‘Volgens mij wordt dit een veel interessantere middag dan ik had verwacht.’ Zegt Dorian.

Dorian stond nog altijd midden op het platform. Zijn handen rustten op zijn heupen en die vervelende, zelfverzekerde glimlach was niet van zijn gezicht verdwenen.

Ik deed alsof ik hem niet hoorde.
‘Je armen mogen weer omhoog.’

‘Geen antwoord, schat?’

‘Ik probeer me te concentreren.’

‘Op mijn houding, neem ik aan?’

Ik keek op. ‘Ja, Dorian. Op je houding.’

Hij lachte. ‘Goed, goed. Ik zal me gedragen.’

Daar geloofde ik helemaal niets van.

Hij bracht zijn armen omhoog en boog ze boven zijn hoofd. Zijn schouders draaiden iets naar achteren, waardoor het licht vanuit het hoge raam langs zijn borst en buik viel.

Ik liep een paar stappen naar links. ‘Je rechtervoet iets naar voren.’

Hij verschoof zijn voet.

‘En draai je bovenlichaam een klein beetje naar mij toe.’

‘Zo?’

‘Nog iets.’

Dorian draaide verder.

‘En je hoofd?’ ‘Dat mag juist de andere kant op.’
Hij volgde mijn aanwijzingen, maar bleef me vanuit zijn ooghoeken aankijken.

‘Je hebt hier behoorlijk over nagedacht, hè?’
‘Ja.’
‘Ik begin het te merken.’

Ik bestudeerde de lijnen van zijn lichaam. De houding werkte bijna perfect. Alleen de broek zat nog niet helemaal zoals ik wilde.

‘Je broek mag iets lager op je heupen.’

Dorian keek naar beneden. ‘Deze broek?’
Ik zuchtte. ‘Je hebt er maar één aan.’

Hij grijnsde. ‘Je wordt steeds brutaler.’
‘Ik wil dat de overgang tussen je lichaam en de stof beter zichtbaar wordt.’
‘Hm. Dat klinkt bijna alsof je een excuus zoekt om me nog nauwkeuriger te bestuderen.’
Ik voelde mijn gezicht warm worden.
‘Het is geen excuus. Het is mijn opdracht.’
‘Dan zal ik de kunstenaar maar niet tegenspreken.’

Hij paste de tailleband iets aan.
Ik keek opnieuw naar de compositie.
‘Ja. Precies zo.’

Dorian liet zijn armen even zakken.
‘Mag ik je iets vragen?’

‘Natuurlijk.’

‘Waarom wil je eigenlijk dat ik deze broek aanhoud? Je hebt toch een naaktmodel geboekt?’

Ik legde mijn potlood neer.
‘Omdat naakt niet automatisch interessanter is.’
Hij keek me aan. ‘Leg uit.’

‘Nou… als iemand helemaal naakt is, zie je het lichaam zoals het is. Maar met een beetje stof ontstaat er iets anders. Je ziet waar het lichaam begint, waar de stof valt en wat daardoor verborgen blijft.’

Dorian keek naar zijn broek.
‘En dat vind jij interessant?’

‘Heel erg.’
‘Waarom?’

Ik dacht even na.
‘Omdat de kijker zelf moet nadenken over wat hij ziet. Ik wil niet alles voor hem invullen.’

Dorian glimlachte.
‘Je houdt dus van een beetje mysterie.’
Ik knikte.
‘Ja.’
‘Dat had ik niet achter je gezocht.’
‘Dat heb je vandaag al vaker gezegd.’

Hij begon te lachen.
‘En je houdt het nog bij ook.’

—————————————————————

De volgende twintig minuten werkte ik vrijwel onafgebroken. Mijn potlood bewoog over het papier. Eerst de grote lijnen, daarna de verhouding tussen zijn schouders, armen en heupen. Af en toe gaf ik een aanwijzing.
‘Je linkerarm iets verder naar achteren.’
‘Zo, schat?’
‘Ja.’
‘En mijn hoofd?’
‘Iets omhoog.’
‘Zoals de meester wenst.’

Ik keek op.
‘Dorian.’
‘Ja, Olivier?’
‘Kun je misschien vijf minuten niet praten?’

Hij keek me gespeeld beledigd aan.
‘Vijf hele minuten?’
‘Alsjeblieft.’
‘Wat een strenge kunstenaar.’

Maar hij zweeg.
En tot mijn verbazing hield hij dat ook daadwerkelijk vol.
Toen ik eindelijk mijn potlood neerlegde, liet hij zijn armen zakken.

‘Mag ik nu weer ademhalen?’
Ik schoot in de lach.
‘Je mocht gewoon ademhalen.’
‘Dat had je er niet bij gezegd.’
Hij stapte van het platform en kwam naast me staan.

‘Laat zien.’

Ik draaide mijn schetsboek naar hem toe.
Hij bekeek de tekening aandachtig.
‘Interessant.’

Ik wachtte.
‘Je hebt de broek bijna belangrijker gemaakt dan mijn gezicht.’
‘Dat was ook een beetje de bedoeling.’
‘En toch zie je dat ik het ben.’

Ik knikte.
Dorian keek me aan.
‘Je hebt echt talent, Olivier.’

Ik haalde mijn schouders op.
‘Het is maar een snelle schets.’

Hij zuchtte overdreven.
‘Schat, als je dat nog één keer zegt, pak ik dat schetsboek van je af.’

Ik moest lachen.
‘Waarom?’
‘Omdat je jezelf voortdurend kleiner maakt dan nodig is.’
Zijn stem klonk plotseling serieuzer.
Ik keek naar het papier.
‘Ik vind het gewoon lastig om te zeggen dat iets goed is.’
‘Dat merk ik.’

Hij tikte met zijn vinger tegen de rand van de pagina.
‘Maar dit is goed. En ik heb genoeg kunstenaars aan het werk gezien om dat te kunnen beoordelen.’

Even wist ik niets te zeggen.
‘Dank je,’ mompelde ik uiteindelijk.
‘Graag gedaan, schat.’

——————————————————————

‘Goed,’ zei ik terwijl ik naar de muur aan de andere kant van het atelier keek. ‘Ik wil nog een staande houding proberen.’

Dorian volgde mijn blik.
‘Tegen de muur?’
‘Ja.’

Hij liep erheen.
‘Wat had je in gedachten?’

Ik pakte mijn schetsboek en ging een paar meter voor hem staan. ‘Leun maar lichtjes achterover. Niet helemaal met je rug tegen de muur.’

Hij deed wat ik vroeg.

‘En je rechterarm omhoog. Je hand mag achter je hoofd tegen de muur rusten.’

Hij plaatste zijn hand boven zich.
‘Zo?’
‘Ja. En je linkerbeen mag iets naar achteren, met je voet tegen de muur.’

Dorian verschoof zijn houding.
Ik liep een stukje opzij om de lichtval te bekijken.
‘Je knie iets naar voren.’

Hij gehoorzaamde.
‘Perfect.’ ‘Dat hoor ik graag.’
Ik glimlachte. ‘Je hoort het vast vaker.’
‘Regelmatig.’ ‘Natuurlijk.’

Dorian lachte.
‘Pas maar op, Olivier. Straks ga ik nog denken dat je me arrogant vindt.’

Ik keek hem aan.
‘Dat zou toch niet heel verrassend zijn?’

Hij opende zijn mond, maar zei niets.
Daarna begon hij hard te lachen.
‘Jeetje, schat. Waar is die verlegen jongen van een uur geleden gebleven?’

Ik voelde mijn wangen warm worden.
‘Die staat hier nog steeds.’
‘Dat betwijfel ik.’

—————————————————————

Ik ging achter mijn schildersezel staan en bestudeerde de houding.
Er miste nog iets.
De pose was goed, maar zijn vrije arm hing wat ongemakkelijk langs zijn lichaam.
‘Je linkerhand,’ zei ik.

Dorian keek naar me.
‘Wat moet daarmee?’

‘Ik denk dat je hem bij je taille kunt houden. Misschien met je vingers losjes achter de rand van je broek.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op.
‘Achter de rand?’
‘Ja. Niet te ver. Ik wil vooral dat je arm een natuurlijke lijn vormt.’

Dorian keek naar zijn hand en vervolgens naar mij.
‘Je wilt dus dat ik mijn hand in mijn broek steek?’
‘Een klein stukje.’

Hij glimlachte breed.
‘Dat had ik niet verwacht.’
‘Het gaat om de houding.’
‘Natuurlijk, schat. De houding.’

Hij plaatste zijn vingers bij de tailleband.
‘Zo?’

Ik bestudeerde hem.
‘Bijna. Ontspan je pols iets.’

Hij deed wat ik vroeg.
‘En kijk niet recht naar mij. Kijk maar langs mijn schouder.’

Dorian draaide zijn hoofd.
Ik liep een paar stappen achteruit.
De compositie klopte.

Het licht viel precies over zijn opgeheven arm. Zijn lichaam vormde een lange diagonale lijn, terwijl de losse stof een zachtere tegenbeweging creëerde.

‘Ja,’ zei ik zacht. ‘Dit is hem.’
‘Wat?’
‘De houding. Dit is precies wat ik zocht.’

Dorian glimlachte.
‘Dan blijf ik zo staan.’

——————————————————————

Ik begon te tekenen.
Deze keer werkte ik sneller.
De eerste lijnen stonden binnen enkele minuten op papier. Ik vergat bijna dat Dorian me voortdurend vanuit zijn ooghoeken probeerde aan te kijken.

‘Je kijkt weer zo serieus,’ zei hij uiteindelijk.
‘Ik ben aan het werk.’
‘Dat zie ik.’

Ik tekende verder.
‘Mag ik iets vragen?’
‘Ja.’

‘Ben je altijd zo wanneer je tekent?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Zo geconcentreerd. Alsof de rest van de wereld niet meer bestaat.’

Ik dacht even na.
‘Eigenlijk wel.’

‘Hm.’

Hij zweeg.
Toen zei hij:
‘Ik vind het wel aantrekkelijk.’

Mijn potlood bleef halverwege een lijn hangen.
Ik keek op.
Dorian glimlachte onschuldig.
‘Wat?’
‘N-niets.’

‘Ik gaf je alleen een compliment.’
‘Dat hoorde ik.’
‘Mooi.’

Ik probeerde verder te tekenen, maar merkte dat ik ineens veel bewuster was van zijn aanwezigheid.
Dorian zag het natuurlijk onmiddellijk.

‘Daar is hij weer.’
‘Wie?’
‘Die verlegen Olivier.’

Ik zuchtte.
‘Je doet het expres.’
‘Wat doe ik expres?’
‘Me uit mijn concentratie halen.’

Hij glimlachte.
‘Misschien.’

Ik keek hem recht aan.
‘Dan moet je iets beter je best doen.’

Dorian bleef even stil.
Vervolgens verscheen er langzaam een brede grijns op zijn gezicht.

‘O, Olivier.’

Hij schudde lachend zijn hoofd.
‘Volgens mij heb ik eindelijk iemand gevonden die me een beetje tegengas durft te geven.’

———————————————————————-

Toen de derde schets af was, liep Dorian naar mijn werktafel. Hij bekeek de drie tekeningen die ik naast elkaar had gelegd. De eerste was rustig en klassiek.
De tweede krachtiger, met nadruk op de lange lijnen van zijn lichaam. De derde had iets uitdagends, bijna theatraals.

Dorian keek er een tijdje zwijgend naar.
‘Ze zijn allemaal anders.’

Ik knikte.
‘Dat wilde ik ook.’
‘Maar het is steeds hetzelfde lichaam.’

‘Ja.’

Hij wees naar de laatste schets.
‘Deze vind ik bijzonder.’
‘Waarom?’

Hij dacht even na.
‘Omdat ik mezelf hier niet helemaal herken.’

Ik schrok.
‘Is dat slecht?’
‘Nee.’

Hij keek nog eens.
‘Het is alsof je iets hebt gezien wat ik zelf niet bewust liet zien.’

Ik glimlachte voorzichtig.
‘Dat is eigenlijk precies wat ik probeer te bereiken.’

Dorian draaide zich naar me toe.
‘En wat heb je dan gezien?’

Ik aarzelde.
‘Dat weet ik nog niet helemaal.’

Hij keek me onderzoekend aan.
‘Je weet het wel.’

Ik keek naar de schets.
‘Misschien… iemand die heel graag zelf bepaalt hoe anderen naar hem kijken.’

Het werd stil.
Dorian keek me aan. Zijn glimlach verdween niet helemaal, maar veranderde wel.
‘Dat is nogal een uitspraak, Olivier.’

‘S-sorry. Ik bedoelde niet—’
‘Nee.’

Hij onderbrak me rustig.
‘Niet meteen terugkrabbelen.’

Ik zweeg.
Hij keek opnieuw naar het papier.
‘Misschien heb je wel gelijk.’

Een paar seconden zei niemand iets.
Toen legde hij de schets voorzichtig terug.

‘Goed.’

Hij keek naar de witte lakens die opgevouwen op een kast lagen.

‘Wat staat er hierna op je programma?’

Ik volgde zijn blik.

‘Ik wilde eigenlijk een liggende studie maken.’
‘Op de bank?’
‘Nee. Op de grond, denk ik. Met een laken en een paar kussens.’

Dorian knikte langzaam.
‘En de kleding?’

Ik keek hem aan.
‘Voor die studie wil ik graag zonder kleding werken. Als jij dat goed vindt.’

Hij glimlachte.
‘Eindelijk.’

Ik moest lachen.
‘Je klinkt bijna opgelucht.’
‘Ik begon me af te vragen of je me de hele middag in die broek zou laten rondlopen.’

Ik liep naar de kast en pakte een groot wit laken.
‘Ik wil eerst de compositie opbouwen.’
‘Natuurlijk.’

Dorian hielp me het laken over de houten vloer uit te spreiden.

Toen ik opkeek, stond hij tegenover me met zijn handen in zijn zij. ‘Nog één vraag, schat.’
‘Ja?’

Hij keek naar de schetsen op tafel.
‘Ga je me bij de volgende houding weer zo tekenen als jij me ziet? Of zoals ik mezelf graag zou willen zien?’

Ik keek naar hem.
Voor het eerst hoefde ik niet lang over mijn antwoord na te denken.
‘Zoals ik je zie.’

Dorian glimlachte langzaam.
‘Dat dacht ik al.’

Hij stapte op het witte laken.
‘Dan ben ik benieuwd wat je ontdekt wanneer er niets meer te verbergen valt.’

Hij glimlachte uitdagend en maakte de sluiting van zijn broek los. Ik draaide me naar de kussens om ze op het laken te leggen.

‘Ach, Olivier.’
‘Wat?’

‘Je hoeft niet zo demonstratief weg te kijken. Je bent kunstenaar, weet je nog?’
‘Ik leg de kussens goed.’
‘Natuurlijk, schat.’

Ik hoorde het zachte geritsel van linnen.
Toen ik me omdraaide, had Dorian zijn broek over een stoel gehangen.

Hij stond ontspannen naast het laken, alsof er helemaal niets bijzonders was gebeurd.
‘En nu?’

Ik keek naar mijn schetsboek.
‘Ga maar liggen. Je hoofd op het bovenste kussen en je rug iets hoger. Eén arm onder je hoofd, je andere hand ontspannen op je bovenbeen.’

Dorian ging liggen en volgde mijn aanwijzingen.
‘En mijn benen?’

‘Eén languit. De andere mag je optrekken.’

Hij verschoof zijn houding.
‘Zo?’

Ik liep om hem heen en bekeek de compositie vanuit verschillende hoeken.
Het middaglicht viel prachtig over zijn lichaam. De witte stof vormde zachte plooien rondom zijn silhouet.

Bijna perfect.
‘Je kijkt moeilijk,’ merkte Dorian op.
‘Ik denk na.’
‘Gevaarlijk.’

Ik lachte zacht.
‘Het laken ligt niet helemaal goed.’

Ik knielde naast hem en trok voorzichtig enkele plooien recht. Dorian keek toe.
‘Je bent wel een perfectionist, hè?’
‘Een beetje.’
‘Een beetje? Je bent nu al drie minuten bezig met één plooi.’
‘Het maakt verschil.’
‘Als jij het zegt, schat.’

Ik schoof iets naar achteren en bestudeerde het geheel opnieuw. Er klopte nog steeds iets niet. Dorian zag het onmiddellijk.

‘Wat is er nu weer?’
‘Niets. Nou ja…’
‘Olivier.’

Ik keek op.
‘Je mag gewoon zeggen wat je wilt veranderen.’

Ik aarzelde.
‘Je ligt eigenlijk precies goed. Alleen zou ik één detail van de houding nog willen aanpassen.’

Dorian steunde op zijn elleboog.
‘Welk detail?’

‘Ik wil liever niet dat je helemaal opnieuw gaat liggen. Dan verandert het licht en krijg ik de plooien nooit meer hetzelfde.’

Hij keek me onderzoekend aan.
‘Dan veranderen we alleen dat ene detail.’

Ik legde mijn schetsboek naast het laken.
Voor het eerst die middag voelde ik mijn hart sneller kloppen, niet omdat ik niet wist wat ik wilde, maar omdat ik het precies wist.

Dorian keek me aan.
‘Wat is er, schat?’

Ik schoof iets dichterbij.
En voor het eerst die middag zei Dorian helemaal niets meer. Ik wees aarzelend naar het gedeelte van zijn lichaam waarvan ik de houding wilde veranderen.

‘Ik wil de compositie iets aanpassen. Maar als je zelf beweegt, ben ik bang dat de hele pose verandert.’

Dorian keek me enkele seconden aan. Zijn gebruikelijke uitdagende glimlach verscheen weer.

‘Dus je wilt het zelf doen?’

Ik knikte.
‘Als je dat goed vindt.’

Hij bestudeerde mijn gezicht.
‘Je blijft me verbazen, Olivier.’
‘Is dat een ja?’

‘Ja, schat. Maar zeg me eerst precies wat je van plan bent.’

Ik legde het uit. Dorian luisterde zonder me te onderbreken.
Toen knikte hij.
‘Goed. Ik vertrouw je.’

Ik haalde diep adem en schoof dichter naar hem toe.
Mijn hand bleef een ogenblik boven het laken hangen.
‘Olivier?’

Ik keek op.
Voor het eerst die middag zag ik iets anders in zijn ogen dan die vertrouwde, zelfverzekerde blik.
Nieuwsgierigheid. Misschien zelfs een beetje zenuwen.

‘Ja?’

Hij glimlachte.
‘Je hoeft niet zo bang te zijn.’

Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik ben niet bang.’

‘Wat dan?’

Ik keek hem recht aan.
‘Ik wil het gewoon goed doen.’

Dorian zei niets meer.
Langzaam bracht ik mijn hand dichterbij zijn penis. Niet gewoon zijn penis. Zijn harde grote penis die daar op zijn buik ligt.

En precies op dat moment besefte ik dat de volgende beweging misschien meer zou veranderen dan alleen zijn pose.