Zoals altijd vloog de tijd. De drukke decembermaand was zo snel voorbij alsof er niets was gebeurd. De sinterklaasavond werd langzaam steeds leuker, omdat onze kinderen de leeftijd bereikten waarop ze in Sinterklaas gingen geloven. Stijn, Lizzy en Lindsay waren dit jaar de enigen die bewust wisten wie de Sint was. Onze dochters vonden het heel leuk toen ze pepernoten in hun schoenen vonden. Er waren ook een paar dagen waarop ze erg teleurgesteld waren toen ze niets in hun schoenen vonden. Daar moesten Mandy en ik vaak om lachen.
De kerstdagen waren gezellig, maar verder niets bijzonders, behalve dat we veel aten. Met de jaarwisseling deden we het rustig aan vanwege de zwangerschappen van Elise en Kelly. Ze hadden allebei aardig een dikke buik gekregen. Omdat Kelly van nature kleine borsten had, kon je bij haar goed zien dat haar borsten door haar zwangerschap flink waren gegroeid. Ik zei grappend dat ze een tank in huis kon plaatsen voor de overvloed aan melk. Kelly stak haar tong naar mij uit.
Januari was een vrij rustige maand, omdat het steeds kouder werd buiten. Mandy háátte deze dagen echt. Ik plaagde haar af en toe dat februari vaak erger was. Voor mij maakte het niet zo veel uit, alleen het vroeg donker worden in de avond vond ik wat minder. Maar aan de andere kant was Mandy een stuk vaker thuis in de avonden en konden we bijvoorbeeld lekker Super Mario spelen als de kinderen in bed lagen. We hadden een regel opgesteld in ons huis: alleen gamen als onze dochters sliepen of niet thuis waren.
Voor Elise en Kelly was het een opluchting dat de kapsalon rustig was na de drukke dagen in december. Nu konden ze met zwangerschapsverlof. Nicole, een oud-collega van Elise, werkte nu voor drie maanden bij ons. Een hele leuke en hardwerkende vrouw met een goed gevoel voor humor. Claire was een aanwinst voor de kapsalon. Ze had in korte tijd snel geleerd dat ze de makkelijke kapsels, vooral bij mannen, zelfstandig kon knippen. Ze was een snelle leerling en vooral leergierig.
Lotte was een weekendje weg geweest samen met Sofie. Ze hadden geweldige dagen gehad. Dat kon ik aan de grote glimlach van Sofie zien. Ik had van Lotte een plaagverbod gekregen, maar kon het toch niet laten om Sofie een beetje te pesten. Sofie was eerst een beetje ongemakkelijk omdat wij allemaal op de hoogte waren van wat er allemaal gebeurd was, maar later kon ze er gelukkig wel om lachen. Sofie was inderdaad lesbisch. Lotte had haar bijna alles geleerd. Ze hadden afgesproken dat het eenmalig was geweest en dat Sofie vanaf nu zelf verder moest gaan. Ik vermoedde dat het goed ging komen, want ze bloeide helemaal op.
En er was ook prachtig nieuws gekomen. Sofie was bijna klaar met haar therapie. Sofie kon haar verleden eindelijk achter zich laten. We waren allemaal oprecht blij voor haar. Maar aan de andere kant was er ook minder leuk nieuws: haar stageplek liep dit jaar ten einde. Ik vreesde dat Lotte het moeilijk zou krijgen. Daar had ik met Anna over gehad en zij dacht er hetzelfde over. Maar dat was zorg voor later.
Toen kwam februari aan. Elise was over ongeveer anderhalve week uitgerekend. Omdat haar vorige bevalling zo vlot was gegaan, hadden ze besloten om haar thuis te laten bevallen. Kelly moest nog ruim zes weken wachten voordat het zover was. Maar Nick en Kelly hadden de schrik van hun leven gekregen: Kelly’s vliezen waren te vroeg gebroken. Daardoor moest ze met spoed naar het ziekenhuis. Gelukkig ging het op dat moment goed met de baby, maar na het breken van de vliezen was de baby anders gaan liggen en lag hij niet meer in de juiste houding. Kelly moest in het ziekenhuis blijven om haar baby goed in de gaten te laten houden.
Nu lag ze alweer anderhalve week in het
ziekenhuis en verveelde ze zich te pletter, maar ze klaagde niet. “Alles voor de baby,” had ze gezegd.
Het was 8 februari, twee dagen voor de uitgerekende datum van Elise. De trilwekker haalde mij uit mijn droom en met een dreun zette ik het stomme ding uit. Naast me voelde ik iets bewegen. Mandy had zich omgedraaid en wilde duidelijk verder slapen. Grinnikend pakte ik mijn CI. ‘’Goedemorgen, schone slaapster.’’
Ze kreunde lang en zei niets. Ik grinnikte opnieuw. Het was maandag, een vrije dag voor ons. Maar het ochtendbezoek bij Kelly stond vandaag op de planning. Ik liet Mandy even verder slapen en sprong uit bed om te gaan douchen. Eerst checkte ik snel bij de kids, maar die sliepen nog. Net als hun moeder, dacht ik glimlachend. Ik waste me schoon en kleedde me daarna in de slaapkamer aan.
‘’Nou, slaapkop, nu moet je eruit,’’ zei ik vrolijk.
Mandy kreunde. ‘’Ik voel me niet zo lekker.’’
Ik knipperde met mijn ogen en ging op mijn hurken aan de zijde van Mandy zitten. Haar gezicht vertelde me dat ze de waarheid sprak. ‘’Wat is er?’’
‘’Mijn buik,’’ fluisterde ze. Het was maar goed dat ik kon liplezen, want ik verstond haar niet.
‘’Misselijk?’’ vroeg ik.
‘’Nee, denk het niet. Het doet pijn,’’ mompelde ze.
‘’Veel pijn?’’
‘’Nee, gelukkig niet, maar het voelt niet fijn. Ik blijf vandaag liever thuis,’’ zei ze, terwijl ze de deken nog meer naar zich toe trok.
Ik aaide zacht over haar hoofd. Ze had gelukkig geen koorts. ‘’Ik ga thee en een cracker voor je maken. Ik vraag Lotte wel of ze met mij mee wil gaan naar Kelly. Anna kan hier komen om op onze kinderen te passen. Zou je dat fijn vinden?’’
Mandy opende haar ogen een klein beetje en knikte dankbaar. Ik kuste haar op haar voorhoofd en verliet de kamer.
Ik maakte vlug een ontbijtje voor Mandy. Ondertussen stuurde ik een appje naar Lotte. Nadat ik het ontbijtje bij Mandy had gebracht, hielp ik de kinderen, die inmiddels wakker waren geworden, met aankleden. Dat ging niet vlot, want ze wilden hun pyjama aanhouden. Het was even werken, maar uiteindelijk kreeg ik ze in normale kleren aan. Toen ik zei dat we gingen ontbijten, wilden ze dat niet. Ik zei dat het moest en ze begonnen te huilen. Daarna vroeg ik ze of ze een koekje wilden en ze antwoordden meteen met ja. Ik reageerde daarop dat ze vanmiddag een koekje kregen als ze vandaag hun ontbijt op hadden. De kinderen gingen meteen naar beneden. Dat trucje werkte altijd, dacht ik met een tevreden grijns. Ik kreeg een appje van Lotte terug dat ze over een uur zou komen en dat Anna hier zou blijven om op onze kinderen te passen. Ik ging even snel bij Mandy kijken en tot mijn verrassing had ze haar ontbijt al op. Ik vroeg of ze nog een cracker wilde, maar ze schudde haar hoofd. Ik vertelde dat ik met Lotte naar het ziekenhuis ging en dat Anna hier bij haar zou blijven. Ze knikte en deed haar ogen weer dicht.
Een uur later zat ik in de auto met Lotte.
‘’Wat heb je nou weer gedaan met arme Mandy?’’ vroeg Lotte, die wachtte tot het stoplicht groen werd.
Ik lachte. ‘’Ze heeft buikpijn. Gaat wel over. Meisjesproblemen misschien.’’
‘’Ja, ja, lach maar, Danny. Je hebt makkelijk praten. Elke maand hebben we last van de hormonen en de mannen lekker niks. Het is gewoon niet eerlijk,’’ mopperde Lotte.
Ik grijnsde breed. ‘’Je kunt nog altijd ombouwen naar een man. Misschien kun je Sjaak heten.’’
Ze schoot hard in de lach en reed bijna van de weg af. ‘’Idioot!’’
Ik keek haar verwonderd aan. Ze vloekte eigenlijk zelden. Misschien kwam het doordat ze bijna van de weg afging. De rest van de rit bleef ik stil omdat het druk was op de weg. Toen Lotte haar auto uiteindelijk in de parkeergarage zette, gaf ze me een stomp. ‘’Ik ga mezelf niet tot een man veranderen. Een worst in mijn broek lijkt me zo onhandig.’’ Grinnikend stapten we uit.
Hand in hand liepen we door het ziekenhuis naar de kamer van Kelly. Ze lag rustig op het bed spelletjes te spelen op haar telefoon. Ik keek om me heen. Normaal waren er meestal twee andere patiënten, maar nu was ze alleen in de kamer.
‘’Ah, arme Kelly, ben je nu alleen in de kamer?’’ begroette Lotte haar met een glimlach.
Kelly legde haar telefoon weg en keek gespeeld sip. ‘’Ja, ze zijn gisteren vertrokken. Nu heb ik niemand meer om mee te kletsen. Maar ik dacht dat Mandy en jij zouden komen?’’ vroeg ze aan mij.
Ik ging op de kruk zitten. ‘’Ja, dat klopt, maar Mandy voelt zich vandaag niet zo lekker, dus ik heb deze lieve dame maar meegenomen. Ze is ook niet verkeerd, hoor.’’
De dames giechelden.
‘’Maar hoe is het met je?’’ vroeg Lotte nieuwsgierig.
Kelly haalde haar schouders op. ‘’Zoals altijd hetzelfde, super saai. Maar vanmorgen had ik een gesprek met de arts. Ik mag misschien over een paar dagen naar huis als er niets verandert. Maar ik moet wel elke dag naar het ziekenhuis bellen om te kijken hoe het met mij gaat.’’
‘’Dat is toch geweldig nieuws, of niet?’’ zei ik blij.
Kelly twijfelde. ‘’Ik ben natuurlijk blij dat ik misschien naar huis mag gaan, want ik verveel me kapot hier, maar aan de andere kant blijf ik liever hier voor mijn baby.’’
‘’Dat begrijp ik, maar als de arts zegt dat je naar huis kunt, dan kan het toch niet gevaarlijk zijn voor je baby? Als je maar rustig aan doet, zie ik geen probleem. Of heb ik het mis?’’ zei ik.
Kelly glimlachte. ‘’Je hebt gelijk. Ik overdrijf misschien een beetje.’’
‘’Maar ik zou hetzelfde denken als jij,’’ onderbrak Lotte. ‘’Je was zo lang bezig om zwanger te worden en het is je ineens gelukt, en nu gebeurt dit. Ik zou ook liever in het ziekenhuis blijven. Het is wel saai, maar alles voor de baby.’’
Kelly knikte dankbaar en legde haar hand op haar dikke buik. ‘’Ik hoop echt dat alles goed komt.’’
Ik had een spelletje Sky-Jo meegenomen en we gingen aan de kleine tafel zitten. Lotte en ik bleven zo lang mogelijk om Kelly gezelschap te houden. Omdat ze alleen in de kamer was, mochten we langer blijven dan normaal. Het was heel gezellig en dat had Kelly nodig. Toen ik aan de beurt was om een kaart te pakken, trilde mijn telefoon, die naast mijn kaarten lag. Ik zag een appje van Mandy. Ik legde de kaart weg en ontgrendelde mijn telefoon.
‘Lieverd, ik ben met Anna naar de huisarts geweest. Hij verwees mij meteen naar het ziekenhuis. Daar zijn we nu onderweg naartoe. Ik heb toch veel last van mijn buikpijn. Als ik onderzocht word, gaat Anna je ophalen. De kinderen zijn bij de buurvrouw Melanie. Kun je Lotte even vragen of ze haar moeder kan bellen om te vragen of ze op onze kinderen kan passen? Melanie moet over een uurtje weg. Maak je geen zorgen. Het komt goed met mij. Wacht op Anna. Kusjes, Mandy.’
Ik staarde een tijdje naar mijn telefoon. Lotte legde haar hand op mijn arm. ‘’Danny?’’
Ik keek haar aan en gaf mijn telefoon aan haar. Terwijl ze het bericht las, vertelde ik het aan Kelly. Lotte stond op. ‘’Ik ga even mijn moeder bellen.’’ Ze ging aan de andere kant van de kamer staan en belde haar moeder op.
‘’Nou, dan kan Mandy mooi naast mij liggen. Er is plek genoeg hier,’’ zei Kelly met een kleine glimlach. Ze zag mijn blik en zei snel: ‘’Sorry, het was een flauw grapje van mij.’’
Ik schudde mijn hoofd. ‘’Nee, het was een goeie. Maar ik wist niet dat het zo erg was. Ik dacht dat ze last van haar menstruatie had, of zo. Ik had moeten zien dat het ernstiger was.’’
Kelly keek serieus. ‘’Dat kon je niet weten, Danny. Vanmorgen had ze slechts buikpijn. Dat overkomt iedereen. Relax, Danny. Misschien is het gewoon een ontsteking. Je moet niet gelijk van het ergste uitgaan.’’
Ik slaakte een zucht. ‘’Ja, je hebt gelijk. Ik maak me altijd te veel zorgen.’’
Kelly glimlachte. ‘’Dat krijg je als je te veel van je vrouw houdt.’’
Ik lachte. ‘’Ja, dat is eigenlijk niet goed, hè?’’
Ze knipoogde.
Een half uur later, naar mijn gevoel was het nog langer, kwam Anna eindelijk de kamer binnen. Ik wist dat ik me niet te veel zorgen moest maken, maar stond onmiddellijk op. Kelly en Lotte giechelden zachtjes, maar keken ook vragend naar Anna.
‘’Mandy wordt momenteel onderzocht. Ze gaan bloed bij haar afnemen en onderzoeken en een echo maken van haar bekken. Daar heeft ze te veel last van,’’ zei Anna.
‘’Is het zo erg dan?’’ vroeg ik.
‘’Het wordt wel erger. Ze begint koorts te krijgen. Ze heeft nu veel pijn in haar buik. Ik breng je naar de wachtkamer.’’ Ze stak haar hand uit.
Ik nam afscheid van Kelly en Lotte en nam de hand van Anna aan.
Terwijl we naar de andere afdeling liepen, stelde ik vragen aan Anna, maar die kon ze niet beantwoorden. Ze wist gewoon niet wat Mandy had. Alleen kon ze wel vertellen dat het niet aan haar maag lag, want ze was niet misselijk en de pijn zat vooral in haar bekken. En toen moest ik ineens aan het litteken van haar baarmoeder denken, dat ze door haar zware bevalling had opgelopen. Toen ik dat tegen Anna zei, stopte ze met lopen. ‘’Daar had ik helemaal niet aan gedacht. Mandy ook niet. Het zou kunnen dat er daar iets aan de hand is. Maar goed, we wachten af.’’
Aangekomen op de afdeling vroeg ik aan een verpleegkundige waar mijn vrouw was. Ze vertelde dat Mandy momenteel werd onderzocht en stelde voor om even in de wachtkamer te wachten. Een half uur later kwam de verpleegkundige mij ophalen en Anna zei dat ze naar Kelly ging. Ik gaf haar een dikke knuffel en bedankte haar dat ze Mandy naar het ziekenhuis had gebracht.
Mandy lag op bed in de onderzoekskamer. Ze glimlachte een klein beetje toen ze me zag binnenkomen. Maar aan haar blik kon ik zien dat ze te veel last van haar buik had. En ze zag er minder goed uit. Ik pakte haar hand en keek haar bezorgd aan. ‘’Hoe voel je je?’’
Ondanks dat ze pijn had, grinnikte ze zacht. ‘’Is dat geen domme vraag?’’
Ik negeerde haar opmerking en keek haar indringend aan.
Ze zuchtte. ‘’De pijn wordt alleen maar erger. Ik kan me niet veel bewegen. Het zit vooral in mijn bekken.’’
Ik kneep in haar hand. ‘’Misschien het litteken van je baarmoeder?’’
Ze knipperde verrast met haar ogen. ‘’Verrek, dat zou inderdaad kunnen. Stom dat ik er niet aan gedacht had. Dat moeten we zo dadelijk tegen de arts zeggen.’’
Ik keek haar aan. Haar hoofd was licht rood van de koorts. ‘’We hadden afgesproken dat we nooit meer terug in het ziekenhuis zouden komen.’’
Ze schoot in de lach, maar grimaste meteen van de pijn.
Ik kneep in haar hand. ‘’Sorry, meisje.’’
Ze schudde haar hoofd en sloot haar ogen.
‘’Doet het ook pijn als je niet beweegt?’’ fluisterde ik.
Ze knikte. ‘’Ja, en het is niet fijn.’’
Even later kwam de arts binnen en stelde ik me netjes aan hem voor. Voordat de arts op de stoel plaats kon nemen, zei Mandy: ‘’Meneer, ik ben je vergeten te vertellen dat ik een litteken in mijn baarmoeder heb, opgelopen door mijn bevalling.’’
De arts knikte. ‘’Ja, dat heb ik net in je dossier gelezen.’’
‘’Kun je misschien wat dichterbij komen, dan kan mijn man je beter verstaan?’’ vroeg Mandy beleefd.
‘’Natuurlijk,’’ zei de arts vriendelijk en rolde de stoel naar ons toe. ‘’Oké, op de echo zien we dat er in je bekken iets niet goed is. Er zijn aanwijzingen voor een flinke ontsteking rond je baarmoeder, vlak bij het oude litteken. We hebben een paar vochtophopingen gezien. We wachten nog op de bloeduitslagen, maar vanwege je koorts en de toenemende pijn willen we alvast beginnen met antibiotica.’’
Mandy en ik keken elkaar aan en omdat we niets zeiden, vervolgde de arts: ‘’De verpleegkundige gaat je zo dadelijk naar de kamer brengen en daar krijg je een infuus met antibiotica. Als de uitslag van het bloedonderzoek binnen is, kom ik bij je langs.’’
Mandy knikte begrijpend. ‘’Dat betekent dat ik hier een nachtje moet blijven?’’
De arts knikte. ‘’Dat klopt. Als het inderdaad om een flinke ontsteking gaat, moet je hier voorlopig blijven.’’
‘’Oké, dank je wel,’’ zei Mandy, die zichtbaar moeite had om de pijn te negeren.
De arts stond op. ‘’De verpleegkundige komt je zo dadelijk ophalen. Ik kom later bij je terug voor de uitslag. Sterkte.’’ De arts verliet de kamer en ik keek mijn vrouw aan.
‘’Nou, lekker dan,’’ mompelde Mandy met een zucht. ‘’Weer een nachtje in het ziekenhuis.’’
‘’Het is niet anders, Mandy. Het komt wel goed met je,’’ zei ik bemoedigend. ‘’En Kelly vroeg of je naast haar in de kamer kon liggen, want ze verveelt zich.’’
Mandy lachte zachtjes. ‘’Dat zou leuk zijn, maar dat mag niet.’’
De verpleegkundige bracht ons naar de kamer en Mandy kreeg gelukkig snel een infuus met antibiotica en nieuwe pijnstillers. Ze was blij dat alles vrij snel ging, want ze had echt te veel last van de pijn en wilde graag slapen. Ik vroeg of ze vanmiddag bezoek wilde en, zoals ik had verwacht, wilde ze graag rust, maar vanavond wilde ze de kinderen graag zien. Ik gaf haar een kus en verliet de kamer. In de wachtkamer stuurde ik een appje naar Anna om te vragen of ze nog in het ziekenhuis was. Dat was het geval en ze zou mij ophalen. Niet veel later kwamen Anna en Lotte mij ophalen en gingen we naar huis. Onderweg vertelde ik hen wat Mandy had en vroeg gelijk of een van hen vanavond met mij mee wilde gaan. Dat wilde Lotte wel. In de auto maakte ik een berichtje over Mandy en stuurde het naar onze familieleden en vrienden. Elise had snel gereageerd. Ze wenste Mandy veel sterkte en meldde gelijk dat er hier nog niks gebeurd was. We gingen naar mijn huis. Lieke, de moeder van Lotte, paste daar op onze kinderen.
Thuis aangekomen renden Lizzy en Lindsay naar me toe en keken me vragend aan. Ik vroeg me af of ze wisten wat er met mama gebeurd was. Ik ging op mijn hurken zitten. ‘’Mama is een beetje ziek en ligt in het ziekenhuis. We gaan vanavond naar mama.’’
Lizzy en Lindsay keken elkaar aan. ‘’Mama ziek?’’
Ik knikte. ‘’Ja, mama is ziek, maar het komt goed met mama. Ze is sterk.’’
Ze knikten en gingen terug naar de woonkamer om te spelen. Ik haalde opgelucht adem en zette koffie, want die had ik nu echt nodig. Aan tafel bespraken we hoe we het de komende dagen moesten aanpakken. Anna en Lotte gingen morgen gewoon naar het werk en ik ging met Els, de moeder van Mandy, weer naar het ziekenhuis. Rick moest morgen werken. Lieke zou morgen met haar twee vriendinnen gaan wandelen, maar bood aan om onze kinderen mee te nemen. Bram en Elise bleven natuurlijk gewoon thuis en Nick zou, nadat hij Stijn bij school had afgezet, naar Kelly gaan. Ik leunde achterover toen alles besproken was. Een goed begin van de week, dacht ik met een zucht.
Vanavond was ik weer onderweg naar het ziekenhuis. Mijn dochters wilden mama graag zien. Ik hoopte van harte dat Mandy zich een beetje beter voelde. Daar aangekomen trof ik haar rechtop zittend in bed aan, met een kleine glimlach. Ze zag er veel beter uit dan vanmorgen.
‘’Mama!’’ riepen Lizzy en Lindsay, terwijl ze naar hun moeder renden.
‘’Ho, ho, voorzichtig! Mama heeft pijn!’’ waarschuwde ik ze streng. Ik zette Lizzy voorzichtig op bed naast Mandy. Lotte deed hetzelfde bij Lindsay aan de andere kant. Mandy knuffelde haar dochters rustig en keek ons glimlachend aan. ‘’Ik voel me een stuk beter. Ik heb vanmiddag eindelijk kunnen slapen en de antibiotica lijkt te werken.’’
‘’Dat is te zien,’’ zei ik blij.
‘’Als het morgen zo blijft, mag ik al naar huis, maar dan moet ik thuis wel rustig aan doen en antibiotica blijven innemen,’’ zei Mandy terwijl ze met haar dochters speelde. ‘’En de uitslag van mijn bloedonderzoek was ook binnen. De ontstekingswaarde is inderdaad verhoogd. Ik heb dus die flinke ontsteking rond mijn baarmoeder.’’
Ik knikte langzaam. ‘’En je had gisteren nog helemaal niks.’’
Mandy schudde haar hoofd. ‘’Alleen voordat we gingen slapen, voelde ik me al een klein beetje niet zo lekker. Ik dacht eerst dat het kwam omdat ik moe was. Maar het was door de ontsteking. Gelukkig waren we er snel bij.’’
We bleven een uurtje kletsen en het bezoekuur was alweer voorbij. Mandy nam uitgebreid afscheid van de kinderen en gaf me daarna een zoen. ‘’Morgen ben ik weer thuis, lieverd. Tot morgen.’’
‘’Daar zou ik heel blij mee zijn. Het is altijd saai zonder jou,’’ zei ik glimlachend, terwijl we met een zwaai de kamer verlieten.
De volgende dag was Els vroeg bij ons. Ze wilde haar kleindochters natuurlijk eerst zien voordat we naar Mandy gingen. Lizzy en Lindsay waren blij om hun oma te zien. Logisch, want ze kregen altijd lekkers van hun oma. Mandy mopperde daarover altijd een beetje. We zetten onze kinderen af bij Lieke en reden daarna naar het ziekenhuis.
‘’Nou, nu even genoeg over Mandy, hoe gaat het met je, Els?’’ vroeg ik.
Ze glimlachte. ‘’Ja, het gaat goed met mij en Rick. Niets bijzonders eigenlijk. Max, zijn sportschool, loopt vlotjes. Dus ja, het gaat prima. Bij ons gebeuren wat minder spannende dingen dan bij jullie.’’
Ik lachte. ‘’Nou, ik wou ook dat alles normaal ging, hoor. Maar als het goed is, mag Mandy zo meteen naar huis. Dan is het weer normaal, hoop ik dan.’’
Els keek plagend naar me. ‘’Jij en normaal?’’
Ik gromde. ‘’Geen wonder dat je de moeder van Mandy bent.’’
Ze knipoogde en reed verder rustig naar het ziekenhuis.
Bij Mandy’s kamer aangekomen stonden een arts en verpleegkundige bij Mandy. Ik wilde vragen wat er aan de hand was, maar ik vond het antwoord zelf. Mandy zag er veel slechter uit dan gisteren. Haar hoofd was behoorlijk rood en haar oogleden hingen half open, alsof ze veel pijn had.
‘’Mandy,’’ riep ik geschokt uit terwijl ik naar haar toe liep en haar hand voorzichtig vastpakte. Ze voelde warm aan. Ze glimlachte een klein beetje ter begroeting.
De arts herkende me en zei: ‘’De antibiotica schijnt niet te werken. We gaan zo meteen een CT-scan van haar bekken maken. We hebben haar morfine gegeven tegen de pijn. De CT-kamer wordt over een half uur gereedgemaakt en dan haal ik uw vrouw op.’’ Hij verdween met de verpleegkundige.
‘’Hé, liefje toch,’’ zei Els bezorgd. ‘’Je ziet er belabberd uit. Heb je veel pijn?’’
‘’Ja,’’ kreunde ze zacht. ‘’Het is veel erger dan gisteren. Ik kan me nauwelijks bewegen.’’
Ik zei niets, wilde ook niets aan haar vragen, want praten kostte haar moeite. Ze wilde liefst zo min mogelijk bewegen. Ik veegde het lokje haar van haar gezicht en streelde zacht over haar haren. Ze vond het zichtbaar fijn en ik bleef dat doen. Els en ik probeerden haar af te leiden door te vertellen wat onze kinderen vandaag gingen doen. Ze luisterde met gesloten ogen, maar met een kleine glimlach rond haar lippen.
Een goed twintig minuten later werd Mandy opgehaald voor de CT-scan. Het zou maar een kwartiertje duren en ik zei tegen haar dat ik even bij Kelly ging kijken. Els en ik liepen zwijgend naar de afdeling waar Kelly lag. Ik was echt geschrokken toen ik haar zag. Ik snapte het niet. Gisteren zag ze er veel beter uit. Wat kon het in korte tijd snel veranderen. Ik hoopte alleen dat het niet ernstig was. Nick was nog bij Kelly toen we binnenkwamen. Kelly zag mijn blik onmiddellijk en vroeg wat er was.
‘’Haar toestand is slechter geworden,’’ zei ik somber. ‘’Ze heeft nu flinke koorts en heeft meer pijn dan gisteren. De artsen gaan nu een CT-scan van haar bekken maken.’’
‘’Oh jee, ze moet een flinke ontsteking hebben,’’ zei Nick, die opstond. ‘’Ik moet helaas naar het werk.’’ Hij gaf Kelly een zoen en vertrok. We kletsten nog even. Ik zei er niet veel en wilde eigenlijk nu teruggaan. Dat zag Kelly en zei dat we mochten gaan. Ik omhelsde haar uit dankbaarheid en liep met Els iets te haastig terug naar de afdeling van Mandy. De verpleegkundige vertelde ons dat Mandy nog niet terug was en dat we in de wachtkamer moesten wachten. Daar maakte ik gebruik van de gelegenheid om een berichtje te sturen naar de vrienden en familie.
Gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Mandy was zichtbaar opgelucht dat ze weer in bed lag. Ze vertelde dat de verplaatsing naar een bed voor de CT-scan heel veel pijn deed. Kort daarna kwam de arts met de uitslag.
‘’Mevrouw, we hebben abcessen bij je baarmoeder gevonden. Je hebt een bekkeninfectie die je baarmoeder ernstig heeft aangetast. We gaan eerst de antibiotica aanpassen en kijken of het helpt. Eind van de middag kom ik terug. Mocht het niet werken, dan moeten we je opereren om de abcessen te draineren. Heb je begrepen wat ik bedoel?’’
‘’Ja, ik begrijp het, dokter,’’ fluisterde Mandy. ‘’Danny ook?’’
Ik knikte. ‘’Ja, Mandy, ik heb hem kunnen verstaan.’’
‘’Uitstekend,’’ zei de arts tevreden. ‘’Er komt zo meteen een verpleegkundige met nieuwe antibiotica en ik kom eind van de middag terug. Sterkte.’’ Hij verdween.
Ik keek Mandy aan, die naar me staarde. ‘’Het ziet ernaar uit dat ik vandaag niet thuis kom.’’
‘’Nee, helaas niet. Vanavond slaap ik weer alleen. Misschien neem ik je moeder wel mee. Ze deed me aan jou denken, want ze deed vandaag vervelend tegen me,’’ probeerde ik haar op te vrolijken.
‘’Héy!’’ riep Els verontwaardigd. Maar het hielp wel, want Mandy had een grote glimlach op haar vermoeide gezicht.
Els bracht me naar het werk en ze wilde eigenlijk ook blijven, maar kon hier eigenlijk niet veel doen en besloot toch maar naar huis te gaan. Ik beloofde haar dat ik haar op de hoogte zou houden. Werken was er vandaag niet veel sprake van. Mijn gedachten waren de hele tijd bij Mandy en ik had vannacht ook niet zo goed geslapen. Anna stuurde me naar de kantine om een dutje te doen. Daar zei ik geen nee tegen en viel volgens mij vrijwel meteen in slaap. Naar mijn gevoel maakte Lotte me na een paar tellen weer wakker, maar buiten begon al te schemeren. Ik stond onmiddellijk op. ‘’Ik moet naar Mandy!’’
Lotte glimlachte geruststellend. ‘’Anna is bijna klaar en gaat met jou mee naar het ziekenhuis. Maar hier is je koffie.’’
Ik nam de koffie van haar aan. ‘’Waarom ben je altijd zo lief?’’
‘’Zo ben ik eenmaal,’’ zei ze met een knipoog.
Een klein uur later waren we alweer in het ziekenhuis. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik Mandy zag. Er was duidelijk geen verbetering te zien bij haar. Anna vloekte binnensmonds. Ik ging meteen naast haar zitten en pakte haar hand, die nog altijd warm aanvoelde. De arts was er al.
‘’Ah, jullie zijn precies op tijd,’’ zei hij. ‘’Het is duidelijk dat de antibiotica niet helpt. We moeten je opereren om de abcessen te draineren en schoon te maken. De operatie zal ook vandaag plaatsvinden, want we mogen niet meer lang wachten. Het kan gevaarlijk zijn voor jou. En ik wil je alvast iets vertellen, zodat we straks niet hoeven te beslissen. Het kan zijn dat de ernst van de bekkeninfectie groter is dan we hebben gedacht en dat we genoodzaakt zijn om je baarmoeder volledig te verwijderen. Dit zijn de papieren voor de toestemming.’’
Ondanks dat Mandy behoorlijk veel pijn had, lichtten haar ogen op. ‘’Mijn baarmoeder verwijderen?’’
De arts knikte serieus. ‘’We hopen dat we dat niet hoeven doen, maar mocht dat het geval zijn, dan is het altijd handig om jou alvast om toestemming te vragen.’’
‘’Maar,’’ zei Mandy. Ik was verrast dat haar stem redelijk helder klonk. ‘’Als dit inderdaad moet gebeuren, betekent dat dan dat ik daarna geen last meer heb van menstruatie?’’
De arts glimlachte. ‘’Dat klopt, mevrouw.’’
‘’Nou, dokter, wat mij betreft mag je hem meteen weghalen. Je hebt mijn toestemming. Geen gedoe meer met maandverband!’’ zei Mandy ineens verheugd.
Anna en ik schoten in de lach. De arts probeerde professioneel te blijven, maar kon het toch niet laten om te glimlachen. ‘’Zo werkt het helaas niet, mevrouw. We mogen je baarmoeder niet zomaar verwijderen. Alleen als het echt noodzakelijk is.’’
Mandy glimlachte zowaar. ‘’Ja, dat begrijp ik. Dan hoop ik dat mijn baarmoeder heel ernstig aangetast is.’’
‘’Mandy, dat meen je toch niet,’’ lachte ik ongelovig.
‘’Ik ben jaloers op je!’’ zei Anna grinnikend.
De arts vond het allemaal grappig, maar werd snel serieus. ‘’Maar begrijpen jullie allemaal wat ik bedoel?’’
‘’Ja, dokter, ik begrijp het helemaal. Geef me de papieren. Ik hoef niet zo lang na te denken,’’ zei Mandy, die ook serieus was.
De arts gaf de papieren aan haar. ‘’Als we je baarmoeder inderdaad moeten verwijderen, kan het een pittig klusje worden omdat je baarmoeder geïnfecteerd is. De operatie kan drie tot vijf uur in beslag nemen en we maken een snee van ongeveer vijftien centimeter in je onderbuik. Dit wordt zeker een litteken. Begrijp je dat?’’
Mandy keek hem strak aan. ‘’Ja, dokter. Ik begrijp het. Doe gewoon wat jullie denken dat het beste is. Als mijn baarmoeder inderdaad ernstig is aangetast en levensbedreigend kan zijn voor mij, haal hem dan gewoon weg, want ik wil blijven leven.’’
De arts knikte tevreden. ‘’Uitstekend. Neem de papieren even door en de verpleegkundige komt je straks ophalen. De operatiekamer wordt klaargemaakt voor jou.’’ Hij verdween en Anna en ik keken Mandy aan, die opvallend vrolijk was.
‘’Ik dacht dat je veel pijn had,’’ zei ik plagend.
Het was alsof Mandy de pijn inderdaad even was vergeten, want haar gezicht betrok alweer van de pijn.
Ik keek geschrokken. ‘’Oh, sorry, dat was niet mijn bedoeling.’’
Mandy glimlachte. ‘’Geen probleem, maar ik hoop dat ze mijn baarmoeder laten verwijderen. Dat zou echt heerlijk zijn, geen bloedingen meer.’’
‘’Maar je zult nog wel last van je hormonen blijven hebben, want je eierstokken zijn er nog,’’ gooide Anna roet in het eten.
Mandy keek haar aan. ‘’En bedankt, hè!’’
Anna knipoogde, pakte de papieren van Mandy af en las voor.
Het was inmiddels na zessen en Mandy werd opgehaald voor de operatie. Ze vertelde me dat ik gewoon naar huis kon gaan en morgen terug kon komen. Ik gaf haar een zoen en wenste haar sterkte. Toen namen de verpleegkundigen haar mee. Anna pakte mijn arm. ‘’Je bent niet van plan om naar huis te gaan, hè?’’
Ik glimlachte. ‘’Dat klopt.’’
Anna schudde haar hoofd. ‘’Maar kom, we gaan naar het restaurant om lekker te eten. Lotte gaat met Nick eten.’’
In het restaurant haalden we het eten en gingen aan een kleine tafel zitten. Ik mopperde een beetje dat hier geen bier verkocht werd. Anna lachte me gewoon uit.
We aten rustig, want ik had alle tijd van de wereld. Anna keek me onderzoekend aan. ‘’Je bent best ontspannen. Dat ben je meestal niet als Mandy in het ziekenhuis ligt.’’
Ik lachte. ‘’Ja, dat klopt, maar deze keer heb ik er alle vertrouwen in dat het goed komt met Mandy. Benieuwd of haar baarmoeder verwijderd moet worden.’’
‘’Als het zo is, ben ik jaloers, hoor. Geen tampons, geen maandverband, geen bloedingen, geen krampen. Dat lijkt me zo heerlijk,’’ zuchtte Anna.
‘’Moet je maar een man worden,’’ zei ik plagend.
Anna keek ondeugend. ‘’Dan moet ik mijn tieten weghalen. Zal ik doen?’’
‘’Geen sprake van,’’ zei ik streng. ‘’Ze zijn van mij.’’
Ze schoot in de lach. ‘’Nee, ze zijn van Lotte.’’
Ineens draaide Anna haar hoofd naar rechts. Ik volgde haar blik en zag tot mijn verbazing Nick door de hal rennen en een van de gangen verdwijnen. Voordat ik iets wilde vragen wat er aan de hand was, kwam Lotte de hal binnenlopen. Ze vond ons meteen en liep gelijk naar ons toe.
‘’Wat is er aan de hand, Lotje?’’ vroeg Anna meteen.
Ze ging op de stoel zitten. ‘’We zaten te eten en toen werd Nick gebeld. De bevalling van Kelly is begonnen.’’
‘’Wat?’’ riep ik verbaasd uit. ‘’Ze moet nog ruim vier weken!’’
Lotte pikte de groente van Anna en stopte die in haar mond. ‘’Ik weet het ook niet veel. We zijn gelijk vertrokken terwijl we net begonnen waren met eten. We hebben mazzel gehad dat Stijn nog bij zijn grootouders is, net als onze kinderen bij Anna’s ouders. Dus we konden meteen gaan.’’ Ze pikte mijn aardappelen.
‘’Mijn kinderen,’’ riep ik geschrokken. ‘’Ik ben ze helemaal vergeten!’’
‘’Geen zorgen,’’ zei Lotte toen ze het eten doorslikte. ‘’Ik heb mijn moeder gebeld of ze jouw kinderen voor een nachtje kan oppassen. Ze vonden het wel leuk, dus dat was geen probleem.’’
‘’Maar willen ze mij of mama niet zien?’’ vroeg ik.
‘’Ze liggen al te slapen. Ze hadden een hele leuke dag gehad vandaag en zijn nu doodmoe. Geen zorgen.’’
Ik haalde opgelucht adem. ‘’Dank je wel, Lotte, je bent geweldig.’’ Ze wilde mijn aardappelen weer inpikken, maar ik gaf een tik op haar hand. ‘’Afblijven, ze zijn van mij.’’
Lotte keek verontwaardigd. ‘’Ik heb je geholpen voor je kinderen, hoor!’’
‘’Ja, dat klopt, dat is heel lief, maar dat wil niet zeggen dat je mijn eten mag pakken.’’
Anna moest lachen en schoof het bord naar Lotte. ‘’Hier, Lotje, eet maar de rest op. Maar weet je of het ernstig is met Kelly?’’
Lotte schudde haar hoofd. ‘’Nee, ik weet het niet.’’
De display van Anna’s telefoon, die op de tafel lag, lichtte op. In mijn broekzak voelde ik mijn mobiel ook trillen. Anna pakte haar telefoon en begon te lezen terwijl ik hervatte met eten.
‘’Wat?’’ riep Anna verbijsterd uit. Lotte en ik keken haar meteen vragend aan.
‘’Elise en Bram zijn ook onderweg naar het ziekenhuis. De bevalling van Elise is begonnen, maar wil niet lukken.’’
We keken elkaar aan en dachten er precies hetzelfde over. Mandy, Kelly en Elise lagen alle drie tegelijkertijd in het ziekenhuis…