De woonkamer van Bertus baadt in het warme, amberkleurige licht van een paar schemerlampen die de hoeken van de ruimte in een zachte gloed zetten. Aan de andere kant van de kamer, bij de openslaande deuren die uitkomen op de tuin, staat een groepje gasten — Bertus met een biertje in zijn kolossale hand, zijn diepe stem bulderend over het geluid van muziek uit een oude radio, naast hem John die met over elkaar geslagen armen knikt naar iets wat Lars vertelt, en Elise die met een glas wijn zwijgt en naar de vloer staart. De geur van donker bier, gegrilde worst en iets bloemigs — Jasmine's parfum, dat ze te royaal heeft opgespoten — vult de lucht. De bank van zacht, donker leer domineert het midden, en daarachter, in de schaduw waar de lampen niet reiken, zit Adam.

Negentien jaar oud, met krulhaar dat hij voortdurend naar achteren veegt, en een lichaam dat gespierd is op een jonge, soepele manier — als een kat die nog niet weet hoe sterk hij is. Hij draagt een donkere trui en een spijkerbroek, en hij zit op de leuning van een lage kast die tegen de muur staat, half verscholen achter een hoge kamerplant met brede, donkergroene bladeren. Vanuit deze positie kan hij de hele kamer overzien, maar niemand kijkt naar hem. Hij is de geadopteerde zoon van Bertus, en op feestjes is hij gewend om te verdwijnen in de achtergrond — een schaduw tussen de schaduwen.

Maar vanavond is er Gerda.

Ze staat twee meter bij hem vandaan, schijnbaar om een glas bij te vullen vanuit de karaf op de zijtafel die het dichtst bij Adams donkere hoek staat. Gerda — de vrouw van Bertus, de buurvrouw in de brede zin des woords — is een vrouw die ruimte inneemt met haar lichaam. Ze heeft een vol, rijp figuur dat niet verbergt wat het is: brede heupen onder een donkere rok die tot net boven de knie reikt, en borsten die door een beha met steun omhoog worden geduwd tot ze tegen de stof van haar crèmekleurige blouse spannen. Haar blonde haar valt over haar schouders, en haar bleke huid glanst in het halflicht als iets dat niet vaak genoeg wordt aangeraakt.

Ze pakt de karaf, en haar vingers — kort gelakt, rood — glijden over het glas. Ze draait zich half om, en haar blik vindt Adam in het donker. Ze houdt zijn ogen vast, langer dan een toevallige blik rechtvaardigt. Haar lippen, vol en een beetje geopend, vormen geen glimlach maar iets anders — een vraag, misschien, of een antwoord op een vraag die hij niet heeft gesteld.

Adam slikt. Zijn mond is droog. Hij pakt de leuning van de kast vast en voelt het hout onder zijn vingers.

Gerda zet haar glas neer. Ze loopt naar hem toe — niet haastig, niet aarzelend, maar met de zekerheid van een vrouw die weet dat ze ergens thuishoort. De ruimte tussen hen is donker. De kamerplant ritselt zacht als ze erlangs strijkt. Aan de andere kant van de kamer lacht Bertus om iets dat John heeft gezegd, en het geluid rolt door de kamer als donder.

"Je zit hier helemaal alleen," zegt Gerda. Haar stem is laag, bijna fluisterend, en ze staat nu zo dicht bij hem dat hij de geur van haar huid ruikt — iets warms, poederachtigs, met een ondertoon van zweet dat de avond heeft opgewarmd.

"Ik kijk," zegt Adam. Zijn stem breekt niet, maar hij is zich bewust van hoe jong hij klinkt.

"Naar wat?" Haar ogen — groen, of misschien bruin in dit licht — glijden over zijn gezicht, langs zijn hals, over zijn borst waar de trui strak trekt.

"Naar alles."

Ze legt haar hand op zijn borst. Niet lang, niet vast, maar lang genoeg om de warmte van zijn lichaam door de stof heen te voelen. "Je bent gespannen," zegt ze. Het is geen vraag.

Adam zegt niets. Zijn hart bonkt onder haar handpalm. Ze moet het voelen — het ritme dat te snel is, te luid voor een jongen die alleen maar kijkt.

Gerda leunt naar voren. Haar mond komt vlak bij zijn oor, en hij voelt haar adem — warm, vochtig, met een spoor van witte wijn. "Bertus kijkt niet hierheen," fluistert ze. "Niemand kijkt hierheen."

Haar lippen raken zijn oorlel. Niet een kus — een aanraking, licht als een adem, maar het vuur dat het in zijn buik ontsteekt is allesbehalve licht. Zijn handen grijpen de rand van de kast. Zijn knokkels worden wit.

Ze trekt zich een stukje terug en kijkt hem aan. Haar ogen glanzen. Er ligt een uitdaging in — "Je hebt lef," zegt ze, en het klinkt alsof ze het tegen zichzelf heeft.

Adam besluit. Hij legt zijn hand op haar heup. De stof van haar rok is glad onder zijn vingers, en erachter voelt hij de warmte van haar lichaam, de ronding van haar heupbeen. Gerda ademt in — een korte, scherpe ademhaling — en haar ogen worden donkerder.

Hij trekt haar naar zich toe. Ze komt, soepel, als water dat een helling af stroomt. Haar lichaam drukt tegen het zijne, en hij voelt haar borsten tegen zijn borstkas, zwaar en zacht, en haar heup tegen zijn heup, en de hitte tussen haar benen die door de lagen stof heen brandt.

"Fuck," zegt Adam. Het is het enige woord dat hij kan vinden.

Gerda lacht zacht — een geluid dat alleen hij kan horen, gedempt door de muziek en de stemmen aan de andere kant van de kamer. "Dat is het idee," zegt ze.

Ze zoent hem. Haar mond is warm en nat en smaakt naar wijn, en haar tong glijdt tussen zijn lippen met een honger die hem verrast. Hij opent zijn mond en laat haar in, en hun tongen vinden elkaar in een nat, langzaam gevecht. Zijn handen glijden over haar rug, over de blouse die strak over haar schouders spant, naar beneden naar de curve van haar billen onder de rok. Hij kneedt het vlees daar — vast, vol, rijp — en Gerda maakt een geluid diep in haar keel, iets tussen een zucht en een kreun.

"Ah... je bent sterk," fluistert ze tegen zijn mond. Haar vingers grijpen zijn trui vast en trekken hem omhoog. Haar handen vinden zijn blote huid — zijn buik, zijn zij, zijn borst — en haar nagels krassen licht over zijn spieren. Adam rilt. Zijn penis, al hard, drukt tegen de binnenkant van zijn spijkerbroek en tegen haar heup.

Ze voelt het. Natuurlijk voelt ze het. Ze draait haar heup een fractie, en de druk van zijn erectie tegen haar schaamstreek — door hun kleren heen — maakt dat ze haar ogen sluit en haar lippen op elkaar perst. "Mmm... je bent zo hard," zegt ze, en haar stem is nu ruwer, lager, alsof de beleefdheid van een feestje haar al niet meer interesseert.

Aan de andere kant van de kamer buldert Bertus: "En toen zei die kerel dat het niet zijn schuld was!" en iedereen lacht. Het geluid is ver weg, alsof het uit een andere wereld komt.

Gerda's hand daalt af. Ze maakt de gesp van zijn riem los — het metaal tikt zacht, en Adam houdt zijn adem in — en dan de knoop van zijn spijkerbroek, en dan de rits, centimeter voor centimeter, langzaam, alsof ze iets uitpakt dat ze van plan is langzaam te gebruiken. Zijn penis springt vrij — rechtop, slank, middellang, met een roze glanzende eikel die al nat is van voorvocht. De koele lucht in de donkere hoek streelt zijn huid.

Gerda kijkt naar beneden. Ze likt haar lippen. "Mooi," zegt ze, en het woord klinkt als een oordeel.

Ze trekt haar rok omhoog. Langzaam, centimeter voor centimeter, de stof glijdt over haar dijen — bleek, vol, met een lichte gloed van de warmte — tot de rand van haar kousen zichtbaar wordt, en daarboven de blote huid van haar bovenbenen, en daarboven — geen onderbroek. Haar schaamstreek is glad, naakt, bleek, en de lippen van haar vagina zijn al gezwollen, vochtig, glinsterend in het halflicht.

"Je draagt geen—" begint Adam.

"Ik weet wat ik niet draag," zegt Gerda. Ze pakt zijn penis vast. Haar hand is koel en droog en haar vingers sluiten zich om zijn schacht met een druk die precies genoeg is — niet te zacht, niet te hard. Ze pompt een keer, twee keer, en Adams heupen bewegen mee, instinctief, en zijn adem stokt.

"Stil," fluistert ze. "Ze mogen ons niet horen."

Ze draait zich om. Haar rug naar hem toe, haar billen naar hem toe — vol, rond, bleek, met de afdruk van zijn vingers nog zichtbaar op haar linkerbil. Ze leunt met haar handen tegen de muur, en haar rug hol — de blouse spant over haar schouders — en ze kijkt over haar schouder naar hem met een blik die zegt: nu.

Adam grijpt haar heupen. Zijn donkere handen op haar bleke huid — het contrast is als een foto, scherp en obsceen. Hij leidt zijn penis naar haar vagina, en de eikel raakt haar lippen — nat, heet, glad — en hij glijdt naar binnen.

"Ah..." Gerda's kreun is zacht, bijna onhoorbaar, maar Adam hoort het tegen zijn oor alsof ze schreeuwt. Ze is warm en strak en zo nat dat hij zonder weerstand naar binnen glijdt, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in haar zit — zijn heupen tegen haar billen, zijn penis diep in haar kut, en haar lichaam dat zich om hem heen sluit als een vuist.

"Je bent zo... god, je bent zo diep," zegt Gerda, en haar stem trilt. "Je lul is zo mooi... mijn kutje is zo gevuld... ah... je bent zo sterk, ah..."

Adam begint te bewegen. Langzaam eerst — uit, in, uit, in — met lange halen die haar lichaam laten schudden bij elke stoot. De geluiden die ze maken zijn gedempt maar aanwezig: het zachte, natte plensgeluid van haar vagina die zijn penis omsluit, het ritmische tikken van zijn ballen tegen haar billen, de adem die ze allebei inhouden en dan laten ontsnappen.

Hij kijkt over haar schouder naar de andere kant van de kamer. Bertus staat met zijn rug naar hen toe. John en Lars zijn in een gesprek verwikkeld. Elise staart naar haar wijnglas. Niemand kijkt. Niemand weet het. dat hij de buurvrouw neukt terwijl de buurman met de gasten praat aan de andere kant van de kamer.

Het besef — dat hij hier, in het donker, de buurvrouw neukt terwijl de buurman vijf meter verderop staat — slaat als een golf door hem heen. Zijn tempo versnelt. Zijn heupen bewegen sneller, harder, en de geluiden worden natter, luider. Gerda bijt op haar lip om een kreun te smoren, maar haar lichaam verraadt haar — haar billen deinen mee met elke stoot, haar vingers krabben over de muur, haar hoofd zakt naar voren.

"Harder," fluistert ze. "Maar stil. Stil."

Adam grijpt haar heupen steviger vast. Zijn vingers drukken in haar vlees — de afdrukken worden rood op haar bleke huid — en hij neukt haar met diepe, harde stoten die haar lichaam naar voren duwen bij elke beweging. Zijn ballen spannen zich samen. De druk in zijn onderbuik bouwt op — langzaam, onontkoombaar, als water dat tegen een dam drukt.

"Ah... ah... je neukt me zo goed... je lul is zo hard... ah... mijn kutje wordt geneukt door je mooie lul... ah..." Gerda's woorden zijn gefluisterd, gebroken, tussen ademteugen door. Haar vagina knijpt om hem heen — ritmisch, onvrijwillig, het begin van iets dat ze niet kan tegenhouden.

Adam kijkt naar beneden. Zijn penis — donker, glanzend van haar vocht — glijdt in en uit haar bleke, gezwollen lippen. Het beeld is obsceen, prachtig, iets dat hij nooit zal vergeten. De donkere huid van zijn heupen tegen de bleekheid van haar billen. De manier waarop haar lichaam hem opneemt, omvat, verzwelgt.

"Ik ga komen," fluistert hij.

"Kom in me," zegt Gerda. Haar stem is nu niet meer dan een adem. "Spuit me vol. Nu. Schiet op."

Adam versnelt. De stoten worden kort, hard, wanhopig — zijn heupen slaan tegen haar billen met een geluid dat bijna te luid is, maar de muziek en de stemmen aan de andere kant van de kamer overstemmen alles. Zijn penis zwelt op in haar vagina, en de druk explodeert — hij grijpt haar heupen, trekt haar naar zich toe, en komt.

Zijn sperma schiet in haar — warm, dik, golf na golf — en hij voelt haar lichaam om hem heen samentrekken, knijpen, melken. Gerda's adem stokt. Haar vingers krabben over de muur. Haar billen verstrammen onder zijn handen. Een klein, hoog geluid ontsnapt uit haar keel — "Ah... ah... ik... ik kom... ah!" — en haar lichaam schokt, een keer, twee keer, en haar vagina pulst om zijn penis terwijl hij haar volspuit.

Ze staan daar, in het donker, verbonden, zijn penis diep in haar vagina, zijn sperma dat in haar lekt, hun ademhaling zwaar en snel. Aan de andere kant van de kamer lacht Bertus om een grap. De wereld draait door.

Langzaam trekt Adam zich terug. Zijn penis glijdt uit haar — nat, slapwordend, met een draad sperma dat aan haar lippen hangt voordat het breekt en op de vloer druppelt. Gerda's vagina is open, gezwollen, en zijn sperma — wit, dik — lekt uit haar, glijdt langs haar bovenbeen.

Ze trekt haar rok naar beneden. De stof glijdt over haar dijen en bedekt het bewijs. Ze strijkt haar blouse glad, draait haar schouders naar achteren, en brengt een hand naar haar haar om het achter haar oor te vegen. In een paar seconden is ze weer de vrouw van Bertus — onberispelijk, beheerst, alsof er niets is gebeurd.

Ze kijkt naar Adam. Een kort, warm knikje. "Welkom op het feestje," zegt ze, en dan loopt ze weg, de kamer in, naar de andere gasten, naar haar man.

Adam leunt tegen de muur. Zijn ademhaling is nog steeds te snel. Zijn penis, nu slap in zijn spijkerbroek, voelt warm en nat. Hij ritst zijn broek dicht en trekt zijn trui recht. Zijn handen trillen licht.

Hij kijkt de kamer in. Gerda staat nu naast Bertus, haar hand op zijn arm, lachend om iets dat hij zegt. Er is niets aan haar te zien — geen blos die te hoog is, geen adem die te snel gaat, geen blik die wegdraait. Ze is perfect.

Dan gaat de voordeur open.

Chantal komt binnen.

Ze is jong — jonger dan Gerda, ouder dan Adam — met blond haar dat in twee staartjes is gebonden, ondeugend en jeugdig, en een gezicht dat tegelijkertijd onschuldig en berekenend is. Ze draagt een kort rokje dat haar dijen bloot laat — glad, gebruind, gespierd — en een topje dat haar middel vrij laat. Haar ogen — blauw, helder — glijden door de kamer als een zoeklicht, en ze blijven hangen op Adam in zijn donkere hoek.

Ze glimlacht. Het is geen beleefde glimlach. Het is een glimlach die weet.

"Adam," zegt ze, en haar stem is helder en speels. "Sta je weer in de hoek?"

"Ik sta altijd in de hoek," zegt hij.

Ze loopt naar hem toe. Haar staartjes deinen mee met elke stap. Ze ruikt naar iets zoets — vanille, of honing — en naar iets scherpers eronder, iets elektrisch.

"Bertus heeft me uitgenodigd," zegt ze, terwijl ze naast hem leunt tegen de kast. "Voor een ouderwets avondje stoeien, zei hij."

"Dat zei hij?"

"Hij zei dat Gerda en haar vriendin weg zouden zijn." Chantal kijkt naar Gerda, die aan de andere kant van de kamer staat. "Maar Gerda is er."

"Gerda is er," bevestigt Adam.

Chantal draait zich naar hem toe. Ze staat dicht bij hem — niet zo dicht als Gerda had gestaan, maar dicht genoeg. Haar ogen glijden over zijn gezicht, over zijn borst, en dan lager, even, kort genoeg om betekenis te dragen.

"Je bent 'de buurjongen van twee huizen verder, van dat blanke gezin," zegt ze.

"Geadopteerd." Oppert hij.

"Dat weet ik." Ze raakt zijn arm aan. Haar vingers — met nagels die rood gelakt zijn, net als die van Gerda — krabben licht over zijn trui. "Je lijkt niet op hem, je blanke vader."

"Ik ben ook niet zoals hij."

"Wat ben je dan?"

Adam kijkt haar aan. Haar ogen glinsteren van verwachting, van iets dat op de loer ligt. Hij voelt de hitte in zijn buik weer opvlammen — langzamer dit keer, maar onmiskenbaar.

"Ik ben hier," zegt hij.

Chantal grijpt zijn hand. Haar vingers vlechten zich door de zijne, en ze trekt hem mee — niet naar de donkere hoek, niet naar de kamer, maar naar de gang, naar de trap. "Boven," fluistert ze. "Mijn slaapkamer is boven."

De trap kraakt onder hun voeten. Beneden klinkt de stem van Bertus, bulderend en onbewust. De muziek speelt verder. Niemand ziet hen gaan.

Chantal's slaapkamer is klein en rommelig. Een eenpersoonsbed met een dekbed dat eraf hangt, posters aan de muur — een band, een strand, iets dat beweegt — en kleren op een stoel. Het raam staat op een kier, en de nachtlucht stroomt naar binnen, koel en grassig.

Ze duwt hem naar het bed. Adam valt achterover, en het matras veert onder zijn gewicht. Chantal staat boven hem — haar staartjes bungelen langs haar gezicht, haar ogen zijn groot en helder, en haar mond is gebogen in een glimlach die niet helemaal een glimlach is.

"Uittrekken," zegt ze.

Adam trekt zijn trui over zijn hoofd. Zijn borstkas — jong, gespierd, donker — komt bloot. Chantal kijkt. Haar ogen volgen de lijnen van zijn spieren, de contour van zijn buik, het pad van krulhaar dat vanaf zijn navel naar beneden loopt.

"Nu de rest," zegt ze.

Hij maakt zijn riem los, zijn knoop, zijn rits. Hij schopt zijn schoenen uit en trekt zijn spijkerbroek en boxershort naar beneden. Zijn penis — weer hard, rechtop, slank — ligt tegen zijn buik, en de eikel glanst.

Chantal likt haar lippen. Ze trekt haar topje over haar hoofd. Haar borsten — klein, stevig, met bleke tepels die hard zijn — komen bloot. Dan het rokje — ze ritst het aan de zijkant open en het valt op de grond. Ze draagt een string — klein, zwart, nat in het midden — en ze trekt het naar beneden met een beweging die meer ongeduld dan verleidelijkheid toont.

Ze staat naakt voor hem. Gladde huid, lichte huid, met een vage zomertint op haar schouders en armen. Haar schaamstreek is glad, net als die van Gerda, maar smaller, jonger, met lippen die dunner en rosiger zijn.

Ze kruipt op het bed. Ze beweegt over hem heen — haar knieën aan weerszijden van zijn heupen, haar handen op zijn borst — en ze kijkt op hem neer. "Ik neem geen genoegen met een halfslachtig nummertje," zegt ze. Haar stem is laag, direct, veeleisend.

"Ik doe niets halfslachtig," zegt Adam.

Ze leunt naar voren en zoent hem. Haar mond is anders dan die van Gerda — scherper, hongeriger, met tanden die zijn onderlip grijpen en trekken. Hij proeft speeksel, proeft huid, proest iets elektrisch. Zijn handen grijpen haar billen — klein, strak, gespierd — en hij trekt haar tegen zich aan.

Zijn penis drukt tegen haar vagina. De hitte van haar lichaam — vochtig, open, klaar — brandt tegen zijn eikel. Ze beweegt haar heupen, wrijvend, en de glans van zijn penis glijdt door haar vocht, en het geluid — zacht, nat, plensend — vult de kleine kamer.

"Neuk me," zegt Chantal. Het is geen verzoek. Het is een bevel.

Adam grijpt zijn penis, leidt hem naar haar opening, en Chantal daalt naar beneden. Langzaam — centimeter voor centimeter — neemt ze hem in. Haar vagina is strakker dan die van Gerda, smaller, en de druk rond zijn schacht is intenser, bijna pijnlijk, maar dan ontspant ze, en hij glijdt dieper.

"Ah... ah... je bent zo dik... je lul vult mijn kutje zo... ah... je bent zo mooi, ah..." Chantal's woorden stromen uit haar mond als water, ongefilterd en natuurlijk. Ze begint te bewegen — op en neer, haar heupen in een ritme dat snel en veeleisend is. Haar billen slaan tegen zijn dijen met een geluid dat scherp en ritmisch is — pak, pak, pak — en haar borsten deinen mee met elke beweging.

Adam grijpt haar heupen. Hij stoot naar boven, tegemoetkomend, en hun lichamen ontmoeten elkaar in het midden met een klap die het bed laat kraken. Chantal gooit haar hoofd naar achteren. Haar staartjes zwiepen langs haar schouders. Haar mond gaat open en een kreun — laag, lang, dierlijk — ontsnapt.

"Ja... zo... ja... harder... neuk mijn kutje harder... ah... je bent zo sterk, ah... je lul is zo goed... ah..."

Adam draait haar om. In één beweging — zijn handen op haar heupen, zijn gewicht naar voren — legt hij haar op haar rug, en hij komt bovenop haar. Haar benen slaan om zijn heupen. Haar armen om zijn nek. Haar ogen — groot, blauw, glanzend — kijken in de zijne.

Hij neukt haar. Hard, diep, met lange stoten die haar hele lichaam laten schudden. Het bed kraakt. Het hoofdeinde slaat tegen de muur — tik, tik, tik — en Chantal bijt op haar hand om haar kreten te smoren, maar het helpt niet helemaal. Geluid lekt door haar vingers, hoog en scherp.

"Ah... ah... ik... ah... je neukt me... je lul is zo diep... mijn kutje... ah... god... ah..."

Adam voelt de druk weer opbouwen. Zijn ballen spannen zich samen. Zijn spieren verstrakken. Maar hij wil meer. Hij wil—

Hij trekt zich terug. Zijn penis glijdt uit haar vagina — nat, glanzend, kloppend — en Chantal kijkt hem aan met wijd open ogen. "Wat—"

"Draai om," zegt hij.

Chantal begrijpt het. Ze draait zich om — op haar buik, op haar knieën, met haar billen in de lucht en haar gezicht in het kussen. Haar rug hol. Haar billen — rond, bleek, stevig — wijzen naar hem. Tussen haar billen, in de schaduw, ziet hij haar kontgaatje — klein, rozerood, gesloten.

Hij leidt zijn penis — nat van haar vocht — naar haar kontgaatje. De eikel drukt tegen de opening, en Chantal spant zich aan.

"Ontspan," zegt Adam.

"Ik... ik heb dit niet—"

Hij spuugt in zijn hand. Hij smeert zijn speeksel over zijn eikel en over haar opening, en hij duwt weer. Langzaam. De druk bouwt op, en dan geeft haar kontgaatje mee — een fractie, genoeg — en zijn eikel glijdt naar binnen.

"Ah! Ah... fuck... je... je bent in mijn kont... ah..." Chantal's stem is hoog, gebroken, en haar vingers grijpen het laken vast. Adam stopt. Hij wacht. Haar lichaam past zich aan — langzaam, centimeter voor centimeter — en als hij voelt dat ze ontspant, duwt hij dieper.

Het is strak. Het is heet. Het is als niets dat hij eerder heeft gevoeld — de druk rond zijn schacht is intens, overweldigend, en elke beweging is een onderhandeling met de grenzen van haar lichaam. Hij begint te bewegen — langzaam, voorzichtig, met korte halen die haar laten wennen aan de vulling.

"Ah... ah... je lul... in mijn kont... ah... het is... ah... fuck... ah..." Chantal's woorden zijn fragmenten, stukjes geluid tussen ademteugen. Haar hand glijdt naar beneden — tussen haar benen, naar haar vagina — en ze begint zichzelf te vingeren terwijl hij haar kont neukt. Het ritme van haar vingers is snel, wanhopig, en het geluid van haar vochtige vagina vult de kamer samen met het geluid van zijn heupen die tegen haar billen slaan.

Adam versnelt. De stoten worden langer, dieper, en het plensgeluid van zijn penis in haar kont — nat, strak, obsceen — mengt zich met haar kreten en het gekraak van het bed. Zijn ballen spannen zich. De druk in zijn buik is een vuur dat niet meer te blussen is.

"Ik ga komen," zegt hij. Zijn stem is schor.

"Kom in me... kom in mijn kont... spuit me vol... ah... ah... ik... ah..." Chantal's vingers bewegen sneller. Haar lichaam schokt. "Ah! Ah! Ik... ik kan niet... ah... ik ga... ah... ah! Help! Ah! Ah!"

Ze komt. Haar lichaam schokt — haar rug hol, haar billen omhoog, haar kontgaatje knijpt om zijn penis samen — en Adam kan niet meer. Hij grijpt haar heupen, stoot een laatste keer diep naar binnen, en komt.

Zijn sperma schiet in haar kont — warm, dik, golf na golf — en hij voelt haar spieren om hem heen pulseren, knijpen, melken. Chantal's gezicht is in het kussen begraven, en haar kreten — gedempt, hoog, gebroken — vullen de kamer als het geluid van iets dat breekt.

Ze vallen samen. Adams gewicht op haar rug, zijn penis nog in haar, hun ademhaling zwaar en synchronisch. Het bed is een chaos van lakens en zweet en vocht.

Langzaam trekt Adam zich terug. Zijn penis glijdt uit haar — slap, nat, met sperma dat aan zijn schacht hangt. Chantal's kontgaatje is open, rood, en zijn sperma — wit, dik — lekt uit haar, glijdt langs haar schaamstreek naar beneden.

Ze rolt zich om. Haar ogen — glazig, voldaan, half gesloten — vinden de zijne. "Fuck," zegt ze.

"Ja," zegt Adam.

Beneden klinkt de stem van Bertus. De muziek speelt verder. De nacht gaat door.