Mijn Kleine Broertje - 2

Het was een rit van zo’n tweehonderd kilometer naar het afgelegen Waddeneiland, waar ons zomerhuisje was, op uitkijkend op de Noordzee. Het was een rit die we de afgelopen jaren vaak met ons drieën hadden gemaakt.

Het huisje lag een paar kilometer van het dorp en was alleen bereikbaar via een zandweg vanaf het dorp op het eiland. Het was een familiebezit, waar we elke zomervakantie door brachten. Mama had er als kind met haar ouders vele vakanties doorgebracht. Met neefjes, nichtjes, tantes en ooms. Maar nu was het huisje eigendom van Mama, en wij gingen er altijd heen met ons drieën.

Peter sliep dan altijd in een tent die hij op een afstand van het huisje had opgezet, waardoor Mama en ik onze privacy hadden en hij zijn vrijheid.

De voorkant van het huisje keek uit op de zee, waar de golven braken op een breed wit zand. Een kleine overdekte veranda liep rondom het huisje, waar we vaak in de vroege avond samen zaten. We waren er altijd gelukkig geweest. Dit was ons ware thuis! We zwommen in de zee, we lazen boeken, we speelden ’s avonds Monopolie en Mahjong, zongen liedjes en kletsten met elkaar. We voelden ons op ons gemak, als we in het vakantiehuisje waren. Er was altijd een ongedwongenheid tussen ons. En hoewel we overdag wel badpakken droegen en ’s avonds zomerse kleren, schaamden we ons nooit voor onze blote lichamen. Toen we nog jong waren, hadden we vaak naakt gezwommen en gespeeld met het warme zand, en we hadden elkaar vaak naakt gezien onder de buitendouche, die aan een hoek van het huisje was bevestigd. Pas de laatste jaren, toen wij kinderen groter werden, waren de ongedwongenheid en de onschuldige naaktheid, die we altijd met elkaar hadden gedeeld, langzamerhand verdwenen.

We kwamen laat in de avond aan, maar binnen enkele minuten hadden we ons weer geïnstalleerd. De jarenlange vertrouwdheid met deze plek maakte de overgang van stadsbewoner naar eilandbewoner gemakkelijk. En we voelden allemaal het geluksgevoel, dat altijd over ons kwam zodra we de zilte geur van de zee roken.

“Wil je mij helpen?” vroeg Peter mij na het ontbijt op onze eerste ochtend.

“Ik wil eerst gaan zwemmen, en daarna gaan Mama en ik naar het dorp om inkopen te doen,” antwoordde ik ongeduldig.

“We gaan pas over een uur weg, schatje,” zei Mama. “Help jij je broertje eerst maar even.”

“Maar ik heb mijn bikini al aan.”

“Kom nou, Angela?” smeekte mijn broertje Peter, terwijl hij spottend voor mij op zijn knieën zakte.

“Nou, oké dan.”

Hij nam mij mee naar de plek waar hij zijn gewichten had staan, onder de grote boom die zijn grootvader vijftig jaar eerder nog had geplant.

“Je bent al aardig groot geworden,” zei ik bewonderend, toen Peter zijn T-shirt had uitgetrokken en naast mij stond in alleen zijn korte broek.

“Ik heb de hele winter getraind. Ik wil groot en sterk worden,” zei hij.

“Je spieren zijn flink gegroeid,” zei ik, terwijl ik mijn vingers over zijn borstkas liet glijden.

“Ik ben heel sterk, voel maar eens aan mijn biceps” pochte hij, terwijl hij zijn armen en schouders spande in een klassieke gewichtheffershouding.

“Je bent al bijna net zo groot als ik,” zei ik, terwijl ik zijn gespierde bovenarm probeerde te omvatten.

“Ja! Jij bent best lang ... voor een meisje dan. Veel langer dan Marije,” zei Peter, terwijl hij een hand op mijn hoofd legde. “Marije is nogal klein, ik heb eigenlijk liever iemand die langer is, zoals jij! Hoe lang ben jij eigenlijk?”

“Eén meter vijfenzeventig,” zei ik trots.

“En je bent ook best groot geschapen,” lachte hij, terwijl hij mijn borsten betastte en toen meteen weer achteruit deinsde.

“Peter!”

“Nou, je hebt mijn spieren toch ook aangeraakt?” zei hij met een brede grijns op zijn gezicht.

“Je bent een viezerik,” riep ik.

“Jouw tieten zijn ook al groter dan die van Marije,” zei hij, terwijl hij achterover leunde op de bank.

Hij droeg een dunne gymbroek met een soort netje aan de binnenkant, dat voorkomt dat de edele delen van een man door de pijpen naar buiten zakken. Maar terwijl hij op zijn rug lag en zijn gewichten herhaaldelijk optilde en weer liet zakken, dwaalden mijn ogen steeds af naar zijn kruis, waar de omtrekken van zijn jongenspiemel duidelijk zichtbaar waren, telkens wanneer hij zijn gewichten optilde.

Jeetje, mijn broertje heeft mijn borsten aangeraakt, dacht ik terwijl ik hem gadesloeg. Mijn huid tintelde op de plek waar hij ze had aangeraakt, en ik voelde mijn tepels tegen de dunne stof van mijn bikini aan drukken. Kijk er niet naar, zei ik tegen mezelf, terwijl ik me probeerde voor te stellen, hoe zijn blote geslachtsdeel eruit zou zien.

Na twintig minuten tillen stopte hij eindelijk. “Je bent helemaal nat van het zweet,” zei ik met een grimas, terwijl ik met mijn hand over zijn sixpack streek.

“Kom op, laten we gaan zwemmen,” kondigde hij aan, waarna hij mij moeiteloos in zijn armen tilde en met mij naar de branding rende.

“Peter!” gilde ik protesterend, terwijl ik mijn arm om de nek van mijn broertje sloeg en mijn wang tegen zijn gespierde borstkas drukte.

Hij gooide mij in de branding en toen ik proestend weer bovenkwam, voelde ik hoe hij mij tegen zich aan trok. Ik voelde zijn stijve piemel tegen mijn dijbeen wrijven.

“Niet doen!” riep ik, terwijl hij mij optilde en opnieuw in de kolkende zee gooide.

Ik kwam zo’n anderhalve meter bij hem vandaan weer boven water, lachend, omdat ik voelde dat er één borst onder mijn bikini vandaan was geglipt, en ik zag hoe de ogen van mijn broertje zich vastklampten aan mijn blote tepel. Ik nam ruim de tijd om die wiebelende tiet weer te bedekken, en ik rekte mijn tepel zelfs even uit, voordat ik hem weer onder de bikini wurmde.

“Veel groter dan die van Marije,” hoorde ik mijn broertje mompelen.

Wordt Vervolgd ...

~~~

Trefwoord(en): Broer, Strand, Zus, Zwemmen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!