Door: Rock
Datum: 09-01-2026 | Cijfer: 8.7 | Gelezen: 730
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 10 minuten | Lezers Online: 16
Trefwoord(en): Anaal, Dagboek, Eerste Keer, Gevangenis,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 10 minuten | Lezers Online: 16
Trefwoord(en): Anaal, Dagboek, Eerste Keer, Gevangenis,
Vervolg op: Het Dagboek Van... - 3: Saskia
John
Een mail van John, waarvan hij bij aanvang al zei dat het niet zijn echte naam was, verscheen tijdens mijn vakantieperiode in mijn mailbox. Het was een opvallend verhaal, een verzoek, wat me nieuwsgierig maakte. Het verhaal van John was anders dan de meeste verzoeken die binnenkomen, evenals dat hij expliciet vroeg om, als ik er interesse in zou hebben, het in deze vorm zou mogen komen. Bij deze.
Tevens stelde hij dat het van belang was dat er een klein stukje context vooraf werd geschetst, om het verhaal beter te begrijpen. Het verhaal speelt zich namelijk af begin jaren ’90, toen John voor een Nederlands bedrijf in het Caribisch gebied werkt. De tijden was dus duidelijk anders dan die van nu, evenals dat de omstandigheden op het eiland (waarvan hij niet de naam heeft gezegd) verre van die van de Westerse maatstaven was. Dat is goed om te weten vooraf. Veel lees plezier, mede namens John.
Dagboek,
Dat is niet van het schrijven ben, is me vergeven, maar dit kan ik alleen op deze manier optekenen. Het is iets dat ik denk ik alleen hier kan delen. Misschien zal het voor altijd wel hier blijven, maar ik moet het kwijt.
Vanuit het niks kwam ik in een rollercoaster hier terecht. De politie stond tegen de nacht, of laat in de avond, dat weet ik niet exact, voor de deur. Harde bonzen op de houten deur. Nog voordat ik goed en wel de deur open had, werd ik hardhandig geboeid en meegenomen. Ik begreep niet waarom en waarvoor. Geen van de vier agenten konden het me vertellen. Daar ging ik dan, geboeid én geblinddoekt in mijn witte T-shirt en witte slip de politieauto in.
Op het bureau moest ik blijven staan voor een politieagent die achter een groot eiken bureau zat. Het was nog net geen agent uit een Amerikaanse film. De donkere man keek me met indringende ogen aan, zei me in het Engels dat ik vast wel begreep waarom ik nu hier was en dat elk woord tegen me gebruikt kon worden. Ik was me nergens van bewust, dus zei hem niet te weten waarvoor ik daar was en dat ik onschuldig moest zijn. Wat had ik gedaan?
Hij bleef me indringend aankijken, verzette zijn bril wat en knikte toen naar de andere agenten. Die pakten me vast, waarop hij zei dat morgen een advocaat zou komen en dat we dan wel verder zouden kijken. Ondanks de tropische warmte, was het stenen gebouw kil. Nog voor ik het besefte, werden een poort van tralies achter me sloten. De ruimte was donker en eng. Een klein open raam met tralies liet wat nachtelijk licht binnen. De cel was niet voor mijzelf. De agent aan de andere kant van het hek lachte wat, scheen met zijn zaklamp naar rechts en zei ‘El diablo’. Het enige dat ik zag was een grote, donkere man die op zijn rug lag met zijn handen onder zijn hoofd. Daarna scheen de agent naar de andere kant. De houten plank was mijn bed, begreep ik. Slapen zou ik toch niet doen.
Even was ik blijven staan. Vanuit andere cellen klonken geluiden van wanhoop, angst en woede, gepaard met enkele andere geluiden van slaap en gekreun. Ik was letterlijk toegetreden tot de hel. Wat was er gebeurd? Waarom was ik hier? Er was niemand die me iets had verteld. Die middag en avond was ik op het strand geweest, wat ontspanning. Morgen zou een nieuwe werkdag zijn. Hoe moest dat?
Ik besloot op mijn bed te gaan liggen. De hel spookte door mijn hoofd. De vreemde geuren en de onrust in de andere cellen ook. Iemand jammerde met een ritmiek die aan hele andere zaken deed denken. Toen ging het snel.
‘Opstaan,’ klonk het in het Engels van dichtbij. Ik wachtte te lang, waarop twee handen mij van het bed liftte. ‘Fijn dat je er bent.’ Ik was zo geschrokken, dat ik niks kon uitbrengen. De hand was om mijn keel. Ondanks dat ik niet klein van stuk was, voelde ik me heel klein. De man was een ruime kop groter. Ik wist dat ik machteloos was. Alsof de hel zich nog niet genoeg had geopend, hoorde ik zijn woorden aan. ‘Geen weerstand of ik ransel je af.’
Nog voor ik het kon beseffen, had hij me omgedraaid. Ik was blij dat die ferme greep van mijn keel was, maar wat daarna volgde, was meedogenloos. Hij rukte mijn slip van mijn billen, duwde me voorover en sloeg een paar keer met iets wat ik in dat formaat en van die lengte niet kende. ‘Welkom in de cel van El Diablo,’ gierde hij het uit. Daarna klonken er joelende stemmen in de gang, waarbij ik alleen zijn naam kon ontwaren.
Het was afgrijselijk en ik besefte me nu pas wat me stond te wachten. De hel had zich toch al geopend, dus nam ik een besluit wat mij hielp. Het ondergaan was beter dan weerstand bieden en waar ik kon, moest ik er maar van genieten. Anders zou het een lijdensweg worden.
El Diablo speelde achter mij met zijn donkere lans terwijl hij met zijn grote, dikke vingers daar waar alleen ooit een zetpil in was gegaan, een weg naar binnen vond. Zijn vingers waren nat en af en toe spuugde hij op mijn billen. Rustig vond één vinger zijn weg naar binnen. Twee kootjes waren erin. Het gevoel was onbeschrijflijk. De pijn was bijna ondragelijk, maar ik hield vol dat ik moest ontspannen. Met die vinger neukte hij me. Er is niks anders op te zeggen. De penetratie was rustig en hij riep wat onverstaanbare dingen, waarop anderen nog harder joelden. De tweede vinger kwam erbij en beide gingen ze diep.
Eerlijk is eerlijk, het wende. Ik wist dat het ergste nog moest komen, maar dit was te overleven. Ondertussen sloeg hij met zijn zware staaf tegen mijn billen. Ik had nog nooit seks gehad met een andere man, maar als het dan toch moest, dan all the way. Langzaam voerde hij het tempo van zijn vingers op. ‘Vind je het lekker?’
Ik begreep dat maar één antwoord mogelijk was. ‘Ja.’
Hij ramde zijn vingers maximaal naar binnen, hield ze daar en greep me bij mijn nek. ‘Ja, wat? Jij vuil blank varken!’
‘Ja, ja, meneer, ja het is lekker.’
‘Mooi.’ Toen riep hij wat, harder gejoel en zijn vingers trok hij terug.
Ik vermande me. Ik voelde hoe hij zijn eikel, reusachtig van stuk, tegen mijn aarsje zette, flink erop spuugde en toen druk begon uit te voeren. Mijn weerstand kwam automatisch, waarop hij mijn billen flink afranselde. Die gloeiden van zijn klappen. Ik probeerde te ontspannen, waarna hij doordrukte. Ik zette me schrap hij en kwam een beetje naar binnen. Langzaam kwam zijn eikel binnen.
Natuurlijk had ik wel iets gehoord over donkere mannen, maar zelfs dit had ik niet verwacht. Alles aan hem was reusachtig. Toen zijn eikel tot over de rand binnen was, pakte hij met twee handen mijn kont beet en begon zijn megalul steeds dieper in me te neuken. Ik kreunde. Het was de enige uitlaatklep die ik had. Het was pijnlijk, maar stiekem was het ook geil. Ritmisch neukte hij me met krachtige stoten. Zijn reusachtig wapen kwam tot ongeveer tweederde in me. Ja, ik genoot. Als je dan toch hieraan onderworpen moet worden, dan maar volledig en genieten, dacht ik. Diep werd ik geneukt.
Ineens ramde hij zijn hele lul naar binnen. Ik voelde zijn ballen tegen me aan. Maar wat ik nog meer voelde, was hoe zijn pik pulseerde. Grommend en tierend kwam hij diep in me klaar. Hij hield zijn monsterlul diep in me terwijl zijn uitgebreide orgasme duurde. Toen hij daarna zijn lul uit mijn kontje trok, gloeide mijn achterste als nooit te voren. ‘Slaap lekker, varken.’ Waarop hij me op bed duwde en hij naar zijn bed terug ging.
Het was heftig. Ik was geneukt in mijn kont, ik was volgespoten in mijn kont en ondanks de gruwelijke pijn, was het veel geiler dan mijn hetero-brein ooit had durven vermoeden. De wetten van de gevangenis waren me duidelijk. Dankjewel dat ik dit kwijt kon. John.
Kort epiloog
De volgende dag kon John nauwelijks zitten, werd hij niet veel wijzer van de advocaat, maar bleek dat hij was opgepakt vanwege iets bij een serveerster aan de bar waar hij die middag was geweest. Die avond werd er een extra celgenoot aan hun cel toegevoegd. John kreeg van El Diablo de keuze, neuken of geneukt worden en op de grond slapen. Hij was er niet trots op, maar koos voor het eerste. De dag erna kwam er een interventie van zijn bedrijf, waarop hij elders werd ondergebracht. Nadat hij vrij was, bleef hij voor altijd in Nederland, dit geheim met zich meedragend. Tot nu.
Tevens stelde hij dat het van belang was dat er een klein stukje context vooraf werd geschetst, om het verhaal beter te begrijpen. Het verhaal speelt zich namelijk af begin jaren ’90, toen John voor een Nederlands bedrijf in het Caribisch gebied werkt. De tijden was dus duidelijk anders dan die van nu, evenals dat de omstandigheden op het eiland (waarvan hij niet de naam heeft gezegd) verre van die van de Westerse maatstaven was. Dat is goed om te weten vooraf. Veel lees plezier, mede namens John.
Dagboek,
Dat is niet van het schrijven ben, is me vergeven, maar dit kan ik alleen op deze manier optekenen. Het is iets dat ik denk ik alleen hier kan delen. Misschien zal het voor altijd wel hier blijven, maar ik moet het kwijt.
Vanuit het niks kwam ik in een rollercoaster hier terecht. De politie stond tegen de nacht, of laat in de avond, dat weet ik niet exact, voor de deur. Harde bonzen op de houten deur. Nog voordat ik goed en wel de deur open had, werd ik hardhandig geboeid en meegenomen. Ik begreep niet waarom en waarvoor. Geen van de vier agenten konden het me vertellen. Daar ging ik dan, geboeid én geblinddoekt in mijn witte T-shirt en witte slip de politieauto in.
Op het bureau moest ik blijven staan voor een politieagent die achter een groot eiken bureau zat. Het was nog net geen agent uit een Amerikaanse film. De donkere man keek me met indringende ogen aan, zei me in het Engels dat ik vast wel begreep waarom ik nu hier was en dat elk woord tegen me gebruikt kon worden. Ik was me nergens van bewust, dus zei hem niet te weten waarvoor ik daar was en dat ik onschuldig moest zijn. Wat had ik gedaan?
Hij bleef me indringend aankijken, verzette zijn bril wat en knikte toen naar de andere agenten. Die pakten me vast, waarop hij zei dat morgen een advocaat zou komen en dat we dan wel verder zouden kijken. Ondanks de tropische warmte, was het stenen gebouw kil. Nog voor ik het besefte, werden een poort van tralies achter me sloten. De ruimte was donker en eng. Een klein open raam met tralies liet wat nachtelijk licht binnen. De cel was niet voor mijzelf. De agent aan de andere kant van het hek lachte wat, scheen met zijn zaklamp naar rechts en zei ‘El diablo’. Het enige dat ik zag was een grote, donkere man die op zijn rug lag met zijn handen onder zijn hoofd. Daarna scheen de agent naar de andere kant. De houten plank was mijn bed, begreep ik. Slapen zou ik toch niet doen.
Even was ik blijven staan. Vanuit andere cellen klonken geluiden van wanhoop, angst en woede, gepaard met enkele andere geluiden van slaap en gekreun. Ik was letterlijk toegetreden tot de hel. Wat was er gebeurd? Waarom was ik hier? Er was niemand die me iets had verteld. Die middag en avond was ik op het strand geweest, wat ontspanning. Morgen zou een nieuwe werkdag zijn. Hoe moest dat?
Ik besloot op mijn bed te gaan liggen. De hel spookte door mijn hoofd. De vreemde geuren en de onrust in de andere cellen ook. Iemand jammerde met een ritmiek die aan hele andere zaken deed denken. Toen ging het snel.
‘Opstaan,’ klonk het in het Engels van dichtbij. Ik wachtte te lang, waarop twee handen mij van het bed liftte. ‘Fijn dat je er bent.’ Ik was zo geschrokken, dat ik niks kon uitbrengen. De hand was om mijn keel. Ondanks dat ik niet klein van stuk was, voelde ik me heel klein. De man was een ruime kop groter. Ik wist dat ik machteloos was. Alsof de hel zich nog niet genoeg had geopend, hoorde ik zijn woorden aan. ‘Geen weerstand of ik ransel je af.’
Nog voor ik het kon beseffen, had hij me omgedraaid. Ik was blij dat die ferme greep van mijn keel was, maar wat daarna volgde, was meedogenloos. Hij rukte mijn slip van mijn billen, duwde me voorover en sloeg een paar keer met iets wat ik in dat formaat en van die lengte niet kende. ‘Welkom in de cel van El Diablo,’ gierde hij het uit. Daarna klonken er joelende stemmen in de gang, waarbij ik alleen zijn naam kon ontwaren.
Het was afgrijselijk en ik besefte me nu pas wat me stond te wachten. De hel had zich toch al geopend, dus nam ik een besluit wat mij hielp. Het ondergaan was beter dan weerstand bieden en waar ik kon, moest ik er maar van genieten. Anders zou het een lijdensweg worden.
El Diablo speelde achter mij met zijn donkere lans terwijl hij met zijn grote, dikke vingers daar waar alleen ooit een zetpil in was gegaan, een weg naar binnen vond. Zijn vingers waren nat en af en toe spuugde hij op mijn billen. Rustig vond één vinger zijn weg naar binnen. Twee kootjes waren erin. Het gevoel was onbeschrijflijk. De pijn was bijna ondragelijk, maar ik hield vol dat ik moest ontspannen. Met die vinger neukte hij me. Er is niks anders op te zeggen. De penetratie was rustig en hij riep wat onverstaanbare dingen, waarop anderen nog harder joelden. De tweede vinger kwam erbij en beide gingen ze diep.
Eerlijk is eerlijk, het wende. Ik wist dat het ergste nog moest komen, maar dit was te overleven. Ondertussen sloeg hij met zijn zware staaf tegen mijn billen. Ik had nog nooit seks gehad met een andere man, maar als het dan toch moest, dan all the way. Langzaam voerde hij het tempo van zijn vingers op. ‘Vind je het lekker?’
Ik begreep dat maar één antwoord mogelijk was. ‘Ja.’
Hij ramde zijn vingers maximaal naar binnen, hield ze daar en greep me bij mijn nek. ‘Ja, wat? Jij vuil blank varken!’
‘Ja, ja, meneer, ja het is lekker.’
‘Mooi.’ Toen riep hij wat, harder gejoel en zijn vingers trok hij terug.
Ik vermande me. Ik voelde hoe hij zijn eikel, reusachtig van stuk, tegen mijn aarsje zette, flink erop spuugde en toen druk begon uit te voeren. Mijn weerstand kwam automatisch, waarop hij mijn billen flink afranselde. Die gloeiden van zijn klappen. Ik probeerde te ontspannen, waarna hij doordrukte. Ik zette me schrap hij en kwam een beetje naar binnen. Langzaam kwam zijn eikel binnen.
Natuurlijk had ik wel iets gehoord over donkere mannen, maar zelfs dit had ik niet verwacht. Alles aan hem was reusachtig. Toen zijn eikel tot over de rand binnen was, pakte hij met twee handen mijn kont beet en begon zijn megalul steeds dieper in me te neuken. Ik kreunde. Het was de enige uitlaatklep die ik had. Het was pijnlijk, maar stiekem was het ook geil. Ritmisch neukte hij me met krachtige stoten. Zijn reusachtig wapen kwam tot ongeveer tweederde in me. Ja, ik genoot. Als je dan toch hieraan onderworpen moet worden, dan maar volledig en genieten, dacht ik. Diep werd ik geneukt.
Ineens ramde hij zijn hele lul naar binnen. Ik voelde zijn ballen tegen me aan. Maar wat ik nog meer voelde, was hoe zijn pik pulseerde. Grommend en tierend kwam hij diep in me klaar. Hij hield zijn monsterlul diep in me terwijl zijn uitgebreide orgasme duurde. Toen hij daarna zijn lul uit mijn kontje trok, gloeide mijn achterste als nooit te voren. ‘Slaap lekker, varken.’ Waarop hij me op bed duwde en hij naar zijn bed terug ging.
Het was heftig. Ik was geneukt in mijn kont, ik was volgespoten in mijn kont en ondanks de gruwelijke pijn, was het veel geiler dan mijn hetero-brein ooit had durven vermoeden. De wetten van de gevangenis waren me duidelijk. Dankjewel dat ik dit kwijt kon. John.
Kort epiloog
De volgende dag kon John nauwelijks zitten, werd hij niet veel wijzer van de advocaat, maar bleek dat hij was opgepakt vanwege iets bij een serveerster aan de bar waar hij die middag was geweest. Die avond werd er een extra celgenoot aan hun cel toegevoegd. John kreeg van El Diablo de keuze, neuken of geneukt worden en op de grond slapen. Hij was er niet trots op, maar koos voor het eerste. De dag erna kwam er een interventie van zijn bedrijf, waarop hij elders werd ondergebracht. Nadat hij vrij was, bleef hij voor altijd in Nederland, dit geheim met zich meedragend. Tot nu.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Jaknikker, 58 jaar. Benieuwd wat gebeurt zonder grenzen? Op mijn prive pagina ontdekken we samen verleiding, nieuwsgierigheid en loslaten van controle...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Likeit (52)
Tonyyx (51)
ArmoW (62)
Genietertj (46)