Ik ben dit verhaal begonnen nadat ik verhuisd ben naar Frankrijk.

Daarom begint dit verhaal een aantal jaren geleden en zullen daarom niet overeenkomen met de seizoenen.

Het verhaal is in de ‘ik‘ vorm geschreven omdat het over mij gaat, mijn leven en ook mijn fantasieën.

Het zal misschien wat zwaar op de hand zijn maar, hoe dan ook, het maakt een belangrijk deel uit van mijn leven.

Omdat het dingetje wat tussen mijn oren zit, mijn hoofd dus, een rijke fantasie heeft, zullen werkelijkheid en fictie, door elkaar heenlopen.

De fantasieën zijn geen wensen maar soms raken ze elkaar. De passages met de online meesteressen zijn echt gebeurd en alle passages met de personen hier ter plaatse, zijn verzonnen. Op dit moment heb ik helaas geen online of andere F/d partner.

Mocht je dit verhaal leuk vinden dan is het uiteraard ook leuk om iets te horen.

Veel leesplezier.


Hoofdstuk 21


Ze hadden voor vandaag slecht weer voorspeld en niet alleen vandaag, maar ook de hele week.
En ‘s morgens waaide en regende het al heel hard maar Poes wilde toch naar buiten.
Ik deed de deur open en ze rende naar buiten maar kwam niet verder als het bankje wat onder een afdakje staat.
‘Ik hoor het wel als je weer naar binnen wilt’ zei ik nog maar Madammeke was eigenwijs.
Nadat mijn koffie gepakt had, kwam ik langs de voordeur en opende die.
‘Miauw’ en hop, ze was weer binnen.
‘Ik had het toch gezegd?’
Het begon te stormen en Poes wilde elke keer zien of het al bedaard was dus opende en sloot ik de deur elke keer.
‘Nee, Poes, dit duurt nog een hele week.’
Poes nam haar plekje op het kussen op de printer, in en begon zich droog te maken.
Ondertussen las ik de kranten en zag dat er steeds meer ‘Nederlandse soevereinen’ zich in Portugal vestigde.
Soevereinen, wat ik begrepen heb, zijn mensen die niet ‘onderworpen’ willen zijn aan de staat, met de daarbij behorende regels.
Mij best, maar ik ben van mening als je niet meebetaald aan de staat en wat ze voor de bevolking doen, je daar ook geen gebruik van moet maken.
Dus geen gebruik van het wegennet, elektriciteit (mits zelf opgewekt) geen gezuiverd kraanwater enzovoort.
Ik dacht aan de Belg die een ongeveer gelijkwaardig mening heeft over alles.
Ik ben ook geëmigreerd maar heb vooraf bij de instanties om toestemming gevraagd, mijn gezondheidsverzekering overgezet naar Frankrijk en uiteraard mijn gewone verzekering en auto.
Voor de verdere rest betaal ik in Frankrijk mijn belastingen omdat ik een inwoner ben.
Ik ben bang dat de soevereinen die in het buitenland wonen, zoals Portugal, geen ziektekostenverzekering of een gewone WA verzekering hebben.
Mocht iemand weten hoe dat zit, hoor ik het graag.

Maar goed, mijn vaatwasmachine had weer een nachtje gedraaid en na mijn eerste kop koffie, laadde ik die uit.
Met het tweede kopje koffie, liep ik terug naar mijn bureau en begon het een en ander op te ruimen.
Die nacht ervoor had ik het kooitje aangehad en de belofte die ik gemaakt had voor 5 dagen opgesloten te blijven, was al voor één dag bijna voorbij.
Het kooitje zorgt er niet alleen voor dat een erectie bedwongen wordt maar als het klitje zich in slappe toestand bevindt, heeft het wat ruimte en dat voelt opwindend aan.
Ik werd er in elk geval bloedgeil door.
Al in de vroege ochtend kreeg ik een berichtje.
‘En, ben je begonnen aan de vijf dagen?’
Ik glimlachte, ‘Goedemorgen, daar was ik gisteren al aan begonnen hoor. De 1ste dag heb ik er al bijna opzitten.’
Hoe raar het ook klinkt maar ik voelde mijn klitje groeien in het kooitje.
Haar manier van praten, recht op de man af, wond me op.
Ze nam geen blad voor haar mond en kon gewoon op het slaafje af vragen ’Heb je een stijf klitje?’
Als ze dat deed, antwoordde ik vaak dat ik bloosde.
Blozen stond voor mij synoniem met een erectie in het kooitje en dat wist ze heel goed.
‘Wat? Nu al?’ lachte ze hardop.
Ik stond op het punt om te huilen. Zo geil was ik. Ook dat wist ze.
Het kooitje, het verbod op orgasme, haar stem en manier van praten, zorgden ervoor dat ik als ‘was’ was, in haar handen maar op afstand.
‘Gisteren zag ik hoe een Meesteres bij een slaaf zijn zakje op een houten plank vast timmerde. Gelukkig was ik gekooid maar ik raakte opgewonden. Betekent dat, dat ik het ook zou willen?’ vroeg ik haar.
Ze legde uit dat het een samenloop van omstandigheden zou kunnen zijn.
De macht van de Meesteres. Het uiteraard, onderdanige van de slaaf.
De pijn die hij moest ondergaan omdat de Meesteres het leuk vond.
‘Weet je nog dat je brandnetels op je tepels hebt gehad?’
Tuurlijk herinnerde ik me dat.
De volgende keer proppen we je hele kooitje vol. Kijken of je het dan nog zo leuk vindt.
‘Bloos je nu ook?’
De tranen liepen over mijn wangen. ‘Ja Meesteres, ik bloos nu ook.’
Het klitje drukte tegen het kooitje maar ontsnappen was onmogelijk.
‘Ik ben benieuwd of ik de pijn zou kunnen weerstaan als het van U zou moeten.’
‘Heb je dan een keus, denk je?’
Ohh mijn god. Het maakte me allemaal niet meer uit.
Ik voelde me zo’n geile slet. Op dat moment kon ze doen en laten met me wat ze wilde.
Nou, ik moet weer aan het werk, geniet van je kooitje.’
En weg was ze.
Ik trok mijn jas aan, Poes liep mee naar buiten maar bleef onder het bankje wachten.
Ondertussen haalde ik mijn brood, de krant voor de buurman en die belde op voor een kopje koffie.
Na de koffie, liep ik naar huis en begon wat op te ruimen.
Een klein half uurtje later, werd er op de deur geklopt.
De andere buurman.
Hij wilde een jacuzzi bestellen via internet maar wist niet hoe.
‘Ik kom er zo aan.’
Enkele ogenblikken later stak ik het pad over, klopte aan en hielp hem met zijn bestelling.
Ik had mijn vraagtekens bij de bestelling maar ik had vooraf al tegen mezelf gezegd dat ik geen commentaar erop zou geven.
De goede man heeft een klein salaris en ik denk dat hij niet beseft hoeveel stroom zo’n jacuzzi vreet om op temperatuur te blijven.
Maar goed, wie ben ik?
De jacuzzi was besteld en op dat moment klinkt er een harde rommel alsof er ergens bliksem inslaat.
We besteden er verder geen aandacht aan en gaan verder met de bestelling.
Enkele minuten later, belt een buurvrouw mij op.
‘Tom, kun je even komen? Er is een muur ingestort.’
‘Ik kom eraan.’
Ik loop naar buiten en zie dat er een stuk muur van mijn garage, ingestort is en op het pad terecht is gekomen.
Nou had ik in de planning om die, na de regen, te gaan opknappen maar nu was het naar beneden gekomen.
Een flinke hoek van de natuurstenen garage was ingestort.
Vroeger werden die muren met leem gevoegd en de stenen los op elkaar gestapeld.
Door de flinke regenval van de afgelopen dagen, was er teveel leem weggespoeld en dus ingestort.
Binnen enkele ogenblikken stond het pad vol met nieuwsgierigen waaronder de burgemeester, zijn vrouw, kinderen en buren.
Ik maak me daar niet te druk over en vraag ‘wie moet ik bellen om dat te repareren?’
En zo rolden de diverse namen over en weer en binnen enkele minuten was het geregeld dat diezelfde avond iemand kon komen kijken.
Tja, ik ben automatiseerder en geen metselaar. En daarbij, veel te zwaar werk voor mij.
Ik zal wel helpen waar ik kan maar aan zo’n klussen begin ik zelf echt niet.
Het zou deze week nog slecht weer blijven en ondertussen heeft de ‘gemeentewerker’ de straat afgezet.
Voor die twee auto’s die mogelijk voorbij zouden komen.
Veiligheid voor alles.

Portugal. Dat bleef me toch nog bij.
Als die Belg terug is, moet ik toch eens informeren of dat niets is voor mij.
Een leuk huisje met flink wat grond erbij.
Niet te ver van zee.
Lekker klimaat. En voorlopig zou ik dit huis in Frankrijk dan toch aanhouden.
Een mooi plekje voor een slaaf in de zon.
Wat zou ik bruin worden op één klein plekje na.
Mijn kooitje blijft natuurlijk aan.

Die nacht sliep ik slecht. Het waaide en regende hard en natuurlijk dacht ik aan de muur waar grote natuurstenen, half uithingen en mogelijk naar beneden zouden vallen.
Nou was het pad wel helemaal afgezet maar toch, wilde je niet dat er nog meer naar beneden kwam.

Daarom was ik de volgende ochtend vroeg wakker.
Het kooitje zat nog keurig op zijn plek en ik pakte een schoon slipje uit de la.
Pakte mijn kleren en toog naar de badkamer.
Na fris gewassen en geschoren te zijn, deed ik even een plasje.
Het nadeel van een kooitje is dat je niet meer staand kunt plassen.
Nou ja, dat gaat wel maar dan spriets je de hele badkamer onder. Dus geen optie.
Netjes braaf zittend plassen en aankleden.
Poes was nergens te bekennen.
Normaal gesproken is ze al wakker als ze mij op hoort staan maar nu, nu was ze verdwenen.
‘Poes? Waar ben je?’
Ik keek op de gebruikelijke plekjes maar nee, nergens.
Ik duwde de deur van het kantoor wat verder open en wie lag op mijn stoel heerlijk te slapen?
Poes.
‘Zeg, wil jij niet naar buiten Prinses?’
Poes rekte zich uit, sprong van de stoel en miauwde een keer.
‘Doe je de deur nog open of hoe zit dat, Pap?’
Poes liep naar buiten en ik riep ‘En niet bij de muur spelen, veel te gevaarlijk.’
Alsof ze daar iets omgaf.
Ik pakte mijn koffie en begon de kranten te lezen.
Nee, niets wat me opviel. Oja, eigenlijk wel.
In heel Europa is iedereen op 1 mei vrij. Ook hier in Frankrijk.
Op de bakker na, maar daar zou ik later naar toegaan.
Maar in Nederland, alléén in Nederland, werkt iedereen gewoon door.
Oja, mijn oog viel ook nog op het zonnepanelen debacle.
Ik snap het ook niet meer.
Eerst wil de regering en werkelijk élke energiemaatschappij dat ‘wij’ CO2 neutraler worden en worden er gigantische subsidies gegeven op het leggen van de zonnepanelen en als bijna heel Nederland ze uit oogpunt van energie en kostenbesparing ze heeft liggen op de daken, willen ze ineens over de terug geleverde energie, kosten gaan berekenen.
Mijn inziens hebben de energie maatschappijen zich misrekent op de enorme toename van zonnepanelen en hebben ook een misrekening gemaakt over hun toekomst.
Stel dat een energiemaatschappij geïnvesteerd had in grote batterij opslag dan hadden ze de overgebleven stroom van de zonnepanelen tegen enkele centen kunnen hebben en voor het volle pond, doorverkopen aan de mensen die het nodig hebben.
Ik had mijn zonnepanelen in Nederland al in 2013 laten leggen. Die investering is er allang uit maar helaas, door mijn scheiding, heb ik daar niet van kunnen profiteren.
Hier in Frankrijk staat gewoon een vergoeding van 10 cent per kWh en die staat vast.

Ik pakte mijn telefoon en belde een andere metselaar op.
Iemand die ik kende omdat die bij de buren ook werk had gedaan.
En in plaats van, ‘dan kom ik in de loop van de week wel even kijken’ reageerde hij met, ‘Ben je thuis? Kom ik zo even.’
‘Uitstekend, zie ik je zo.’
Mooi tijd voor mij om mijn brood te gaan halen.
De bakker is wel open op 1 mei want er moet toch gegeten worden.
Het is uitgestorven in het dorp.
Ik loop de bakkerij binnen, leg mijn centjes in de schaal en enkele ogenblikken later komt de bakkersvrouw van achter, de winkel ingelopen.
Een zwart mantelpakje aan. Weer tip top in orde.
Haar colbertje hing wat open en daaronder droeg ze een kanten topje.
Ik glimlachte en het was maar goed dat ze niet wist waarom.
Ik dacht eraan of ze haar tepeltjes tegen het zachte kanten topje zou voelen glijden.
Och, wie weet had ze wel een enorme buttplug in haar kontje. Wie weet?
Vreselijk hoor, als je altijd geil bent.
Maar gelukkig was mijn klitje strak opgesloten in het kooitje en wie weet, misschien wist de bakkersvrouw het wel.
Ik voelde mijn wangetjes rood worden.
‘Nog een fijne dag, tot ziens’.
Ik verliet de winkel en reed snel naar huis.
Het was opgehouden met het harde regenen en waaien en ik zag dat de metselaar gearriveerd was.
Hij brak de muur, voor zover noodzakelijk veilig was, af en na enkele uurtjes was alles opgeruimd en de ‘weg’ werd weer vrijgegeven.
Oftewel ik en de metselaar haalden de borden weg dat de ‘Route barrée’ was.
Iedereen, dat wil zeggen, alle twee de auto’s die gebruik maken van de weg/pad, konden er weer overheen.
Één van mijn buurmannen onder andere.
Zover als ik weet, is hij de enigste die met zijn lease auto naar het werk gaat en de hele weg, van zijn huis naar het werk, in de eerste versnelling kan afleggen.

Alles was opgeruimd. Tijd voor een kop koffie.
Enkele ogenblikken later kreeg ik een berichtje.
‘Als was in haar handen’ ? ‘Je bedoelde toch wel hete was?’
‘Goedemorgen, ja natuurlijk hete was’ glimlachte ik.
Meteen sprong het klitje ter attentie in het kooitje.
Misschien een leuk idee om eens uit te proberen. Jammer dat je volledig kaal bent en het zou leuk zijn geweest om eens een keer te harsen.’
Ik lachte, ‘dat heb ik wel eens gedaan hoor maar was niet echt een succes. Nee, ik blijf bij de epilator en het scheermesje voorlopig.’
Het was een gezellig gesprek over van alles en nog wat.
Maar ook over hoe wij, elk, BDSM ervoeren en uit ons gesprek bleek dat wij over elk punt hetzelfde dachten.
Nee, ik deed niet mijn best om met haar eens te zijn. Wij hebben gewoon dezelfde grondslag wat betreft BDSM en ook wel over vele zaken in het gewone leven.
‘Vijf dagen op slot? Waarom vijf dagen?’
Ik vertelde dat ik eerst twee dagen continue op slot was geweest en het weekend, vrij.
Het leek mij een mooie periode om deze keer de hele ‘werk’ week, gekooid te blijven.
En dan het weekend weer vrij.
Trouwens, vrij betekent niet aftrekken en klaarkomen. Nee, natuurlijk kreeg ik wel erecties maar van klaarkomen en aftrekken was geen sprake.
‘En dan na het komende weekend, zie ik wel. Misschien 7 dagen of langer?’
Het idee van opgesloten zijn en de daarbij behorende gewenning, was al opwinding genoeg.
Ik voelde me geil als ik opgesloten was. Een stadium waar ik me in goed voelde.
Klaarkomen zou dat gevoel tijdelijk in de weg staan.
‘Maar als ik je liet klaarkomen op een lepel, zou je het meteen oplikken omdat ik het zeg?’
‘Meteen. Zonder twijfel.’
Ze glimlachte, ‘ik wed dat je kooitje nu strak zit.’
Ze wist heel goed dat ik eerlijk moest zijn en ook was en ik moest bekennen, ‘Ja Meesteres, het kooitje zit heel strak. Ik ben een geile slet.’
Ze lachte hardop. ‘Vertel eens wat nieuws?’
Ik bloosde. Ik genoot zo van haar.

Op een gegeven moment vroeg ik, ‘mag ik u een vraag stellen?’
‘Natuurlijk, wat wil je weten?’
ik begon mijn vraag te typen ‘Vaak zeggen ze in de F/d wereld dat de slaaf zijn pikje en balletjes aan de Meesteres toebehoren. Orgasme en/of erectie verbod.
Hoe denkt u daarover? En geld dat ook voor de pijn?
is het pijn lijden een ultieme vorm van onderdanigheid?”
Het was een heel verhaal maar al snel verscheen er een antwoord, ‘Als de slaaf bij de Meesteres hoort en dus eigendom is (in welke hoedanigheid ook) ben ik het daar mee eens dat de slaaf niets te bepalen heeft.
Daarbij, is pijn een vorm van straf en genot, dus ook ja.
Het ondergaan van pijn en idem dito vernedering, is een deel van onderdanigheid. Een slaaf accepteert niet de pijn maar weet dat het een gevol is van een opdracht, commando dat niet naar wens is uitgevoerd.
En ja, soms is het ook leuk om een slaaf te pijnigen. Omdat IK het wil.
Ik heb de controle en macht om te straffen en te belonen. Jij daarentegen, hebt het te ondergaan.’
Ik bloosde, ze had zo gelijk. En ja, mijn klitje drukte van vanjewelste tegen het kooitje aan.
‘Ik wed dat het kooitje weer te klein is?’ lachte ze.
Ze wist het heel goed hoor.
We kletsen nog wat verder tot het tijd was voor haar om iets anders te gaan doen.
We namen afscheid en ook ik, sloot mijn computer af en liep naar de keuken.
Ik kwam langs de voordeur en hoorde een zacht miauwtje.
Opende de deur en Poes kwam binnen.
‘Kom Poes, kom mij maar even helpen.’
In de keuken gaf ik Poes wat lekkere snoepjes en ik bereidde mijn avondeten voor.
Het was rustig buiten. Het weer was veel te slecht voor de tijd van het jaar.
Nog enkele dagen en dan kunnen de plantjes naar buiten.
Dan ziet het er al heel anders uit.
Tja, als zo vaak, regen ben je al beu voordat het is begonnen en ook in Frankrijk regent het zo af en toe.