In Het Zicht - 7

Proloog – Luna (tot jou)

Kom eens dichterbij.
Nee, niet letterlijk.
Zo. Dat is dichtbij genoeg.
Je kent me nog niet — maar je voelt me al wel, toch?
Dat kleine trekken in je onderbuik wanneer iemand je aankijkt alsof hij je geheim raadt. Dat moment waarop je denkt: als hij nú iets zou zeggen…
Ik ben Luna. Vierentwintig.
En ik heb altijd meer gevoeld dan ik liet zien.
Niet alles wat ik verlang, past in woorden.
Niet alles wat ik wil, past in één lichaam.
Maar vandaag… vandaag ga ik iets hardop zeggen.
Voor het eerst.
Blijf even bij me.
Het wordt warm.
___
Hoofdstuk 1 – Wie Ze Zijn[b]

[b]Luna Moreau (24)
Zelfverzekerd aan de buitenkant, rusteloos vanbinnen. Ze leeft op de spanning tussen gezien worden en zelf bepalen hoe. Haar biseksualiteit is geen experiment, maar een waarheid die ze zorgvuldig bewaart — zelfs voor haar beste vriendinnen.
Milan Vermeer (29)
Creatief consultant. Analytisch. Loyaal. Zijn verlangen is diep verbonden met betekenis. Hij wil niet bezitten — maar hij wil ook niet verdwijnen. Wat hij voelt voor Luna is groter dan lust, en juist dát maakt hem kwetsbaar.
De Boswachter (begin 40)
Een man die orde bewaakt, maar zichzelf is kwijtgeraakt. Hij zag iets bij Luna wat hij nooit had durven toelaten in zichzelf: verlangen zonder verontschuldiging.
De BOA (35)
Zakelijk, scherp, hongerig naar controle. Haar agenda is persoonlijker dan ze toegeeft. Wat zij in Luna ziet, is geen overtreding — maar een spiegel.


Hoofdstuk 2 – Het Verlangen Dat Niet Wegging

Luna had die nacht nauwelijks geslapen.
Niet omdat ze bang was.
Maar omdat haar lichaam bleef praten terwijl haar hoofd stil wilde zijn.
Ze dacht aan handen. Niet specifiek.
Aan blikken die elkaar vonden zonder uitleg.
Aan hoe het voelde om gezien te worden door méér dan één paar ogen — niet als object, maar als middelpunt.
Toen Milan naast haar wakker werd, voelde ze zijn aanwezigheid als een geruststelling én een vraag.
“Je bent ergens,” zei hij zacht.
“Ja,” fluisterde ze. “En ik weet niet of ik daar alleen wil zijn.”
Dat was nieuw.
Dat was gevaarlijk.


Hoofdstuk 3 – De Eerste Woorden

Ze zaten buiten. Ochtendlicht. Koffie die koud werd.
“Ik moet iets zeggen,” begon Luna.
Milan legde zijn hand op tafel. Open. Niet eisend.
“Ik heb verlangens,” zei ze. “Die niet stoppen bij één persoon.”
Ze hield haar adem in.
Niet uit schaamte — uit spanning.
“Ik wil ooit…”
Ze slikte.
“…niet kiezen tussen liefde en nieuwsgierigheid.”
Milan voelde het alsof iemand langzaam aan zijn borst trok.
“Bedoel je…?” vroeg hij.
“Ik bedoel dat ik fantasieën heb waarin jij kijkt,” zei ze eerlijk.
“Niet omdat je buitengesloten bent. Maar omdat jij mij ziet zoals ik ben.”
De stilte was zwaar. Warm.
“Ik weet niet of ik dat kan,” zei Milan zacht.
“Ik weet niet of ik het niet kan,” antwoordde ze.
Dat was het moment waarop alles begon te schuiven.


Hoofdstuk 4 – Bezit of Liefde

Milan liep die avond alleen.
Hij dacht aan wat bezit werkelijk was.
Was het vasthouden?
Of was het blijven, zelfs wanneer iets je bang maakt?
Hij wilde haar niet verliezen.
Maar hij wilde haar ook niet verkleinen tot wat hij aankon.
Het idee dat anderen haar verlangden, raakte hem.
Maar het idee dat zij zichzelf zou ontkennen… raakte dieper.


Hoofdstuk 5 – De Keuze

Luna stond opnieuw in het bos.
Niet om gezien te worden.
Maar om zichzelf te horen.
Ze voelde haar lichaam reageren op herinnering, op mogelijkheid.
Ze wist: als ze nu terugdeinsde, zou ze zichzelf kwijtraken.
Ze koos niet voor een ander.
Ze koos voor waarheid.
Toen ze Milan later aankeek, zei ze het rustig:
“Ik ga mezelf niet meer kleiner maken om veilig te blijven.”
Zijn ogen waren nat. Maar helder.
“Dan moet ik leren groter te worden,” zei hij.


Hoofdstuk 6 – Wat Definitief Verandert

Er gebeurde die nacht niets lichamelijks.
Maar alles veranderde.
Omdat ze het hadden uitgesproken.
Omdat verlangen niet langer geheim was.
Omdat liefde had bewezen dat het kon ademen.


Epiloog – Milan (tot jou)

Blijf nog even.
Je denkt misschien dat liefde bezit is.
Of dat verlangen gevaarlijk wordt zodra je het deelt.
Maar ik heb geleerd dat echte liefde iets anders vraagt:
durven blijven kijken — zelfs wanneer je niet zeker weet wat je ziet.
Ik kijk nog steeds.
En zij weet dat.
Dat is geen verlies.
Dat is vertrouwen.

Trefwoord(en): Erotisch, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!