Bijles Bij Meneer Van Der Linden - 8

Het kaartspel duurde nog een uur. Een uur waarin ik op mijn knieën naast Cor’s stoel zat, mijn hand gehoorzaam op zijn bovenbeen, terwijl ik af en toe het glas van Dijkstra moest bijvullen. Elke keer als ik bij Dijkstra stond, kneep hij even in mijn tepel of liet zijn hand langs mijn bilnaad glijden. Ik was de mascotte van de tafel.

"Laatste ronde," bromde Cor. Hij tikte zijn as af in de asbak, net naast mijn gezicht.

De spanning was te snijden. Dijkstra keek naar zijn kaarten, zweette lichtjes. Cor keek onbewogen.

Dijkstra gooide zijn kaarten op tafel. "Klaverjas. En honderd roem." Hij grijnsde triomfantelijk naar mij. "Het lijkt erop dat je met mij mee naar achteren gaat, jongen."

Cor lachte zachtjes. Hij legde zijn kaarten tergend langzaam neer. "Jammer, Henk. Nat. En vier boeren."

Hij veegde de fiches naar zich toe. "De pot is voor mij. En de jongen blijft van mij."

Ik slaakte onbewust een zucht van... opluchting? Teleurstelling?

Dijkstra keek zuur. Hij staarde naar mijn kruis. "Verdomme, Cor. Ik had me er zo op verheugd."

Cor stond op. Hij rekte zich uit, zijn enorme gestalte vulde de kamer. Hij keek naar Dijkstra, toen naar mij.

"Ach," zei hij, alsof hij besloot wat hij met een restje eten zou doen. "Ik ben de beroerdste niet. Ik heb gewonnen, dus ik bepaal de regels. En de regel van vanavond is: Buffet."

Hij wees naar de kaarttafel. "Veeg die tafel leeg, Henk. Jesse, op het vilt. Op je rug."

Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik kroop de tafel op. Het groene laken voelde ruw aan mijn blote rug. De lamp boven de tafel scheen fel in mijn ogen. Ik lag daar als een offerande, mijn benen wijd gespreid, mijn zwarte kanten broekje ergens op de grond vergeten.

Dijkstra stond al klaar. Hij had zijn colbert uitgetrokken. Hij keek naar mij met een honger die me bang maakte.

"Ik neem de voorkant," zei Cor beslist. Hij ging aan het hoofdeinde staan. "Jij mag de achterkant, Henk. Maar maak hem niet stuk, ik heb hem volgende week nog nodig."

Wat volgde was een waas van puur, fysiek geweld.

Dijkstra duwde mijn benen zover omhoog dat mijn knieën naast mijn oren kwamen. Hij spuugde in zijn handen, smeerde mijn ingang in en duwde zichzelf naar binnen zonder verdere ceremonie. Ik schreeuwde het uit. Hij was scherper, driftiger dan Cor.

Tegelijkertijd dwong Cor mijn mond open. Hij duwde zijn zware, half-slappe lid naar binnen en begon mijn keel te neuken.

Ik zat gevangen. Aan beide kanten gevuld door mijn leraren. Ik kon niet bewegen, niet ademen, alleen maar ontvangen.

"Kijk hem eens," hijgde Dijkstra, terwijl hij ritmisch in me stootte. De tafel kraakte onder ons gewicht. "Het perfecte sletje van de vakgroep wiskunde."

"Stil," gromde Cor, diep in mijn keel. "Niet praten. Neuken."

Het duurde eindeloos. Mijn lichaam werd een doorgeefluik van lust. Ik voelde Dijkstra’s ritme in mijn darmen, Cor’s ritme in mijn keel. Ik huilde, tranen liepen over mijn slapen het vilt in, maar ik was niet verdrietig. Ik was in extase. Ik was nergens meer. Ik was van iedereen.

Dijkstra kwam als eerste. Hij trok zich niet terug. Hij spoot me vol, diep en schokkerig.

"Godver... ja!"

Direct daarna voelde ik Cor verstrakken in mijn mond. Hij greep mijn haar, hield me stil en ontlaadde zich warm en dik achter in mijn keel.

Toen ze klaar waren, lieten ze me liggen. Ik lag daar, op het groene laken, wijdbeens, lekkend aan twee kanten, mijn lichaam trillend van de naschokken.

"Ruim jij het op, Cor?" vroeg Dijkstra, terwijl hij zijn bril weer opzette.

"Nee," zei Cor, terwijl hij naar mij wees. "Hij ruimt het op. Zichzelf, en de tafel."

Het weekend bracht ik door in bed, ijskompressen leggend op plekken die te pijnlijk waren om aan te raken. Maar maandagochtend ging de wekker gewoon weer om 07:00 uur.

Ik fietste naar school. Elke oneffenheid in het wegdek stuurde een pijnscheut door mijn bekken, een herinnering aan Dijkstra’s driftige stoten. Maar onder mijn spijkerbroek droeg ik het niet meer. Ik droeg nu helemaal niets. Cor had het kanten broekje in beslag genomen ("Die moet in de was, viespeuk") en had me verboden ondergoed te dragen tot nader order.

"Je moet voelen hoe de stof van je broek langs je eikel schuurt," had hij gezegd. "Elke stap een herinnering."

Ik liep de school binnen. De gang was vol lawaai, kluisjes die dichtsloegen, lachende leerlingen. Ik voelde me een geest. Ik hoorde hier niet meer bij. Ik was ingewijd in een andere wereld.

Het eerste uur: Natuurkunde. Bij Cor.

Ik liep het lokaal binnen. Cor zat achter zijn bureau, nakijkwerk te doen. Hij keek even op toen ik binnenkwam. Geen glimlach, geen knipoog. Zijn gezicht was een masker van professionaliteit.

"Goedemorgen, Jesse," zei hij met zijn zware leraarsstem. "Ga zitten."

Ik ging zitten. Mijn hart bonkte. Het was alsof vrijdag nooit was gebeurd. Had ik het gedroomd?

Maar toen ik mijn boek pakte, zag ik het. Cor pakte zijn koffiemok. Aan zijn pink zag ik een klein, rood streepje. Een tandafdruk? Mijn tandafdruk, van toen ik bijna stikte vrijdagavond?

Hij zag dat ik keek. Heel even, een fractie van een seconde, krulde zijn lip omhoog. Hij nam een slok en wreef onopvallend over zijn kruis.

De pauze. Ik stond bij mijn kluisje.

"Hé Jesse!"

Ik draaide me om. Meneer Dijkstra liep voorbij, een stapel proefwerken onder zijn arm. Hij stopte niet, hij vertraagde alleen even.

Hij kwam dichtbij. Te dichtbij voor een leraar in een volle gang.

"Loop je een beetje moeilijk vandaag, jongen?" fluisterde hij, net hard genoeg voor mij alleen.

Ik bevroor. Ik klemde mijn handen om de deur van mijn kluisje.

Dijkstra glimlachte. Diezelfde wolfsglimlach van vrijdag.

"Ik heb de roosters bekeken," zei hij zacht. "Vrijdagmiddag, het zevende uur. Lokaal B104. Dat is het achterste lokaal, bij de nooduitgang. Lekker rustig."

Hij leunde iets naar voren. Ik rook zijn aftershave en kreeg meteen een flashback naar de kaarttafel.

"Zorg dat je leeg bent," fluisterde hij in mijn oor. "En Jesse? Cor vertelde me dat je geen ondergoed draagt vandaag."

Hij liet zijn blik zakken naar mijn kruis, waar de naad van mijn spijkerbroek zich aftekende.

"Gewaagd," zei hij. "Ik hoop dat je jezelf kunt inhouden tijdens de les. Want als ik zie dat je hard wordt... dan moet je nablijven."

Hij knipoogt, tikt met zijn stapel papier tegen mijn schouder en loopt fluitend verder door de gang.

Ik blijf achter bij mijn kluisje. Mijn benen voelen als gelei. Ik ben bang. Doodsbenauwd.

Maar terwijl ik hem nakijk, voel ik mijn pik zwellen tegen de ruwe denim van mijn broek. Pijnlijk hard.

Ik ben geen leerling meer op deze school.

Ik ben de favoriete bezigheid van de docentenkamer.

En het is pas maandag.

Trefwoord(en): Bijles, Leraar, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!