Maaike Op Oudergesprek - 2

Dit deel bevat vooral opbouw voor de volgende delen.

Ik schrik wakker. Het voelt alsof ik me verslapen heb, maar dan op een vrije dag. Mijn hoofd bonst, mijn wekker geeft 08:35 aan. Ik pak het glas water van mijn nachtkastje en sla het in één keer achterover. Dan laat ik me weer op mijn kussen vallen. Fuck, wat een geile droom. Ik streel over mijn poesje en voel dat het me duidelijk niet onberoerd heeft gelaten. Rustig speel ik met mijn klitje, even wakker worden. Het was zo realistisch, zo intens… Dit is de tweede keer, ooit, dat ik zo’n droom heb gehad. Bijna net zo zeldzaam als het feit dat Bart en Merel al weg zijn en ik niet wakker ben geworden.

Zijn ze echt weg? Met tegenzin laat ik mijn klitje los en kruip ik uit bed. Ik sla een badjas om me heen en loop de overloop op. Boven aan de trap blijf ik staan en luister ik, maar ik hoor niets. Merels kamer is leeg. Ik loop door naar de badkamer, laat het bad vollopen en ga dan naar beneden voor een kop thee. Uit de la haal ik het bakje crackers en uit de koelkast een pakje kaas. Als het water kookt giet ik een mok vol en neem met mijn ontbijt plaats aan de keukentafel. Even sluit ik mijn ogen en geniet van het ochtendlicht dat door het raam naar binnen schijnt.

De kalender voorspelt een rustige dag. Bart moet overwerken, dus die is pas laat thuis. Ik zelf heb wat schoonmaakklusjes op de planning staan en moet op tijd het eten klaar hebben, want Merel moet naar de hockey. En dan valt mijn oog op vanavond: een oudergesprek. Ik stik bijna in mij cracker. Dat kan toch bijna geen toeval zijn? Die droom van vannacht, en dan vanavond daadwerkelijk zo’n gesprek?

Of nou ja, zo’n gesprek… Ik neem aan dat het een fatsoenlijk, professioneel gesprek wordt. Ik kan me niet voorstellen dat ik de avond daadwerkelijk eindig met het zaad van Merels mentor in mijn poesje. Ik bijt op mijn lip. Wat moet ik wel niet denken van die droom? Of vooral van mezelf? Ik kan niet ontkennen dat de gedachte aan de droom me ontzettend opwindt. Het is zou stout, zo… fout?

Mijn bordje en mok verdwijnen in de vaatwasser, en ik loop weer naar boven. In de badkamer trek ik mijn badjas uit, leg een handdoek klaar en laat me in het bad zakken. Het water is heerlijk warm. Een tweede handdoek rol ik op en leg ik achter mijn hoofd, zodat mijn nek en hoofd wat ondersteuning in hebben. Ik pak mijn telefoon en wil de e-readerapp openen, maar dan bedenk ik me.

In plaats van een boek open ik mijn browser. Ik zoek op de naam van de school en de achternaam van de mentor. Geen resultaten. Ik probeer het nog een keer, met een andere spelling. Nu verschijnt er wel een resultaat, maar alleen een vermelding in een nieuwsbericht op de schoolwebsite. Ik wil een foto. Ik open mijn mail en zoek de uitnodiging voor het oudergesprek. Daar, in zijn handtekening, staat zijn voornaam. Ik zoek nog een keer, nu zonder de naam van de school, en vind een facebookprofiel.

Op zijn profiel staan vooral oude foto’s, de laatste van drie jaar geleden. Toen moet hij een jaar of 25 geweest zijn? Hij is niet veel veranderd sinds die laatste foto, in ieder geval niet voor zover ik het me van het laatste oudergesprek herinner. Ik moet een beetje om mezelf lachen zo, een leraar van mijn dochter stalken terwijl ik naakt in bad lig. Best ondeugend… En dan ook nog eens een man die makkelijk 15 jaar jonger is dan ik.

Jonger of niet, hij is wel echt knap. Ik vind het geen straf dat Bart vanavond niet mee kan. Ook al zal er niets gebeuren, het idee dat het zou kunnen geeft me een soort kick. Met mijn linkerhand vind ik op de tast de douchekop. Ik zet hem op massagestand en richt hem op mijn poesje. De warmte en de druk van het water hebben een tintelende werking. Ik leg mijn telefoon op de badrand, laat mijn hoofd op de handdoek rusten en sluit mijn ogen.

***

Houd ik dit aan? Ik kijk naar mijn outfit in de spiegel. Ik heb skinny jeans een witte coltrui uitgezocht voor het gesprek straks, met daaronder witte gympen. Ik draai een kwartslag. Mijn kont komt wel echt goed uit in die broek. Aan de deurknop van de kast hangt een kokerrokje: mijn plan B. Ik weet dat die me ook goed staat, maar het is er waarschijnlijk wel dik op. Merel zal zich afvragen waarom haar moeder zo chic gekleed is voor een mentorgesprek. Ik besluit het bij de jeans te houden, maar vervang de gympen door zwarte pumps. In de badkamer check ik mijn make-up nog eens en doe een luchtje op. Dan loop ik naar beneden, pak mijn tas en trek de voordeur achter me dicht.

De rit naar school voelt langer dan normaal. Hoe dichter ik bij de school kom, hoe meer een spanning zich in mijn lijf aandringt. Alsof je voor het eerst de nieuwe vriend van je beste vriendin gaat ontmoeten, zoiets. Ik rijd het parkeerterrein op en loop naar de ingang. Bij de receptie meld ik me, en ik word naar het lokaal verwezen. Op de gang staan drie stoeltjes klaar. Door het raampje naast de deur zie ik dat hij nog in gesprek is met twee andere ouders. Ik neem plaats op een van de stoeltjes. De rest van de lokalen lijken leeg: er brandt wel licht, maar er staan geen stoeltjes buiten en de deuren zijn gesloten.

Het duurt lang voor hij klaar is met het gesprek. Ik kijk op mijn telefoon. 19:53, het gesprek had al bijna tien minuten geleden moeten starten. Ik blader door mijn apps, en schrik als ik de facebookpagina voorbij zie komen. Snel swipe ik hem weg, en op dat moment gaat de deur van het lokaal open. De ouders verschijnen in de deuropening, hij volgt. Hij zit er goed uit, bijna net zo goed als in mijn droom. Donker overhemd dat goed aansluit op zijn brede borst en zijn blonde krullen die glanzen in het tl-licht.

“Mevrouw van Steynhoven, komt u verder.”

Hij schudt mijn hand, ik glimlach. Hij ruikt lekker. Ik neem plaats aan het tafeltje waar de andere ouders net ook zaten.

“Mijn excuses dat het vorige gesprek wat uitliep”, zegt hij terwijl hij de deur dicht doet.

Ik glimlach weer.

“Geen probleem, ik had nog geen plannen vanavond.”

Nu is hij het die lacht.

“Dat komt mooi uit. U bent mijn laatste vanavond, verder heb ik ook nog geen plannen.”

Alleen de manier waarop hij dat zegt, nee, hoe hij erbij kijkt, veroorzaakt al een tinteling door mijn buik. Maar dan besluit hij ook niet tegenover mij plaats te nemen – waar hij bij het vorige gesprek toch echt zat – maar op de kop van de tafel, schuin naast me. Terwijl hij plaatsneemt, raken zijn knieën de mijne. Eventjes maar. Maar mijn hoofd slaat even op hol. Die droom neemt mijn gedachten over. Of zou hij toch een signaal afgeven?

Inhoudelijk verloopt het gesprek precies zoals je zou verwachten. We bespreken Merels cijfers, haar houding in de les en hoe het thuis met haar gaat. Ik had nog een vraag over een stageopdracht die ze moeten zoeken en hij geeft me daar antwoord op. Ik merk dat ik wat ontspan, en mijn aandacht bij het gesprek kan houden. De tijd verstrijkt snel, want al snel is het vijf over acht en kondigt hij het einde van het gesprek aan.

“Dan stel ik voor dat we het hier voor nu bij laten. Aan tien minuten hebben we ruim voldoende gehad, maar Merel doet het dan ook gewoon heel goed en er zijn weinig bijzonderheden.”

Ik knik. Geen woord aan gelogen.

“Ik hoop alleen wel dat u niet het idee hebt dat u voor niets naar school bent gekomen.”

Hij lacht erbij. Ik lach terug.

“Nee hoor, wat ik zei: ik had toch geen plannen. En ik vind het fijn om u weer even te zien”

Hij knikt.

“Dat is dan geheel wederzijds”

We staan op en lopen naar de deur. Hij houdt hem voor me open en ik ga hem voor de gang in, maar er schiet me nog een vraag te binnen. Ik blijf in de deuropening staan en draai me naar hem toe. Hij staat echter dichter bij me dan ik dacht, en onwillekeurig doe ik een stap naar achter. Daar sta ik, opgesloten tussen de deurpost en op krap 20 centimeter van zijn lichaam. Weer een golf van warmte.

“Ik, eh, had toch nog een vraagje”

Omdat hij iets langer is dan ik, zelfs met hakken, kijkt hij ietsjes op me neer. Zijn blauwe ogen boren zich in de mijne. Dan glimlacht hij weer.

“Wat ik nog voor je betekenen?”

Oh als je dat eens zou weten, denk ik bij mezelf. Maar ik houd me in.

“Mijn ouders vieren hun huwelijksjubileum over een paar weken. Kan ik de verlofaanvraag voor Merel naar u sturen?”

“Zeker. Zet die maar op de mail.”

Ik knik.

“Fijn. Dank je wel voor je tijd.”

Hij lacht weer.

“Graag gedaan.”

Ik loop de gang op, richting de deur. Net voor ik hem open doe, kijk ik nog een keer om. Hij staat nog steeds in de deuropening, en als hij merkt dat ik me omdraai schieten zijn ogen van mijn benen omhoog naar mijn gezicht. En dan knipoogt hij, draait zich om en loopt het lokaal weer in.

Trefwoord(en): Leraar, Moeder, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!