De lente kwam traag. De sneeuw smolt, de bomen langs de oprijlaan kregen groene knoppen, en de lucht rook naar natte aarde en nieuwe bladeren. In het landhuis was de free use intussen zo gewoon geworden dat niemand er nog over sprak. Anna liep naakt door de kamers, de zilveren ketting om haar hals, haar huid vaak nog glanzend van eerdere sporen. De familie gebruikte haar wanneer het hun uitkwam: ’s ochtends onder het bureau, ’s middags tegen een muur, ’s avonds in bed of op de vloer. Ze was altijd beschikbaar, altijd open, altijd van hen.
Op een heldere ochtend in april kwam er een brief. De heer Van der Meer las hem aan tafel voor terwijl Anna naakt naast zijn stoel knielde, wachtend.
“Je zus schrijft,” zei hij. “Maria. Ze is op weg hierheen. Je moeder is ziek geweest en Maria wil je zien. Ze komt over drie dagen.”
Anna keek op. Maria was een jaar ouder, twintig, steviger gebouwd, met hetzelfde roodbruine haar en dezelfde heldere ogen. Ze hadden elkaar al bijna een jaar niet gezien.
Pieter glimlachte traag. “Interessant.”
Elisabeth legde haar vork neer. “Misschien moeten we haar laten zien hoe het hier is. Echt laten zien.”
De heer Van der Meer streelde over Anna’s haar. “We beslissen dat als ze er is. Voorlopig blijft alles zoals het is.”
Drie dagen later stond Maria op de oprijlaan. Ze droeg een eenvoudige bruine reisjurk, een sjaal om haar schouders, en keek met open mond naar het grote huis. Anna had toestemming gekregen om zich aan te kleden voor het welkom. Toen ze de deur open deed, vielen de zussen elkaar in de armen.
“Je bent zo mager geworden,” zei Maria, haar handen op Anna’s wangen. “Maar je oogt… anders. Gezonder.”
Anna glimlachte, een beetje te strak. “Kom binnen. Ik zal je alles uitleggen.”
Dat deed ze niet meteen. Eerst kreeg Maria thee in de salon, terwijl de familie beleefd en afstandelijk bleef. Pas toen de avond viel en de bedienden waren teruggestuurd naar hun eigen vertrekken, veranderde de sfeer.
Anna stond op, keek naar de heer Van der Meer, en kreeg een klein knikje. Langzaam, terwijl Maria toekeek, begon ze zich uit te kleden. Jurk, onderrok, korset, kousen. Ze bleef naakt staan in het kaarslicht, de ketting glanzend tegen haar keel.
Maria’s mond viel open. “Anna… wat—”
“Ik ben free use hier,” zei Anna rustig. Haar stem trilde een beetje, maar ze hield stand. “Dat betekent dat zij me mogen gebruiken wanneer ze willen. En ik loop altijd naakt in huis. Vanaf nu ook buiten, op het landgoed, als ze dat willen.”
Elisabeth stond op en liep naar Maria. Ze legde een hand op haar schouder, zacht maar vast. “Je mag blijven kijken. Of meedoen. Of weggaan. Maar als je blijft… dan gelden de regels ook voor jou.”
Maria slikte. Haar blik gleed over Anna’s naakte lichaam, over de lichte blauwe plekken op haar heupen, over de manier waarop haar tepels al hard waren van de spanning. Ze zei niets. Ze bleef.
Die eerste avond keken ze alleen. De heer Van der Meer liet Anna op de lage tafel in het midden van de salon liggen, benen wijd. Pieter nam haar eerst, diep en gestaag, terwijl Maria met grote ogen toekeek. Daarna was het Elisabeth’s beurt. Ze knielde tussen Anna’s dijen en likte haar lang, met luide, natte geluiden, tot Anna sidderde en kwam. Maria’s ademhaling was hoorbaar sneller geworden. Haar handen lagen in haar schoot, vingers in de stof van haar jurk geknepen.
Toen het voorbij was, keek de heer Van der Meer haar aan. “Je mag boven slapen. In de kamer naast de onze. Morgen praten we verder.”
Die nacht lag Maria wakker. Door de muur hoorde ze zachte kreten, het kraken van een bed, het lage grommen van Pieter. Ze legde een hand tussen haar eigen benen en ontdekte dat ze doorweekt was.
De volgende ochtend begon de echte verandering.
Maria kwam de eetkamer in, nog volledig gekleed. Anna zat al naakt op de schoot van de heer Van der Meer, zijn hand nonchalant tussen haar dijen. Elisabeth keek op.
“Trek je uit,” zei ze eenvoudig.
Maria aarzelde. Toen, met trillende vingers, deed ze het. Haar lichaam was voller dan dat van Anna: zwaardere borsten, rondere heupen, een dichtere driehoek van donker haar. Ze stond naakt in de kamer, armen half voor zich, tot Pieter haar polsen vastpakte en ze omlaag duwde.
“Geen schaamte,” zei hij. “Niet hier.”
Vanaf dat moment liepen beide zussen naakt. Eerst alleen in huis. Al snel ook buiten.
De heer Van der Meer besloot dat het landgoed privé genoeg was. De muren waren hoog, de bomen dicht, de tuinman kreeg dubbel loon en de opdracht om niets te zien. Op een warme middag in mei liepen Anna en Maria voor het eerst naakt de tuin in. De zon lag op hun huid, de wind streek tussen hun benen. Ze voelden zich bloot, kwetsbaar, en vreemd vrij. Elisabeth kwam hen achterna, ook naakt, een zijden sjaal losjes om haar middel. Ze liet de sjaal vallen en ging tussen de twee zussen in lopen, een arm om elk van hen.
“Dit is beter,” fluisterde ze.
Die middag gebeurde de eerste echte lesbische scene met z’n drieën.
Ze lagen in het gras achter het zomerhuis, uit het zicht van de weg. Elisabeth kuste Maria lang en diep, terwijl Anna tussen Maria’s dijen lag en haar likte. Maria was onervaren, schrok van elke nieuwe aanraking, maar haar lichaam reageerde hevig. Haar heupen duwden omhoog tegen Anna’s mond. Elisabeth zoog aan haar tepels, beet er zacht in, en fluisterde vieze woorden tegen haar oor. Toen Anna twee vingers in haar duwde en tegelijk haar knobbeltje zoog, kwam Maria met een harde, verstikte kreet, haar ronde borsten schuddend.
Elisabeth glimlachte tevreden. “Je smaakt zoet. Net als je zus.”
Ze wisselden. Maria leerde Anna likken, onhandig eerst, toen gretiger. Elisabeth zat over Maria’s gezicht en liet zich verzorgen terwijl ze Anna’s borsten kneep. De drie vrouwen raakten verstrengeld, nat, ademloos, tot de zon lager stond en de schaduwen langer werden.
BDSM kwam later, langzaam, alsof het vanzelf ontstond.
Het begon met touw.
Op een avond in de bibliotheek haalde Pieter een rol stevig, zacht touw tevoorschijn – het soort dat ze in de stallen gebruikten. Hij liet Anna op een stoel zitten, armen achter de leuning, en bond haar polsen vast. Niet te strak, maar stevig genoeg dat ze niet los kon. Toen bond hij haar enkels aan de poten van de stoel, zodat haar benen wijd open stonden.
“Nu blijf je zo,” zei hij. “Tot ik zeg dat je mag bewegen.”
Hij liet haar daar een halfuur zitten terwijl hij las. Af en toe stond hij op, streek met twee vingers over haar open spleet, controleerde hoe nat ze was, en ging weer zitten. Maria keek toe, adem inhouden. Toen Pieter eindelijk zijn broek opende en zich in Anna duwde, stootte hij hard, de stoel schuivend over de vloer. Anna kon niets doen dan het ondergaan. Haar kreten klonken anders – hoger, hulpelozerm.
Maria werd de volgende avond zelf vastgebonden.
Elisabeth deed het. Ze legde Maria op het grote bed, armen boven haar hoofd, polsen samengebonden aan het hoofdeinde. Toen spreidde ze haar benen en bond elke enkel vast aan een bedpost. Maria lag volledig open, hulpeloos, haar volle borsten omhoog, haar spleet glanzend.
Ze begon zacht: likken, vingers, lichte bijtjes in de binnenkant van Maria’s dijen. Toen haalde ze een dunne leren riem tevoorschijn – een oude broeksriem van haar vader. Ze liet hem eerst over Maria’s huid glijden, van borst naar buik naar dijen. Daarna gaf ze een lichte tik. Maria schrok. Een tweede tik, harder. Een derde, precies op de gevoelige plek tussen dij en kruis. De huid kleurde roze. Maria kermde, half van pijn, half van iets anders.
Elisabeth ging door tot beide dijen gestreept waren. Toen ging ze tussen haar benen liggen en likte haar tot ze kwam, hard, met de riem nog in haar hand.
De heer Van der Meer keek goedkeurend toe. “Ze leert snel.”
De weken die volgden werden intenser.
De zussen liepen nu vrijwel altijd naakt, ook buiten. Ze harkten bladeren in de tuin zonder kleren, baadden in de vijver achter het huis, lagen in het gras te zonnen terwijl een van de mannen hen kwam gebruiken. Soms bond Pieter hen samen: polsen tegen polsen, of rug tegen rug, zodat ze elkaar niet konden ontsnappen terwijl hij de een na de ander nam.
Elisabeth ontdekte dat ze het heerlijk vond om de zussen tegen elkaar te zetten. Ze liet hen elkaar vingeren terwijl zij toekeek, gaf opdrachten, strafte met de riem als ze niet gehoorzaamden. Op een avond liet ze Anna en Maria tegenover elkaar knielen, monden tegen elkaars spleet, en bond hun haren samen zodat ze niet uit elkaar konden. Ze moesten elkaar likken tot beiden waren gekomen. Elisabeth zat erbij, een hand tussen haar eigen benen, en kwam hard toen de zussen trillend en nat tegen elkaar zonken.
De heer Van der Meer introduceerde het knevelen. Een zijden sjaal tussen de tanden, strak geknoopt. Zo nam hij Maria een middag lang in zijn studeerkamer: vastgebonden over zijn bureau, gekneveld, terwijl hij haar langzaam en diep van achteren nam. Haar speeksel droop op het hout. Haar ogen stonden glasachtig van overgave.
’s Nachts sliepen de vier vaak in het grote bed. Anna en Maria in het midden, soms nog vastgebonden aan elkaar of aan het hoofdeinde. De mannen en Elisabeth gebruikten hen beurtelings, of tegelijk. Soms lag Elisabeth tussen de twee zussen, haar mond aan de een, haar vingers in de ander, terwijl de heren toekeken of meededen.
Op een warme juninacht, toen de ramen openstonden en de geur van rozen naar binnen waaide, lag Maria op haar rug, armen en benen wijd vastgebonden. Anna zat over haar gezicht, langzaam wrijvend, terwijl Elisabeth de leren riem gebruikte op Maria’s borsten en buik – lichte, precieze slagen die de huid deden gloeien. Pieter neukte Anna van achteren, diep, zodat elke stoot haar verder tegen Maria’s mond duwde. De heer Van der Meer stond toe te kijken, zijn lul in de hand, en kwam uiteindelijk over Maria’s gestreepte borsten.
Toen het stil werd, maakten ze de touwen los. De zussen lagen tegen elkaar, klevend, ademloos, de ketting van Anna koud tussen hun lichamen. Elisabeth kuste beiden op de mond.
“Jullie zijn van ons,” fluisterde ze. “Allebei.”
Maria opende haar ogen. Ze keek naar haar zus, naar de roze strepen op haar eigen huid, naar de manier waarop Anna’s lippen nog glommen van haar vocht. Ze glimlachte, langzaam, alsof ze iets begreep dat ze eerder niet had willen begrijpen.
“Ja,” fluisterde ze terug. “We zijn van jullie.”
Buiten zong een nachtegaal. Binnen op het landgoed was de free use completer geworden dan ooit. Twee naakte zussen, touwen en riemen, monden en handen en harde lichamen die namen wat ze wilden.