes opruimen en alle kleren naar de slaapkamer brengen. Daarna moest ze, met alleen een wit hemdje aan, de vloer dweilen. Daarbij gaf ik haar aanwijzingen met behulp van het zweepje. Vervolgens kleedden we haar aan als "vuile meid", met slonzige kousen, dito jarretelgordel en bh, een kapje over haar hoofd, alles wit, en een wijd, zwart rokje met een wit schortje. Buiten stond een kennelijk onlangs nog gebruikte barbecue, waaruit ik as haalde die ik in flinke vegen over haar blote lijf smeerde. Zo lieten we haar het straatje achter het huis schrobben. Het woei inmiddels behoorlijk en dat rokje had de neiging voortdurend op te waaien, zodat ik haar voor de zekerheid toch maar het kleinste slipje liet aantrekken dat ze in huis had. Ook deze activiteit had weer veel succes bij passanten.

Onder aansporing van het zweepje had Carolien zich in de zon en de wind behoorlijk in het zweet gewerkt. Beatrix constateerde dat ze stonk en gewassen moest worden. We lieten haar de drie emmers die in het huis te vinden waren met koud water vullen en naar het grasveld brengen. Voor het eerst sinds uren protesteerde ze weer, maar ook nu trokken wij ons daar uiteraard niets van aan. Ze moest nu alle kleren uittrekken en kreeg een strandrokje aan van maar 20 centimeter textiellengte dat haar billen ook nog geheel bloot liet. Terwijl er juist een grote cruiser passeerde, goot Beatrix een van de emmers over haar leeg, wat bij de opvarenden op die cruiser andermaal tot gejuich en applaus leidde. Carolien schreeuwde ongegeneerd, wat de feestvreugde sterk verhoogde.

Beatrix en ik pakten allebei een stuk zeep en begonnen haar in te zepen, natuurlijk ook onder dat rokje. Al gauw was ze verpakt in een coating van witte zeep. Nu moest het dan maar even: rokje uit, met de rug naar het water, en afgespoeld met die twee emmers die Beatrix en ik langzaam over haar uitgoten.

Op dat moment kwamen de drie bikinimeisjes weer voorbij in hun kano's, nu van de andere kant. Ze lieten hun peddels weer rusten en bekeken het schouwspel op hun gemak.

"Waarom doen jullie dat allemaal met hem?", vroeg een van de meisjes.

“Omdat wij dat leuk vinden. Jij niet?”

“En waarom laat hij dat allemaal met zich doen? Vindt hij dat ook leuk?”

“Geen idee, maar ik zal het hem vragen. Nee, hij vindt het niet leuk, zegt hij. Zijn bips doet zeer en dat water is heel erg koud. Maar hebben jullie soms ook zin om een beetje met hem te komen spelen?”

"Carolien" draaide zich nu met een ruk om, de beide handen voor zijn geslachtsdelen. "Geen sprake van", zei hij fel, “jullie blijven van mijn erf af, begrepen?"

Ik pakte de peddel met de gaatjes op, die ik daar op het gras had gelegd en gaf hem uit alle macht een paar klappen op zijn billen.

“Nu nodig jij die meisjes allervriendelijkst uit, Carolien, om aan wal te komen, anders binden we je weer vast aan de boom en krijg je honderd klappen met de peddel. Wat zeg ik, met de cane die ik binnen ook heb zien liggen.”

“Maar...dit wordt echt te gek.”

PETS, PETS.

“Oké, mevrouw Julia. Lieve juffrouwen, als jullie mee willen komen doen, zijn jullie van harte welkom.”

“Dank u wel, sorry: dank je wel. En wat mogen wij dan met jou komen doen?”

“Nou, eh, kijken. Een glaasje limonade drinken.”

“Mogen we je ook op je billen slaan?”

“O nee, zeker niet. Au, au, au! Een heel klein beetje misschien.”

“Mogen wij ook zien wat je achter je handen houdt?”

PETS, PETS.

"Vooruit, schiet op", zei ik, "leg die handen in je nek."

“En mogen wij daar dan misschien ook aanzitten?”

“Nee, au, au, ik zei nee, au, au, au, nou goed dan, als je het heel voorzichtig doet.”

De meisjes meerden hun kano's aan de beschoeiing af en klommen aan wal.

“Pak hem maar vast bij zijn armen en maak hem maar vast aan die boom daar. De boeien hangen er nog.

“Dat is gemeen, ik zou niet geboeid worden als ik ze uitnodigde.”

Daar wist Beatrix wel raad mee.

“Nou of die uitnodiging vriendelijk genoeg was, Carolien, daar valt over te twisten. Maar bovendien bega je een elementaire drogreden. Als je ze niet uitnodigde zou je geboeid worden en met de cane krijgen. Daaruit volgt niet dat als je ze wel uitnodigt je niet geboeid wordt. Of niet met de cane krijgt. Dat laten we nog even in het midden. Je ziet, ik heb dan wel geen verstand van recht, maar wel van logica. Ga je gang, dames.”

Die meisjes waren vast niet minder sterk dan wij, maar ze durfden niet zo goed, en hij verzette zich hevig. Beatrix moest een handje helpen om hem weer op zijn plaats onder die boom te krijgen, nu dan toch echt helemaal naakt, en nog nat van de wasbeurt. Het bikinimeisje dat zojuist het woord had gedaan ging onmiddellijk op haar knieën voor hem zitten en begon meteen aan zijn 'schaamdeeltjes' te friemelen. Hij probeerde vergeefs zich daaraan te onttrekken.

Het meisje riep haar vriendinnen op zich een beetje wulps te bewegen om hem wat meer in the mood te krijgen. Dat deden ze, ze deden zelfs allebei hun bovenstukje uit en wiebelden met hun borsten vlak voor zijn gezicht. Kennelijk hielp dat, en hoe! Het meisje dat op haar knieën voor hem zat nam het nu voor hem uitstekende gevaarte in haar mond. Al na een minuutje begon hij zacht te hijgen. Meteen trok ze zich terug.

Haar beide vriendinnen hadden intussen in het gras de berkentakken gevonden waarmee Beatrix en ik hem ook al bewerkt hadden en begonnen hem daarmee opnieuw op zijn billen te slaan. Hij jankte en sprong heen en weer en zijn erectie was, voor de tweede maal die middag, al gauw weer verdwenen.

Beatrix kwam uit het huisje naar buiten. Ze had haar bikinislipje uitgetrokken en in plaats daarvan een leren broekje aangetrokken waarop van voren die strap-on dildo was bevestigd. Ze ging achter Carolien staan die nerveus naar haar omkeek.

“Wilt u alstublieft op uw tenen gaan staan, juffrouw? Ik zou graag even uw bips willen penetreren, en dan gaat dat wat makkelijker.”

Carolien ging niet op het verzoek in maar kneep haar billen juist zo stevig mogelijk samen. Maar Beatrix had ook de bewuste cane bij zich, een flexibele rotanstok van ongeveer een meter lang. Daarmee haalde ze een paar keer flink uit over zijn billen; je zag de striemen onmiddellijk opwellen in zijn huid. En nu koos hij eieren voor zijn geld, ging op zijn tenen staan en stak zijn billen omhoog. Beatrix trok ze uit elkaar, plaatste haar dildo op zijn kontgaatje en duwde het voorwerp energiek naar binnen.

Carolien jammerde dat dat heel pijnlijk was en haar sluitspier zou openscheuren, maar Beatrix was al binnengedrongen. Ze zette snel de batterij aan waardoor een zacht gesnor hoorbaar werd, wat Caroliens gejammer verhevigde. Met haar benen wijd uiteen maakte Beatrix krachtige neukbewegingen met haar bekken, waardoor ze de dildo steeds dieper naar binnen dreef.

Eindelijk had ze er genoeg van. Ik vond dat Carolien nu wel even respijt had verdiend en maakte haar los. Ze rende meteen naar haar huis, maar ze kon dat nog steeds niet afsluiten. Ik beval nu Beatrix onder de lindeboom te gaan staan, ontdeed haar van de strap-on dildo, en deed haar boven haar hoofd de handboeien aan. Daarop gaf ik de bikinimeisjes toestemming haar eens flink af te ranselen, dat had ze langzamerhand wel verdiend. De meisjes begonnen haar aarzelend met de berkentakken te slaan. Kennelijk wisten ze met de situatie geen raad, temeer niet omdat Beatrix hen met hel en verdoemenis bedreigde.

“Luister eens, Beatrix, wie is hier de baas, jij of ik?”

“Dat weet je best, Julia, jij natuurlijk.”

“Ja, ik weet het wel, maar die meisjes weten het nog niet. Als ik hen toestemming geef jou af te ranselen, mogen ze dat dat doen of niet?”

“Ja, Julia, dan mogen ze dat.”

“Oké, dan vraag je hen nu allerbeleefdst of ze jou op je billen willen slaan, liefst zo hard mogelijk.”

Dat was moeilijk voor haar, maar ze gehoorzaamde.

“Lieve meisjes, ik heb naar gedaan tegen die arme Carolien, en ik heb te veel in mijn nakende niksie rondgerend. Daarom moet ik op mijn bips hebben. Zouden jullie zo vriendelijk willen zijn om mij flink te straffen?”

Nu verdween de aarzeling en de meisjes kregen er zichtbaar plezier in, temeer daar Beatrix mekkerde en krijste dat het een lieve lust was. Ik moest ze zelfs afremmen, en gaf hen geen toestemming om de cane te gebruiken. Het liep inmiddels tegen de avond en er kwamen geen boten meer voorbij. Dat was maar goed ook.

Carolien kwam weer naar buiten, in een fraai korsetje met kousen. Ik liet haar meteen het rokje uittrekken dat ze daar ook bij droeg, en gaf haar daarna toestemming Beatrix tien klappen met de cane te geven, en haar die te laten tellen. Dat vond Beatrix nog minder leuk.

Een van de meisjes had de tepelketting in het gras gevonden. Ze vroeg of dat heel pijnlijk was, zo'n ding aan je tieten.

“Probeer het maar eens. Of nee, laat Carolien het eerst maar even voordoen.”

Zoals ik al wist vond die dat niet zo erg. Sterker nog, ze maakte er een heel wulpse vertoning van, rond- en ronddraaiend door de hele tuin, de benen heffend en zichzelf op de billen slaand met twee eindjes hout. Ik maakte er meteen een wedstrijdje van wie van de drie meisjes dat het beste na kon doen, terwijl Beatrix nog stond te janken onder de lindeboom. Ik bepaalde dat Carolien zou vaststellen wie de winnares was. En de prijs? O ja, de winnares mocht dan Carolien berijden.

Zoals misschien te verwachten was koos Carolien niet degene die duidelijk de ketting het hoogst kon laten opzwieren, dat was het meisje dat haar al half gepijpt had, maar het meisje met de mooiste borsten en billen. Ik liet de meisjes de tuintafel naar een hoekje van de tuin brengen dat vanaf het water niet te zien was. Carolien moest op zijn rug op de tafel gaan liggen, met een kussen onder zijn hoofd. Hij had natuurlijk inmiddels al een pik als een paal. Het uitverkoren meisje wipte een been over hem heen en duwde de paal naar binnen.

"Rustig aan", zei ik, "anders komt hij veel te snel."

En ik sloeg het meisje met de cane op haar billen, wat haar echter alleen maar meer leek op te winden, ze kreeg een explosief orgasme. Zelfs te snel voor Carolien die zich beter had kunnen beheersen. Ik trok het meisje snel van hem af, en gooide het laatste restje koud water over zijn buikje. En zo liep hij voor de derde keer zijn orgasme mis.

Het werd nu tijd voor een kleine pauze, leek me. Ik maakte Beatrix los en vroeg Carolien om zich weer als dienstmeisje aan te kleden. Dat deed ze met kennelijk plezier. Ze koos weer een ander kostuumpje dan we die morgen hadden gezien, met onder de wijde rok een zichtbare petticoat met kant. Ik vroeg haar of ze genoeg eten in huis had voor ons allemaal; na enig overleg bleek dat neer te komen op uitsmijters en pannenkoeken.

Terwijl Carolien daarmee bezig was, gingen de meisjes eens proberen hoe het voelde om klapjes te krijgen, met de berkentakken, de paddel, het zweepje en de cane. Om de beurt ging er een op haar buik op de tuintafel liggen, terwijl de beide anderen de slaginstrumenten hanteerden. Ik liet mij intussen door Beatrix beffen.

Algauw was het eten gereed. We zetten de tuintafel weer op zijn plaats en lieten ons door Carolien bedienen. Een glaasje wijn verhoogde de feestvreugde. De meisjes konden niet nalaten onder Caroliens rokje te kijken, en stelden al snel vast dat ze daaronder niets aan had, waardoor ze weer vrijelijk met haar schaamdeeltjes konden spelen. En omdat ook het derde meisje appetijt had kwam Carolien eindelijk toch nog aan haar trekken.

Zo vermaakten wij ons de rest van de avond. Toen het begon te schemeren, liet ik Carolien een vuur stoken in de barbecue, waar de anderen gezellig naakt omheen konden dansen, om de beurt met de tepelketting aan hun tepels, en elkaar veel klapjes uitdelend. Toen het helemaal donker was, hoorde ik opeens een bekend geluid, en, ja hoor, daar kwam de rondvaartboot weer langs. De opvarenden stonden nu allemaal aan de goede kant. Luid gejuich, applaus, snorrende camcorders, getoeter van de stuurman.

Het was een waardig besluit van de dag.