79.389 Gratis Sexverhalen
A+ - a-

Mini - 436

Door: Keith

Datum: 20-11-2026 | Cijfer: 9.6 | Gelezen: 407
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 45 minuten | Lezers Online: 9

Vervolg op: Mini - 435

De dinsdagochtend, nieuwjaarsmorgen, werd ik met een kater wakker. Tenminste: zo voelde het. Een overweldigende dufheid, gecombineerd met een zeurende koppijn. Nou had ik nog nooit een échte kater gehad, zelfs in m’n studententijd niet, dus ik had geen referentiekader, maar lekker voelde het niet. Sjongejonge, als je met zo’n kop colleges moest volgen, dan had je het zwaar…
Ik keek op de wekkerradio: 09:12. Zo’n zeven uur geslapen dus. Dáár lag het in ieder geval niet aan; onze gemiddelde slaaptijd lag ook ergens rond de 6 uur. Wat dan wel? Plotseling drong het tot me door. Leegheid! De aankomende dagen géén werk, géén projecten die gisteren af moesten, géén loopgroep, géén bugelles, géén dansles… Heel misschien een kerkdienst waarin ik zou mogen spelen… Gewoon alleen maar 6 dagen rúúst. En dat na een aantal best wel drukke weken, die rondom Sinterklaas begonnen waren. Weken waarin wij, Joline en ik, ons soms de benen onder ons kont vandaan renden. Adrenalinekater dus… Over Joline gesproken: ik keek naast me en zag dat zij nog in diepe slaap was. Op haar zij liggend, een arm over haar oor… Zou ik gesnurkt hebben vannacht? Nou ja, lekker laten liggen die lieverd; ook zij had haar aandeel ‘drukte’ ruimschoots gehad.
Voorzichtig gleed ik het bed uit, pakte een trainingspak, schoon ondergoed, sokken en schoenen en sloop de slaapkamer uit. Naar de logeerdouche. Eens kijken of katers ook tegen koud water konden… Twee minuten later kwam ik er achter dat ze het niét leuk vonden. Bijna vloekend stond ik onder de koude straal. Normaal kon ik er wel tegen, vond ik het wel lekker om op deze manier wakker te worden, maar nu even niet. De mengkraan ging rap in de stand ‘lauw’ en ik zuchtte opgelucht. Dit was even hevig geweest! En na een paar seconden in de stand ‘lekker warm’ onder de straal te hebben gestaan, draaide ik de kraan dicht. Zo. Kees Jonkman was weer wakker. Niet de meest aangename manier, maar het moest maar een keertje zo. Afdrogen en aankleden. En m’n tanden poetsen, want ik had een smaak als een dood vogeltje in mijn mond. Koffie!

Mocca kroop uit zijn mand, ook niet zo soepel als anders. Die had er gisteren ook een pittig dagje op zitten! Maar gelukkig had hij geen enkele negatieve reactie op vuurwerk vertoond. Terwijl de Senseo doorliep smeerde ik een paar boterhammen. Eerst even wat eten voordat ik naar buiten zou gaan. Zoals Rob zou zeggen: ‘Het motortje moet wel blijven lopen!’ Ja, met zijn koffie zeker… Tijdens mijn ontbijtje kwam Mocca even tegen mijn benen aanleunen. Mooi beest. Ik aaide zijn bruine kop. “Ja jochie… Binnenkort is het afgelopen met het soepele leven hier in Veldhoven! Dan moet je écht aan de bak in Herpen!” Hij keek me aan en kwispelde even. We zouden hem als een dolle gaan missen, dat wist ik zeker. Nieuwe pup of niet, Mocca was, nog meer dan Bengel, een deel van ons gezinnetje geworden. En een deel van DT… Met de boterhammen en de koffie op klonk het commando: “Mocca, get leash!” en viste de hond de riem en het tuigje van de haken. “Goed zo, Mocca…” Even later stonden we in de lift naar beneden. En die stopte op de 5e verdieping.
Meneer van Wijngaarden stapte in. “Goeie morgen Kees! Een goed nieuwjaar gewenst… En jullie hond ook! Gaan jullie lopen?” Ik knikte. “Jij ook een goed nieuwjaar gewenst, Herman. Hoewel dat wellicht nogal wrang klinkt.” Hij schudde zijn hoofd. “Nee hoor. Ik ben in tijden niet meer zo happy geweest. Mijn broer zei gisteravond: ‘Man, je ziet eruit alsof je herboren bent!’ En zo voel ik me sinds een week of zo ook. Alle meuk van mijn ex Corrien de deur uitgedaan, deels naar zo’n opslaglocatie, naar de kringloop, en deels naar de stort… Mijn huis is nu weer van mij. Ik kan weer leven zoals ik dat wil. Dinsdag, woensdag en donderdag nog werken, dingen langzaam maar zeker afronden voor mijn pensioen in Juni, de rest van de week vrij. Lekker met de hobby bezig, actualiteitenrubrieken bekijken in plaats van stomme soaps en op mijn eigen tijd naar bed…”
De lift was beneden aangekomen. “Gaan jullie hardlopen of ga je alleen de hond uitlaten?” “Nou, Mocca moet sowieso uitgelaten worden, maar daarna was ik van plan om een stukje te wandelen. Even m’n kop helder maken. Hoezo?” “Nou, als je niet gaat hardlopen… Bezwaar als ik mee loop? Ik wilde juist ook een frisse neus halen. Mijn broer was nogal scheutig met de rum…” Ik grinnikte. “Ja, en daar heb je nu spijt van zeker? Mocca en ik gaan gewoon een stukje wandelen, Herman. Het rennen komt binnenkort wel weer. En prima als je meeloopt.” Mocca deed wat hij moest doen op het uitlaatveld. Ik ruimde de drol op met een plastic zakje en gooide dat in de daarvoor bestemde vuilnisbak. “Niet mijn meest favoriete klus, maar het hoort er nu eenmaal bij.” Hij knikte. “Ja. En dat vergeten de meeste mensen als ze een dier aanschaffen…”

Toen we het cooperparcours opliepen vroeg ik: “Wellicht stom om te vragen en als ik er niks mee te maken heb, mag je dat gerust zeggen, maar…” Hij vulde me aan: “Je wil weten hoe het nu met m’n ex is? Die zit zich al een paar weken te verbijten waarom ze zo stom is geweest. Ze woont nu in een éénkamerflatje in Meppel. Levend van mijn bijdrage van duizend euro in de maand, de bijstand en de voedselbank. Kent daar niemand en heeft al een paar keer jankend opgebeld of ze niet als-je-blieft bij me terug kon komen. ‘We hadden het zo goed samen’ Ja, zij had het goed, ik moest me steeds verder wegcijferen. En daar pas ik voor. Recent een nieuw mobiel telefoonnummer aangeschaft omdat ik dat gejengel zat was. En een vaste telefoon heb ik niet meer; die had ik al een jaar geleden opgezegd. En binnenkort moet ze voorkomen vanwege die vergiftigingspoging. Ik ga niét naar de zitting; ze rooit het zelf maar. Haar eerste scheidingsadvocaat heeft na één week ook de handdoek in de ring gegooid; die heeft ze een heel verhaal voor staan liegen. Of ze nu al een 2e advocaat heeft… Ik weet het niet.
Maar bij mij is niets te halen, Kees. Ze kwam berooid bij me binnen, met allerlei mooie verhalen; van die verhalen bleek meer dan de helft gelogen te zijn en de andere helft complete fantasie. En hier de kakmadam uithangen, met mijn geld…” Hij zweeg even, een boze blik in zijn ogen. “Sorry dat ik jou ermee lastigval, Kees.” “Hé, ik vroeg er toch zelf om? En jij moet ook ergens je ei kwijt… Iets anders: Jij had als hobby toch modelspoor?”

Zijn blik veranderde. “Ja. Mijn grote passie. Ik mocht per gratie van madam één kamer daaraan wijden, de rest van het huis moest vrij blijven van ‘die treintjes’…” “Mag ik, mogen wij eens komen kijken? Een tijd geleden stond ik in Arnhem bij die grote hobbyzaak, Wenting, en ik heb m’n ogen uitgekeken naar dat spul. Overigens ook naar de prijzen. Sjongejonge, wat is spul duur!” Hij grinnikte. “Ja, sommige dingen zijn inderdaad nogal aan de prijs. En ik had vanaf het begin voor spoor N gekozen, de kleinste schaal die er is. 1 op 160. Stervensduur, zeker als je het allemaal digitaal wil hebben of maken. Maar het voordeel is wel dat je op een klein oppervlak heel veel rails en scenery kwijt kunt…”
“Dat heb ik gezien bij Wenting. In de etalage een berglandschapje met vier treintjes die afwisselend hun trajecten reden. En eenmaal ín de winkel keek je tegen de achterkant van dat berglandschap aan: heel veel piepschuim, gips en de verschillende sporen die de hoogteverschillen met een spiraal overbrugden. Bijzonder interessant om te zien!” “Ja, Wenting is wat dat aangaat best wel goed. Ik kwam er vroeger vaak en liep soms kwijlend in de zaak rond. Als ik nu wat koop, is dat meestal tweedehands, vanwege de belachelijke nieuwprijzen. Een 1600-serie loc van 11 centimeter… Nieuwprijs 180 euro. Da’s 6 euro per millimeter loc. En als je een ‘special edition’ wil hebben, zoals de 1607, die in 1989 de langste trein van Nederland trok, betaal je bijna het dubbele van een ‘gewone’ 1600. Alleen maar omdat er wat andere nummers op gedrukt zijn.”
Ik keek hem aan. “Zo moet je toch niet rekenen? Dan is de lol van de hobby wel héél snel verdwenen…” Hij grinnikte. “Dat zijn de nieuwprijzen. In Ede zit een winkel die regelmatig oude hobby-inboedels opkoopt. Peperkamp Modelbouw. En de eigenaar ervan, Geri, is in de loop van de laatste 15 jaar een goeie kennis geworden. Hij weet dat ik met Nederlands materiaal uit de jaren ’80, ’90 en 2000 rij. Als hij een partij heeft opgekocht en er zit wat leuks bij in mijn interessegebied, krijg ik meestal wel een mailtje van hem met een foto en een mededeling over de staat van het ding. En als het interessant is, rij ik weer eens langs Ede. Geri weet dat ik, behalve dat locomotiefje, dan meestal ook wel wat andere dingen koop. Scenery, een setje rail, elektronica… Laat ik het zó stellen: het gebeurt niet vaak dat ik minder dan 200 euro uitgegeven heb als ik de winkel uitloop. En dát is zijn verdienmodel, want zoals ik heeft hij waarschijnlijk nog talloze andere klanten.”

Ik blies even uit. “Sjonge, Herman… Ik had bij Wenting gezien dat, en als ik je hiermee op je hart trap bij voorbaat sorry… maar ik had gezien dat ‘met treintjes spelen’ een best wel prijzige hobby was. Waarschijnlijk ook de reden waarom mijn ouders mij nooit zo’n startersset hebben willen geven, ondanks dat ze beiden goed verdienden… Ik heb vroeger plastic vliegtuigjes gebouwd. Airfix en zo. Mijn eerste modelletje was een dubbeldekkertje uit de eerste Wereldoorlog, de Avro 504. En daarna kwam de Spitfire, de Dauntless... Schaal 1:72. Mijn hoogtepunt van een Starfighter van Monogram, schaal 1:48. Een beest van een ding. Toen ik dienst zat, ben ik ijverig op zoek gegaan naar een model van ‘mijn’ pantservoertuig: de YPR-765. Tot nu toe: geen succes, helaas. Want als ik die tegenkom, ga ik die bouwen in twee versies: het voertuig waar ik zelf de chauffeur op was in Bosnië en het voertuig waar ik de groepscommandant op was in Afghanistan. En die komen dan beiden in een mooie stofdichte vitrine te staan, omringd door passende scenery.”

Hij dacht even na. “Als je dat serieus meent, Kees, dan moet je vriend Geri maar eens bellen. Want die doet niet alleen in treinen, maar ook in statische plastic modelbouw. Dat is bijna de helft van zijn winkel. Hij weet vast of een fabrikant een model van jouw… Hoe heette dat voertuig? …heeft uitgebracht.” “De YPR-765 PRI. Pantser, Rups, Infanterie. En vraag me niet waarom de landmacht die naam eraan heeft gegeven… De wegen van de hogere heren in Den Haag zijn nogal ondoorgrondelijk.” “Loop zo meteen even met me mee naar binnen. Dan kun je een blik werpen op mijn ‘treintjes’ en geef ik je het telefoonnummer van Geri.” Zo gezegd zo gedaan; de drie rondjes Cooperbaan die ik me had voorgenomen werden er twee, toen liepen we richting flat. Lift in, stoppen op de 5e verdieping… Herman deed zijn voordeur open. “Treed binnen!”
Ik deed twee stappen naar binnen, Mocca bleef stokstijf staan. Staart recht naar achteren, nekharen overeind en een zachte, maar lage grom… “Hé Mocca, wat is dat nou? Kóm!” Herman keek. “Ehh… Kees: voor ons niet meer te ruiken, maar voor jullie hond waarschijnlijk nog maar al te goed: de lucht van mijn ex.” Ik keek waarschijnlijk nogal dom, want hij schoot in de lach. “Slimme hond ben jij, Mocca!” Met behulp van wat brokjes kreeg ik Mocca zover dat hij naar binnen ging, maar de hond was duidelijk niet op zijn gemak.
“Sorry Herman, maar dit is geen succes. Is het goed als ik vanmiddag terugkom? Al dan niet met Joline? Dan laten we dit bruine loeder lekker thuis, die vindt dat geen probleem. Maar dit…” Ik wees naar Mocca. “…is geen succes. Hij is boos, hij is bang, ik weet het niet, maar in ieder geval niet z’n vrolijke en sociale zelf.” Herman knikte. “Da’s prima, Kees. Ik ben de hele dag thuis, zit lekker te hobbyen. Wie weet kan ik je tot de treinenhobby bekeren. Of je echtgenote natuurlijk…” Ik keek twijfelend. “Herman, ons leven zit al ramvol. En dan nog heel veel liefde, geld en tijd investeren in een mooie treinbaan? Ik denk dat ik dan een paar doelgerichte pumps naar mijn hoofd krijg. En die dingen komen… Oh, sorry! Misschien heb jij dat daadwerkelijk meegemaakt… Wat stom!”

Hij schoot in de lach. “Nee hoor. Ze wist één ding heel zeker: als ze met haar handen aan mijn treinen was gekomen, was ze rechtstreeks en binnen één seconde het huis uitgetrapt. Mijn treinkamer was heilig. Ze heeft er één keer, in het begin van ons huwelijk op gezinspeeld: als ik die treintjes nou eens zou verkopen, zouden we samen een mooie cruise kunnen maken. ‘Want er staat toch zeker drieduizend euro in die kamer? Nou dan…’ Ik heb toen nogal duidelijk gemaakt dat alles in die treinkamer van mij was, dat ik daar dertig jaar tijd en geld in had zitten en als ik zou merken dat zij ook maar iets ervan zou verpatsen, ze meteen op straat zou staan. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want ze heeft er nooit meer op gezinspeeld. Ik was woedend.” Hij grinnikte. “En maak van die drieduizend euro gerust het twintigvoudige. Maar dat wist zij gelukkig niet.” “Over die prijzen gaan we het vanmiddag wel over hebben, Herman. Als Joline ten minste niet meeluistert.” Hij grinnikte. “Nou, er uit, Kees, anders kan Mocca meteen naar therapie. Ik zie jullie vanmiddag wel komen!” “Mocca, kóm!” De hond was niet verder gekomen dan de hal en schóót richting galerij. Nou, die bleek duidelijk geen goeie herinnering te hebben aan de voormalige mevrouw van Wijngaarden… Hoe heette dat mens ook alweer? Oh ja, Corrien. In de lift naar boven was Mocca weer zichzelf, gelukkig. Zwiepende staart als ik hem aansprak, oren ontspannen… Mooi.

Thuis was het nog stil. Mocca schoot meteen naar zijn waterbak. Slobberdeslobber… Zijn natte kin drukte hij even later tegen mijn been. “Hé bruin loeder… Niet je natte bek aan mijn broek afvegen, ben jij gek… Dan koopt Joline morgen meteen incontinentie-ondergoed voor me…” “Geen slecht idee, Kees. Dat kun je dan gaan dragen als we weer eens vrijen. Scheelt nogal wat fijne wasjes…” Joline’s hoofd kwam om de deur. “En waar blijft de koffie nou? Ik lig al ruim een half uur te wachten op een lekker bakje koffie, liefdevol door mijn prins gezet.” “Zoek je een prins, mevrouw? In de supermarkt, bij de koeken. Chocoprins. Succes.”
Zuchtend verdween ze. Nou ja, dan maar koffie maken voor de freule… Even later kwam ik met twee mokken de slaapkamer binnen. “Alstublieft mevrouw. Een bakje koffie. Rob zou zeggen ‘slootwater’, maar daar heb ik maling aan. Snelfiltermaling, om precies te zijn.” Ik zette de mokken op onze nachtkastjes en zoende Joline. “Goeiemorgen, fraaie freule…” “Hoi, Kees. Jij hebt niet hardgelopen, dan had je anders geroken.” Ik nam een slok koffie. “Nee schat. Ik werd vanochtend met een kater wakker…” Joline trok haar wenkbrauwen op. “Een kater? Jij? Je had gisteravond één Jägermeistertje gedronken…” “Klopt. Het was dan ook geen alcoholkater, maar meer iets van ‘zo. Alle drukke en spannende dingen achter de rug, geen DT, geen projecten, geen loopgroep, bugel- of dansles deze week…’ Alsof ik na een hardloopwedstrijd, nét over de finish, in elkaar donderde, schat. Toen maar even nogal hevig gaan douchen, trainingspak aangetrokken en met Mocca een stuk gewandeld. Twee rondjes cooperbaan, in het gezelschap van Herman van Wijngaarden. Gezellig met hem gekletst.”
"Nou, dat zal dan niet over mevrouw van Wijngaarden gegaan zijn, denk ik…” “Nou, deels wel…” Beknopt vertelde ik wat ik nu wist en aan het eind zei Joline: “Mooi. Haar verdiende loon. Dat je mensen het lever zuur maakt: ach, die kunnen, als het te gek wordt, zich wel verweren. Een hond niet. En dat neem ik haar nog steeds kwalijk. De dikke trol.” Ze keek boos. “Het tweede deel van de wandeling was interessanter, schat. We hebben lopen kletsen over hobby: modeltreinen. En ik vroeg of ik zijn treinbaan mocht bekijken. Nou, dat was prima. Dus we gingen met de lift naar de 5e verdieping, hij doet zijn buitendeur open en Mocca, ons normaal zo sociale hondenbeest, trekt zijn lippen op, zijn nekharen gaan letterlijk overeind en zijn staart gaat naar achteren. En ik dom kijken natuurlijk, maar Herman merkte terecht op dat de geur van zijn voormalige echtgenote waarschijnlijk nog in de woning aanwezig was. Voor ons mensen niet meer te ruiken, voor Mocca overduidelijk wél. Met een paar brokjes lokte ik hem naar binnen, maar meneer kwam niet verder dan de hal, nog steeds met z’n nekharen overeind tegen de muur leunend. Enfin, ik heb toen maar aan Herman voorgesteld om vanmiddag zijn treinkamer te bewonderen, maar dan zonder Mocca. En als jij mee wilt: jij bent ook welkom, dan laten we dit bruine loedertje gewoon thuis met een kluif. Kan hij best. Jij moet alleen van de parfums van mevrouw van Wijngaarden afblijven, anders ben je waarschijnlijk voor eeuwig uit de gratie bij Mocca.”
Joline keek smerig. “Haar parfums? Nog niet misschien dat ik me daaraan bezondig, Kees. Smerig, een anders woord heb ik er niet voor. Roken naar haar hele persoonlijkheid: dik en bekakt.” Ik schoot in de lach. “Nou ja, dan had ze haar parfums in ieder geval goed uitgezocht. Misschien had ze ook hulp gekregen van Denise?” “Denise had, als mevrouw om hulp had gevraagd, waarschijnlijk gezegd hebben: ‘Als u zich nu eerst eens fatsoenlijk ging douchen, mevrouw…’ We schoten samen in de lach. “Hoe dan ook: ergens vanmiddag, en het maakt niet uit hoe laat, zijn we welkom bij Herman van Wijngaarden.”

Joline knikte. “Prima. Ik wil die treinenbusiness ook wel eens zien.” Ze keek me strak aan. “En de prijzen weten, Kees Jonkman!” “Nou, dan zou ik maar zorgen dat je stevig zit, schat. Volgens Herman staat er een behoorlijk kapitaal in die kamer. Maarre… Hij heeft me wel op het spoor gezet… Hé, een leuke woordspeling! …van iets waar ik altijd naar heb uitgekeken.” Joline keek afwachtend en ik vervolgde: “Je weet dat ik vroeger, op de middelbare school plastic vliegtuigjes bouwde. Die hobby had ik losgelaten toen ik in dienst ging. Maar eenmaal terug uit Bosnië wilde ik ‘mijn’ YPR op schaal nabouwen. Stad en land afgezocht naar een 1:35 model van de YPR-765. Niet te vinden. Terug uit Afghanistan idem: ik wilde de YPR van mijn groep bouwen. Weer op jacht: nog steeds niks. Nou ja, vervolgens ging ik studeren, dus drukdrukdruk met de studie én het sociale leven op de TU, met name in een obscuur kroegje met twee bloedmooie rossige meiden op schoot…”
De reactie van Joline was voorspelbaar: een misprijzend geluidje, gevolgd door: “Nounou… Het sociale leven van student Jonkman tijdens zijn studie aan de TU. Maak me gek. Eén avondje zit meneer in een kroegje met twee rooie draken op schoot en ziedaar: elf jaar later praat hij er nog steeds over. I’m impressed, sir.” Twee spottende ogen keken me aan.
Ik ging verder. “Geen tijd voor modelbouw dus. En na de studie wél bouw, maar geen model. Schaal 1 op 1: dit onderkomen dus. En toen ik begon bij DT géén bouw, maar een aantal weken later wél een model, wat nu op mijn bedje ligt. Kortom: andere, best wel prettige prio’s. Toen ik het daar met Herman over had, over een model van ‘mijn’ YPR dus, noemde hij de naam van een modelbouwwinkel in Ede. Dat de eigenaar ervan wel zou weten of er ooit een model van de YPR is uitgebracht. En als dat zo is, ga ik het ding bouwen, schat. In twee versies: ‘mijn’ YPR in Bosnië en ‘mijn’ YPR in Afghanistan. In een passende omgeving qua scenery. En daar komen twee mooie stofkappen overheen of te voorkomen dat een van onze zes kinderen het ding in een vlaag van door zijn moeder opgedragen huishoudelijke nijverheid van de kast af sodemietert.”
Joline gniffelde. “Ik zie het helemaal voor me, Kees. ‘Wel potdorie! Pak een stofdoek en ga de kamer stoffen, rotjong!’ En het ettertje in kwestie is dusdanig nijdig dat hij met de stofdoek in de hand in één streep over de plank gaat waar die twee voertuigen van zijn pa mooi staan te wezen. En die dingen krijgen vliegles. Maar helaas zakken ze voor het examen ‘zonder brokken landen’. En ’s avonds heeft het rotjong daverde koppijn van de didactische lel tegen zijn oren van zijn blonde moedertje én pijn aan z’n reet vanwege de trappen van zijn pa onder zijn kont. En de volgende dag belt hij zijn ome Fred op om zijn beklag te doen en krijgt grommend te horen: “Dan zul je wel weer een klotestreek hebben uitgehaald, rotjong. Verwacht van mij geen medelijden want ik weet hoe het voelt. Had je Pa z’n gevechtslaarzen aan? Nee? Waar heb je het dan over, schuimpje… Over een week kun je misschien weer fatsoenlijk zitten. Val me verder niet meer lastig; tante Wilma wil douchen.’ En daarna is de verbinding plotseling verbroken.”
Gedurende haar verhaal werd de lach van Joline steeds breder en aan het einde moesten we beiden vreselijk lachen. “Rare troela… Met je heerlijke humor…” Ik knuffelde Joline en zei toen: “Maar… zin om mee te gaan?” Ze knikte. “Lijkt me wel leuk. Ook om Herman te laten merken dat we géén negatieve gevoelens jegens hem hebben. Maar niet teveel over zijn ex-vrouw kletsen, Kees. Lijkt me voor hem niet zo leuk. Laat hem maar over zijn hobby kletsen; mensen worden over het algemeen ‘losser’ als ze het over hun liefhebberijen hebben.” Ik knikte. “Prima, schat. En nu ga ik me even aankleden. Dat wandelingetje was prima om dat duffe gevoel weg te halen. Nu een week lang bankhangen en domme TV-series kijken. Heb ik ook wel zin in.” Joline zette haar voeten op de vloer en zei: “Daar geloof ik niks van, mannetje. Als ik jou betrap als je naar GTST zit te kijken, vraag ik meteen een echtscheiding aan. En ja, dat geldt ook voor ‘As the world turns’, denk er goed aan!” Met dit dreigement liep ze richting douche. Ik kleedde me dus ook maar aan. Spijkerbroek, ruitjesblouse, trui. Daarna een ontbijtje in elkaar zetten. Wellicht kwam mevrouw dan wel in goed humeur…
Kortom: om half elf zaten we aan het ontbijt. Schandalig laat natuurlijk, maar hé: het was vakantie. En na het ontbijt maakten we het huis even aan kant. Door alle drukte was dat er een beetje bij ingeschoten. Joline pakte de stofzuiger, ik boende de toiletten en de douches, daarna draaiden we nog een paar wasjes. En om één uur was dat corvee ook achter de rug. Een lichte lunch volgde en rond half twee legden we Mocca met een grote kluif in de hal en gingen vier verdiepingen omlaag richting Herman. Die ontving ons met een brede lach. “Kom binnen, mensen. Koffie, thee of liever iets fris?” “Een kop thee is wel lekker, Herman. Koffie hebben we net bij de lunch op.”

Hij was even in de keuken bezig en we keken rond in zijn kamer. Foto’s aan de muren van… treinen! En dan geen modeltreinen, maar het echte werk. Variërend van een foto van een TGV op volle snelheid tot een trein van de VSM, de Veluwsche Stoomweg Maatschappij. Een stichting die een aantal stoomtreinen tussen Apeldoorn en Dieren liet rijden. Een prachtige foto van zo’n stoomtrein in een winterlandschap trok onze aandacht: in een besneeuwd landschap kwam een grote stoomloc met een aantal wagons de fotograaf tegemoet. Door de lage temperatuur was de stoomwolk veel duidelijker zichtbaar dan tijdens onze korte vakantie in de Harz. “Herman… Heb jij al deze foto’s gemaakt?” Uit de keuken kwam het antwoord. “Jazeker! Ik ben overtuigd ‘railofiel’. Ben gek op treinen, mijn hele leven al geweest. Mijn jongensdroom was altijd om machinist te worden; helaas werd het uiteindelijk Regiomanager van een keten van bouwmarkten. Nou ja, helaas… Ik heb een prima leven gehad in die branche, hoor.” Hij liep met een dienblad met kopjes de kamer in. Veel vrijheid, veel op de weg, van vestiging naar vestiging rijdend. Hier de logistiek een handje helpen, daar een personeelsprobleem oplossen, soms als intermediair optredend als personeelsleden elkaar in de haren zaten of een filiaalchef narrig deed… Maar als het even kon reed ik naar een station om daar even te kijken of er nog bijzondere treinen waren.”
Hij grinnikte. “Ik was een van de eersten die ontdekte dat die waardeloze Italiaanse hogesnelheidstreinen, de Fira’s, op Station Slotervaart waren neergezet. Een daar heb ik ook een leuke serie foto’s van, tot en met een Fira die daar door een ‘gewone’ NS goederenloc werd getrokken. Echt een blunder de eerste orde van de NS…” Ik pakte mijn telefoon. “Dan heb ik nog een primeurtje voor je. Momentje hoor…” Ik zocht het album ‘Harz’ op en selecteerde een van de foto’s die Joline had gemaakt: Stoker Jonkman die nét van de ‘bok’ van een stoomloc op de Brocken afdaalde naar het perron. “Ken jij de Harzer Smalspurbahnen?” “Natuurlijk. Een van de best bewaarde smalspoortrajecten die er in Europa te vinden zijn. Met prachtig materieel…” Ik liet hem de foto zien. “Stoker Kees heeft dit zwarte monster vanaf Drei Annen Höhe tot bovenop de Brocken mogen voeren. Bijna een ton kolen in de vuurhaard gesmeten.” En Joline vulde aan: “En meneer ging als een redelijk nette vent de cabine in en kwam als een soort roetveegpiet de cabine uit… Sjongejonge. Hij zag er niét uit, de smeerlap. Maar tot onze stomme verbazing bleef de trein onderweg wel stoom houden, dat viel dan weer mee.”
Herman gniffelde. “Zover heb ik het nog nooit geschopt, Kees. Wél enorm genoten daar. Tien jaar terug, nog voordat ik Corrien leerde kennen, daar twee weken op vakantie geweest . Elke dag met die treinen meegereden of in de remise staan kijken en kletsen.” Zijn gezicht betrok even. “Toen ik een paar jaar geleden voorstelde om in de Harz op vakantie te gaan, kreeg ik te horen: ‘Dat gaan we niet doen! En jij de godganselijke dag zeker bij die treinen rondhangen en ik kan mezelf vermaken? Niks ervan!’ En we gingen naar Spanje op vakantie… Op het strand rondhangen nota bene. Eén van de weinige keren dat Corrien een inval van mensenkennis had…” We lachten mee, maar toen zei Joline: “Kees en ik hebben afgesproken dat zij vanmiddag niet het grootste onderwerp van gesprek zou zijn, Herman. Wij zijn hier omdat Kees zo nodig eens jouw treinen wilde bekijken.” Hij stak een duim op. “Prima. Als jullie je thee op hebben, gaan we naar de treinenkamer. Géén etenswaren of vloeistoffen daar binnen!” Ik goot mijn restje thee in één keer door m’n keel. “Zo. Ik ben er klaar voor!”
Joline keek me misprijzend aan. “Hork. Lompe Infanterist. Wanneer leer je nu eens dat je moet genieten van voedingswaren in plaats van het als biobrandstof te beschouwen?” Niet veel later deed Herman de deur open van zijn ‘treinenparadijs’ en stonden Joline en ik even met de mond vol tanden. “Allememachies…’ imiteerde ik Bassie van ‘Bassie & Adriaan’. Een forse slaapkamer van zo’n 6 bij 7 meter. Bij de deur een bureau met een groot beeldscherm. Een toetsenbord met daarnaast een console met een schematisch weergegeven plattegrond van het hele emplacement. En dat besloeg zeker ¾ van de oppervlakte van de kamer. Op één meter hoogte een aantal stations en rangeerterreinen met heel veel bochten, wissels en andere details. Op een stationsgebouw stond ‘Deventer’. Een stationsgebouw van drie verdiepingen, vier sporen met een redelijk emplacement ernaast. “Waarom Deventer, Herman?” vroeg Joline. “Omdat dat stationsgebouw qua uiterlijk niet zo gek veel veranderd is in de loop der tijd. Het is voor de huidige reiziger aan de buitenzijde nog steeds te herkennen. Nou ja, behalve wat ze er rechts van gebouwd hebben: het Stadskantoor en de gebouwen van Saxion. Die heb ik maar weggelaten; daarvoor is deze kamer wat te klein.” We keken verder rond: Links in de hoek was een heuvellandschap gebouwd met centraal daarin ‘Station Valkenburg’.
“Limburg. Dat heb ik gebouwd omdat er in Limburg ook een paar markante treinen reden. Onder andere de ‘Blauwe Engel’, een diesel-elektrisch treinstel uit de serie DE1. Maar ook reed er heel af en toe nog stoom in Zuid-Limburg… Maar ik zal de dienstregeling even opporren, dan komt het geheel wat tot leven.” Hij ging achter de computer zitten en startte die op. Even later kwam de console ook tot leven; diverse lampjes lichtten op of knipperden. Op het enorme diorama gingen straatlantaarns branden, mini-autootjes reden heen en weer, er kwam wat rook uit diverse schoorstenen… Ik keek er even naar en snoof. Geen chemische lucht te ruiken, gelukkig.
“Waterdamp, Kees. Er zit een stevige ultrasoon-installatie onder tafel. Met behulp van een aantal afsluiters kan ik de diverse fabrieken laten roken. En in het plafond zit een goeie afzuiging; ik wil niet dat deze ruimte vol met waterdamp staat.” Ja, dat snapte ik wel. Al die elektronica… Maar ondertussen hadden we nog geen trein gezien! Herman wees naar een hoek van de kamer. “Buk je maar even en dan zie je de opstelsporen.” En verhip: onder de tafel een ‘kaal’ emplacement met tientallen sporen naast elkaar. En op vrijwel elk spoor een trein. Stoom, diesel, elektrisch, oud, redelijk modern… En al die sporen kwamen uit op vier sporen die spiraalsgewijs omhoog liepen en ergens achter een gebouw en achter een heuvel het niveau van het diorama bereikten. Je zag ze dus niet van beneden naar boven komen, ze ‘verschenen’ gewoon. “Eerst Zuid Limburg starten. Da’s het meeste werk.” Herman toetste een aantal commando’s in en ik keek naar de opstelsporen. Een stoomlocje, niet groter dan mijn pink, reed langzaam op en trok een aantal wagons achter zich aan. Een dieselelektrische loc volgde even later. Even niets en toen bewoon een blauw dubbel passagierstreinstel met een nogal spitse neus. “Dat is de Blauwe Engel”, verklaarde Herman. Stuk voor stuk cirkelden de treintjes naar boven. De diesellocomotief werd op het diorama als eerste zichtbaar, reed naar station Valkenburg en pikte daar een paar wagons op en ging vervolgens over het parcours rijden. De stoomloc werd zichtbaar en reed vrolijk tussen de heuvels. En de Blauwe Engel kwam ergens anders tevoorschijn en reed weer een ander parcours. En soms kruisten ze elkaar, dan moest er een trein wachten. Wat me opviel: alle treinen reden op ‘schaalsnelheid’. Dat zei ik tegen Herman en die lachte. “Dat heeft me wat hoofdbrekens gekost, Kees. Want op deze schaal is ‘schaalsnelheid’ nog geen 1 km per uur. Een ‘gewone’ elektromotor krijgt dan zo weinig spanning dat hij niet gaat draaien. Dan moet je dus iets meer volt erop zetten, dan trekt het ding plotseling met een rotsnelheid op en als hij eenmaal snelheid heeft, kun je het voltage weer wat terugschroeven tot hij op schaalsnelheid rijdt. Dat ziet er niet uit. In al deze locs en treinen heb ik de overbrenging gereduceerd en ik heb er borstelloze motoren gezet. Die reageren wél op hele lage voltages en ze zijn digitaal veel makkelijker aan te sturen.” Hij grinnikte. “Dat heeft me heel veel avonden werk gekost… Enfin, ik kan nu met zekerheid zeggen dat ik redelijk bedreven ben in het fijne soldeerwerk.”
Hij pakte een locje van een plank achter zich en verwijderde de kap. “Allemachtig… Zelfs een kabouter moet dan nog een vergrootglas hebben om dit te solderen…” Het motortje wat er in zat had een doorsnede van ongeveer 12 millimeter en dreef drie asjes aan. Een minuscuul printplaatje zat op de plaats van de vuurhaard, de componenten allemaal in SMD-techniek, niet te herkennen. Draadjes zo dik als een mensenhaar… “En dat bouw jij zo?” Joline keek van het locje naar Herman. Die knikte. “Even eerlijk zijn: dit soort locs zijn de moeilijkste. Kijk, bij een passagierstrein heb je zeeën van ruimte voor je motoren en je elektronica. Bij een stoomloc met een tender ook; daar stop je de elektronica gewoon in de tender. Die hangt altijd achter de loc zelf, dus de draden naar de motoren ziet geen hond. Maar dit soort locjes… Geen tender, de loc zelf is ook niet zo groot, dus het is woekeren met de ruimte. Gelukkig hebben dit type locs de watervoorraad naast de ketel, dus is de ruimte onder de kap wat breder. En met wat optische hulpmiddelen is het redelijk te doen…”
Herman wees naar een andere tafel: een soldeerinstallatie, piepkleine schroevendraaiers, elektronisch gereedschap en een grote, rare bril. “Zet die bril maar eens op en kijk dan eens naar je vingers. Het brandpunt is op ongeveer tien cm afstand.” Ik deed wat hij zei en keek naar m’n vingers. Die waren nu zo’n zes keer vergroot. Als ik wilde kon ik mijn vingerafdrukken natekenen. Een strengetje dun koperdraad leek een sleeptros van een mammoettanker. “Schat… Als jij mij ooit gaat controleren als ik heb stof gezogen: gebruik dit ding alsjeblieft niet. Dan ben ik nooit klaar.” Joline giebelde en zette de bril ook even op. “Oei… Da’s even wennen, Herman!” Die drukte haar op de stoel. “Zitten als je dat ding op hebt, anders ga je gegarandeerd onderuit. Als ik gesoldeerd heb: ik doe die bril af en ga even een minuutje acclimatiseren. Mijn ogen ontspannen. Anders gaat het écht fout en donder je gewoon om.” “Ja, dat geloof ik best. Je oriëntatie is in ieder geval behoorlijk verziekt.”

Ondertussen had Herman het deel rondom station Deventer gestart. En drie minuten later reden er 15 treintjes over het diorama. Een Intercity met een locomotief type 1200. Even later een ‘sprinter’. En daarna een lange goederentrein met een serie 2200 loc. Een ‘Sik’, was aan het rangeren… Ik keek m’n ogen uit. En tussen al die rails: huizen, boerderijen, vee, mensen, twee molens, een watermolen die door echt water aangedreven werd in Limburg, personen- en vrachtautootjes… Allemaal in die minuscule schaal 1:160. Plotseling schoot Joline in de lach. “Oh, dit moét je zien, Kees!”
Ze wees. Een boerin naast een boerderijtje. Kind over de knie en het kind kreeg een pak op zijn billen met de mattenklopper. En de boerin blééf maar slaan. Herman gniffelde. “Vier avonden werk, mensen. Als jullie ooit kinderen krijgen en ze zijn vervelend, mag je ze hier mee naar toe nemen en ze vertellen wat hen te wachten staat als ze weer eens lopen te etteren…” We schoten in de lach. “Je hebt het prachtig in beeld gebracht, Herman,” zei ik. “De vrouw die de kinderen tuchtigt. Wat denk je: kun je ook zoiets maken van een leuk uitziende, blonde vrouw die een kind een oorvijg verkoopt? Want dat staat onze kindertjes te wachten als ze zich niet gedragen…”
“En jou ook, grote macho!” beet Joline me toe. Herman schoot wéér in de lach. “Ik zal er eens over denken, Joline. De laatste paar weken ben ik alleen maar met onderhoud bezig geweest. Door alle ellende met Corrien had ik het laatste jaar weinig zin om iets nieuws te maken. Die zin is nu weer terug, gelukkig.” Hij keek peinzend. “Mag het slachtoffer ook een uniform dragen, Joline? Zo’n groen camouflagepak bijvoorbeeld?” Joline knikte. “Prima hoor. Dan sleur ik Kees wel weer eens mee hier naartoe als hij de onbenullige militair uit gaat hangen…” “Meisje Jonkman – ooit Boogers… Pas jij een beetje op je woorden?” Ik keek haar strak aan. Althans: ik probeerde het, maar de poging faalde. Ik keek in twee lachende ogen en moest ook grinniken.
Herman leunde achterover. “Zo. Laat de techniek nu maar z’n gang gaan.” Hij raakte de computer niet meer aan en het hele treinencircus reed gewoon door. En ik kon niet ontdekken dat er enige herhaling in zat. Treinen reden kriskras over het parcours, wachtten op elkaar, AHOBs gingen in werking, auto’s stopten voor de treintjes en reden daarna weer door… De enige trein die een ‘vast’ parcours reed was de Intercity van Hengelo naar Apeldoorn. Die draaide twee rondjes die bijna de hele kamer in beslag namen en kwam dan weer op Station Deventer terecht. De rest? In mijn ogen absolute willekeur. Maar nergens botste er iets of donderde een trein van de rails of zo.

Ik vroeg Herman ernaar en hij antwoordde: “Acht scenario’s op de computer, Kees. Voor de treinen. En als ik van scenario 1 wil overschakelen naar een ander scenario, moet ik de hele bende weer terug op de opstelsporen rijden en vanaf nul beginnen. Als ik dat nu doe, heb je binnen de minuut een aantal nogal spectaculaire treinrampen. Geen trek in. Het programmeren van die scenario’s was hondenwerk. Per scenario was ik bijna twee weken bezig, en dan niet elke avond een uurtje, nee: per avond zeker vier uren. Niet het leukste werk, maar ja, het hoort er wel bij… En ik wil nóg vijf scenario’s schrijven. Twee daarvan moeten de nachtdienst voorstellen. Want daar heb ik nu nog maar 1 scenario voor. Alle verlichting in het diorama moet dan ook feilloos kloppen…” Joline stond te peinzen. “Heb jij alle treinen, auto’s en andere actieve dingen op je computer, Herman?” Die knikte. “Natuurlijk. En het hele diorama, inclusief alle leidingwerk onder de tafel. Hoezo?”
“Nou… er werkt op mijn Backoffice een jongedame die steengoed is met A.I. Volgend jaar wil ze naar de TU gaan. Als je die eens loslaat op jouw treinbaan en haar met haar A.I.-vriendjes een scenario laat schrijven? Dat is voor haar een leuke afwisseling qua werkveld en voor jou… Ach, het scheelt je twee weken ploeteren. Per scenario.” Hij keek met opgetrokken wenkbrauwen. “Zou zij dat kunnen?” Joline trok een gezicht. “Dat weet ik nu nog niet, maar vragen kan altijd. En het is een leuke intro voor haar: de TU is nogal strak met het toelaten van studenten.” Ze keek me aan en giebelde. “Hoe Kees ooit door dat toelatingsexamen is gekomen, begrijp ik nog steeds niet.”
Ik gromde en wees op de boerin met de mattenklopper. “Eén avond stappen met Herman en de boerin is vervangen door een militair en dat jochie door een slanke vrouw met blond haar, schat. Dat je het maar weet…” Zo kletsten we nog even door, totdat Joline er een eind aan maakte. “Herman, ik vind dit prachtig en zo, maar jullie technische praat gaat mij boven m’n pet. Sorry. Kees, als jij nog hier wil blijven: prima, maar dan ga ik lekker lezen en Mocca gezelschap houden.”En misschien wel een paar oliebollen in de airfryer gooien.”
“Ik ga met je mee, meissie. Dat argument van die oliebollen was wel goed. Ehh… Herman: heb jij voor mij de naam en het adres van die modelbouwzaak in Ede?” “Peperkamp, Kees. Hij heeft een eigen website en die redelijk goed opgezet. En je kunt via de mail vragen stellen.” Ik knikte. “Peperkamp. Dat kan ik wel onthouden. Dank je wel. En als jij de behoefte voelt om ons bruine huismonster te willen aanhalen: gewoon aanbellen. Als we thuis zijn, zijn we thuis. Zo niet: dan heb je pech.” Even daarna stonden we in de lift naar boven en eenmaal weer thuis plofte Joline op de bank. “Laat jij Mocca even uit, Kees?” “Alweer, schat? Vanmorgen ook al gedaan…”En toen kwam ik Herman tegen en begon dit treinencircus…” Ze zei niets, maar weer richting deur. “Oké, oké… Mocca: get leash!” Twintig minuten later liepen we weer naar binnen. Joline had niet duf op de bank gehangen, maar had wat knabbels op tafel gezet: kaas, worteltjes en bloemkool. Met een dipsausje en een glas fris voor ons beiden. "Je hebt energie nodig vanavond, schatje.”
“Oh shit… Schat, het is weliswaar dinsdag, maar we hebben geen loopgroep.” Ze keek me spottend aan.
“Heb jij mij het woord ‘loopgroep’ horen gebruiken, Kees? Ja, bij wat we vanavond gaan doen moet ik mijn benen waarschijnlijk wel bij gebruiken, maar dat is dan ook de enige overeenkomst…”
Wat vond je van dit verhaal? Geef een cijfer!
5   6   7   8   9   10  
Favoriet
Terug Naar Boven
Marilonke
Marilonke (31)
Val jij op nieuwsgierige vrouwen die graag nieuwe dingen ontdekken?
🟢 Nu Online
Bekijk Mijn Profiel
Keith
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...

Algemene Voorwaarden -  Contact -  FAQ
Bezoekers Online: 543 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net