In de kamer begint het lange, instrumentale middenstuk van The End. De gitaar van Robby Krieger weeft een oosters aandoend, sluipend patroon door de ruimte, als een bezwering die de normale wetten van tijd en fatsoen langzaam oplost.

Valerie kijkt Thomas nog altijd onafgebroken aan, terwijl de vingers van Daan in haar hals langzaam bewegen. Het is niet langer het meten van een hartslag; zijn duim glijdt een paar centimeter omlaag, langs de rand van haar jurk, en voelt de warmte van de welving net boven haar borst. "Thomas denkt dat ik terugkrabbel zodra het echt wordt," zegt Valerie, haar stem laag en fluweelzacht, gericht tegen de twee mannen op de bank, maar haar ogen verankerd in die van haar echtgenoot. "Hij denkt dat dit allemaal theater is om hem een lesje te leren."

Aan haar andere kant schuift Mark dichterbij. De bekentenis van een minuut geleden en het zien van Daans hand op haar lichaam hebben de dam doorbroken. Mark laat haar hand los en legt zijn hand op haar heup, precies op de plek waar hij in de keuken naar had staan staren. "Wow," mompelt Mark schor, terwijl zijn vingers over haar ribben en heup strelen. "Nog zachter dan ik dacht."

Valerie laat een lichte, hoorbare zucht ontsnappen. Ze sluit haar ogen niet; ze blijft naar Thomas kijken, zodat hij elke micro-expressie op haar gezicht moet registeren. Hij ziet hoe haar pupillen zich verwijden, hoe haar lippen een fractie wijken. Het besef slaat bij Thomas in als een bliksemschicht: Ze speelt niet alleen maar om mij te testen. Ze vindt het lekker. De spanning dat wij alle drie naar haar kijken en naar haar hongeren, windt haar mateloos op. "Zie je, Mark?" fluistert ze. "Je hoefde het alleen maar te vragen."

Ze draait haar hoofd nu weer terug naar Daan. Ze zitten zo dicht bij elkaar dat hun voorhoofden elkaar bijna raken. Daans ademhaling is zwaar en onregelmatig. De hand die in haar hals lag, schuift nu achter haar nek, zijn vingers verdwijnen in haar donkere haar. "Vijf jaar geleden, op dat feestje..." fluistert Daan, zo zacht dat Thomas op het puntje van zijn stoel moet leunen om het te kunnen verstaan. "...toen Thomas drank was gaan halen, stond ik zo dicht bij je dat ik je parfum kon ruiken. Ik heb me jarenlang afgevraagd wat er was gebeurd als ik je toen gewoon had gekust."

"Waarom heb je het niet gedaan?" vraagt Valerie ademloos.

"Omdat Thomas terugkwam," zegt Daan hees. Hij kijkt een fractie van een seconde opzij naar de fauteuil, waar zijn beste vriend als een versteende koning in de schaduw zit. "En nu zit hij daar. En hij zegt dat het hem niets doet."

"Hij bluft," fluistert Valerie tegen Daans lippen. Haar hand glijdt omhoog naar de kraag van zijn witte overhemd. "Ik ken hem. Hij gaat kapot vanbinnen, Daan. Als jij mij nu kust, zoals je vijf jaar geleden al wilde doen... dan springt hij binnen drie seconden uit die stoel om je bij me weg te trekken."

Het is de meest geraffineerde valstrik die ze had kunnen opzetten. Geen platte weddenschap om een fles wijn, maar een mes recht in het hart van Thomas' mannelijke trots en hun gezamenlijke verleden. Als Thomas nu opstaat of "Stop" zegt, bewijst hij niet alleen dat zijn hele filosofie een leugen was, maar erkent hij ook dat hij na zes jaar huwelijk nog altijd doodsbang is voor de schim van Daan op dat zomerfeest. En als hij blijft zitten, moet hij toekijken hoe zijn beste vriend eindelijk neemt waar hij al vijf jaar over fantaseert.

Daan aarzelt een seconde. Zijn blik schiet nog één keer, vragend en bijna verontschuldigend, naar Thomas. Zeg dat ik moet stoppen, maat, lijkt die blik te zeggen. Trek de grens. Thomas' kaken klemmen zich zo hard op elkaar dat de spieren in zijn slapen trillen. In zijn broek is zijn erectie inmiddels zo hard en pijnlijk tegen de stof gedrukt dat het bijna onmogelijk is om stil te zitten. De jaloezie brandt als zuur in zijn borstkas, maar de perverse, duistere drang om zijn eigen onkwetsbaarheid te bewijzen—om te zien hoe ver ze gaan—is sterker dan zijn rede. Thomas tilt zijn hand langzaam van de armleuning en maakt een kort, bijna koninklijk wegwerpgebaar. "Laat je door mij vooral niet tegenhouden, Daan," zegt Thomas. Zijn stem is schor, laag en trilt nauwelijks merkbaar. "Haal je schade maar in."

Dat is het moment waarop de grens definitief verdampt. Valeries ogen flitsen nog één keer triomfantelijk naar haar man, en dan sluit ze haar ogen en overbrugt ze zelf de laatste afstand naar Daans mond. Het is de ontlading van vijf jaar beleefd afstand houden en drie uur opgebouwde spanning. Zodra hun lippen elkaar raken, opent Valerie haar mond met een zachte, hoge kreun die rechtstreeks door het merg van Thomas snijdt. Daan trekt haar met één arm stevig tegen zijn borstkas aan en kust haar diep, gretig en zonder enige terughoudendheid. Het natte, intieme geluid van hun tongen is in de schemerige woonkamer haarscherp te horen.

Eén seconde. Twee seconden. Vijf seconden. Thomas springt niet op. Hij zit vastgenageld aan zijn stoel, zijn nagels diep in de kussens geboord, terwijl zijn hart als een razende tegen zijn ribbenkast beukt. En doordat hij blijft zitten, verandert de dynamiek op de bank van een uitdaging naar een vrijbrief.

Mark, die vlak achter Valerie zit, ziet hoe ze zich aan Daan overgeeft. Zijn eigen ademhaling versnelt. Terwijl Daan haar mond verovert, glijden zijn handen van haar heupen naar voren, over haar buik, precies naar het dunne zijden ceintuurtje dat haar wikkeljurk bijeenhoudt. Hij trekt met trillende, maar vastberaden vingers aan het lusje tot de knoop langzaam uit elkaar glijdt.

Met een zacht ritselend geluid valt de smaragdgroene jurk aan de voorkant open. Onder de jurk draagt Valerie een lage balconette-bh van doorschijnend zwart kant, waar haar volle borsten zwaar in deinen op het ritme van haar gejaagde ademhaling. Mark legt zijn kin op haar blote schouder, kust de warme huid van haar hals net onder haar oor, en laat zijn beide handen langzaam omhoog glijden over haar ribbenkast, tot zijn handpalmen haar borsten van achteren volledig omvatten.

Valerie breekt de kus met Daan met een schok af om naar lucht te happen. Er glinstert een dun spoortje speeksel op haar gezwollen onderlip. Haar hoofd valt achterover tegen Marks schouder, waardoor haar hals en borstkas zich volledig blootgeven in het kaarslicht. "God..." fluistert ze schor, terwijl Marks vingers de beha naar beneden schuiven en haar blote borsten en harde tepels ontbloot worden. "Jullie maken me gek..."

Vanuit de luidsprekers verandert de sfeer van The End. Het dromerige, aftastende karakter verdwijnt; de gitaar en het orgel beginnen sneller om elkaar heen te cirkelen, een dreigende, hypnotiserende maalstroom van geluid die de hartslag van de vier mensen in de kamer volledig overneemt. "Ride the snake, ride the snake... to the lake, the ancient lake, baby..." Op de bank is het intellectuele steekspel voorbij. De woorden zijn op; er is alleen nog de koortsachtige realiteit van het doorbreken van het laatste taboe.

Valerie ligt half achterover tegen de borstkas van Mark, die haar van achteren ondersteunt. Haar jurk hangt volledig open rond haar middel, een glanzend contrast met haar bleke, verhitte huid en de zwarte beha die nog half onder haar ontblote borsten zit geklemd. Marks ene hand kneedt haar borst en rolt haar harde tepel tussen zijn duim en wijsvinger, terwijl zijn andere hand langzaam langs haar platte buik naar beneden glijdt, recht tussen haar dijen.

Daan zit aan haar andere zijde op zijn knieën op de bank. Met een blik van pure, rauwe honger buigt hij zich voorover en sluit zijn mond over haar ontblote borst, terwijl zijn hand haar dijbeen vastgrijpt en haar benen verder openduwt over de kussens, zodat Mark alle ruimte heeft. Valeries rug trekt hol. Een lange, ongecontroleerde kreun ontsnapt uit haar keel wanneer Daans tong en tanden haar tepel prikkelen en Marks vingers tegelijkertijd het smalle strookje zwart kant tussen haar benen opzij schuiven. "Voel eens hoe nat ze is, Daan," mompelt Mark schor, zijn stem trillerig van de adrenaline. Zijn vingers glijden zonder enige weerstand door haar glinsterende, warme schaamlippen. "Ze stond al de hele avond in brand."

"Niet stoppen," stamelt Valerie. Haar handen zoeken blindelings naar houvast; haar linkerhand begraaft zich in het donkere haar van Daan om zijn mond tegen haar borst gedrukt te houden, haar rechterhand grijpt achterwaarts naar Marks nek.

In de fauteuil, op nog geen twee meter afstand, zit Thomas in een toestand van totale zintuiglijke overbelasting. Hij kan niet meer denken in termen van winnen of verliezen. De aanblik van zijn vrouw—de vrouw van wie hij elke moedervlek en elk kreuntje kent—die zich nu zo schaamteloos en wijdbeens overgeeft aan de handen en monden van zijn twee beste vrienden, verpulvert zijn rationele verstand. Het zachte, soppende geluid van Marks vingers die in een dwingend ritme diep bij haar naar binnen glijden, is in de korte stiltes tussen Morrisons zanglijnen angstaanjagend duidelijk te horen. Thomas' ademhaling gaat schokkerig en zwaar. Zijn hand glijdt onwillekeurig van de leren armleuning naar zijn eigen kruis en drukt hard tegen de pijnlijke zwelling achter zijn rits, in een wanhopige poging om de druk te verlichten zonder dat zijn vrienden het zien.

Maar Valerie ziet alles. Door haar halfgesloten, donkere wimpers heen draait ze haar verhitte gezicht opzij, recht naar de fauteuil. Haar wangen glanzen van het zweet, haar mond staat half open. Terwijl Marks vingers haar van binnen opvullen en Daans hand langs haar buik omlaag glijdt om met zijn duim snelle, harde cirkels over haar gezwollen clitoris te draaien, houdt Valerie haar blik als op Thomas gericht. "Kijk naar me, Thomas," hijgt ze, haar stem brekend en schokkend bij elke stoot van hun handen tussen haar dijen. "Wend je ogen niet af... Je vond het toch een compliment? Zie je hoe ze me aanraken? Zie je... ah, god... zie je hoe goed ze het doen?"

Daan laat haar borst los met een zacht, nat geluid en kijkt kort over zijn schouder naar Thomas. Zijn gezicht is rood, zijn ogen schitteren van een bedwelmende, mannelijke triomf, voordat hij zich weer naar Valerie buigt en zijn tanden zachtjes in haar kaaklijn zet. "Hij zegt helemaal niets, Val," gromt Daan tegen haar huid, terwijl zijn duim het tempo tussen haar benen opvoert. "Hij zit alleen maar te kijken."

Door de luidsprekers begint het orgel te razen en versnelt het ritme van de drums tot een chaotische, hypnotiserende storm. Morrisons stem zwelt aan tot een rauwe, bezwerende schreeuw die door de muren van de woonkamer lijkt te trillen: "Come on, baby, take a chance with us... and meet me at the back of the blue bus..."

Op de bank werken Daan en Mark niet langer om elkaar heen; ze drijven haar gezamenlijk, in een meedogenloos en perfect synchroon ritme, naar de rand van de afgrond. Marks pols beweegt razendsnel tussen haar benen, haar dijen wijd opengehouden, terwijl Daan haar mond opnieuw opeist in een ruwe, ademloze kus en haar borst stevig in zijn vuist klemt. Valerie kronkelt, haar heupen bewegen wild mee tegen hun handen. Haar ogen zijn nog steeds, in een laatste vlaag van pure psychologische dominantie, op Thomas gericht.

De drumsolo bereikt zijn kookpunt, een oorverdovende maalstroom van cymbalen, snaredrums en gillende gitaarakkoorden. Op het moment dat de muziek explodeert in een dissonante climax en Morrison zijn oerkreten door de kamer jaagt—"Kill! Kill! Kill!"—breekt Valerie.

Ze rukt haar mond los van Daan, gooit haar hoofd achterover tegen Marks schouder en slaakt een lange, rauwe, ongeremde schreeuw die volledig samensmelt met het muzikale geweld. Haar hele lichaam spant zich als een boog. Mark slaat zijn vrije arm als een bankschroef om haar middel om haar op de kussens te houden terwijl haar bekken hevig schokt en haar dijen zich trillend om hun polsen klemmen. De schokgolven van haar orgasme trekken zichtbaar door haar blote buik en borsten en houdt seconden lang aan, tot ze uiteindelijk uitgeput tussen de twee mannen blijft liggen.

Thomas zit voorovergebogen in zijn stoel, zijn ogen wijd open, zijn kaken zo hard op elkaar geklemd dat zijn kiezen pijn doen, gevangen in het meest vernederende en meest opwindende moment uit zijn leven.

(wordt vervolgd)