"Het is gewoon pathetisch," zegt Mark, terwijl hij met zijn wijsvinger langzaam langs de geslepen rand van zijn wijnglas strijkt. "Tien jaar getrouwd, twee kinderen, een prachtig hoekhuis in de stad, en dan laat je de hele boel klappen omdat je om drie uur 's nachts stiekem in de telefoon van je vrouw gaat zitten spitten. Wat bezielt zo'n vent?"

Het is ver na middernacht. Tussen de koperen kandelaars, waarin de kaarsen inmiddels diep zijn weggebrand en lange, onrustige schaduwen over het eikenhouten parket werpen, staan drie lege flessen Pomerol als stille getuigen van een avond die eigenlijk een uur geleden al had moeten eindigen. Het gesprek is, met de onvermijdelijke zwaartekracht van oude vriendschappen en te veel goede wijn, beland bij de vechtscheiding van Bas en Eva.

"Kom op, Mark, doe niet zo vreselijk naïef," reageert Daan vanaf de andere kant van de brede bank. Hij heeft het bovenste knoopje van zijn witte overhemd losgemaakt en zijn mouwen tot aan zijn ellebogen opgestroopt. "Eva zat al maanden achter zijn rug om te appen met die zogenaamde hardloopcoach van haar. Bas was niet paranoïde, Bas voelde gewoon aan dat hij voor de gek werd gehouden. Elke gezonde man wordt gek als hij merkt dat een andere kerel zijn vrouw verleidt. Dat heeft niks met pathetisch te maken, dat is puur zelfbehoud. Oerinstinct."

"Zelfbehoud?" Mark lacht kort en schudt zijn hoofd. "Hij stond huilend op de stoep bij die gozer, Daan. Waar is je waardigheid dan?"

Precies tussen hen in, diep weggezakt in de zachte kussens van de bank, zit Valerie. Ze heeft haar zwarte pumps allang onder de salontafel geschopt en zit met haar benen schuin onder zich opgetrokken. Haar smaragdgroene wikkeljurk valt soepel om haar heupen en vangt bij elke kleine beweging het warme, oranje licht van de kaarsen. Ze houdt haar glas bij de steel vast, draait de donkere wijn traag rond en kijkt met een lichte, onpeilbare glimlach van Daan naar Mark. Ze zegt nog niets; ze luistert zoals een kat naar het ritselen van muizen achter het behang luistert.

Pas als de stilte valt, draait ze haar hoofd langzaam opzij, richting het lange dressoir tegen de zijmuur. "En wat zegt onze huiskamerfilosoof ervan?" vraagt Valerie. Haar stem is laag, warm en licht gerookt door het late uur. "Thomas? Zou jij ook midden in de nacht mijn vingerafdruk gebruiken om mijn berichtjes te lezen als ik ineens heel fanatiek ging trainen?"

Thomas staat bij de platenspeler, met zijn rug half naar de kamer gekeerd. Hij heeft net een elpee uit de kartonnen hoes laten glijden. De wijn, bekroond met de dikke laag rokerige Lagavulin die hij vijf minuten geleden voor zichzelf heeft ingeschonken, geeft hem dat heerlijke, verheven gevoel van onaantastbaarheid dat hij op avonden met zijn twee oudste vrienden graag koestert. Daan en Mark mogen dan succesvol zijn op hun eigen manier; in deze kamer, met zijn vrouw op de bank, is Thomas de onbetwiste koning. "Bas heeft het volledig over zichzelf afgeroepen," zegt Thomas rustig, terwijl hij het zwarte vinyl op de draaitafel legt. "En Daan zit ernaast met zijn 'oerinstinct'. Jaloezie is geen instinct, jongens. Jaloezie is een gebrek aan verbeeldingskracht. En een gebrek aan eigenwaarde."

Hij laat de naald met een geoefende, haast ceremoniële precisie in de eerste groef zakken. Een zacht, warm geknisper vult de woonkamer, onmiddellijk gevolgd door de eerste, melancholische en hypnotiserende gitaarnoten van The End van The Doors. Vanuit de luidsprekers glijdt de diepe bariton van Jim Morrison de kamer in: "This is the end, beautiful friend..."

Daan kijkt op en schiet in de lach. "Zet je nou serieus dit nummer op midden in een gesprek over het huwelijk van Bas? Lekker subtiel, maat. Moeten we soms een minuut stilte houden?"

"Beschouw het maar als een requiem voor de mannelijke onzekerheid," zegt Thomas droog. Hij pakt zijn kristallen tumbler van het dressoir, wandelt op zijn gemak terug naar de zware, cognackleurige leren fauteuil die haaks op de bank staat, en laat zich erin zakken. Hij slaat zijn ene been nonchalant over het andere.

Mark leunt met zijn ellebogen op zijn knieën en kijkt Thomas met samengeknepen ogen aan. "Even zonder die mooie praatjes van je, Thomas. Jij wilt ons nu met droge ogen wijsmaken dat jij immuun bent voor jaloezie? Dat het jou werkelijk koud laat als een andere vent achter Valerie aanzit?"

"Ik zeg niet dat ik blind ben, Mark," antwoordt Thomas, terwijl hij zijn glas een fractie optilt. "Ik ben niet achterlijk. Ik zie heus wel wat er gebeurt als we een restaurant binnenlopen of op een receptie staan. Ik zie hoe mannen naar haar kijken. Ik zie hoe ze net iets te dichtbij komen staan als ze een gesprek met haar aanknopen." Hij neemt een kleine slok van de turfachtige whisky en kijkt over de rand van het glas recht naar zijn vrouw. "Maar waarom zou ik me daar druk over maken? Bezitsdrang is voor mannen die bang zijn dat ze door de mand vallen. Mannen die denken dat hun vrouw alleen bij hen blijft zolang ze de deur op slot draaien. Ik ken mijn eigen waarde. En ik onderschat Valerie niet door te doen alsof ze van suiker is. Als een andere man haar begeert? Prachtig toch. Dat bevestigt alleen maar mijn goede smaak."

Daan schudt meewarig zijn hoofd en leunt achterover in de kussens. "Je klinkt als een Fransman uit een zwart-witfilm, Thomas. Iedereen heeft een grens. Als puntje bij paaltje komt, ben je net zo bezitterig als de rest van ons."

"Onzin," zegt Thomas, en het woord klinkt scherper en beslissender dan hij had gepland, gevoed door de prikkelende blikken van zijn vrienden. "Ik vind die hele krampachtige burgerlijkheid rondom trouw gewoon vermoeiend. Het doet me echt niets. Nul."

Op de bank zet Valerie haar wijnglas met een harde tik op de salontafel neer. Door de manier waarop ze haar hand nog een seconde op de voet van het glas laat rusten, trekt het gebaar onmiddellijk alle aandacht in de kamer naar zich toe. In de luidsprekers kabbelt het zwevende orgel van Ray Manzarek voort als een donkere, ondergrondse stroom. Valerie draait haar hoofd naar de fauteuil. Rond haar lippen verschijnt die ene, hele specifieke glimlach—een glimlach die Thomas na zes jaar huwelijk herkent als het moment waarop ze besluit een gesloten deur niet open te duwen, maar rustig van het slot te draaien. "Nul?" herhaalt ze zacht. Ze kantelt haar hoofd een fractie, waardoor een donkere haarlok over haar blote sleutelbeen glijdt. "Wat een nobel standpunt, schat. Ik wist helemaal niet dat ik met zo'n verlichte geest getrouwd was."

Thomas voelt een lichte prikkeling in zijn nek, een eerste waarschuwingssignaal dat hij met een luie glimlach probeert weg te wuiven. Daan en Mark kijken hem aan, wachtend op het moment dat hij lachend een krabbel terug maakt. "Je kent me toch, Val?" zegt Thomas, zijn stem warm en volstrekt beheerst. "Ik heb er een hekel aan om mensen in een kooitje te zetten. Jou al helemaal."

"Dat hoor ik," zegt ze, en haar toon is bijna peinzend. Ze kijkt van Thomas naar Daan, en vervolgens naar Mark. "Maar weet je wat het probleem is met zulke grote, filosofische theorieën, jongens? Ze zijn zo makkelijk te verkondigen als het over een ander gaat. Iemand die niet in deze kamer is. Dat is veilig."

"Hoe bedoel je?" vraagt Mark, die onwillekeurig iets rechter op de bank gaat zitten. Valerie haalt haar schouders lichtjes op. De smaragdgroene zijde van haar jurk glijdt met een zacht, ritselend geluid over haar huid. "Nou, precies zoals ik het zeg. Thomas doet nu net alsof hij boven elke vorm van mannelijke competitie verheven is. Alsof hij het een geweldig compliment vindt als een andere man mij met zijn ogen uitkleedt." Ze laat een korte, geladen stilte vallen en kijkt Thomas recht in het gezicht. "Maar hij zegt dat alleen maar omdat hij hier met zijn beste vrienden is. En bij vrienden geldt het ongeschreven verbond dat iedereen netjes doet alsof ik een soort onzijdig familielid ben."

Daan lacht kort, maar er zit plotseling een nerveus randje aan zijn stem. "Onzijdig zou ik je nou ook weer niet willen noemen, Val."

"Nee?" Valerie draait zich op de bank een kwartslag naar Daan toe. Ze trekt haar ene knie iets hoger op, zodat haar jurk een stukje over haar kuit omhoog schuift, en legt haar onderarm losjes op de rugleuning van de bank, op slechts een paar centimeter van Daans schouder. "Waarom doen jullie dan altijd zo keurig? Als Thomas' theorie klopt—als hij echt die zeldzame man zonder één greintje jaloezie is—waarom spelen we dan nog verstoppertje?"

In de fauteuil voelt Thomas hoe de temperatuur in de kamer met een graad of twee lijkt te stijgen. Hij ziet de schittering in Valeries ogen. Ze daagt hem uit. Ze legt zijn eigen intellectuele bravoure op het hakblok en kijkt hem aan met een blik die vraagt: Hoe ver durf je achter je eigen grote woorden te blijven staan voordat je ingrijpt? Als hij nu zegt dat ze te veel gedronken heeft, of dat ze van onderwerp moeten veranderen, geeft hij Daan gelijk. Dan is hij inderdaad de bluffer die bij het eerste zuchtje tegenwind zijn keutel intrekt. Zijn koppigheid—die diepgewortelde, mannelijke weigering om ten overstaan van zijn vrienden door zijn eigen vrouw op zijn plek te worden gezet—sluit zich als een harnas om hem heen. "Wie zegt dat we verstoppertje spelen?" zegt Thomas, en hij neemt met opzettelijke traagheid een nieuwe slok van zijn whisky. Hij wijst met zijn kin naar zijn vrienden. "Vraag ze maar wat je wilt, Val. Mij hoef je niet te sparen hoor. Ik ben heel benieuwd."

(Wordt vervolgd)