Door: Corry Hartong
Datum: 01-05-2026 | Cijfer: 7.8 | Gelezen: 749
Lengte: Lang | Leestijd: 28 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Crossdressing, Gangbang, Pashokje, Spanking,
Lengte: Lang | Leestijd: 28 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Crossdressing, Gangbang, Pashokje, Spanking,
Een Bijzondere Klant In De Lingeriewinkel
De eerste klant die zich maandagmorgen al om tien uur meldt, dat was me nog niet eerder gebeurd. Op maandagmorgen doe ik mijn administratie, en dan kan ik net zo goed de winkel openhouden, er komt toch zelden iemand. Niet dat ik over klandizie te klagen heb. Mensen begrijpen niet hoe zich uitgerekend op het Kwinkeliersplein een lingeriezaak kan bevinden die goed loopt. Maar het is wel zo. Zestig jaar geleden dachten ze dat mensen graag zouden gaan winkelen op een groot leeg plein met moderne winkels en een gezellige parkeergarage. Niet dus. Maar bij mij komt een speciale klantengroep: dames van 40 tot 70 die hun man willen houden door er verleidelijk te blijven uitzien. Ze komen gericht naar mij toe, niet omdat ze toch al aan het winkelen zijn. En ze komen vooral omdat ik openhartig, om niet te zeggen vrijpostig advies geef: niet doen alsof je nog twintig bent, niet te hoerig, maar geraffineerd sensueel. Zulk advies krijg je online niet. En dan mag de aankoop ook wat kosten. Ook mijn etalage straalt dit uit: chique, sexy, beschaafd, en duur.
Deze klant was dichter bij de zeventig dan bij de veertig, maar het was geen vrouw. Dat zag je meteen omdat hij een baardje droeg. Hij was echter gekleed in een kort zwart jurkje met een rode bies. Fraaie witte nylons eronder. Ook dat had ik nog nooit meegemaakt.
“Wat ziet u er prachtig uit.”
“Dank u.”
“Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Ik ben op zoek naar een fraai corselet. Maar dan een dat zoveel mogelijk van de buik bloot laat, in elk geval de navel. Meer een bustier met lange jarretels, zeg maar. Hebt u dat?”
“Natuurlijk heb ik dat. Wat is de maat van mevrouw?”
“Het is niet voor een vrouw. Het is voor mezelf.”
“O, wat leuk. En wat bijzonder dat u daarvoor uitkomt. Mag ik u vragen waarom u zulke aankopen niet online doet?”
“Nou, als u dat echt interesseert, in de eerste plaats omdat het spannender is zoiets in de winkel te kopen. Het is al bijzonder dat u zo spontaan reageert. En in de tweede plaats omdat je het artikel dan kunt passen. Wat je online koopt past vaak niet.”
“Sorry, maar ik vrees dat u een corselet niet kunt passen. Om hygiënische redenen, begrijpt u?”
“Maar ik heb me zojuist helemaal van top tot teen gewassen.”
“Nou, OK, dan zal ik voor u een uitzondering maken. U bent in alle opzichten een bijzonder geval. Ik zal eens even gaan kijken wat ik in de aanbieding heb.”
Ik verdacht hem ervan dat het hem alleen om dat passen te doen was, dat hij meerdere artikelen zou uitproberen en dan zonder iets te kopen weg zou gaan. Daarom beperkte ik mij tot twee items: iets zwarts en iets zwart-met-roods, omdat hij van die kleuren leek te houden. Dat tweede corselet was uitgesproken sexy, inderdaad meer een bustier met jarretels. Dat bleek precies te zijn wat hij zocht.
Ik wees hem het pashokje.
“Neemt u rustig de tijd. Er komt toch niemand.”
“Daar hoopte ik al op.”
En hij was inderdaad wel twintig minuten bezig, blijkbaar paste hij toch ook dat zwarte corselet, en bewonderde hij zichzelf uitgebreid in de spiegel. Ik hoorde dat hij met een mobieltje foto’s maakte.”
“Lukt het allemaal?”
“O zeker. Kijkt u zelf maar.”
Na enige aarzeling trok ik het gordijn voor het hokje weg. Hij had het zwart met rode corselet aan, en verder alleen zwarte kousen. Hij stond rechtop, met zijn handen tegen zijn schouders.”
“Staat het mij?”
“O zeker. Maar je had wel je slipje aan mogen houden.”
“Ik draag nooit een broekje.
“O, is dat zo? Is het daarom zo spannend om naar een lingeriewinkel te gaan? Ik geloof dat ik de mattenklopper maar eens ga halen.”
“Als dat zou kunnen.”
“O, ben jij er zo één. Draai je eens om.”
En, inderdaad, zijn billen waren behoorlijk rood gekleurd.
“Sla je je zelf, of doet een ander dat?”
“Ik doe het zelf.
“Nou, dan zul je merken dat het heel anders is als een ander slaat. Om te beginnen sla ik vast veel harder. Ik ben namelijk echt boos. Ik heb wel eens meer een piemel gezien, maar ik houd er niet van daarmee onverwacht geconfronteerd te worden. Weet je wat, ga jij maar eens op je buik op de toonbank liggen om je zonden te overdenken. Je benen wijd uiteen, je bips omhoog. Dan ga ik even die mattenklopper halen.”
“Maar… er kan toch een klant komen?”
“Zoals ik al zei, die kans is klein. En je vindt het kennelijk niet erg om zonder ‘broekje’ gezien te worden.”
Hij liep zwijgend naar de toonbank, terwijl ik het magazijn indook. Ik wist precies waar die mattenklopper hing, maar het leek me een goed idee om hem even te laten wachten.
Toen ik weer in de winkel kwam lag hij braaf in de voorgeschreven houding op de toonbank. Hij leunde zelfs op zijn tenen om zijn billen wat omhoog te kunnen steken.
“Je krijgt om te beginnen vijftig klappen van me, daarna zien we wel weer verder. Je moet de klappen tellen.”
Ik realiseerde me nu pas dat ik hem was gaan tutoyeren toen ik zijn piemel zag. Ik sloeg behoorlijk hard, niet omdat ik zo boos was maar omdat het me een machtsgevoel gaf. Altijd maar dienstvaardig voor die oude trutten, nu kon ik me eens lekker uitleven. Hij deed blijkbaar zijn best om geen geluid te maken maar aan zijn stem bij het tellen kon je toch goed horen dat het pijn deed. Hij probeerde ook zo min mogelijk te bewegen, maar ook dat lukte steeds minder goed.
“Met je buik op die toonbank blijven liggen, hoor, anders beginnen we opnieuw.”
En toen kwam er toch opeens iemand binnen, een van mijn beste klanten, barones Godelieve van H tot L. Ze was ongetrouwd, ook niet op zoek naar een partner, maar kocht toch altijd de meest chique lingerie.
“Maar Suze, wat krijgen we nu? Wat is hier aan de hand?”
“O, hij deed alsof hij een corselet wilde kopen, maar de bedoeling was alleen om mij in het pashokje zijn piemel te laten zien.”
De man op de toonbank protesteerde, maar wat hij zei was niet te verstaan.
“En, was die de moeite waard.”
“Nou nee, niet bepaald niet, die piemel stelde niet veel voor.”
“Nou, dan is het niet wat ze een potloodventer noemen. Maar je hebt gelijk dat je zelf met hem afrekent. Als je de politie belt, staat hij binnen een uur weer op straat. Vind je het erg als ik even meedoe?”
Weer protesteerde de man. Hij kwam nu zelfs overeind.
“Ik heb die mevrouw helemaal niets misdaan.”
“Mij wel, dat geef je dus toe.”
Mevrouw van H stelde vast dat ’s mans piemel inderdaad weinig om het lijf had.
“Ik heb eigenlijk in mijn hele leven nog nooit zo’n klein snikkeltje gezien.”
Ik vroeg maar niet hoeveel ze er dan wel gezien had, maar wendde me weer tot de man.
“Nu ben je overeind gekomen, dus we beginnen van voren af aan. Maar ik moet dan voor mevrouw hier even een extra slaghoutje zoeken. Ga maar weer gauw op je buikje op die toonbank liggen.”
Intussen sloot ik nu voor alle zekerheid toch maar de winkel af, en vervolgens liep ik naar het pashokje om zijn kleren te pakken, het jurkje, een jarretelgordel en een push-up bh. Hij sprong weer overeind.
“Wat doet u daar? Daar mag u niet aankomen.”
“Die ga ik even netjes opbergen zodat je niet opeens wegloopt als de klapjes te hard worden.”
“Maar dat mag u niet doen. Dat is vrijheidsberoving.”
“Nee hoor, ik bind je toch niet vast? Je kunt nog steeds weglopen als je wilt. ten slotte heb je die kleren zelf geheel vrijwillig uitgetrokken in aanwezigheid van een vrouw die je totaal niet kent. En nu gauw weer gaan liggen, anders worden het tweehonderd klappen.”
Ik had nog op meer tegenstand gerekend, maar hij gehoorzaamde braaf. Terwijl ik het magazijn inliep zag ik dat de barones zijn billen bevoelde.
Ik maakte ditmaal haast, maar ik wist ook nu wat ik nodig had: een broodplank uit de keuken, en een badborstel uit de badkamer. Toen ik terugkwam in de winkel, lag hij nog netjes op zijn plaats en de barones aaide nog steeds over zijn billen.
“Lekker warm zijn die billetjes al.”
Ik gaf haar de badborstel. Ik weet toevallig dat zij linkshandig is, dus liet ik haar links van hem staan. Zelf stelde ik me aan de andere kant op.
“We slaan om de beurt. Honderd klappen dus. Je mag ze weer tellen.
“Dat is niet eerlijk, het zouden er vijftig zijn.
“Vijftig per vrouw. Om te beginnen, heb ik trouwens gezegd.
“Ik weet iets leuks”, zei Godelieve. “Na elke vijf klappen moet hij zeggen:
‘Ik ben een boef, ik laat mijn piemel zien, ik moet op mijn bips hebben.’ Als hij het niet doet slaan we gewoon door en dan tellen de klappen niet. Heb je dat begrepen, ventje?| “Laat het alvast maar eens horen”, voegde ik eraan toe.
“Ik ben het er niet mee eens. U hebt zelf het gordijntje van het pashokje weggeschoven.”
“Ja, op jouw verzoek. Maar je moet het helemaal zelf weten, hoor.”
“OK dan. Ik ben een boef, ik laat mijn piemel zien, ik moet op mijn bips hebben.
Tot mijn verbazing sloeg Godelieve harder dan ik, wat meteen aan hem was te merken. Hij bewoog veel meer dan eerst, op een gegeven moment schoof hij omhoog op zijn buik en trapte met zijn benen in de lucht. Wij stonden te dicht tegen de toonbank om daar last van te hebben, maar het betekende wel dat we telkens goed moesten mikken. Godelieve sloeg trouwens regelmatig bewust op zijn dijen. Hij maakte ook veel meer geluid dan eerst, na de eerste klappen na elke tel ‘au au’, later een doorlopend en steeds luider gekerm, zodat we steeds even moesten wachten op het getal.
Omdat hij zo met zijn benen bewoog, raakte Godelieve bij de 54e klap per ongeluk zijn ballen. Hij stiet een gebrul uit, schoot omhoog en begon door de winkel te dansen, met zijn handen op zijn billen. Hij liep zelfs naar de ingang, alsof hij wilde weglopen.
“Ik houd er mee op. Dit is niet leuk meer. Geef me mijn kleren, of in elk geval mijn autosleuteltje.”
Blijkbaar had hij desnoods naakt over het plein naar de parkeergarage willen rennen. Maar hij zag hij toch van af om de winkeldeur te openen.
“Tja, we zouden nu eigenlijk opnieuw moeten beginnen. Maar laten we het maar als een ongelukje beschouwen en gewoon doorgaan bij 55. Alleen wil ik dat je nu op je rug op de toonbank gaat liggen met je benen omhoog. Wacht, hier heb ik nog ergens een kussen voor onder je hoofd. Godelieve, wil jij dan zijn benen over zijn hoofd heentrekken en daar vasthouden? Dan komt zijn bips mooi omhoog en maak ik de klus af.”
Dat vond de barones niet zo leuk maar ze deed toch maar wat ik zei, het was ten slotte primair mijn feestje. Ik ging door met de klappen, hij bewoog nu vooral zijn bips, kreunde nog steeds flink maar toch iets minder. Bij de 60e klap moest ik hem herinneren aan zijn prevelementje, maar daarna niet meer. Zo haalden we de honderd. Zijn billen waren dieprood, hier en daar tegen asgrauw aan.
“Ik was een boef, maar zal nooit meer mijn piemel laten zien, want dan krijg ik op mijn bips.”
Die improvisatie deed me veel genoegen, want die bewees dat hij het spel toch nog steeds meespeelde.
“Ga nu maar even op je buik op de toonbank liggen, dan ga ik wat zalf halen voor die arme billetjes.”
Dat werkje liet ik aan Godelieve over die het blijkbaar plezier deed om zijn billen te bevoelen.
“OK, dan kun je je nu aankleden en afrekenen.”
“Sorry, mevrouw, dan moet ik even terug naar mijn auto om mijn pinpas te halen.
“O, je was dus inderdaad helemaal niet van plan geweest iets te kopen. Maar ik laat je natuurlijk niet weggaan met dat dure corselet. Trek dat maar gauw uit en je eigen spullen weer aan. Ik zal ze even pakken.”
Ik vroeg me af of we hem nog terug zouden zien. Het was intussen trouwens ook al wat drukker op het plein. Maar hij kwam wel degelijk terug, met een plastic tas bij zich, blijkbaar voor zijn aankoop. Godelieve stond op dat moment in het pashokje het zwarte corselet aan te passen dat hij had afgewezen. Ze opende zelf de gordijnen om het ons te laten zien. Wijs genoeg had ze daarbij wel haar slipje aangehouden. De man bewonderde haar zeer, wat haar zichtbaar veel genoegen deed. Ze probeerde meteen een afspraakje met hem te maken.
“Ik woon in het bos, in een vrijstaand huis. Als je vanavond om acht uur in lingerie aanbelt, zal ik je hartelijk ontvangen. Je hoeft geen slipje aan te hebben.”
“Dank u voor het aanbod, mevrouw, maar ik heb juist beloofd om mijn piemel niet meer te laten zien. Of mijn snikkel, zoals u het noemde. Bovendien slaat u te hard. Sorry.”
Dat was natuurlijk een impliciete uitnodiging aan mij.
“Je bent hier ook welkom hoor. Maar dan pas om twee uur vannacht. Dan zet je je auto weer in de parkeergarage, en kom je naakt naar de winkel. Echt spiernaakt, ook die piemel, die heb ik nu toch al gezien. Ik beloof je trouwens niet dat ik niet harder zal slaan dan vanmorgen.”
Hij reageerde daar niet op. Hij rekende zijn nieuwe corselet af en nam afscheid.
“Dames, bedankt. Het was me een waar genoegen.
Ik dacht niet dat ik hem ooit nog zou zien.
Maandagavond is voor mij het hoogtepunt van de week, dan ga ik vanaf 10 uur paardrijden. Waarschijnlijk is mijn manege de enige in Nederland die daar nog zo laat gelegenheid toe biedt, zomer en winter. Na afloop gezellig borrelen. De collega’s waren verbaasd dat ik ditmaal mijn rijzweepje mee naar huis nam dat ik anders in mijn kluisje laat liggen. Ze maakten er grapjes over: moet je je klantjes aansporen om wat meer spullen van je te kopen?
Toch wel een spannend moment toen ik om vijf over twee de parkeergarage uitkwam. Bij mijn huis niets te zien, zoals ik verwacht had. Maar toen meende ik toch beweging te zien bij de monumentale fontein die dertig jaar geleden op het plein geplaatst is om het wat op te vampen. Ik liep er met rustige pas naar toe, het rijzweepje op mijn rug.
“Kom maar tevoorschijn, hoor, ik heb je al gezien.”
En ja, daar verscheen hij, inderdaad spiernaakt, de handen voor zijn piemel.
“Je bent te laat, ik was bijna weggegaan.”
“Nu moet jij eens goed naar mij luisteren, ventje. Ik ben voor jou geen ‘je’, maar ’u’ en ‘mevrouw’. Commentaar op mijn gedrag is niet toegestaan. En doe die handjes maar weg voor je geslachtsdelen, want die heb ik toch al bewonderd. We gaan nu verder met je straf waar we vanmorgen gebleven zijn. Kom naar de voorkant van de fontein en steun met je handen op de rand van het bassin. Nee, niet zo gebocheld, een lekkere rechte rug maken. Wel de bips weer flink omhoogsteken. Mooi zo, die is alweer zo blank als de top der duinen.”
En meteen haalde ik uit met het zweepje. Hij schrok hevig, meer door de verrassing dan door de pijn.
Het was op dat plein, met amper tien graden en een beetje wind, behoorlijk koud.
Hij had zich natuurlijk iets heel anders voorgesteld: binnen in de winkel de mooiste lingerie uitzoeken om aan te trekken. Waarom ging ik zo tegen zijn verwachtingen in? Toen hij die morgen op zijn buikje op de toonbank lag had ik een bijzonder machtsgevoel gehad. Maar geleidelijk aan leek het me toe alsof ik wel in naam de baas was maar in feite de uitvoerder van zijn script. Inmiddels heb ik begrepen dat dit bekend staat als de paradox van SM. Ik was nu bezig de regie terug te pakken.
“De klappen tellen. Luider.”
“Maken we zo de buren niet wakker?
“Nee hoor, er zijn hier geen buren. Er woont niemand op het plein, behalve ik. We kunnen rustig onze gang gaan.”
Na de eerste tien klappen zei hij uit zichzelf:
“Ik moet wel een boef zijn, want ik krijg op mijn bips.”
“Deze poging tot ironie is geheel misplaatst. Daar krijg je twintig klappen extra voor. Dat worden er dus zeventig.”
Ik sloeg niet alleen op zijn billen maar ook op zijn dijen. Omdat ik hem zijn benen liet spreiden kon ik ook de binnenkant van die dijen raken, en dat scheen hem het meeste pijn te doen. Maar die extra twintig klappen gaf ik hem op zijn bovenrug.
“En nu weet ik nog wat leuks. Kijk, hier pal voor mijn winkel staat een fancy lantaarnpaal. Spring omhoog en sla je benen daar omheen. Goed zo. En trek jezelf nu omhoog, telkens met je benen om die paal heen.”
Maar zoveel kracht had hij niet of niet meer in zijn armen. Daar wist ik iets op. Tegen de pui van mijn winkel stond mijn fiets. Die zette ik tegen de paal.
“Klim op de bagagedrager en probeer het dan nog eens.”
Dat lukte. Het hielp dat hij zijn dijen net boven een richel in die paal kon slaan, dat gaf hem precies de steun die hij nodig had.
“Wacht even, dan haal ik de mattenklopper uit de winkel.”
“O nee hè. Die vreselijke mattenklopper. Heb ik nog niet genoeg slaag gehad?”
“Nee dus.”
Omdat zijn bips inmiddels alweer zo toegetakeld was sloeg ik niet al te hard. Toch kreunde hij weer stevig. Na iets meer dan twintig klappen liet hij zich van de paal afglijden.
“Sorry, het ging echt niet meer.”
“Dan heb ik nu een leuk werkje voor je. Ik heb ruzie met de glazenwasser, die rekent veel te hoge prijzen. Het kan me ook niet schelen hoe de ramen op mijn woonverdieping eruitzien, maar de etalageruiten moeten spic en span zijn. En dat ga jij nu eens leuk voor mij doen. Ik heb alles al achter de deur klaarstaan: drie emmers met water, spons en zeem. En glasreiniger. Ik kom achter je staan met de zweep zodat je niet begint te slabakken.
“Sorry, mevrouw, hier haak ik af. Ik laat me niet als onbetaalde arbeidskracht gebruiken. Vanmorgen was het veelbelovend, maar nu gaat het helemaal de verkeerde kant op.”
Ik begreep dat nu toch een aanpassing nodig was.
“OK. Ik heb inderdaad iets overgeslagen. Voor je aan het werk gaat, mag je eerst in de winkel passende lingerie uitzoeken. Maar ik ben er wel een beetje vies van om een vent mijn mooiste corsetten aan te laten trekken die waarschijnlijk de hele dag heeft lopen masturberen. Dus ga ik je eerst wassen. Hup, de fontein in.”
Het was een heel spannend moment, hij aarzelde flink. Maar toen gehoorzaamde hij toch, hij klom over de rand van het bassin en ging in het water staan dat tot halverwege zijn dijen reikte. Ik haalde intussen uit de winkel een stuk zeep en de hem al bekende badborstel, nu voor een ander doel. Maar juist op dat moment zag ik uit mijn ooghoek een politieauto het plein opdraaien.
“Politie!”, riep ik, “Vlug! Onder water.”
Hij begreep de urgentie, liet zich op zijn knieën vallen, draaide zich op zijn rug en ging zo liggen dat alleen zijn gezicht nog boven het water uitkwam. Ik liep rustig terug naar de winkel. Van daaruit zag ik de auto weer vertrekken.
Nu was hij in elk geval van top tot teen nat, dus ik kon hem helemaal inzepen en afrossen met de badborstel. In dat tamelijk koude en winderige weer rilde hij als een juffershondje. Dus nam ik hem snel mee naar binnen waar hij zich kon afdrogen. En nu kon hij het snoepgoed in de snoepwinkel gaan uitzoeken. Ik lichtte hem voor over de mogelijkheden. Tot mijn verbazing koos hij niet de meest chique spullen. Het werd uiteindelijk een tamelijk eenvoudige push-up bh, die wel zijn tepels bloot liet, een toch wel rijke jarretelgordel die ook weer zijn navel liet zien, en bijpassende kousen met een fraaie boord. Al met al waren we hier ruim een half uur mee bezig.
En nu was hij toch bereid om mijn etalageruit te wassen. Hij deed dat verbazend handig en efficiënt, kennelijk had hij het meer gedaan. De zweep kwam er niet aan te pas.
“OK, dan krijgen wij nu voor vannacht de finale. Je hebt nu zulke mooie spullen aan, ik ga je in de etalage te pronk zetten.”
“Maar als die politieauto terugkomt?”
“Dan zien ze nog niets. Agenten kijken niet in lingeriewinkels.”
Ik had die middag in een seksshop een paar handboeien gekocht. Toen hij merkte dat ik hem daarmee tegen een stijl in de etalage wilde vastbinden, stribbelde hij weer hevig tegen. Zelfs toen ik hem beloofde dat hij de lingerie die hij aan had mocht houden, hielp dat niet. “Die kan ik zelf wel betalen.” Pas toen ik zei dat hij dan weg kon gaan en nooit meer terug hoefde te komen, liet hij zich overtuigen. En zo had ik hem toch waar ik hem hebben wilde, helemaal in mijn macht.
Die morgen had ik hem al gevraagd wat voor auto hij had. Een Tesla, toe maar. Ik liet hem nu in mijn etalage staan en wandelde rustig naar de parkeergarage. Er stonden maar een paar auto’s, die Tesla pikte ik er meteen uit. En zoals ik al verwachtte vond ik ook al snel zijn autosleuteltje, onder een van de achterbanden. Het machtsgevoel kwam nu helemaal terug. Ik kon met hem doen wat ik wilde.
Maar toen ik op het plein terugkwam, het begon al licht te worden, was het niet meer zo leeg als normaal. Er stond een groepje van vier meiden voor mijn winkel te joelen. Kennelijk kwamen die terug van een nachtje stappen. Ik wachtte een paar minuten in de hoop dat ze er genoeg van zouden krijgen en door zouden lopen, maar in plaats daarvan pakte de een na de ander haar mobieltje om foto’s te maken. De man had zich meteen om de stijl heen omgedraaid, zodat zijn gezicht en zijn piemel niet meer te zien waren, maar wel zijn dieprode billen en dijen. Maar ik begon me zorgen te maken dat die meiden de politie zouden inschakelen. Dit was niet direct de publiciteit waar ik behoefte aan had. Dus liep ik resoluut naar de winkel.
“Sorry, dames, ja, ik begrijp dat jullie verrast zijn. Dit is een straf, snap je. Ik heb hem vanmiddag betrapt terwijl hij in een pashokje gluurde. Daar stond een mevrouw in haar blootje die pardoes flauwviel. Zoals jullie zien heeft hij intussen al een flink pak op zijn bips gehad.”
“O, wat een stouterd. Echt een *MeToo gevalletje. En wat gaat u nu verder met hem doen, mevrouw?”
“Nou, als jullie dat leuk vinden wil ik hem nog wel een paar klapjes extra geven. Maar daar is één voorwaarde aan verbonden.”
“O. Wat dan?”
“Dat jullie al jullie kleren uittrekken. Wacht even, ik zal het uitleggen. Jullie hebben allemaal foto’s van hem gemaakt. Als die publiek worden kan ik mijn zaak wel sluiten. Dus moeten jullie mij beloven geen enkele foto op sociaal media te zetten of naar de krant te sturen. En als jullie eenmaal bloot zijn maak ik foto’s of een videootje van jullie zodat jullie je ook aan die belofte houden. OK?”
Daar moesten ze even over nadenken, en onderling beraadslagen.
“Het is wel akkoord, maar dan hebben wij ook een voorwaarde. Wij willen hem zelf slaan, op zijn bips, zoals jij dat noemt.”
Ik liet hen alle vijf naar binnen en vroeg hen zich uit te kleden. Nu had ik verwacht dat de man zich uit alle macht tegen mijn plannetje zou verzetten, maar dat deed hij niet. Tot mijn verrassing zag ik zelfs dat hij een erectie kreeg. Blijkbaar vond hij het een opwindend idee om het speeltje te worden van vier naakte meiden. Die zagen zijn piemel nu ook en klapten in hun handen. Ze begonnen zich nu inderdaad uit te kleden, maar ik moest flink optreden voor alle bh’s en slipjes echt uitgingen.
Nu moest ik zijn boeien losmaken om hem de winkel in te trekken. Maar onderweg rukte hij zich opeens los. Hij rende de winkel uit, in de richting van de parkeergarage. De meiden achter hem aan. Ik pakte mijn mobieltje en begon een opname.
Na een minuut of vijf kwamen ze al terug, vier blote meiden met een blote man, die zich nog steeds hevig verzette. Ik vroeg hen de man op zijn buik op de toonbank te leggen en maakte zijn handboeien vast aan een paar haken aan de achterzijde. En vervolgens deelde ik al mijn slagwapens uit, de mattenklopper, de broodplank, de badborstel en het paardenzweepje.
“Om de beurt slaan, alleen op zijn billen, zijn dijen en zijn bovenrug. Ieder van jullie in totaal vijf-en-twintig klappen, hij gaat ze zelf tellen. Ophouden zodra je bloed ziet, hij moet geen infectie krijgen. Ik zou daarom in het begin niet al te hard slaan. Wie zich niet aan de regels houdt krijgt van mij zelf op haar bips.”
“En als we aan de honderd toe zijn geef ik een klein feestje, met wijn voor iedereen die niet meteen zijn kleren aantrekt. Jullie mogen alle vier wel een gratis bh uitzoeken en aantrekken. Wat we met onze gast gaan doen? Eerst zijn arme billetjes insmeren met verzachtende zalf. Daarna mag hij voor ons een dansje doen met een ketting aan zijn tepels. En, o ja, daarna zal ik jullie leren hoe je een naakte man kunt melken, dat weten jullie vast nog niet. Precies, met je handen zo masseren dat hij gaat spuiten. Wordt misschien wat lastig omdat zijn bipsje nog pijn doet, maar als jullie tussendoor ook je mond gebruiken gaat het vast wel lukken.”
Deze klant was dichter bij de zeventig dan bij de veertig, maar het was geen vrouw. Dat zag je meteen omdat hij een baardje droeg. Hij was echter gekleed in een kort zwart jurkje met een rode bies. Fraaie witte nylons eronder. Ook dat had ik nog nooit meegemaakt.
“Wat ziet u er prachtig uit.”
“Dank u.”
“Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Ik ben op zoek naar een fraai corselet. Maar dan een dat zoveel mogelijk van de buik bloot laat, in elk geval de navel. Meer een bustier met lange jarretels, zeg maar. Hebt u dat?”
“Natuurlijk heb ik dat. Wat is de maat van mevrouw?”
“Het is niet voor een vrouw. Het is voor mezelf.”
“O, wat leuk. En wat bijzonder dat u daarvoor uitkomt. Mag ik u vragen waarom u zulke aankopen niet online doet?”
“Nou, als u dat echt interesseert, in de eerste plaats omdat het spannender is zoiets in de winkel te kopen. Het is al bijzonder dat u zo spontaan reageert. En in de tweede plaats omdat je het artikel dan kunt passen. Wat je online koopt past vaak niet.”
“Sorry, maar ik vrees dat u een corselet niet kunt passen. Om hygiënische redenen, begrijpt u?”
“Maar ik heb me zojuist helemaal van top tot teen gewassen.”
“Nou, OK, dan zal ik voor u een uitzondering maken. U bent in alle opzichten een bijzonder geval. Ik zal eens even gaan kijken wat ik in de aanbieding heb.”
Ik verdacht hem ervan dat het hem alleen om dat passen te doen was, dat hij meerdere artikelen zou uitproberen en dan zonder iets te kopen weg zou gaan. Daarom beperkte ik mij tot twee items: iets zwarts en iets zwart-met-roods, omdat hij van die kleuren leek te houden. Dat tweede corselet was uitgesproken sexy, inderdaad meer een bustier met jarretels. Dat bleek precies te zijn wat hij zocht.
Ik wees hem het pashokje.
“Neemt u rustig de tijd. Er komt toch niemand.”
“Daar hoopte ik al op.”
En hij was inderdaad wel twintig minuten bezig, blijkbaar paste hij toch ook dat zwarte corselet, en bewonderde hij zichzelf uitgebreid in de spiegel. Ik hoorde dat hij met een mobieltje foto’s maakte.”
“Lukt het allemaal?”
“O zeker. Kijkt u zelf maar.”
Na enige aarzeling trok ik het gordijn voor het hokje weg. Hij had het zwart met rode corselet aan, en verder alleen zwarte kousen. Hij stond rechtop, met zijn handen tegen zijn schouders.”
“Staat het mij?”
“O zeker. Maar je had wel je slipje aan mogen houden.”
“Ik draag nooit een broekje.
“O, is dat zo? Is het daarom zo spannend om naar een lingeriewinkel te gaan? Ik geloof dat ik de mattenklopper maar eens ga halen.”
“Als dat zou kunnen.”
“O, ben jij er zo één. Draai je eens om.”
En, inderdaad, zijn billen waren behoorlijk rood gekleurd.
“Sla je je zelf, of doet een ander dat?”
“Ik doe het zelf.
“Nou, dan zul je merken dat het heel anders is als een ander slaat. Om te beginnen sla ik vast veel harder. Ik ben namelijk echt boos. Ik heb wel eens meer een piemel gezien, maar ik houd er niet van daarmee onverwacht geconfronteerd te worden. Weet je wat, ga jij maar eens op je buik op de toonbank liggen om je zonden te overdenken. Je benen wijd uiteen, je bips omhoog. Dan ga ik even die mattenklopper halen.”
“Maar… er kan toch een klant komen?”
“Zoals ik al zei, die kans is klein. En je vindt het kennelijk niet erg om zonder ‘broekje’ gezien te worden.”
Hij liep zwijgend naar de toonbank, terwijl ik het magazijn indook. Ik wist precies waar die mattenklopper hing, maar het leek me een goed idee om hem even te laten wachten.
Toen ik weer in de winkel kwam lag hij braaf in de voorgeschreven houding op de toonbank. Hij leunde zelfs op zijn tenen om zijn billen wat omhoog te kunnen steken.
“Je krijgt om te beginnen vijftig klappen van me, daarna zien we wel weer verder. Je moet de klappen tellen.”
Ik realiseerde me nu pas dat ik hem was gaan tutoyeren toen ik zijn piemel zag. Ik sloeg behoorlijk hard, niet omdat ik zo boos was maar omdat het me een machtsgevoel gaf. Altijd maar dienstvaardig voor die oude trutten, nu kon ik me eens lekker uitleven. Hij deed blijkbaar zijn best om geen geluid te maken maar aan zijn stem bij het tellen kon je toch goed horen dat het pijn deed. Hij probeerde ook zo min mogelijk te bewegen, maar ook dat lukte steeds minder goed.
“Met je buik op die toonbank blijven liggen, hoor, anders beginnen we opnieuw.”
En toen kwam er toch opeens iemand binnen, een van mijn beste klanten, barones Godelieve van H tot L. Ze was ongetrouwd, ook niet op zoek naar een partner, maar kocht toch altijd de meest chique lingerie.
“Maar Suze, wat krijgen we nu? Wat is hier aan de hand?”
“O, hij deed alsof hij een corselet wilde kopen, maar de bedoeling was alleen om mij in het pashokje zijn piemel te laten zien.”
De man op de toonbank protesteerde, maar wat hij zei was niet te verstaan.
“En, was die de moeite waard.”
“Nou nee, niet bepaald niet, die piemel stelde niet veel voor.”
“Nou, dan is het niet wat ze een potloodventer noemen. Maar je hebt gelijk dat je zelf met hem afrekent. Als je de politie belt, staat hij binnen een uur weer op straat. Vind je het erg als ik even meedoe?”
Weer protesteerde de man. Hij kwam nu zelfs overeind.
“Ik heb die mevrouw helemaal niets misdaan.”
“Mij wel, dat geef je dus toe.”
Mevrouw van H stelde vast dat ’s mans piemel inderdaad weinig om het lijf had.
“Ik heb eigenlijk in mijn hele leven nog nooit zo’n klein snikkeltje gezien.”
Ik vroeg maar niet hoeveel ze er dan wel gezien had, maar wendde me weer tot de man.
“Nu ben je overeind gekomen, dus we beginnen van voren af aan. Maar ik moet dan voor mevrouw hier even een extra slaghoutje zoeken. Ga maar weer gauw op je buikje op die toonbank liggen.”
Intussen sloot ik nu voor alle zekerheid toch maar de winkel af, en vervolgens liep ik naar het pashokje om zijn kleren te pakken, het jurkje, een jarretelgordel en een push-up bh. Hij sprong weer overeind.
“Wat doet u daar? Daar mag u niet aankomen.”
“Die ga ik even netjes opbergen zodat je niet opeens wegloopt als de klapjes te hard worden.”
“Maar dat mag u niet doen. Dat is vrijheidsberoving.”
“Nee hoor, ik bind je toch niet vast? Je kunt nog steeds weglopen als je wilt. ten slotte heb je die kleren zelf geheel vrijwillig uitgetrokken in aanwezigheid van een vrouw die je totaal niet kent. En nu gauw weer gaan liggen, anders worden het tweehonderd klappen.”
Ik had nog op meer tegenstand gerekend, maar hij gehoorzaamde braaf. Terwijl ik het magazijn inliep zag ik dat de barones zijn billen bevoelde.
Ik maakte ditmaal haast, maar ik wist ook nu wat ik nodig had: een broodplank uit de keuken, en een badborstel uit de badkamer. Toen ik terugkwam in de winkel, lag hij nog netjes op zijn plaats en de barones aaide nog steeds over zijn billen.
“Lekker warm zijn die billetjes al.”
Ik gaf haar de badborstel. Ik weet toevallig dat zij linkshandig is, dus liet ik haar links van hem staan. Zelf stelde ik me aan de andere kant op.
“We slaan om de beurt. Honderd klappen dus. Je mag ze weer tellen.
“Dat is niet eerlijk, het zouden er vijftig zijn.
“Vijftig per vrouw. Om te beginnen, heb ik trouwens gezegd.
“Ik weet iets leuks”, zei Godelieve. “Na elke vijf klappen moet hij zeggen:
‘Ik ben een boef, ik laat mijn piemel zien, ik moet op mijn bips hebben.’ Als hij het niet doet slaan we gewoon door en dan tellen de klappen niet. Heb je dat begrepen, ventje?| “Laat het alvast maar eens horen”, voegde ik eraan toe.
“Ik ben het er niet mee eens. U hebt zelf het gordijntje van het pashokje weggeschoven.”
“Ja, op jouw verzoek. Maar je moet het helemaal zelf weten, hoor.”
“OK dan. Ik ben een boef, ik laat mijn piemel zien, ik moet op mijn bips hebben.
Tot mijn verbazing sloeg Godelieve harder dan ik, wat meteen aan hem was te merken. Hij bewoog veel meer dan eerst, op een gegeven moment schoof hij omhoog op zijn buik en trapte met zijn benen in de lucht. Wij stonden te dicht tegen de toonbank om daar last van te hebben, maar het betekende wel dat we telkens goed moesten mikken. Godelieve sloeg trouwens regelmatig bewust op zijn dijen. Hij maakte ook veel meer geluid dan eerst, na de eerste klappen na elke tel ‘au au’, later een doorlopend en steeds luider gekerm, zodat we steeds even moesten wachten op het getal.
Omdat hij zo met zijn benen bewoog, raakte Godelieve bij de 54e klap per ongeluk zijn ballen. Hij stiet een gebrul uit, schoot omhoog en begon door de winkel te dansen, met zijn handen op zijn billen. Hij liep zelfs naar de ingang, alsof hij wilde weglopen.
“Ik houd er mee op. Dit is niet leuk meer. Geef me mijn kleren, of in elk geval mijn autosleuteltje.”
Blijkbaar had hij desnoods naakt over het plein naar de parkeergarage willen rennen. Maar hij zag hij toch van af om de winkeldeur te openen.
“Tja, we zouden nu eigenlijk opnieuw moeten beginnen. Maar laten we het maar als een ongelukje beschouwen en gewoon doorgaan bij 55. Alleen wil ik dat je nu op je rug op de toonbank gaat liggen met je benen omhoog. Wacht, hier heb ik nog ergens een kussen voor onder je hoofd. Godelieve, wil jij dan zijn benen over zijn hoofd heentrekken en daar vasthouden? Dan komt zijn bips mooi omhoog en maak ik de klus af.”
Dat vond de barones niet zo leuk maar ze deed toch maar wat ik zei, het was ten slotte primair mijn feestje. Ik ging door met de klappen, hij bewoog nu vooral zijn bips, kreunde nog steeds flink maar toch iets minder. Bij de 60e klap moest ik hem herinneren aan zijn prevelementje, maar daarna niet meer. Zo haalden we de honderd. Zijn billen waren dieprood, hier en daar tegen asgrauw aan.
“Ik was een boef, maar zal nooit meer mijn piemel laten zien, want dan krijg ik op mijn bips.”
Die improvisatie deed me veel genoegen, want die bewees dat hij het spel toch nog steeds meespeelde.
“Ga nu maar even op je buik op de toonbank liggen, dan ga ik wat zalf halen voor die arme billetjes.”
Dat werkje liet ik aan Godelieve over die het blijkbaar plezier deed om zijn billen te bevoelen.
“OK, dan kun je je nu aankleden en afrekenen.”
“Sorry, mevrouw, dan moet ik even terug naar mijn auto om mijn pinpas te halen.
“O, je was dus inderdaad helemaal niet van plan geweest iets te kopen. Maar ik laat je natuurlijk niet weggaan met dat dure corselet. Trek dat maar gauw uit en je eigen spullen weer aan. Ik zal ze even pakken.”
Ik vroeg me af of we hem nog terug zouden zien. Het was intussen trouwens ook al wat drukker op het plein. Maar hij kwam wel degelijk terug, met een plastic tas bij zich, blijkbaar voor zijn aankoop. Godelieve stond op dat moment in het pashokje het zwarte corselet aan te passen dat hij had afgewezen. Ze opende zelf de gordijnen om het ons te laten zien. Wijs genoeg had ze daarbij wel haar slipje aangehouden. De man bewonderde haar zeer, wat haar zichtbaar veel genoegen deed. Ze probeerde meteen een afspraakje met hem te maken.
“Ik woon in het bos, in een vrijstaand huis. Als je vanavond om acht uur in lingerie aanbelt, zal ik je hartelijk ontvangen. Je hoeft geen slipje aan te hebben.”
“Dank u voor het aanbod, mevrouw, maar ik heb juist beloofd om mijn piemel niet meer te laten zien. Of mijn snikkel, zoals u het noemde. Bovendien slaat u te hard. Sorry.”
Dat was natuurlijk een impliciete uitnodiging aan mij.
“Je bent hier ook welkom hoor. Maar dan pas om twee uur vannacht. Dan zet je je auto weer in de parkeergarage, en kom je naakt naar de winkel. Echt spiernaakt, ook die piemel, die heb ik nu toch al gezien. Ik beloof je trouwens niet dat ik niet harder zal slaan dan vanmorgen.”
Hij reageerde daar niet op. Hij rekende zijn nieuwe corselet af en nam afscheid.
“Dames, bedankt. Het was me een waar genoegen.
Ik dacht niet dat ik hem ooit nog zou zien.
Maandagavond is voor mij het hoogtepunt van de week, dan ga ik vanaf 10 uur paardrijden. Waarschijnlijk is mijn manege de enige in Nederland die daar nog zo laat gelegenheid toe biedt, zomer en winter. Na afloop gezellig borrelen. De collega’s waren verbaasd dat ik ditmaal mijn rijzweepje mee naar huis nam dat ik anders in mijn kluisje laat liggen. Ze maakten er grapjes over: moet je je klantjes aansporen om wat meer spullen van je te kopen?
Toch wel een spannend moment toen ik om vijf over twee de parkeergarage uitkwam. Bij mijn huis niets te zien, zoals ik verwacht had. Maar toen meende ik toch beweging te zien bij de monumentale fontein die dertig jaar geleden op het plein geplaatst is om het wat op te vampen. Ik liep er met rustige pas naar toe, het rijzweepje op mijn rug.
“Kom maar tevoorschijn, hoor, ik heb je al gezien.”
En ja, daar verscheen hij, inderdaad spiernaakt, de handen voor zijn piemel.
“Je bent te laat, ik was bijna weggegaan.”
“Nu moet jij eens goed naar mij luisteren, ventje. Ik ben voor jou geen ‘je’, maar ’u’ en ‘mevrouw’. Commentaar op mijn gedrag is niet toegestaan. En doe die handjes maar weg voor je geslachtsdelen, want die heb ik toch al bewonderd. We gaan nu verder met je straf waar we vanmorgen gebleven zijn. Kom naar de voorkant van de fontein en steun met je handen op de rand van het bassin. Nee, niet zo gebocheld, een lekkere rechte rug maken. Wel de bips weer flink omhoogsteken. Mooi zo, die is alweer zo blank als de top der duinen.”
En meteen haalde ik uit met het zweepje. Hij schrok hevig, meer door de verrassing dan door de pijn.
Het was op dat plein, met amper tien graden en een beetje wind, behoorlijk koud.
Hij had zich natuurlijk iets heel anders voorgesteld: binnen in de winkel de mooiste lingerie uitzoeken om aan te trekken. Waarom ging ik zo tegen zijn verwachtingen in? Toen hij die morgen op zijn buikje op de toonbank lag had ik een bijzonder machtsgevoel gehad. Maar geleidelijk aan leek het me toe alsof ik wel in naam de baas was maar in feite de uitvoerder van zijn script. Inmiddels heb ik begrepen dat dit bekend staat als de paradox van SM. Ik was nu bezig de regie terug te pakken.
“De klappen tellen. Luider.”
“Maken we zo de buren niet wakker?
“Nee hoor, er zijn hier geen buren. Er woont niemand op het plein, behalve ik. We kunnen rustig onze gang gaan.”
Na de eerste tien klappen zei hij uit zichzelf:
“Ik moet wel een boef zijn, want ik krijg op mijn bips.”
“Deze poging tot ironie is geheel misplaatst. Daar krijg je twintig klappen extra voor. Dat worden er dus zeventig.”
Ik sloeg niet alleen op zijn billen maar ook op zijn dijen. Omdat ik hem zijn benen liet spreiden kon ik ook de binnenkant van die dijen raken, en dat scheen hem het meeste pijn te doen. Maar die extra twintig klappen gaf ik hem op zijn bovenrug.
“En nu weet ik nog wat leuks. Kijk, hier pal voor mijn winkel staat een fancy lantaarnpaal. Spring omhoog en sla je benen daar omheen. Goed zo. En trek jezelf nu omhoog, telkens met je benen om die paal heen.”
Maar zoveel kracht had hij niet of niet meer in zijn armen. Daar wist ik iets op. Tegen de pui van mijn winkel stond mijn fiets. Die zette ik tegen de paal.
“Klim op de bagagedrager en probeer het dan nog eens.”
Dat lukte. Het hielp dat hij zijn dijen net boven een richel in die paal kon slaan, dat gaf hem precies de steun die hij nodig had.
“Wacht even, dan haal ik de mattenklopper uit de winkel.”
“O nee hè. Die vreselijke mattenklopper. Heb ik nog niet genoeg slaag gehad?”
“Nee dus.”
Omdat zijn bips inmiddels alweer zo toegetakeld was sloeg ik niet al te hard. Toch kreunde hij weer stevig. Na iets meer dan twintig klappen liet hij zich van de paal afglijden.
“Sorry, het ging echt niet meer.”
“Dan heb ik nu een leuk werkje voor je. Ik heb ruzie met de glazenwasser, die rekent veel te hoge prijzen. Het kan me ook niet schelen hoe de ramen op mijn woonverdieping eruitzien, maar de etalageruiten moeten spic en span zijn. En dat ga jij nu eens leuk voor mij doen. Ik heb alles al achter de deur klaarstaan: drie emmers met water, spons en zeem. En glasreiniger. Ik kom achter je staan met de zweep zodat je niet begint te slabakken.
“Sorry, mevrouw, hier haak ik af. Ik laat me niet als onbetaalde arbeidskracht gebruiken. Vanmorgen was het veelbelovend, maar nu gaat het helemaal de verkeerde kant op.”
Ik begreep dat nu toch een aanpassing nodig was.
“OK. Ik heb inderdaad iets overgeslagen. Voor je aan het werk gaat, mag je eerst in de winkel passende lingerie uitzoeken. Maar ik ben er wel een beetje vies van om een vent mijn mooiste corsetten aan te laten trekken die waarschijnlijk de hele dag heeft lopen masturberen. Dus ga ik je eerst wassen. Hup, de fontein in.”
Het was een heel spannend moment, hij aarzelde flink. Maar toen gehoorzaamde hij toch, hij klom over de rand van het bassin en ging in het water staan dat tot halverwege zijn dijen reikte. Ik haalde intussen uit de winkel een stuk zeep en de hem al bekende badborstel, nu voor een ander doel. Maar juist op dat moment zag ik uit mijn ooghoek een politieauto het plein opdraaien.
“Politie!”, riep ik, “Vlug! Onder water.”
Hij begreep de urgentie, liet zich op zijn knieën vallen, draaide zich op zijn rug en ging zo liggen dat alleen zijn gezicht nog boven het water uitkwam. Ik liep rustig terug naar de winkel. Van daaruit zag ik de auto weer vertrekken.
Nu was hij in elk geval van top tot teen nat, dus ik kon hem helemaal inzepen en afrossen met de badborstel. In dat tamelijk koude en winderige weer rilde hij als een juffershondje. Dus nam ik hem snel mee naar binnen waar hij zich kon afdrogen. En nu kon hij het snoepgoed in de snoepwinkel gaan uitzoeken. Ik lichtte hem voor over de mogelijkheden. Tot mijn verbazing koos hij niet de meest chique spullen. Het werd uiteindelijk een tamelijk eenvoudige push-up bh, die wel zijn tepels bloot liet, een toch wel rijke jarretelgordel die ook weer zijn navel liet zien, en bijpassende kousen met een fraaie boord. Al met al waren we hier ruim een half uur mee bezig.
En nu was hij toch bereid om mijn etalageruit te wassen. Hij deed dat verbazend handig en efficiënt, kennelijk had hij het meer gedaan. De zweep kwam er niet aan te pas.
“OK, dan krijgen wij nu voor vannacht de finale. Je hebt nu zulke mooie spullen aan, ik ga je in de etalage te pronk zetten.”
“Maar als die politieauto terugkomt?”
“Dan zien ze nog niets. Agenten kijken niet in lingeriewinkels.”
Ik had die middag in een seksshop een paar handboeien gekocht. Toen hij merkte dat ik hem daarmee tegen een stijl in de etalage wilde vastbinden, stribbelde hij weer hevig tegen. Zelfs toen ik hem beloofde dat hij de lingerie die hij aan had mocht houden, hielp dat niet. “Die kan ik zelf wel betalen.” Pas toen ik zei dat hij dan weg kon gaan en nooit meer terug hoefde te komen, liet hij zich overtuigen. En zo had ik hem toch waar ik hem hebben wilde, helemaal in mijn macht.
Die morgen had ik hem al gevraagd wat voor auto hij had. Een Tesla, toe maar. Ik liet hem nu in mijn etalage staan en wandelde rustig naar de parkeergarage. Er stonden maar een paar auto’s, die Tesla pikte ik er meteen uit. En zoals ik al verwachtte vond ik ook al snel zijn autosleuteltje, onder een van de achterbanden. Het machtsgevoel kwam nu helemaal terug. Ik kon met hem doen wat ik wilde.
Maar toen ik op het plein terugkwam, het begon al licht te worden, was het niet meer zo leeg als normaal. Er stond een groepje van vier meiden voor mijn winkel te joelen. Kennelijk kwamen die terug van een nachtje stappen. Ik wachtte een paar minuten in de hoop dat ze er genoeg van zouden krijgen en door zouden lopen, maar in plaats daarvan pakte de een na de ander haar mobieltje om foto’s te maken. De man had zich meteen om de stijl heen omgedraaid, zodat zijn gezicht en zijn piemel niet meer te zien waren, maar wel zijn dieprode billen en dijen. Maar ik begon me zorgen te maken dat die meiden de politie zouden inschakelen. Dit was niet direct de publiciteit waar ik behoefte aan had. Dus liep ik resoluut naar de winkel.
“Sorry, dames, ja, ik begrijp dat jullie verrast zijn. Dit is een straf, snap je. Ik heb hem vanmiddag betrapt terwijl hij in een pashokje gluurde. Daar stond een mevrouw in haar blootje die pardoes flauwviel. Zoals jullie zien heeft hij intussen al een flink pak op zijn bips gehad.”
“O, wat een stouterd. Echt een *MeToo gevalletje. En wat gaat u nu verder met hem doen, mevrouw?”
“Nou, als jullie dat leuk vinden wil ik hem nog wel een paar klapjes extra geven. Maar daar is één voorwaarde aan verbonden.”
“O. Wat dan?”
“Dat jullie al jullie kleren uittrekken. Wacht even, ik zal het uitleggen. Jullie hebben allemaal foto’s van hem gemaakt. Als die publiek worden kan ik mijn zaak wel sluiten. Dus moeten jullie mij beloven geen enkele foto op sociaal media te zetten of naar de krant te sturen. En als jullie eenmaal bloot zijn maak ik foto’s of een videootje van jullie zodat jullie je ook aan die belofte houden. OK?”
Daar moesten ze even over nadenken, en onderling beraadslagen.
“Het is wel akkoord, maar dan hebben wij ook een voorwaarde. Wij willen hem zelf slaan, op zijn bips, zoals jij dat noemt.”
Ik liet hen alle vijf naar binnen en vroeg hen zich uit te kleden. Nu had ik verwacht dat de man zich uit alle macht tegen mijn plannetje zou verzetten, maar dat deed hij niet. Tot mijn verrassing zag ik zelfs dat hij een erectie kreeg. Blijkbaar vond hij het een opwindend idee om het speeltje te worden van vier naakte meiden. Die zagen zijn piemel nu ook en klapten in hun handen. Ze begonnen zich nu inderdaad uit te kleden, maar ik moest flink optreden voor alle bh’s en slipjes echt uitgingen.
Nu moest ik zijn boeien losmaken om hem de winkel in te trekken. Maar onderweg rukte hij zich opeens los. Hij rende de winkel uit, in de richting van de parkeergarage. De meiden achter hem aan. Ik pakte mijn mobieltje en begon een opname.
Na een minuut of vijf kwamen ze al terug, vier blote meiden met een blote man, die zich nog steeds hevig verzette. Ik vroeg hen de man op zijn buik op de toonbank te leggen en maakte zijn handboeien vast aan een paar haken aan de achterzijde. En vervolgens deelde ik al mijn slagwapens uit, de mattenklopper, de broodplank, de badborstel en het paardenzweepje.
“Om de beurt slaan, alleen op zijn billen, zijn dijen en zijn bovenrug. Ieder van jullie in totaal vijf-en-twintig klappen, hij gaat ze zelf tellen. Ophouden zodra je bloed ziet, hij moet geen infectie krijgen. Ik zou daarom in het begin niet al te hard slaan. Wie zich niet aan de regels houdt krijgt van mij zelf op haar bips.”
“En als we aan de honderd toe zijn geef ik een klein feestje, met wijn voor iedereen die niet meteen zijn kleren aantrekt. Jullie mogen alle vier wel een gratis bh uitzoeken en aantrekken. Wat we met onze gast gaan doen? Eerst zijn arme billetjes insmeren met verzachtende zalf. Daarna mag hij voor ons een dansje doen met een ketting aan zijn tepels. En, o ja, daarna zal ik jullie leren hoe je een naakte man kunt melken, dat weten jullie vast nog niet. Precies, met je handen zo masseren dat hij gaat spuiten. Wordt misschien wat lastig omdat zijn bipsje nog pijn doet, maar als jullie tussendoor ook je mond gebruiken gaat het vast wel lukken.”
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Divorced19, 50 jaar. Voel je dat dit verhaal een vervolg verdient? Kom naar mijn prive pagina en ontdek hoe onze verbeelding intiemer en spannender wordt...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
MieLyra (34)
Kiddi (34)
Geilesnol (30)
Xeros (45)