Door: WriterBro
Datum: 05-01-2026 | Cijfer: 8.8 | Gelezen: 1936
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 13 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Ardennen,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 13 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Ardennen,
Vertrek
Woord vooraf:
Dit verhaal is een fragment uit Sanders dagboek. De passage beschrijft hoe hij een plezierreisje naar de Ardennen met enkele vrienden beleefd heeft. Een tripje dat hij absoluut niet snel gaat vergeten. Vooral niet, omdat dit verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dus begin maar snel te lezen, voordat Sander doorheeft dat je in zijn dagboek snuistert.
Net omdat het op waargebeurde feiten gebaseerd is, zie je deze reeks best als een feestje waar je veel te vroeg bent.
In het begin moet het allemaal nog wat op gang komen, maar wanneer het feestje echt begonnen is, geloof me, dan wordt dit het feest van het jaar!
De Ardennen - deel 1
Liefste dagboek,
Het is vrijdagochtend, zeven uur. Ik stap bij Niels in de auto. Het enige wat ik kan denken is: ik had mijn mond moeten houden. Maar dat denk ik zo vaak en nu is het toch te laat. Dus ik zet een valse glimlach op mijn gezicht en doe alsof alles goed gaat met me. Maar ik zal je een geheimpje verklappen: dat is allesbehalve het geval. Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan. Op dit moment breekt het zweet me op alle denkbare plekken uit en gaat mijn hart tekeer als een bezetene. Ik ga dit echt onder controle moeten krijgen, want nu is er nog niets aan de hand. Hoe ga ik reageren als we er eenmaal zijn? Heb ik hier echt wel zin in? De geile homo in me schreeuwt van wel, maar is dat wel echt wie ik ben? De laatste tijd is er zoveel veranderd. Waar is die lieve, onschuldige jongen toch gebleven? Soms mis ik hem. Je kon er ten minste op vertrouwen. Hij zou me nooit in de problemen brengen. Is het dat dan waar ik zo bang voor ben? Dat dit alles me problemen zal opleveren? Ik weet het eigenlijk niet. Ik vertrouw iedereen wel, dus ik snap zelf niet waar mijn stress vandaan komt. Dit was nota bene allemaal mijn idee. Oké, ja. Ik zei het maar om te lachen. Desalniettemin geilde het idee mij instant op. Ik kan me nog herinneren hoe ik me zat af te trekken achter mijn laptop, terwijl ik het idee voor de eerste keer besprak met Kasper. Hij moet vast doorgehad hebben dat ik bezig was met een heuse rukpartij. Ik antwoordde niet vlot genoeg. Zeker toen ik vijf minuten van de radar verdween om mijn zootje op te kuisen, moet hij argwaan gekregen hebben. Maar een man moet doen wat een man moet doen. Dat verstaat Kasper zelf toch ook maar al te goed? Hoe geil het gesprek me toen ook maakte, het plan bezorgt me nu geen stijve. Ik ben daar op dit moment te zenuwachtig voor. Niels doorbreekt de onwennige stilte: "Heb je nu weer die grote koffer mee? Zondag komen we alweer terug. Dat weet je toch?"
Ik zucht. Hoe vaak heb ik hem dit niet al verteld? "Dit is de kleinste koffer die ik heb."
Het is de waarheid, maar stiekem zou ik geen kleinere willen. Hoe moet ik dan al mijn troep meezeulen? Ja, die koffer zit boordevol en ja, ik gebruik echt alles dat erin zit en nee, achteraf zal ik dat ding niet meer dicht krijgen. Dat is Niels intussen wel gewend van mij. Vorige zomer zijn we ook al twee keer samen op reis geweest. Eén keer naar Parijs om mijn verjaardag in stijl te vieren. Ik zie je al kijken. Wij zijn inderdaad allebei homo en single, maar we waren daar als vrienden! We hebben daar niets gedaan dat mijn ma ook niet zou doen. Intussen is het zeven jaar geleden toen we voor het eerst samen in klas zaten, dus als er al een vonkje was tussen ons, dan was die al lang overgeslagen. En een tweede reisje bracht ons naar een groot Duits pretpark. Toen was er ook nog een vriendin van Niels mee. Ik had haar een jaar eerder al eens ontmoet. Datzelfde kan gezegd worden over de andere gasten die meegaan op dit reisje. Kasper en Tim zijn een koppel. Ze zijn iets jonger dan ons en daardoor hebben we zo ook leren kennen. Kasper was namelijk stagiair op Niels' werk. Ik heb de 'slechte' gewoonte om Niels helemaal uit te vragen over al zijn stagiairs. Wie weet leer ik op een dag toch nog mijn droomprins via hem kennen. Voorlopig is het nog geen prijs, maar ik geef niet op! Het jaar waarin Kasper stagiair was, had ik dus ook geen geluk. Het was dan eens een homo, al ben ik later wel te weten gekomen dat hij eigenlijk bi is. Wat kan mij het ook schelen? Maar hij bleek dus al een lief te hebben: een volbloed homo. Niels en ik spraken in die periode ook al veel af in het weekend, dus mijn naam viel wel al eens op Niels' werkplek. Van het een kwam het ander. Voor we het goed en wel beseften, hadden Kasper en ik online bijna dagelijks contact. Waar we het in het begin over hadden, weet ik eigenlijk niet meer. Op een dag zijn onze gesprekken drastisch gewijzigd en sindsdien was er geen weg meer terug. We begonnen voorzichtig, maar al snel gingen alle remmen los. Achteraf gezien weet ik eigenlijk niet zeker of ik per se moest weten dat hij en Tim houden van submissive-dominant stuff. En had ik echt moeten vertellen dat ik lenig genoeg ben om mezelf te pijpen? Ongetwijfeld heeft hij zich op dat beeld afgetrokken. Wil ik dat wel? Wacht eens, ja, hij heeft dat gedaan. Kasper heeft dat toegegeven. Aan de andere kant heb ik me ook genoeg kunnen bezighouden met zijn verhalen. Ik vond het zo stoer van hem dat hij zonder gêne al jaren zijn zaad durft op te eten. Iets wat mij maar nooit lukte. Dus ik heb hem als een voorbeeld gezien en aan de hand van zijn tips heb ik me eindelijk over die schrik kunnen zetten. Maar hij heeft me nog veel verder gekregen dan dat. Ondanks zijn relatie zit hij er niet om verlegen om dickpics te zenden. Iets waarvan ik mij altijd had voorgehouden om dat enkel met mijn toekomstig lief te doen. Ik heb dat zelfs nooit met mijn friend with benefits gedaan. Ja, daar verschiet je van dat ik dat ooit heb gehad. Misschien ben ik diep vanbinnen toch niet zo'n engeltje. Alhoewel, we hebben het vaak gedaan samen, maar we zijn nooit verder gegaan dan rukken en pijpen. De rest wou ik houden voor de man van mijn leven. Enkele maanden nadat we er definitief mee gestopt waren, kregen we ruzie. Ik wacht nog steeds op een sorry, die waarschijnlijk nooit meer komen zal. Hoe naïef, denk ik nu enkele jaren later en nog steeds maagd. Dat was ook wat ik na een tijdje dacht over die foto's. Kasper heeft me nooit gedwongen om iets te doen. Maar ik wist dat ook Niels zo van die foto's naar iedereen stuurt die het wil. Dus als zij dat doen, dan doen de meeste homo's dat, toch? Dus ook mijn toekomstig lief. Vandaar dat ik besloot dat het voor eens en voor altijd gedaan moest zijn met lief zijn. Ik hield een hele fotoshoot. De eerste waren 'brave' foto's voor de spiegel. Op de ene stond al wat meer van mijn lijf dan op de andere. Er volgenden ook enkele foto's van bovenaf getrokken. De ene keer had ik mijn stijve leuter in de hand, de andere keer mocht hij zelfstandig rechtstaan van mij. Het is ten slotte ook al een grote jongen. Maar ik had een creatieve bui die avond. Terwijl mijn ouders sliepen, zette ik de keuken op stelten. Het resultaat was een foto van een worstenbroodje, inclusief ketchup, waarvan ik je niet moet uitleggen waar ik de worst vandaan had. Ik kroop later die avond met een knoertharde stijve en mijn camera in de hand in bed. Dat leverde uiteraard ook nog enkele leuke kiekjes op. Het idee van wat ik net gedaan had, wond mij enorm op. Ik had dan ook geen nood aan filmpjes om met mezelf te spelen. Mijn voorhuid knuffelde sensueel mijn eikel. Die reageerde ontroerd op de tedere aanraking (lees: het voorvocht drupte er al snel uit). Het duurde dan ook niet lang voordat mijn staf genotslustig begon op te zwellen. Mijn vulkaan barste uit. De lava landde tot op mijn borstkas en liet een spoor na tot aan mijn lul. Mijn pikwijzer was eens in een ander kleurtje gestoken. Toen ik na de zalige ruksessie klaargekomen was, sloeg de twijfel toe. Zou ik hier ook en foto van maken? Eén ding stond vast: ik wou originele foto's hebben. Als ik iets doe, wil ik het goed doen. Ik besefte dat ik niet te lang mocht twijfelen, want anders zou mijn kleine vriend gaan slapen. Dus ik greep mijn camera beet en begon enkele kiekjes te schieten. Achteraf kon ik nog altijd beslissen wat ik ermee deed. Ik kon beter de foto's hebben en ze niet versturen, dan spijt hebben dat ik de foto's niet had. Ik besloot om nog enkele dagen te wachten om de dickpics met Kasper te delen. Ik moest zeker zijn dat ik er geen spijt van zou krijgen. Er kwamen af en toe nog eens leuke ideeën in me op en stiekem was het eigenlijk wel leuk om hem te plagen. Zou ik het nu wel doen of niet? Hij kan de zin 'Ik zal er nog eens een nachtje over slapen' vast nooit van zijn leven meer zien! Toen ik ze uiteindelijk geheel onverwachts toch stuurde, was hij in de wolken. Ik had mijn twijfels aan de kant gezet. Hij kreeg een fijne selectie met onder andere het worstenbroodje en de vulkaanuitbarsting. Hij kon het bijna niet geloven, maar ik ook niet. Voor ik er spijt van kon krijgen, kreeg ik plots enkele foto's van hem. Man, wat was ik daar blij mee. Ik kon me niet inhouden en maakte daar geen geheim van.
"Foto's/filmpjes zijn welkom", grapte hij. Ik was geil en voelde me uitgedaagd. Dus er volgde meteen een foto en kort daarop een filmpje van een halve minuut, waarop te zien was hoe ik met mijn penis speelde en mijn ballen streelde. Dat was zo geil om dat met iemand te delen. Ik stelde me voor dat hij zich aftrok op het filmpje, terwijl ik door zijn foto's bleef scrollen. Hij had niet gelogen. Zijn dick leek inderdaad iets van 14 centimeter. Iets kleiner dan mijn 15 centimeter. Nog geen minuut later kwam ik hard klaar. Het sperma miste mijn kin op een haar na. Ik was weer terug in het hier en nu. Onmiddellijk had ik spijt van het filmpje. Mijn gezicht stond er gelukkig niet op, maar toch. Ik verwijderde het beeldmateriaal meteen uit de chat. Kasper verstond het gelukkig en zweerde me dat hij het niet opgeslagen had. We hadden al zoveel info uitgewisseld op dat moment dat ik hem vertrouwde. Ik dacht: nu wordt het niet meer erger. Vanaf nu gaan die gesprekken stilvallen en gaan we het over normale zaken hebben, maar niets was minder waar. Wat ben ik toch naïef. Nu zit ik hier naast Niels in de auto, op weg naar het vakantiehuis van zijn nonkel in de Ardennen. Een half uur geleden kregen we een berichtje van Tim en Kasper dat ze al vertrokken waren. Zij moeten van verder komen, dus wij zullen er hoe dan ook eerder zijn. Misschien moet ik maar niet beginnen over wat er ons te wachten staat? Zolang niemand dat doet, gaat het misschien gewoon niet eens gebeuren. Dus ik ben dan ook erg opgelucht als Niels spontaan begint te vertellen over een Eurovisiesongfestival-weetje. Zo zijn we echt vertrokken op een tocht die ons tot diep in de Ardennen zal leiden.
Dit verhaal is een fragment uit Sanders dagboek. De passage beschrijft hoe hij een plezierreisje naar de Ardennen met enkele vrienden beleefd heeft. Een tripje dat hij absoluut niet snel gaat vergeten. Vooral niet, omdat dit verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dus begin maar snel te lezen, voordat Sander doorheeft dat je in zijn dagboek snuistert.
Net omdat het op waargebeurde feiten gebaseerd is, zie je deze reeks best als een feestje waar je veel te vroeg bent.
In het begin moet het allemaal nog wat op gang komen, maar wanneer het feestje echt begonnen is, geloof me, dan wordt dit het feest van het jaar!
De Ardennen - deel 1
Liefste dagboek,
Het is vrijdagochtend, zeven uur. Ik stap bij Niels in de auto. Het enige wat ik kan denken is: ik had mijn mond moeten houden. Maar dat denk ik zo vaak en nu is het toch te laat. Dus ik zet een valse glimlach op mijn gezicht en doe alsof alles goed gaat met me. Maar ik zal je een geheimpje verklappen: dat is allesbehalve het geval. Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan. Op dit moment breekt het zweet me op alle denkbare plekken uit en gaat mijn hart tekeer als een bezetene. Ik ga dit echt onder controle moeten krijgen, want nu is er nog niets aan de hand. Hoe ga ik reageren als we er eenmaal zijn? Heb ik hier echt wel zin in? De geile homo in me schreeuwt van wel, maar is dat wel echt wie ik ben? De laatste tijd is er zoveel veranderd. Waar is die lieve, onschuldige jongen toch gebleven? Soms mis ik hem. Je kon er ten minste op vertrouwen. Hij zou me nooit in de problemen brengen. Is het dat dan waar ik zo bang voor ben? Dat dit alles me problemen zal opleveren? Ik weet het eigenlijk niet. Ik vertrouw iedereen wel, dus ik snap zelf niet waar mijn stress vandaan komt. Dit was nota bene allemaal mijn idee. Oké, ja. Ik zei het maar om te lachen. Desalniettemin geilde het idee mij instant op. Ik kan me nog herinneren hoe ik me zat af te trekken achter mijn laptop, terwijl ik het idee voor de eerste keer besprak met Kasper. Hij moet vast doorgehad hebben dat ik bezig was met een heuse rukpartij. Ik antwoordde niet vlot genoeg. Zeker toen ik vijf minuten van de radar verdween om mijn zootje op te kuisen, moet hij argwaan gekregen hebben. Maar een man moet doen wat een man moet doen. Dat verstaat Kasper zelf toch ook maar al te goed? Hoe geil het gesprek me toen ook maakte, het plan bezorgt me nu geen stijve. Ik ben daar op dit moment te zenuwachtig voor. Niels doorbreekt de onwennige stilte: "Heb je nu weer die grote koffer mee? Zondag komen we alweer terug. Dat weet je toch?"
Ik zucht. Hoe vaak heb ik hem dit niet al verteld? "Dit is de kleinste koffer die ik heb."
Het is de waarheid, maar stiekem zou ik geen kleinere willen. Hoe moet ik dan al mijn troep meezeulen? Ja, die koffer zit boordevol en ja, ik gebruik echt alles dat erin zit en nee, achteraf zal ik dat ding niet meer dicht krijgen. Dat is Niels intussen wel gewend van mij. Vorige zomer zijn we ook al twee keer samen op reis geweest. Eén keer naar Parijs om mijn verjaardag in stijl te vieren. Ik zie je al kijken. Wij zijn inderdaad allebei homo en single, maar we waren daar als vrienden! We hebben daar niets gedaan dat mijn ma ook niet zou doen. Intussen is het zeven jaar geleden toen we voor het eerst samen in klas zaten, dus als er al een vonkje was tussen ons, dan was die al lang overgeslagen. En een tweede reisje bracht ons naar een groot Duits pretpark. Toen was er ook nog een vriendin van Niels mee. Ik had haar een jaar eerder al eens ontmoet. Datzelfde kan gezegd worden over de andere gasten die meegaan op dit reisje. Kasper en Tim zijn een koppel. Ze zijn iets jonger dan ons en daardoor hebben we zo ook leren kennen. Kasper was namelijk stagiair op Niels' werk. Ik heb de 'slechte' gewoonte om Niels helemaal uit te vragen over al zijn stagiairs. Wie weet leer ik op een dag toch nog mijn droomprins via hem kennen. Voorlopig is het nog geen prijs, maar ik geef niet op! Het jaar waarin Kasper stagiair was, had ik dus ook geen geluk. Het was dan eens een homo, al ben ik later wel te weten gekomen dat hij eigenlijk bi is. Wat kan mij het ook schelen? Maar hij bleek dus al een lief te hebben: een volbloed homo. Niels en ik spraken in die periode ook al veel af in het weekend, dus mijn naam viel wel al eens op Niels' werkplek. Van het een kwam het ander. Voor we het goed en wel beseften, hadden Kasper en ik online bijna dagelijks contact. Waar we het in het begin over hadden, weet ik eigenlijk niet meer. Op een dag zijn onze gesprekken drastisch gewijzigd en sindsdien was er geen weg meer terug. We begonnen voorzichtig, maar al snel gingen alle remmen los. Achteraf gezien weet ik eigenlijk niet zeker of ik per se moest weten dat hij en Tim houden van submissive-dominant stuff. En had ik echt moeten vertellen dat ik lenig genoeg ben om mezelf te pijpen? Ongetwijfeld heeft hij zich op dat beeld afgetrokken. Wil ik dat wel? Wacht eens, ja, hij heeft dat gedaan. Kasper heeft dat toegegeven. Aan de andere kant heb ik me ook genoeg kunnen bezighouden met zijn verhalen. Ik vond het zo stoer van hem dat hij zonder gêne al jaren zijn zaad durft op te eten. Iets wat mij maar nooit lukte. Dus ik heb hem als een voorbeeld gezien en aan de hand van zijn tips heb ik me eindelijk over die schrik kunnen zetten. Maar hij heeft me nog veel verder gekregen dan dat. Ondanks zijn relatie zit hij er niet om verlegen om dickpics te zenden. Iets waarvan ik mij altijd had voorgehouden om dat enkel met mijn toekomstig lief te doen. Ik heb dat zelfs nooit met mijn friend with benefits gedaan. Ja, daar verschiet je van dat ik dat ooit heb gehad. Misschien ben ik diep vanbinnen toch niet zo'n engeltje. Alhoewel, we hebben het vaak gedaan samen, maar we zijn nooit verder gegaan dan rukken en pijpen. De rest wou ik houden voor de man van mijn leven. Enkele maanden nadat we er definitief mee gestopt waren, kregen we ruzie. Ik wacht nog steeds op een sorry, die waarschijnlijk nooit meer komen zal. Hoe naïef, denk ik nu enkele jaren later en nog steeds maagd. Dat was ook wat ik na een tijdje dacht over die foto's. Kasper heeft me nooit gedwongen om iets te doen. Maar ik wist dat ook Niels zo van die foto's naar iedereen stuurt die het wil. Dus als zij dat doen, dan doen de meeste homo's dat, toch? Dus ook mijn toekomstig lief. Vandaar dat ik besloot dat het voor eens en voor altijd gedaan moest zijn met lief zijn. Ik hield een hele fotoshoot. De eerste waren 'brave' foto's voor de spiegel. Op de ene stond al wat meer van mijn lijf dan op de andere. Er volgenden ook enkele foto's van bovenaf getrokken. De ene keer had ik mijn stijve leuter in de hand, de andere keer mocht hij zelfstandig rechtstaan van mij. Het is ten slotte ook al een grote jongen. Maar ik had een creatieve bui die avond. Terwijl mijn ouders sliepen, zette ik de keuken op stelten. Het resultaat was een foto van een worstenbroodje, inclusief ketchup, waarvan ik je niet moet uitleggen waar ik de worst vandaan had. Ik kroop later die avond met een knoertharde stijve en mijn camera in de hand in bed. Dat leverde uiteraard ook nog enkele leuke kiekjes op. Het idee van wat ik net gedaan had, wond mij enorm op. Ik had dan ook geen nood aan filmpjes om met mezelf te spelen. Mijn voorhuid knuffelde sensueel mijn eikel. Die reageerde ontroerd op de tedere aanraking (lees: het voorvocht drupte er al snel uit). Het duurde dan ook niet lang voordat mijn staf genotslustig begon op te zwellen. Mijn vulkaan barste uit. De lava landde tot op mijn borstkas en liet een spoor na tot aan mijn lul. Mijn pikwijzer was eens in een ander kleurtje gestoken. Toen ik na de zalige ruksessie klaargekomen was, sloeg de twijfel toe. Zou ik hier ook en foto van maken? Eén ding stond vast: ik wou originele foto's hebben. Als ik iets doe, wil ik het goed doen. Ik besefte dat ik niet te lang mocht twijfelen, want anders zou mijn kleine vriend gaan slapen. Dus ik greep mijn camera beet en begon enkele kiekjes te schieten. Achteraf kon ik nog altijd beslissen wat ik ermee deed. Ik kon beter de foto's hebben en ze niet versturen, dan spijt hebben dat ik de foto's niet had. Ik besloot om nog enkele dagen te wachten om de dickpics met Kasper te delen. Ik moest zeker zijn dat ik er geen spijt van zou krijgen. Er kwamen af en toe nog eens leuke ideeën in me op en stiekem was het eigenlijk wel leuk om hem te plagen. Zou ik het nu wel doen of niet? Hij kan de zin 'Ik zal er nog eens een nachtje over slapen' vast nooit van zijn leven meer zien! Toen ik ze uiteindelijk geheel onverwachts toch stuurde, was hij in de wolken. Ik had mijn twijfels aan de kant gezet. Hij kreeg een fijne selectie met onder andere het worstenbroodje en de vulkaanuitbarsting. Hij kon het bijna niet geloven, maar ik ook niet. Voor ik er spijt van kon krijgen, kreeg ik plots enkele foto's van hem. Man, wat was ik daar blij mee. Ik kon me niet inhouden en maakte daar geen geheim van.
"Foto's/filmpjes zijn welkom", grapte hij. Ik was geil en voelde me uitgedaagd. Dus er volgde meteen een foto en kort daarop een filmpje van een halve minuut, waarop te zien was hoe ik met mijn penis speelde en mijn ballen streelde. Dat was zo geil om dat met iemand te delen. Ik stelde me voor dat hij zich aftrok op het filmpje, terwijl ik door zijn foto's bleef scrollen. Hij had niet gelogen. Zijn dick leek inderdaad iets van 14 centimeter. Iets kleiner dan mijn 15 centimeter. Nog geen minuut later kwam ik hard klaar. Het sperma miste mijn kin op een haar na. Ik was weer terug in het hier en nu. Onmiddellijk had ik spijt van het filmpje. Mijn gezicht stond er gelukkig niet op, maar toch. Ik verwijderde het beeldmateriaal meteen uit de chat. Kasper verstond het gelukkig en zweerde me dat hij het niet opgeslagen had. We hadden al zoveel info uitgewisseld op dat moment dat ik hem vertrouwde. Ik dacht: nu wordt het niet meer erger. Vanaf nu gaan die gesprekken stilvallen en gaan we het over normale zaken hebben, maar niets was minder waar. Wat ben ik toch naïef. Nu zit ik hier naast Niels in de auto, op weg naar het vakantiehuis van zijn nonkel in de Ardennen. Een half uur geleden kregen we een berichtje van Tim en Kasper dat ze al vertrokken waren. Zij moeten van verder komen, dus wij zullen er hoe dan ook eerder zijn. Misschien moet ik maar niet beginnen over wat er ons te wachten staat? Zolang niemand dat doet, gaat het misschien gewoon niet eens gebeuren. Dus ik ben dan ook erg opgelucht als Niels spontaan begint te vertellen over een Eurovisiesongfestival-weetje. Zo zijn we echt vertrokken op een tocht die ons tot diep in de Ardennen zal leiden.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Th0mas, 51 jaar. Was dit slechts een voorproefje? Kom naar mijn prive pagina en ontdek het vervolg vol verleiding en geheime momenten...Trefwoord(en): Ardennen, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
ErickDejon (50)
Luch (58)
Genietertj (46)
Davito (31)